அத்தியாயம் 21
மண்டபத்தின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ரிசப்ஷன் மேடையில், விளக்குகளின் ஒளி வெள்ளத்தில் கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் ஜோடியாக நின்றிருந்த தோற்றம் அங்கிருந்த விஐபிக்கள் பலரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியிருந்தது. காலையில் நடந்த அந்த அதிரடித் திருப்பங்களுக்குப் பிறகு, இப்போது மணமேடையில் ஒரு பேரரசிக்குரிய கம்பீரத்தோடு, வைர நகைகள் மின்ன நின்று கொண்டிருந்த இளவஞ்சியை யாராலும் சாதாரணப் பெண்ணாகப் பார்க்க முடியவில்லை.
விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக மேடைக்கு வந்து வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர். தனஞ்செயன் ஐயா பிசினஸ் வட்டாரத்து நண்பர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க, கௌதமும் அகிலாவும் மேடைக்கு அருகே வந்து நின்றனர்.
அவ்வளவு நேரம் ஃபைல்களைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த கௌதம், மெல்ல நிமிர்ந்து இளவஞ்சியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். இத்தனை நாட்களாக ஆபீஸிலும் சைட்டிலும் அவளைப் பெயர் சொல்லி மட்டுமே கூப்பிட்டுப் பழகியவன், சட்டென்று கைகளைக் குவித்து, “வாழ்த்துக்கள் அண்ணி! நீங்க இந்தச் சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மகாராணியா மேடையில நிக்கிறதைப் பார்க்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு,” என்றான்.
கௌதமின் வாயிலிருந்து ‘அண்ணி’ என்ற அந்த ஒற்றை வார்த்தை வந்ததும் இளவஞ்சிக்கு நெஞ்சுக்குள் என்னவோ போலாகிவிட்டது. இத்தனை காலம் தன் அசுரத்தனமான உழைப்பால் மட்டுமே சைட் ஆபீஸில் தனித்து நின்றவளுக்கு, அந்த ஒரு வார்த்தை சக்கரவர்த்தி குடும்பத்து மருமகளுக்கான அசைக்க முடியாத அங்கீகாரத்தை மனப்பூர்வமாகக் கொடுத்தது. அவளது கண்கள் லேசாகப் பனிக்க, திகைப்போடு கௌதமைப் பார்த்தாள்.
அவளது திகைப்பைப் பார்த்த அகிலா, லேசாக அவளது தோளைத் தொட்டு வம்பாகக் கிண்டல் அடித்தாள். “என்ன அண்ணி… கௌதம் அண்ணின்னு கூப்பிட்டதும் அப்படிப் பார்க்கிறீங்க? இத்தனை நாள் அவன் கந்தர்வன் அண்ணாவோட பிசினஸ் பிரண்டா பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டிருக்கலாம். ஆனா, இனிமே என் அண்ணாவோட மனைவி எனக்கு அண்ணி தானே… அப்புறம் அவனுக்கும் அவங்க அண்ணிதானே ஆகணும்?” என்று கண்ணடித்துச் சிரித்தாள்.
கௌதமும் உடனே கலகலப்பாகச் சிரித்துக் கொண்டே, “ஆமாம் அண்ணி… அகிலா சொல்றது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. இனிமே நீங்க எங்க பாஸோட ஒயிஃப் மட்டும் இல்லை, எங்க குடும்பத்தோட அண்ணியும் கூட,” என்று வழிமொழிந்தான். அவர்களது அந்தப் பாசமான பேச்சும், குடும்பமாகத் தன்னை ஏற்றுக்கொண்ட விதமும் இளவஞ்சியின் நெஞ்சில் இருந்த பாரத்தை நொடியில் இறக்கி வைத்தது.
அதே நேரத்தில், மேடைக்குக் கீழே நின்று கொண்டிருந்த கௌதமை நோக்கி மதுமிதா மீண்டும் கையில் ஒரு சில ஆவணங்களுடன் கர்வமாக நடந்து வந்தாள். அவளது நவீன உடையும், கையில் இருந்த ஐபாடும் (iPad) அவளை ஒரு பக்கா கார்ப்பரேட் பெண்ணாகக் காட்டின.
