அத்தியாயம் 16
மதிய வெயிலின் தகிப்பு தணிந்து, அந்தப் பிரம்மாண்டமான கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சைட்டில் மெல்ல மாலை நேரத்து நிழல்கள் படியத் தொடங்கியிருந்தன. தூரத்தில் பெரிய கிரேன் இயந்திரங்கள் இரும்புப் பீம்களைத் தூக்கி நிறுத்தும்போது ஏற்படும் உலோகச் சத்தமும், நூற்றுக்கணக்கான வடமாநிலத் தொழிலாளர்களின் குரல்களும் அந்தப் பரப்பை ஒரு நிரந்தரப் போர்க்களமாகவே காட்டி நின்றன.
கௌதம் சைட்டின் முன்னேற்ற வேலைகளைப் பற்றி அங்கிருந்த மேலாளர்களிடம் சில முக்கிய விபரங்களைக் கேட்டுவிட்டு, நேராகக் கந்தர்வனின் ஏசி கேபினை நோக்கித் தன் கம்பீரமான பிசினஸ் நடையோடு சென்றான். இளவஞ்சி தன் கையில் இருந்த ப்ளூபிரிண்ட் மேப்பை மடித்துக் கொண்டே, தள்ளி நின்று அதை வேடிக்கை பார்த்தாள். அவளது அடர் நீல நிறச் சுடிதாரின் துப்பட்டா காற்றில் லேசாகப் பறக்க, நெற்றியில் வழிந்த வியர்வைத் துளிகளைத் தன் கைகளால் துடைத்துக் கொண்டாள்.
கேபினுக்குள் நுழைந்த கௌதமை, கந்தர்வன் தன் அசுரத்தனமான ஒற்றைப் பார்வையால் வரவேற்றான். சட்டைப் பொத்தான்கள் லேசாகக் கழற்றப்பட்டிருக்க, நாற்காலியில் கர்வத்தோடு சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த கந்தர்வனின் முகத்தில் எந்தவொரு சலனமும் இல்லை.
“வா கௌதம்… சைட் ஒர்க் எல்லாம் உன் ஆட்கள் ரொம்பத் துல்லியமா பண்றாங்க. குறிப்பா நீ புதுசா அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்கிற அந்த இளவஞ்சியோட அசுர மூளை கச்சிதமா வேலை பார்க்குது,” என்று தன் கனத்த குரலில் வம்படியான புன்னகையோடு கூறினான் கந்தர்வன்.
கௌதம் அவனது மேஜைக்கு முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து, “நன்றி கந்தர்வன். இளவஞ்சி திறமையான பொண்ணு மட்டுமில்ல, ரொம்ப நேர்மையானவளும் கூட. இந்த ஜாயிண்ட் வென்ச்சர் ப்ராஜெக்ட் நாம எதிர்பார்த்ததை விட சீக்கிரமே முடியும்னு நம்புறேன். இதுல உங்க கம்பெனியோட சப்போர்ட்டும் நல்லா இருக்கு,” என்று ஒரு நேர்த்தியான பிசினஸ் பார்ட்னராகப் பேசினான்.
“பிசினஸ்ல சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் எப்பவும் பெஸ்ட்டாதான் இருக்கும் கௌதம். அதுல உனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வேண்டாம்,” என்று தன் கர்வத்தைக் காட்டினான் கந்தர்வன்.
இருவரும் சில நிமிடங்கள் லேபர் பட்ஜெட் மற்றும் அடுத்த கட்ட சிமெண்ட் கொள்முதல் பற்றிய அதிகாரப்பூர்வ கோப்புகளைப் பற்றித் தீவிரமாக விவாதித்துவிட்டு, கௌதம் விடைபெற்று வெளியே வந்தான். அவன் சைட்டை விட்டுத் தன் காரில் புறப்பட்டுச் செல்ல, மீண்டும் அந்தப் பிரம்மாண்ட களம் கந்தர்வனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது.
