அத்தியாயம் 25
மாளிகையின் வாசலில் நின்றிருந்த கறுப்பு நிறச் சொகுசு காரில் ஏறி, சென்னை மாநகரத்தின் பிரதான சாலையில் இருந்த அந்தப் பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட்டை நோக்கி இளவஞ்சி புறப்பட்டாள். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் சாலைகளில் வாகன நெரிசல் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. காருக்குள் அமர்ந்திருந்த இளவஞ்சியின் மனதோ, இன்னும் அந்த மாளிகையின் ஹாலிலேயே தங்கியிருந்தது.
தன் மீது எவ்வித எதிர்பார்ப்புமின்றி, தன் பிறப்பின் விசித்திரத்தையும் தாண்டி தன்னைத் தன் சரிபாதியாக ஏற்றுக்கொண்ட கந்தர்வனின் அந்த அன்பான அணைப்பும், தன் மகனை விடத் தன்னை அதிகமாக நேசிக்கும் மாமனாரின் பாசமும் அவளுக்குள் ஒரு புதிய பெண்ணின் பிறப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ‘சீக்கிரம் பொருட்களை வாங்கிட்டு வீட்டுக்குப் போகணும். அவரோடு இன்று மாலை முழுவதும் தனியாக நேரம் செலவிடலாம்’ என்ற அழகான கற்பனைகள் அவளது நெஞ்சுக்குள் கவிதையாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
கார் சூப்பர் மார்க்கெட்டின் பார்க்கிங் பகுதியில் வந்து நின்றது. “டிரைவர்… நீங்க கார்லயே இருங்க. நான் போய் சீக்கிரமா திங்ஸ் எடுத்துட்டு வந்துடுறேன்,” என்று புன்னகையோடு கூறிவிட்டு, கையில் ஒரு சிறிய பையுடன் கார் கதவைத் திறந்து கொண்டு இறங்கினாள் இளவஞ்சி.
சூப்பர் மார்க்கெட்டின் உள்ளே குளிர்சாதன வசதியின் குளுமையும், மெல்லிய பின்னணி இசையும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. இளவஞ்சி ஒரு ட்ராலியைத் தள்ளிக்கொண்டு, வீட்டுக்குத் தேவையான மளிகைப் பொருட்கள் மற்றும் காய்கறிப் பிரிவை நோக்கி நடந்தாள். அவளது பட்டுப் போன்ற கூந்தல் காற்றில் லேசாக அசைய, கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகளின் மெல்லிய சத்தம் அங்கிருந்த அலமாரிகளுக்கு இடையே எதிரொலித்தது.
கந்தர்வனுக்குப் பிடித்தமான சில தின்பண்டங்களையும், மாமனாருக்கான பிரத்யேகப் பொருட்களையும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு, சூப்பர் மார்க்கெட்டின் சற்றே ஆள் நடமாட்டம் குறைந்த, வெறிச்சோடிய கடைசி அலமாரிப் பகுதிக்குச் சென்றாள். அங்கே அடுக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த சில வீட்டு உபயோகப் பொருட்களைத் தேர்ந்தெடுக்க முயன்றபோது, அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு கனத்த, அசுத்தமான நிழல் வந்து நின்றது.
யாரோ தன்னிடம் நெருங்கி வருகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்த இளவஞ்சி லேசான திகைப்புடன் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது கூர்மையான கண்கள் அந்த மனிதனின் முகத்தைப் பார்த்த அடுத்த நொடி… அவளது கைகளில் இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் தரைதவறி விழுந்து சிதறின.
அவளது உடம்பின் ஒட்டுமொத்த ரத்தமும் ஒரு நொடியில் உறைந்து போவது போன்ற ஒரு கொடூரமான அதிர்ச்சி அவளைத் தாக்கியது.
அங்கே வஞ்சகமும் வன்மமும் நிறைந்த ஒரு கோரப் புன்னகையோடு நின்று கொண்டிருந்தான் குணசேகரன்! மும்பை ஜெயிலில் இருந்து ஜாமீனில் வெளிவந்திருந்த மரகதத்தின் தம்பி! அவனைக் கண்டதும் அவளுக்குப் பதினைந்து வயதாக இருக்கும்போது நடந்த அந்த விபரீத இரவின் கொடூரமான நினைவுகள் அத்தனையும் ஒட்டுமொத்தமாக அவளது நெஞ்சில் வந்து மோதின.