“மிஸ்டர் கௌதம்… இந்தாங்க, லண்டன் போர்டு மெம்பர்ஸ் அனுப்புன மெயிலோட பிரிண்ட் அவுட். உங்க பாஸ் கந்தர்வன் சார் ரிசப்ஷன் முடிஞ்சதும் இதைப் பார்க்கணும்னு சொல்லியிருந்தார். நீங்க கொஞ்சம் வாங்கிக்கிறீங்களா? இல்ல நான் டைரக்டா மேடைக்கே வரணுமா?” என்று தன் புருவங்களை உயர்த்தி, லேசான ஏளனத்தோடு கேட்டாள் மதுமிதா.
கௌதம் அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு, அவளது கையில் இருந்த ஃபைலை கறாராக வாங்கினான். “மதுமிதா… இது கல்யாண மண்டபம். இங்கேயும் உன்னோட இந்த ஓவர் அக்யூரேசியைக் காட்டணுமா? கொஞ்சம் அடக்கி வாசிச்சா என்ன?” என்று லேசான அதட்டல் குரலில் கேட்டான்.
மதுமிதா சளைக்காமல் உதட்டைச் சுழித்தாள். “ஸாரி மிஸ்டர் கௌதம்! ஆபீஸ்ல மட்டுமில்ல, வெளியேயும் நான் இப்படித்தான் கறாரா இருப்பேன். வேலைன்னு வந்துட்டா எனக்கு வேற எதுவும் கண்ணுக்குத் தெரியாது. உங்க பாஸை விட நீங்க ரொம்ப சீன் போடுறீங்க,” என்று கரகரவெனப் பதிலடி கொடுத்துவிட்டு, தன் ஹை-ஹீல்ஸ் சத்தம் ஒலிக்கத் திரும்பி நடந்தாள்.
அவளது அந்த அஞ்சாத துடிப்பும், தன்னை மதிக்காமல் பேசும் அந்தத் திமிரும் கௌதமுக்குள் ஒரு புதிய சுவாரசியத்தை ஏற்படுத்தியது. எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்த அவனுக்கு, தன் முகத்திற்கு நேரே சவால் விடும் மதுமிதாவின் இந்தத் தனித்துவம் அவனது உள்மனதில் ஒரு ரகசிய ஈர்ப்பை ஆழமாக விதைத்துக் கொண்டிருந்தது. ‘இவளை எப்படி ஆபீஸ்ல வச்சு செய்யுறேன்னு பாரு’ என்று அவனது உதடுகள் தனக்குள்ளே புன்னகைத்துக் கொண்டன.
ரிசப்ஷன் நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் இரவு பத்து மணியளவில் நிறைவு பெற்றன. விஐபிக்கள் அனைவரும் விடைபெற்ற பிறகு, மண்டபமே சற்றே நிசப்தமானது.
கந்தர்வன் தன் கோட் பாக்கெட்டில் கைகளை விட்டபடி, இளவஞ்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். கனமான நகைகளும், ஆடம்பர உடையும் அவளைச் சோர்வடையச் செய்திருந்தாலும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த ராஜரீக ஒளி குறையவில்லை.
“கிளம்பலாம் இளவஞ்சி… நமக்கான நேரம் இப்போதான் ஆரம்பிக்குது,” என்று தன் கனத்த குரலில் கூறிவிட்டு முன்னால் நடந்தான்.
அகிலாவும் கௌதமும் அவர்களுக்குப் பின்னால் ஃபைல்களை எடுத்துக் கொண்டு வர, கந்தர்வனின் கறுப்பு நிற சொகுசு கார் மீண்டும் அந்தப் பென்ட்ஹவுஸை நோக்கிப் பாய்ந்தது.
வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், குளிர்ந்த கடல் காற்று ஜன்னல் வழியே உள்ளே வந்து அவர்களை வரவேற்றது. அகிலா இளவஞ்சியிடம் வந்து, “அண்ணி… ரொம்ப டயர்டா இருப்பீங்க. போய் டிரஸ் மாத்திக்கோங்க. நான் உங்களுக்குத் தேவையானதை எடுத்து வச்சிருக்கேன்,” என்று கனிவோடு கூறிவிட்டு, கௌதமுடன் விடைபெற்றுச் சென்றாள்.
