அத்தியாயம் 17
சென்னையின் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலை (ECR) நள்ளிரவு நேரத்து மௌனத்தில் மூழ்கியிருந்தது. பகல் முழுக்க வாகன நெரிசலில் தவித்த அந்தச் சாலை, இப்போது ஆங்காங்கே எரியும் மின்விளக்குகளின் மஞ்சள் வெளிச்சத்திலும், கடலில் இருந்து வீசும் உப்புக்காற்றின் ஈரப்பதத்திலும் ஒரு விசித்திரமான அமைதியைத் தத்தெடுத்திருந்தது.
அந்த அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு, கந்தர்வனின் கருநிற பிஎம்டபிள்யூ கார் அசுர வேகத்தில் பாய்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. காரின் ஏசி காற்றில் பரவியிருந்த அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆண்மையின் வாசனையும், ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த அவனது அசுரக் கரங்களும் அந்தச் சிறிய மூடிய பரப்புக்குள் ஒரு புதிய நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன.
முன் சீட்டில் ஜன்னல் ஓரமாக ஒடுங்கி அமர்ந்திருந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது கண்கள் வெளியேயிருந்த இருளை வெறித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவளது அசுர மூளைக்குள் எண்ணங்களின் அலைகள் ஓயாமல் கரையை முட்டிக் கொண்டிருந்தன. சைட்டில் அவன் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கமும், அவளது மணிக்கட்டை வம்படியாகப் பற்றிய அந்த விரல்களின் அழுத்தமும் அவளது உடம்பில் ஒரு புதுவிதமான அதிர்வை ஏற்படுத்தியிருந்தது உண்மைதான். ஆனால், அவளது மனதிற்குள் இருக்கும் அந்தப் பிறப்புக் குறைபாட்டின் சாபம், அவளை எந்தவொரு நிம்மதிக்கும் அனுமதிக்கவில்லை.
“நான் ஒரு முழுமையான பெண் இல்லை என்கிற அசிங்கம் இவருக்குத் தெரிந்தால், இதே கார்ல என்னை ஏத்திட்டுப் போவாரா? ‘சீ… ஒரு பொம்பளையா பிறந்துட்டு இப்படி ஒரு குறைபாடோட நடமாடுறியா’ன்னு இதே முரட்டுத்தனமான குரல்ல கேவலமா திட்டி, நடுரோட்டுல இறக்கிவிட மாட்டாரா? மத்த சாதாரணப் பொண்ணுங்க மாதிரி என்னையும் நினைச்சுதானே இப்போ இந்த வம்படி பண்ணிட்டு இருக்காரு? சினேகாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறவர், என்மேல இப்படி ஒரு வெறித்தனமான ஈர்ப்பை வச்சுக்கிட்டு என்ன செய்யப் போறார்? எல்லாம் ஒரு சில நாள் மோகம்தான்… உண்மை தெரிஞ்சா இந்த அசுரனோட அருவருப்புக்கு நான் தான் பலியாகணும்!” என்று நினைத்து அவளது நீண்ட இமைகளுக்குள் இருந்து ஒரு கண்ணீர்த்துளி கசிந்து கன்னத்தில் இறங்கியது.
கந்தர்வன் ஸ்டீயரிங்கைத் திருப்பும்போதே, தன் கூர்மையான அசுரக் கண்களால் அவளது அந்த ஒற்றைக் கண்ணீர்த்துளியைக் கவனித்துவிட்டான். அவனது முகம் இன்னும் விறைப்பாக மாறியது. காரின் வேகத்தை இன்னும் சற்று ஏற்றி, அகிலாவின் வீடிருக்கும் தெருவுக்குள் கொண்டு வந்து பிரேக் அடித்தான். டயர்கள் தரையில் உரசி கார் நின்றது.
இளவஞ்சி அவசரமாகக் காரின் கதவைத் திறக்க முயன்றாள். ஆனால், அவளது அசுர மூளைக்குத் சவால் விடுவது போல, கந்தர்வன் சென்ட்ரல் லாக்கை லாக் செய்தான். ‘டக்’ என்ற சத்தத்துடன் கதவுகள் பூட்டிக்கொண்டன.
“சார்… கதவைத் திறங்க. என் பிரண்ட் வீடு வந்திருச்சு,” என்று இளவஞ்சி குரலை உயர்த்தி, அவனது முகத்தைப் பார்க்காமல் கூறினாள்.
“ஏன் இளவஞ்சி… என்கூட ஒரு அரை மணி நேரம் கார்ல வர்றது உனக்கு அவ்வளவு நரகமா இருக்கா? இந்தச் சென்னை நகரத்துல எத்தனையோ பொண்ணுங்க இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியோட ஒரு நிமிஷம் பேச மாட்டோமான்னு காத்துட்டு இருக்காங்க. ஆனா நீ மட்டும் என்னை ஒரு மிருகம் மாதிரி நினைச்சு ஏன் இப்படி ஒதுங்குறே?” என்று தன் கனத்த, முரட்டுத்தனமான குரலில் வம்படியாகக் கேட்டான்.