அவளுக்குப் பதினைந்து வயதாக இருக்கும்போது, அவளது உடலின் அந்த விசித்திரமான, இயற்கைக்கு மாறான பிறப்பு ரகசியத்தைத் தெரிந்து கொண்டு, அவளிடம் மிக மோசமாக நடந்து, அவளை மும்பைக்குக் கடத்திச் செல்ல முயன்ற இதே குணசேகரன் தான் இவன்!
அன்று… அந்தப் பதினைந்து வயதுக் கொடூரமான இரவில், மும்பை ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இவனிடமிருந்து தன்னை ஒரு தேவதூதனைப் போல வம்படியாகப் போராடிக் காப்பாற்றி, பத்திரமாகச் சென்னைக்கு ரயிலேற்றி விட்ட அந்த முகம் இளவஞ்சிக்கு இன்னும் அணுவணுவாக ஞாபகம் இருந்தது. அது அவளது கணவன் கந்தர்வன் தான்! தன்னை அன்னைக்குக் காப்பாற்றியது கந்தர்வன் என்ற ஒரே காரணத்தினால்தான், அவனது முரட்டுத்தனமான குணத்தையும் தாண்டி, அவனுக்குத் தாலி கட்டியதும் மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் அவனோடு முழு மனதாக வாழத் தொடங்கினாள்.
ஆனால், அன்னைக்குத் தன்னைத் தாக்கியது யார், காப்பாற்றியது யார் என்ற எந்த விபரமும் குணசேகரனுக்குத் தெரியாது! அவன் தன் எதிரில் நிற்பவளை ஒரு புதிய வஞ்சகத்தோடு பார்த்தான்.
“என்ன இளவஞ்சி… சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மூத்த மருமகள், மேனேஜிங் டைரக்டர் ஆனதும் பழைய ஆளுங்களையெல்லாம் மொத்தமா மறந்துட்டியா?” என்ற அவனது கரகரப்பான குரல் அவளது காதுகளில் விழுந்தது. இளவஞ்சி பயத்தில் அலற முயன்றாள், ஆனால் அவளது தொண்டைக்குள் இருந்து ஒரு சிறு சத்தம் கூட வெளியே வரவில்லை. அவளது ஒட்டுமொத்த உடம்பும் நடுங்கத் தொடங்கியது. கைகள் நடுநடுங்க அவள் பின்வாங்க முயன்றாள்.
“ஹலோ… பயப்படாதடி மகாராணி! அன்னைக்கு மட்டும் அந்த ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல எவனோ ஒருத்தன் குறுக்க வந்து உன்னை என்கிட்ட இருந்து காப்பாத்தாம இருந்திருந்தா, அன்னைக்கே உன்னை மும்பையில பெரிய இடத்துல வித்திருப்பேன்டி! எனக்கு எவ்வளவோ காசு வந்திருக்கும். ஆனா தப்பிச்சு வந்து இப்போ பெரிய இடத்துல மகாராணியா உட்கார்ந்திருக்கே!” என்று குணசேகரன் அவளது ட்ராலியைத் தன் கையால் பலமாகப் பிடித்து நிறுத்தி, அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்தான். அவனிடமிருந்து வந்த சாராய நெடி அவளுக்கு அருவருப்பைத் தந்தது.
“ஆனா ஒன்னுடி… நீ இப்போ ஆசை ஆசையா வாழ்கிறியே உன் புருஷன் கந்தர்வன், அவனுக்கு ஒரு பெரிய கடந்த காலம் இருக்கு தெரியுமா? அவன் மும்பையில இருந்தப்போ எத்தனையோ பொண்ணுங்க கூட தன் இஷ்டப்படி ஜாலியா சுத்துன ஒரு பக்கா பிளேபாய் (Playboy) தெரியுமாடி உனக்கு? அப்படிப்பட்டவன் உன்னை எதுக்காகக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருக்கான் தெரியுமா? நீ நல்லா உழைப்ப… ஆபீஸையும் பிசினஸையும் கறாரா கவனிப்ப… அதுக்காகத்தான்! மத்தபடி உன்கிட்ட ஒன்னும் இல்லை. அவனோட தேவை தீர்ந்தவுடனே, நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷ ஜென்மமே கிடையாதுன்னு உன்னை அப்படியே தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிட்டே இருப்பான்!” என்று குணசேகரன் வஞ்சகமாகக் குத்திக் காட்டினான்.