இளவஞ்சி அறைக்குள் சென்று தன் கனமான ஆடம்பர உடைகளை மாற்றிவிட்டு, ஒரு சாதாரணமான காட்டன் புடவைக்கு மாறினாள். அவளது கழுத்தில் இருந்த அந்தத் தங்கத் தாலியும், கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகளும் மட்டுமே அவளது புதிய அடையாளமாக அங்கே எஞ்சியிருந்தன.
அவள் ஹாலுக்கு வந்தபோது, கந்தர்வன் சோபாவில் அமர்ந்து லேப்டாப்பில் லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் விபரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான தோற்றத்தில் இன்னும் அந்தப் பிசினஸ் கர்வத்தின் வீரியம் குறையவில்லை.
இளவஞ்சி மெல்ல அவனது அருகில் வந்து, “சார்…” என்று தயக்கத்துடன் அழைத்தாள்.
கந்தர்வன் லேப்டாப்பை மூடிவிட்டு, அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். அவளது கால்களில் இருந்த கொலுசுகள் அவள் நகரும்போது லேசாகச் சத்தமிட்டன.
“இன்னும் அதே தயக்கம்தானா இளவஞ்சி? இந்தச் சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மொத்த அதிகாரமும் நாளைல இருந்து உன்னோட கைக்கு வரப்போகுது. அதுக்கு முன்னாடி உன்னோட இந்தத் தவிப்பை இங்கேயே கழட்டி வச்சிடு. உன்னோட பிறப்புக் குறைபாட்டைப் பத்திப் பேச இந்த உலகத்துல எவனுக்கும் தகுதியில்லை. ஏன்னா, உனக்கு இருக்கிறது ஒண்ணுமே இல்ல அதை நீயா பில்டப் பண்ணிக்காத.நீ இப்போ சாதாரண இளவஞ்சி இல்லை… கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியோட சரிபாதி!” என்று வம்படியாக, தன் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தோடு கூறினான்.
அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த அந்த மறைமுகமான கௌரவமும், தன்னை ஒரு மகாராணி போல உலகத்தின் முன்னிலையில் உயர்த்திப் பிடிக்கும் அந்த அசுரத்தனமான புத்திசாலித்தனமும் இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு புதிய விஸ்வரூபத்தை ஏற்படுத்தியது! வரப்போகும் நாட்களில் இந்தச் சக்கரவர்த்தி பேரரசின் அடுத்த கட்ட ஆட்டம் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பதற்கான விறுவிறுப்பு அந்த இரவின் மௌனத்தில் தகித்துக் கொண்டிருந்தது!
…..
பென்ட்ஹவுஸின் பிரம்மாண்டமான பிரெஞ்சு ஜன்னல்களின் வழியே கறுப்பு நிறக் கடலின் அலைகள் சீறிப் பாய்ந்து கரையைத் தொடும் சத்தம் அந்த இரவின் நிசப்தத்தில் தெளிவாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து லேப்டாப்பை மூடி வைத்த கந்தர்வனின் கறாரான பார்வையின் வீரியம், இளவஞ்சியின் நரம்புகளை ஒரு புதிய நடுக்கத்தோடு முறுக்கேற்றியிருந்தது.
“கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியோட சரிபாதி” என்று அவன் தன் கனத்த குரலில் பிரகடனப்படுத்திய அந்த வார்த்தைகள் அவளது காதுகளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தன.
அவள் தன் காட்டன் புடவையின் தலைப்பை விரல்களால் இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, தன் கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகள் லேசாகச் சத்தமிட அவனுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்திருந்தாலும், அவளது மனம் அந்தப் பேராதிர்ச்சியில் இருந்து இன்னும் முழுமையாக மீளவில்லை என்பதை அவளது மேலோங்கிய மூச்சுக்காற்றே காட்டிக் கொடுத்தது.