“நீங்க மிருகம் இல்லை சார்… அதைவிட மோசமான ஒரு அசுரன்! அடுத்த வாரம் உங்களுக்குக் கல்யாணம். அதைப்பத்தின எந்தவொரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம, நைட்டு முழுக்க சைட்டை லாக் பண்ணி என்கிட்ட வம்படி பண்ணிட்டு, இப்போ கார்லயும் பூட்டி வச்சு அதிகாரம் பண்றீங்களே… இதுக்குக் பேரு என்ன சார்? என்னை வாழ விடலைனாலும் பரவாயில்லை, தயவுசெஞ்சு என் கௌரவத்தைக் குலைக்காதீங்க. கதவைத் திறங்க!” என்று அழுதுகொண்டே தன் ஒட்டுமொத்தக் குமுறலையும் கொட்டினாள்.
கந்தர்வன் அவளது வார்த்தைகளைக் கேட்டு லேசாக வஞ்சகமாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் ஒரு அசுரத்தனமான திட்டமும், வசியமும் கலந்திருந்தது. “குற்ற உணர்ச்சியா? அது பலவீனமானவங்களுக்கு வர்றது இளவஞ்சி. இந்த கந்தர்வன் நினைச்சதை வம்படியா அடையறவன். என் கல்யாண மேடையில என்ன நடக்கப் போகுதுன்னு உனக்கு இன்னும் தெரியாதுடி. போ… போய் உன் தோழிகூட நிம்மதியா தூங்கு. ஆனா நாளைக்குக் காலைல ஒன்பது மணிக்கு நீ சைட்ல இருக்கணும்,” என்று கூறி லாக் பட்டனை ரிலீஸ் செய்தான்.
இளவஞ்சி ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்காமல் காரைத் திறந்து கொண்டு இறங்கி, அகிலாவின் வீட்டு வாசலை நோக்கி ஓடினாள். அவளது பின் அழகையும், அந்தத் தவிப்பையும் தன் அசுரக் கண்களால் ரசித்துக் கொண்டே, காரை ரிவர்ஸ் எடுத்து மின்னல் வேகத்தில் மறைந்தான் கந்தர்வன்.
மறுநாள் காலை, பத்து மணி. சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் பிரம்மாண்டமான கார்ப்பரேட் தலைமையகம்.
திருமண வேலைகளுக்கு நடுவே, லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் இறுதி கட்டத் தயாரிப்புகளுக்காகத் தனஞ்செயன் ஐயாவும், கந்தர்வனும் தங்களுடைய போர்டு ரூமில் அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது, அங்கே சினேகா தன் கைகளில் ஒரு பெரிய ஃபைலை ஏந்திக் கொண்டு, கர்வத்தோடு உள்ளே நுழைந்தாள்.
அவளது உடம்பில் காஸ்ட்லியான மேக்கப்பும், ஆடம்பரமான டிசைனர் புடவையும் அவளது பேராசையை அப்பட்டமாகக் காட்டின. இன்னும் சில நாட்களில் இந்த எம்பையர்ஸின் மருமகளாகப் போகிறோம் என்ற திமிர் அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் தெரிந்தது.
“வணக்கம் மாமா… வணக்கம் கந்தர்வன் சார். லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டோட பைனல் டிசைன் மற்றும் பட்ஜெட் ரிப்போர்ட் இது. நீங்க சொன்ன திருத்தங்கள் எல்லாத்தையும் நான் கச்சிதமா பண்ணியிருக்கேன்,” என்று கூறி அந்த ஃபைலை தனஞ்செயன் ஐயாவிடம் நீட்டினாள் சினேகா.
மரகதம் வீட்டில் கொடுத்த தைரியத்திலும், சஞ்சய் ரகசியமாகக் கொடுத்த டூப்ளிகேட் ஃபைல் ஐடியாவிலும் சினேகா இந்தத் துரோகத்தை மிகத் துணிச்சலாகச் செய்திருந்தாள். இந்த ஃபைலில் இருக்கும் சில தவறான கணக்குகள் சக்கரவர்த்தி கம்பெனியைப் பெரும் நஷ்டத்தில் தள்ளும் என்பதும், அதற்குப் பழிவாங்கும் விதமாகத் தான் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு லண்டன் செல்லலாம் என்பதும் அவளது பேராசைத் திட்டம்.
தனஞ்செயன் ஐயா அந்த ஃபைலை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, “ரொம்ப நல்லா பண்ணியிருக்கே சினேகா. ஒரு மருமகளா மட்டுமில்ல, நம்ம கம்பெனியோட ஒரு சிறந்த அதிகாரியாவும் நீ உன் திறமையைக் காட்டியிருக்கே. கந்தர்வா… நீயும் இதைப் பாருப்பா,” என்று மகனிடம் கொடுத்தார்.