மாலை ஆறு மணியைக் கடந்ததும் சைட்டில் இருந்த தொழிலாளர்கள் ஒவ்வொருவராகத் தங்கள் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு தங்குமிடங்களுக்கு நகரத் தொடங்கினர். கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சைட்டின் பெரிய விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக எரியூட்டப்பட்டு, அந்தப் பகுதி முழுக்க ஒரு விசித்திரமான மஞ்சள் நிற வெளிச்சத்தைப் பரப்பின.
இளவஞ்சி இன்னும் சைட் அலுவலகத்தின் மேஜை மீது அமர்ந்து, கம்ப்யூட்டரில் அன்றைய நாளுக்கான சிமெண்ட் கலவை மற்றும் செங்கல் கணக்குகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தாள். அவளது அசுர மூளை வேலையில் மூழ்கியிருந்தாலும், காதுகள் மட்டும் கேபினுக்குள் இருக்கும் அவனது நடமாட்டத்தையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தன.
சட்டென்று, அவளது மேஜைக்கு முன்னால் ஒரு நிழல் விழுந்தது.
இளவஞ்சி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். கந்தர்வன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றிருந்தான். அவனது கறுப்பு நிறச் சன்கிளாஸ் இப்போது கழற்றப்பட்டு, அவனது சட்டையின் பாக்கெட்டில் சொருகப்பட்டிருந்தது. அவனது கூர்மையான, அசுரத்தனமான கண்கள் இளவஞ்சியின் முகத்தையே இமைக்காமல் வெறித்தனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவனது உடலிலிருந்து வீசிய அந்த முரட்டுத்தனமான ஆண்மையின் வாசனை அந்தச் சிறிய அறையையே ஆக்கிரமித்தது.
இளவஞ்சி பதற்றத்துடன் கம்ப்யூட்டர் மவுஸை விட்டுவிட்டு எழுந்து நின்றாள். “சார்… டைம் ஆயிடுச்சு. நான் கிளம்பணும்,” என்று தன் குரலில் இருந்த நடுக்கத்தை மறைக்கப் போராடினாள்.
கந்தர்வன் நகரவில்லை. அவன் மேஜையின் இருபுறமும் தன் கைகளை ஊன்றி, இளவஞ்சியைத் தன் உடம்பால் வம்படியாகச் சிறைப்பிடித்தான். அவளது முகத்திற்கும் அவனது முகத்திற்கும் இடையே சில அங்குல தூரமே இருந்தது. அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று இளவஞ்சியின் மாநிறக் கன்னங்களில் பட்டுத் தெறித்தது.
“என்னடி… கௌதம் வந்தா மட்டும் ரொம்ப அழகாப் பேசிப் புன்னகைக்கிறே? இந்த கந்தர்வன் வந்தா மட்டும் இங்கிருந்து ஓடணும்னு துடிக்கிறியா?” என்று தன் முரட்டுத்தனமான குரலைத் தாழ்த்தி, வம்படியாகக் கேட்டான்.
“சார்… கௌதம் சார் என்னோட முதலாளி, ஒரு நல்ல நண்பர். அவர்கிட்ட நான் பிசினஸ் பத்திதான் பேசினேன். தயவுசெஞ்சு வழி விடுங்க,” என்று இளவஞ்சி அவனது அகன்ற மார்பைத் தன் மெல்லிய கைகளால் தள்ள முயன்றாள். ஆனால், பாறையைப் போன்ற அவனது உடம்பை அவளால் ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட அசைக்க முடியவில்லை.
“நண்பனா? இந்த உலகத்துல எந்த ஆணும் உனக்கு நண்பனா இருக்க முடியாதுடி. உன்னைத் தொடற அதிகாரமும், உரிமையும் இந்த அசுரன் கந்தர்வனுக்கு மட்டும்தான் இருக்கு,” என்று அவளது கைகளை வம்படியாகப் பற்றி மேஜையோடு சேர்த்து இறுக்கினான். அவனது விரல்களின் அழுத்தம் அவளது மென்மையான மணிக்கட்டில் சிவந்த தழும்புகளை ஏற்படுத்தின.