“சார்… நீங்க சொல்றது எதையும் என்னால சாதாரணமா எடுத்துக்க முடியல சார். சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மொத்த அதிகாரமும் என் கைக்கு வரப்போகுதுன்னு அசால்ட்டா சொல்றீங்க. ஆனா, எனக்குள்ள இருக்கிற அந்தப் பெரிய குறையை நினைச்சு எனக்கு இன்னும் பயமா இருக்கு சார். இந்த உலகத்தோட கணக்குப்படி நான் ஒரு முழுமையான பெண்ணே இல்லை… அப்படி இருக்கிறப்ப, நீங்க என்னை இவ்வளவு பெரிய இடத்துல கொண்டு வந்து நிப்பாட்டுறது…” என்று சொல்லும்போதே அவளது தொண்டை மீண்டும் அடைத்தது.
கந்தர்வன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். அவனது அகன்ற தோள்களும், பட்டுச் சட்டை கலைந்த அந்த நேர்த்தியான தோற்றமும் அவளுக்கு முன்னால் ஒரு பிரம்மாண்ட மலையைப் போல நின்றன. அவன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தவோ அல்லது அவளது கண்ணீரைத் துடைக்கவோ இல்லை. அவனது கைகள் அவளது தோள்களைக் கறாராகப் பற்றின.
“உலகத்தோட கணக்கைப் பத்திப் பேசுறதை இத்தோட நிறுத்திக்கோ இளவஞ்சி! இந்த கந்தர்வனோட கணக்குல துல்லியம் மட்டும்தான் இருக்கும். சினேகாவோட துரோகத்தை உடைச்ச அந்த நிமிஷமே, இந்த எம்பையர்ஸை வழிநடத்த உன்னைவிடச் சிறந்த துாணை இந்த உலகத்துலேயே இல்லைன்னு நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். உன்னோட குறைபாடுன்னு நீ எதை நினைச்சு உருகி அழறியோ, அது எனக்கு ஒரு மேட்டரே இல்லை. நாளைக்குக் காலைல 9 மணிக்கு ஆபீஸ்ல லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டோட போர்டு மீட்டிங் இருக்கு. அதுல சக்கரவர்த்தி கம்பெனியோட புதிய மேனேஜிங் டைரக்டரா நீதான் அக்ரிமெண்ட்ல ஃபர்ஸ்ட் சைன் பண்ணப் போறே! இப்போ போய் படு,” என்று தன் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தோடு கூறிவிட்டு, அவளைத் தன் கைகளால் வம்படியாக இழுத்து பெட்ரூமை நோக்கிச் செலுத்தினான்.
மறுநாள் காலை 8:30 மணி.
சென்னையின் பிரதான சாலையில் அமைந்திருந்த ‘சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்’ ஹெட் ஆபீஸ் வழக்கத்தை விட அத்தனை விறுவிறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. காலையிலேயே போர்டு மீட்டிங் என்பதால், கம்பெனியின் டாப் லெவல் மேனேஜர்கள் அனைவரும் ஃபைல்களோடு கான்பரன்ஸ் ஹாலில் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
வாசலில் கந்தர்வனின் கறுப்பு நிற சொகுசு கார் வந்து பிரேக் அடித்து நின்றது.
காரின் கதவைத் திறந்து கொண்டு முதன்முதலாக ஒரு புதிய கௌரவத்தோடு இறங்கினாள் இளவஞ்சி. அவளது கழுத்தில் ஜொலித்த அந்தத் தங்கத் தாலியும், கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகளின் மெல்லிய சத்தமும், அவள் அணிந்திருந்த நேர்த்தியான பிராண்டட் காட்டன் புடவையும் அவளுக்கு ஒரு பக்கா கார்ப்பரேட் மேனேஜிங் டைரக்டருக்கான கம்பீரத்தைத் தந்திருந்தன. அவளுக்குப் பின்னால் அதே பட்டுப் போன்ற கர்வத்தோடு, தன் பிசினஸ் சூட்டில் இறங்கினான் கந்தர்வன்.
அவர்களை வரவேற்பதற்காகக் கௌதமும், அகிலாவும் கம்பெனியின் வாசலிலேயே காத்து நின்றனர்.
அப்போது அவர்களுக்குப் பின்னால், கையில் ஐபாடுடன் மிகக் கறாரான நடையோடு வந்து நின்றாள் மதுமிதா. அவளது கூர்மையான கண்கள் இளவஞ்சியையும் கந்தர்வனையும் பார்த்ததும், ஒரு கார்ப்பரேட் அனலிஸ்ட்டாக அவளது முகத்தில் ஒரு தொழில்முறை மரியாதை மட்டுமே தெரிந்தது.