கந்தர்வன் அந்த ஃபைலை வாங்கினான். அவனது அசுர மூளைக்கு அந்த ஃபைலில் சினேகா செய்திருக்கும் தில்லுமுல்லுகளும், டூப்ளிகேட் எண்ட்ரிகளும் முதல் பக்கத்தைப் பார்த்த உடனேயே அப்பட்டமாகப் புரிந்துவிட்டது. ஏற்கனவே சஞ்சய்யும் சினேகாவும் ரகசியமாகச் சந்தித்த அத்தனை வீடியோ ஆதாரங்களும், பணப் பரிமாற்ற விபரங்களும் அவனது மேஜை டிராயருக்குள் தயாராக இருந்தன.
ஆனால், அவனது முகம் எந்தவொரு கோபத்தையும் காட்டவில்லை. மாறாக, ஒரு வஞ்சகமான, அசுரத்தனமான புன்னகை அவனது உதடுகளில் படர்ந்தது.
“ரொம்ப கச்சிதமான ஃபைல் சினேகா. பிசினஸ்ல இவ்வளவு புத்திசாலித்தனமா இருக்குற ஒரு பொண்ணு என் வாழ்க்கையில வர்றது எனக்கு ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு. இந்த ஃபைலோட ரிசல்ட் என்னன்னு இன்னும் நாலு நாள்ல கல்யாண மேடையில ஒட்டுமொத்த பிசினஸ் உலகத்துக்கும் நான் காட்டப்போறேன்,” என்று தன் கனத்த குரலில், வம்படியாக சினேகாவின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்துக் கூறினான்.
சினேகாவுக்கு அவனது அந்தப் பேச்சின் உள் அர்த்தம் புரியவில்லை. அவன் தன் அழகிலும் திறமையிலும் மயங்கிவிட்டான் என்றே அவளது பேராசை மூளை கணக்கு போட்டது. “தேங்க்யூ சார்… கல்யாண ஏற்பாடுகள் எல்லாம் எங்க வீட்ல ரொம்பப் பிரம்மாண்டமா நடந்துட்டு இருக்கு. நீங்க கண்டிப்பா வரணும்,” என்று கர்வத்தோடு கூறினாள்.
“நிச்சயமா வருவேன் சினேகா… அந்த மேடையில உனக்காக ஒரு பிரம்மாண்டமான நரகத்தை… சாரி, ஒரு பிரம்மாண்டமான பரிசை நான் ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்,” என்று கந்தர்வன் கூற, தனஞ்செயன் ஐயா அதை ஒரு விளையாட்டான பேச்சு என்று நினைத்துச் சிரித்தார்.
அதே நேரத்தில், ஓஎம்ஆர் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சைட்.
மதிய வெயில் தலைக்கு மேல் வந்துவிட்ட நிலையிலும், இளவஞ்சி சற்றும் சளைக்காமல் தொழிலாளர்களை மிரட்டி வேலை வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அகிலா அவளுக்குப் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு, ஆன்லைன் கணக்குகளைச் சரிபார்த்தாள்.
“இளவஞ்சி… இன்னைக்கு ஏனோ தெரியல, எனக்கு நெஞ்சு ஒரு மாதிரி படபடனு இருக்குடி. சினேகாவோட கல்யாண கார்டு ஆபீஸ் குரூப் முழுக்கப் பரவிருச்சு. அடுத்த வாரம் அவ சக்கரவர்த்தி குடும்பத்து மகாராணி ஆகப்போறா. ஆனா, அந்த கந்தர்வன் சார் உன்னை ஏதோ ஒரு வெறியோடு பார்க்குறது எனக்குப் பயமா இருக்குடி. ஒருவேளை கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உனக்கு ஏதும் பிரச்சனை வருமோ?” என்று அகிலா கவலையோடு கேட்டாள்.
இளவஞ்சி தன் கையில் இருந்த சிமெண்ட் ரசீதை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது அசுர மூளை அவளைத் திடப்படுத்தியது. “அகிலா… சினேகா ஆடம்பரப் போதையில ஆடுறா. அவளுக்குப் பணம் மட்டும்தான் முக்கியம். ஆனா அந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி சும்மா விடுற ஆள் இல்லை. அவர் மனசுல ஏதோ ஒரு பெரிய அசுரத்தனமான பிளான் இருக்கு. அது என்னன்னு எனக்குத் தெரியல. ஆனா ஒன்னு மட்டும் நிச்சயம்… நான் ஒரு முழுமையற்ற பிறவி என்ற உண்மை மட்டும் அவருக்குத் தெரிஞ்சா, அவரோட இந்த வம்படி எல்லாம் அடுத்த நொடியே அருவருப்பா மாறிடும். அதை நினைச்சாத்தான் என் நெஞ்சு வலிக்குது,” என்று தன் தோழியிடம் ரகசியமாகக் குமுறினாள்.
திருமணத்திற்கான நாட்கள் சுருங்கி, இன்னும் மூன்றே நாட்கள் மட்டுமே மீதமிருந்த நிலையில்… அந்தப் பிரம்மாண்டமான திருமண மேடை, சினேகாவின் பேராசைக்கான இறுதிச் சவப்பெட்டியாகவும், இளவஞ்சியின் கௌரவத்திற்கான மாஸான அரியணையாகவும் மாறப்போகும் அந்த அசுரத்தனமான திருப்பத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது!
……….