இளவஞ்சியின் இதயம் பலமாக அடித்துக் கொள்ள, அவளது கண்கள் கலங்கின.
“என்ன இருந்தாலும் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல, எந்த ஒரு ஆணா இருந்தாலும் தனக்குன்னு ஒரு வாரிசு வேணும்னு தான்டி நினைப்பான். ஆனா, அந்த உன்னதமான தருணத்துல… அவனுக்கு ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக் கொடுக்கிற தகுதியில நீ இருக்க மாட்டேடி! ஏன்னா நீ ஆணுமில்லாம பெண்ணுமில்லாம பிறந்த ஒரு விசித்திரப் பிறப்பு! உன் தேவை முடிஞ்சதும் அந்தப் பிளேபாய் உன்னைத் தூக்கி எறியுறதை நீயே பார்ப்பே!” என்று அவளது மனசாட்சியை ஒட்டுமொத்தமாக உறுத்துவது போலப் பேசி, வஞ்சகமாகச் சிரித்துவிட்டு அங்கிருந்து மறைந்தான் குணசேகரன்.
அவன் சொல்லிவிட்டுச் சென்ற வார்த்தைகள் இளவஞ்சியின் மூளையைச் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன.
‘அன்னைக்கு என்னை அந்த நரகத்துல இருந்து காப்பாத்துன அந்தத் தேவதூதன் தான் என் கணவன்னு நான் நினைச்சுட்டு இருந்தேனே… ஆனா, குணசேகரன் சொல்றதும் உண்மைதானே? அவரோட கடந்த காலத்துல அவர் எத்தனையோ பெண்களோடு இருந்திருக்காரு. ஆணுமில்லாத பெண்ணுமில்லாத என் உடம்பையா ஒரு பிளேபாயான அவர் நிஜமா ரசிக்கிறாரு? அன்னைக்கு ஏதோ ஒரு சின்னப் பொண்ணு தவிக்கிறாளேன்னு காப்பாத்தின மாதிரி, இன்னைக்கும் என் மீது ஏதோ ஒரு பரிதாபத்துல தான் என்னை வச்சிருக்காரா? அவரோட தேவை தீர்ந்தவுடனே என்னை யூஸ் பண்ணிட்டுத் தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிடுவாரோ?’ என்ற கடுமையான எண்ணங்கள் அவளது மூளைக்குள் குடையத் தொடங்கின.
‘ஒரு கட்டத்துல தனக்குன்னு ஒரு வாரிசு வேணும்னு அவர் நினைக்கும் போது… என்னால அதைத் தர முடியாதே…’ என்ற அந்தப் பிறப்புக் குறைபாட்டின் தாழ்வு மனப்பான்மையும், பயமும் அவளை ஒட்டுமொத்தமாக உலுக்கியெடுத்தது. கடுமையான மெண்டல் டென்ஷனும் மன அழுத்தமும் (Depression) அவளை ஆட்கொண்டது.
கீழே கிடந்த பொருட்களைக் கூட எடுக்காமல், ஒரு பைத்தியத்தைப் போல ஓடிவந்து காரில் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளது முகம் வெளுத்து, கண்கள் வறண்டு, உடம்பு ஒட்டுமொத்தமாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
“அம்மா… என்னாச்சும்மா? திங்ஸ் எங்க?” என்று டிரைவர் பதற்றத்துடன் கேட்க, “காரை எடுங்க… வீட்டுக்குப் போங்க…” என்று பித்துப் பிடித்தவள் போலப் புலம்பிக் கொண்டே சீட்டில் சாய்ந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது நெஞ்சுக்குள் வன்மத்தின் நிழலும், தன் பிறப்பின் மீதான தீராத சாபமும் சேர்ந்து அவளை ஒரு உயிரற்ற சவமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது!
.…
சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான போர்டிகோவில் கார் வந்து நின்றதும், கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒரு பித்து பிடித்தவளைப் போல இறங்கினாள் இளவஞ்சி. அவளது நேர்த்தியான பட்டுப்புடவையின் தலைப்பு தரையில் சரிந்து தரையை உரசி வர, கலைந்த கூந்தலும், வெறித்த பார்வைகளுமாய் அவள் மாளிகையின் படிக்கட்டுகளில் ஏறிய வேகத்தைப் பார்த்தே செக்யூரிட்டிகளும் வேலைக்காரர்களும் மிரண்டு போய் ஒதுங்கினர்.
ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்து ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தனஞ்செயன் ஐயா, தன் மருமகளின் கோலத்தைக் கண்டு பதறிப்போய் எழுந்து நின்றார். “இளவஞ்சி… என்னம்மா ஆச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கே? டிரைவர்… என்னாச்சுடா?” என்று அவர் குரல் எழுப்புவதற்குள், இளவஞ்சி யாரையும் ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் நேராகத் தங்களின் மேல் தளத்து அறையை நோக்கி ஓடினாள்.
அறைக்குள் நுழைந்த அடுத்த நொடி, கதவை உட்புறமாகத் தாழிட்டவள், அப்படியே அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டிலின் ஓரத்தில் சரிந்து விழுந்தாள்.
அவளது மூளைக்குள் குணசேகரனின் கொடூரமான வார்த்தைகள் இடிமுழக்கமாய் முழங்கிக் கொண்டிருந்தன. ‘உன் புருஷன் கந்தர்வன் எத்தனையோ பொண்ணுங்க கூட இஷ்டப்படி இருந்த ஒரு பக்கா பிளேபாய்… அவனோட தேவை தீர்ந்தவுடனே நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷ ஜென்மமே கிடையாதுன்னு உன்னை அப்படியே தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிட்டே இருப்பான்… தனக்குன்னு ஒரு வாரிசு வேணும்னு நினைக்கும் போது நீ இருக்க மாட்டேடி!’
“இல்லை… இல்லை… அவர் அப்படிப்பட்டவர் இல்லை…” என்று தன் கைகளால் காதுகளை மூடிக்கொண்டு கதறினாள். ஆனால், அவளது அடிமனதில் இருந்த தீராத தாழ்வு மனப்பான்மையும், அவளது விசித்திரமான உடலமைப்பின் மீதான சாபமும் அவளைத் தூங்க விடாமல் வதைத்தன.
“நான் முழுமையான பெண்ணே இல்லை… ஒரு அசிங்கமான பிறப்பு! என்னை எதுக்காக அவர் பக்கத்துல வச்சிருக்காரு? அன்னைக்கு மும்பையில ஏதோ ஒரு சின்னப் பொண்ணு தவிக்கிறாளேன்னு காப்பாத்தின மாதிரி, இன்னைக்கும் ஆபீஸ் வேலைக்காகவும் பிசினஸுக்காகவும் மட்டும்தான் என்னை யூஸ் பண்ணிக்கிறாரா? தேவை முடிஞ்சதும் என்னை ஒரு ஓரமா தூக்கிப் போட்டுடுவாரா?” என்ற பயமும் கடுமையான மன அழுத்தமும் (Depression) அவளது நரம்புகளைச் சுக்குநூறாக உடைத்தன.
தாங்க முடியாத மெண்டல் டென்ஷனில், தன் பிறப்பைக் குறித்துத் தானே சாடியபடி, தன் உடம்பையும் கைகளையும் ஓங்கி ஓங்கி அடித்துக் கொண்டு கட்டிலில் புரண்டு அழுது துடித்தாள். அவளது கொலுசுகளின் சத்தம் அந்த அறையின் மௌனத்தில் ஒரு மரண ஓலத்தைப் போல ஒலித்தது.
சிறிது நேரத்தில், ஆபீஸ் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு மிகுந்த உற்சாகத்தோடு மாளிகைக்குள் நுழைந்தான் கந்தர்வன். இளவஞ்சியோடு இந்த மாலைப் பொழுதை இனிமையாகக் கழிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவனது உதடுகளில் லேசான புன்னகை இருந்தது.
ஆனால், ஹாலில் நின்றிருந்த தனஞ்செயன் ஐயாவின் பதற்றமான முகம் அவனது புன்னகையை நொடியில் பறித்தது.
“கந்தர்வா… இளவஞ்சி சூப்பர் மார்க்கெட் போயிட்டு வந்தவ ஏதோ பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி அழுதுகிட்டே ரூமுக்குள்ள ஓடிப் போய் கதவை லாக் பண்ணிக்கிட்டாடா. என்னாச்சுன்னு தெரியல, போய் என்னன்னு பாருப்பா,” என்றார் பதற்றத்துடன்.
கந்தர்வனின் கறாரான கண்கள் சட்டென்று சிவந்தன. ஒரு கணமும் தாமதிக்காமல் படியேறிச் சென்று தங்களின் அறைக்கதவை ஓங்கித் தட்டினான்.