இளவஞ்சியின் இதழ்கள் பயத்தாலும் தவிப்பாலும் நடுங்கின. அவளது கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவளது அசுர மூளைக்குள் அந்தப் பயங்கரமான தாழ்வு மனப்பான்மையின் வலி மீண்டும் சம்மட்டியால் அடிப்பது போலப் பாய்ந்தது.
“ஐயோ… இவர் ஏன் என்னை இப்படிச் சித்திரவதை செய்கிறார்? நான் ஒரு முழுமையான பெண் இல்லை என்ற கொடூரமான உண்மை இவருக்குத் தெரிந்தால்… என்னை எவ்வளவு கேவலமாக நினைப்பார்? ஒரு பெண்ணாகவே என்னை மதிக்காமல் எவ்வளவு அருவருப்பாக என்னை ஒதுக்கித் தள்ளுவார்? மத்த சாதாரணப் பொண்ணுங்க மாதிரி என்னையும் ஒரு முழுமையான பெண்ணா நினைச்சுதானே இவர் இப்படி என்னிடம் வம்படி பண்ணிட்டு இருக்காரு! தன் ஆண்மையின் அதிகாரத்தை என்னிடம் காட்டத் துடிக்கிறாரே! எல்லாம் தெரிஞ்சா… அடுத்த நொடியே இவரோட இந்த ஈர்ப்பு ஒட்டுமொத்தமா அருவருப்பா மாறிடுமே!” என்று நினைத்து அவளது நெஞ்சு அவமானத்தாலும் பயத்தாலும் சோகமாக வெடித்தது.
அவள் தன் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, தீர்க்கமாக அவனது கண்களைப் பார்த்து, “சார்… உங்களுக்கு இன்னும் நாலு நாள்ல என் தங்கை சினேகா கூடப் பிரம்மாண்டமா கல்யாணம் நடக்கப் போகுது. உங்க வீட்ல அதுக்கான ஆடம்பர வேலைகள் நடந்துட்டு இருக்கு. அப்படி இருக்கும்போது என்கிட்ட வந்து ஏன் இப்படி வம்படி பண்றீங்க? என்னை விட்டுடுங்க சார்!” என்று அழுதுகொண்டே கத்தினாள்.
கந்தர்வன் அவளது கத்தலையும், அவளது கண்களில் இருந்த அந்த ரகசியத் தவிப்பையும் பார்த்து வஞ்சகமாக அசுரத்தனமாகச் சிரித்தான். “கல்யாணமா? அது அங்க நடக்கும்டி. ஆனா இந்த கந்தர்வனோட உடம்பும் உயிரும் உன்னை மட்டும்தான்டி தேடுது,” என்று அவளது முகத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாகத் தன் இதழ்களைக் கொண்டு வந்தான்.
கல்யாண வேலைகள் ஒருபுறம் தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தாலும், அந்த மஞ்சள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், கந்தர்வனின் இந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கமும், இளவஞ்சியின் மனதிற்குள் இருந்த அந்த உன்னதமான ரகசியத் தவிப்பும் அந்தச் சைட் அலுவலகத்தை ஒரு புதிய வசியப் போர்க்களமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தன!
……….
கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சைட்டின் மஞ்சள் விளக்குகள் அந்தச் சிறிய அலுவலக அறைக்குள் வஞ்சகமான நிழல்களைத் தோற்றுவித்துக் கொண்டிருந்தன. குளிர்சாதனக் காற்றின் சலசலப்பையும் மீறி, கந்தர்வனின் வேகமான மூச்சுக்காற்று இளவஞ்சியின் முகத்தில் அனலாகப் பாய்ந்தது. மேஜையின் இருபுறமும் தன் கரங்களை ஊன்றி, அவளை ஒட்டுமொத்தமாகத் தன் உடலால் சிறைப்பிடித்திருந்த அவனது தோற்றம் ஒரு காட்டு மிருகத்தின் அசுரத்தனமான ஆதிக்கத்தைப் போல இருந்தது.
இளவஞ்சி தன் மணிக்கட்டுகளில் இருந்த அவனது விரல்களின் அழுத்தத்தை விட, தன் மனதிற்குள் குடைந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பிறப்புக் குறைபாட்டின் வலியால் அதிகம் சித்திரவதைப்பட்டாள்.