கௌதம் மதுமிதாவைத் திரும்பிப் பார்த்து, வஞ்சகமான ஒரு புன்னகையோடு, “என்ன மதுமிதா… இன்னைக்கு மீட்டிங்குக்கு அக்ரிமெண்ட் ஃபைல்ஸ் எல்லாம் அக்யூரேட்டா ரெடியா இருக்கா? இல்ல நேத்து மாதிரி இங்கேயும் உன்னோட திமிரைக் காட்டப் போறியா?” என்று லேசான கிண்டலோடு கேட்டான்.
மதுமிதா தன் கையில் இருந்த ஐபாடை ஒருமுறை தட்டிவிட்டு, அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்துப் பதிலடி கொடுத்தாள். “மிஸ்டர் கௌதம்… வேலைன்னு வந்துட்டா மதுமிதா எப்போவும் நூறு சதவீதம் அக்யூரேட்டாத்தான் இருப்பா. கந்தர்வன் சாரோட புதிய முடிவுகளுக்குத் தகுந்த மாதிரி அத்தனை டாக்குமெண்ட்ஸும் இப்போ என் கை விரல் நுனியில இருக்கு. நீங்க உங்க வேலையைப் பார்த்தா போதும்,” என்று தன் கர்வமான குரலில் சளைக்காமல் கூறினாள்.
அவளது அந்த அஞ்சாத பேச்சும், முகத்தில் இருந்த அந்தத் துடுக்கான பாவனையும் கௌதமுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ரசனையை மீண்டும் தூண்டியது. எப்போதும் தனக்குக் கீழே வேலை செய்பவர்களைத் தன் கறாரான பார்வையால் அடக்கிப் பழகிய அவனுக்கு, தன் முகத்திற்கு நேரே சவால் விடும் மதுமிதாவின் இந்தத் தனித்துவம் அவனது நரம்புகளுக்குள் ஒரு புதிய விறுவிறுப்பைக் கொடுத்தது. ‘இவளோட இந்தத் திமிரை இந்த ஆபீஸ்ல வச்சே எப்படி அடக்குறேன்னு பாரு’ என்று அவனது உள்மனம் ஒரு புதிய உத்வேகத்தோடு யோசித்தது.
கான்பரன்ஸ் ஹாலின் பிரம்மாண்டமான கதவுகள் திறக்கப்பட்டன.
போர்டு மெம்பர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று மரியாதை செலுத்த, கந்தர்வன் நேராகச் சென்று தன் பிரதான நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனுக்குச் நேர் எதிரே, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் புதிய மேனேஜிங் டைரக்டருக்கான நாற்காலியில் அமர வைக்கப்பட்டாள் இளவஞ்சி.
கௌதம் அக்ரிமெண்ட் ஃபைலை எடுத்து இருவரின் மேஜை மீதும் வைத்தான்.
“இளவஞ்சி… சைன் பண்ணு!” என்று தன் கனத்த குரலில் கட்டளையிட்டான் கந்தர்வன்.
இளவஞ்சி தன் கைகளில் பேனாவை எடுத்தபோது அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. ஆனால், தன்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் தன் திறமைக்கு ஒட்டுமொத்தப் பேரரசின் கௌரவத்தையும் தூக்கிக் கொடுத்த தன் கணவனின் அந்த வம்படியான பார்வை அவளுக்குள் ஒரு புதிய விஸ்வரூபத்தை ஏற்படுத்தியது. தன் பேனாவை அழுத்தி, ‘இளவஞ்சி சக்கரவர்த்தி’ என்று மிகத் துல்லியமாக அந்தப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டாள்!
துரோகங்களை அறுத்தெறிந்து, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் புதிய பேரரசியாக இளவஞ்சி தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்த அந்த நொடியில், அவளது அடுத்த கட்ட அதிரடி ஆட்டம் யாருக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கான புதிய விறுவிறுப்பு அந்த ஆபீஸ் முழுக்கத் தகித்துக் கொண்டிருந்தது!
……..