“இளவஞ்சி! கதவைத் திறடி! என்னாச்சு உனக்கு?” என்று அவனது கனத்த குரல் அதிகாரத்தோடு ஒலித்தது. உள்ளே இருந்து அவளது தேம்பல் சத்தம் மட்டுமே கேட்டதே தவிர கதவு திறக்கப்படவில்லை.
பொறுமையிழந்த கந்தர்வன், தன் பலமான தோள்களால் கதவை ஒரே முட்டு முட்டி, தாழ்ப்பாளை உடைத்துக் கொண்டு அதிரடியாக உள்ளே நுழைந்தான்.
அங்கே கலைந்த கோலத்தோடு, கண்களில் நீர் வற்றி, தரையில் அமர்ந்து தன் உடலைத் தானே அடித்துக் கொண்டு அழுது கொண்டிருந்த இளவஞ்சியின் நிலையைக் கண்டு, அந்த ஆதிக்கவாதியின் நெஞ்சு ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து போனது. எப்போதும் கறாராக இருக்கும் அவனது கண்களில் முதல்முறையாக ஒரு மரண பயமும் தவிப்பும் தெரிந்தது.
“இளவஞ்சி… என்னடி பைத்தியக்காரத்தனம் இது? யாரு உன்னை என்ன சொன்னாங்க?” என்று பதற்றத்துடன் அவளது அருகில் வந்து, அவளது தோள்களைத் தொட்டுத் தூக்க முயன்றான் கந்தர்வன்.
“என்னைத் தொடாதீங்க! தள்ளிப் போங்க சார்!” என்று இளவஞ்சி வெறி பிடித்தவள் போலக் கத்தி, தன் ஒட்டுமொத்த பலத்தையும் திரட்டி கந்தர்வனைப் பலமாகத் தள்ளிவிட்டாள்.
அவனது அகன்ற மார்பில் அவளது கைகள் பட்டுத் தள்ளியதில், எதிர்பாராத அதிர்ச்சியில் கந்தர்வன் சற்றே பின்வாங்கினான். அவளுக்கு என்னாச்சு என்று அவனுக்குத் துளியும் புரியவில்லை.
“இளவஞ்சி… என் முன்னாடி உன்னோட இந்த அழுகையை நிறுத்து! என்ன விஷயம்னு என்கிட்ட கறாரா சொல்லு!” என்று தன் வழக்கமான அதிகாரக் குரலில் அவன் கத்தினான்.
“ஆமா சார்… நான் ஒரு அசிங்கமான பிறப்பு! ஆணுமில்லாம பெண்ணுமில்லாம பிறந்த ஒரு சாபக்கேடு நான்! என்னை எதுக்காக உங்க கூட வச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க? உங்க கடந்த காலத்துல நீங்க எத்தனையோ பெண்களோட ஜாலியா இருந்த ஒரு பிளேபாய் தானே சார்? அன்னைக்கு மும்பையில ஏதோ போதையில காப்பாத்துன மாதிரி, இன்னைக்கும் உங்க தேவைக்காகத் தான் என்னை உங்க சரிபாதின்னு சொல்றீங்களா? நாளைக்கு உங்களுக்குன்னு ஒரு வாரிசு வேணும்னு நினைக்கும் போது என்னை என்ன சார் பண்ணுவீங்க? என்னை யூஸ் பண்ணிட்டுத் தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிட்டே இருப்பீங்க தானே!” என்று தன் பெண்மையின் பலவீனத்தையும், உடலின் ரகசியத்தையும் சொல்லிச் சொல்லித் தரையில் விழுந்து அழுது துடித்தாள்.
கந்தர்வன் அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில் அவளையே உற்றுப் பார்த்தான். அன்னைக்கு மும்பையில் தான் காப்பாற்றிய அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுமி இந்த இளவஞ்சி தான் என்ற உண்மை அவனுக்கு இன்னும் முழுமையாகத் தெரியாத நிலையிலும், அவளது வாயில் இருந்து வந்த ‘மும்பை’ என்ற வார்த்தையும், அவளது கடுமையான மன அழுத்தமும் அவனுக்குள் ஒரு பெரிய விறுவிறுப்பையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தின. தன் மனைவிக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து வெளியிலிருந்து நேர்ந்திருக்கிறது என்பதை அந்த ஆதிக்கவாதியின் அசுர மூளை சட்டென்று கணித்தது!
….