“என்னை விட்டுடுங்க சார்… ப்ளீஸ்… என்னை மத்த சாதாரணப் பொண்ணுங்க மாதிரி நினைச்சு உங்க அதிகாரத்தை என்மேல திணிக்காதீங்க. நான் உங்களுடைய இந்த ஈர்ப்புக்குத் தகுதியானவள் இல்லை!” என்று தன் குமுறலைத் தொண்டைக்குள்ளேயே விழுங்கிக் கொண்டு, அழுதுகொண்டே அவனது அசுரக் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துக் கூறினாள். அவளது நீண்ட கூந்தலின் சில இழைகள் வியர்வையோடு அவளது நெற்றியில் ஒட்டியிருக்க, அவளது மாநிற முகம் அவமானத்தில் சிவந்திருந்தது.
கந்தர்வன் அவளது அழுது வீங்கிய கண்களையும், அவளது இதழ்களின் நடுக்கத்தையும் இன்னும் தீவிரமாக உற்றுப் பார்த்தான். அவனது அசுர மூளை அவளது வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் தாழ்வு மனப்பான்மையை ஒரு பிடிவாதமாக மட்டுமே பார்த்தது.
“தகுதி இல்லையா? அதை முடிவு பண்ண வேண்டியவன் நான்டி! இந்த உலகத்துல இருக்குற மத்த எந்தப் பொண்ணுக்கும் இல்லாத ஒரு திமிரும் அசுரத்தனமும் உன்கிட்ட இருக்கு. அதுதான் என்னை இந்த அளவுக்கு வம்படி பண்ண வைக்குது. உன்னை அடையணும்ன்ற வெறி எனக்குள்ள எப்படி இருக்குன்னு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்,” என்று தன் கனத்த குரலில் முரட்டுத்தனமாகக் கூறிவிட்டு, சட்டென்று தன் பிடியை முழுமையாகத் தளர்த்தி அவளை விட்டு இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்தான்.
அவனது திடீர் விலகலால் இளவஞ்சிக்கு மூச்சுத் தாராளமாக வந்தது. அவளது இதயம் இன்னும் எகிறிக் குதித்துக் கொண்டிருக்க, தன் சுடிதார் துப்பட்டாவை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, மேஜையின் ஓரமாக நகர்ந்து அவனையே பயத்தோடு பார்த்தாள்.
கந்தர்வன் அவளது பயந்த தோற்றத்தை அலட்சியமாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, தன் சட்டைப் பையிலிருந்து கார் சாவியை எடுத்தான். “டைம் ஆச்சு… கார்ல ஏறு. உன்னை உன் தோழி அகிலா வீட்டுல டிராப் பண்றேன்,” என்று அதிகாரக் குரலில் கூறினான்.
“வேண்டாம் சார்… நான் பஸ்ஸிலேயே போய்க்குவேன்,” என்று இளவஞ்சி மறுத்தாள்.
“நான் சொன்னா கேட்கணும் இளவஞ்சி! உன்னை இந்த இருட்டுல தனியா அனுப்ப இந்த கந்தர்வனுக்கு இஷ்டமில்லை. கார்ல ஏறுடி!” என்று வம்படியாக அதட்டினான். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அதட்டலுக்குப் பின்னால் இருந்த ரகசிய அக்கறையும் வசியமும் இளவஞ்சியை மறுப்புச் சொல்ல விடாமல் முடக்கின. அவள் மௌனமாக அவனது பிஎம்டபிள்யூ காரின் முன் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்தாள். கார் சென்னை மாநகரத்தின் இரவு நேரத்து டிராஃபிக்கில் அசுர வேகத்தில் பாய்ந்தது. வழியெல்லாம் இருவருக்குள்ளும் ஒரு கனமான மௌனம் மட்டுமே நிலவியது.
மறுநாள் காலை, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் பிரம்மாண்டமான போர்டு ரூம்.
தனஞ்செயன் ஐயா தன் பிசினஸ் பார்ட்னர்களுடனும், தலைமை மேலாளர்களுடனும் மிக teaspoons முக்கியமான மீட்டிங்கில் அமர்ந்திருந்தார். லண்டன் ப்ராஜெக்ட் வெற்றிகரமாகக் கைவசமாகியிருந்தாலும், சினேகாவின் திருமண ஏற்பாடுகள் அடுத்த வாரமே நடக்கவிருப்பதால், அதற்கான அழைப்பிதழ்களை விநியோகிக்கும் பணிகளை அவரே முன்னின்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அபோது, போர்டு ரூமின் கதவைத் திறந்து கொண்டு கந்தர்வன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது கறுப்பு நிறச் சூட்டும், நேர்த்தியான கம்பீரமும் அந்த அறையையே கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தன.
“வா கந்தர்வா… லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டோட அக்ரிமெண்ட் ஃபைல்ஸ் எல்லாம் ரெடியாகிருச்சு. நீயும் ஒருமுறை செக் பண்ணிட்டு சைன் பண்ணிடு. அதுமட்டும் இல்லாம… இன்னும் நாலு நாள்ல உனக்கும் சினேகாவுக்கும் கல்யாணம். அதுக்கான விஐபி இன்விடேஷன் கார்டுகள் இதோ,” என்று தனஞ்செயன் ஐயா தங்க முலாம் பூசப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான திருமண அழைப்பிதழை அவனிடம் நீட்டினார்.
கந்தர்வன் அந்த இன்விடேஷன் கார்டை வாங்கி அலட்சியமாகப் பார்த்தான். அதில் அவனது பெயருக்கு அருகில் சினேகாவின் பெயர் கர்வத்தோடு அச்சிடப்பட்டிருந்தது. அவனது அசுர மூளையில் ஏற்கனவே சினேகாவின் ஒட்டுமொத்த சதிகளும், அவளது ரகசியச் சந்திப்புகளும் ஆதாரங்களுடன் பதிவாகியிருந்தன. ஆனால், அவளது அந்தப் பேராசையை ஒட்டுமொத்தமாகத் திருமண மேடையிலேயே வைத்து அறுத்தெறிய வேண்டும் என்ற அவனது ரகசியத் திட்டம் அவனுக்குள் மட்டுமே இருந்தது.
“எல்லாம் சரியா இருக்குப்பா. கல்யாண வேலைகள் தாராளமா நடக்கட்டும். நீங்க எந்தக் குறையும் இல்லாம பிரம்மாண்டமா ஏற்பாடுகளைக் கவனிங்க,” என்று தன் கனத்த குரலில், வஞ்சகமான புன்னகையோடு கூறினான் கந்தர்வன்.
“ரொம்ப சந்தோஷம்ப்பா… மணமகள் நம்ம கம்பெனியイル வேலை பார்க்குற சினேகான்னு நம்ம பார்ட்னர்ஸ் ஆபீஸ் குரூப் முழுக்க மெசேஜ் அனுப்பிட்டேன். பிசினஸ் உலகமே இந்தத் திருமணத்தைத்தான் எதிர்பார்த்துட்டு இருக்கு,” என்று தனஞ்செயன் ஐயா நிம்மதியோடு கூறினார். தன் மகன் இந்தத் திருமணத்திற்கு முழு சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டான் என்ற மகிழ்ச்சி அவரது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
அதே நேரத்தில், சினேகாவின் இல்லத்தில் மரகதத்தின் அட்ராசிட்டிகள் தாங்க முடியாத அளவுக்கு இருந்தன.
அறையின் நடுவே காஸ்ட்லியான காஞ்சிபுரம் பட்டுப்புடவைகளும், வைர நெக்லஸ்களும் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்க, பக்கத்து வீட்டுப் பெண்களையும், உறவினர்களையும் வரவழைத்து மரகதம் தன் கர்வத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
“பார்த்தீங்களாடி… சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட ஒரே வாரிசு கந்தர்வன், என் பொண்ணு சினேகாவோட அழகுலயும் புத்தியிலயும் மயங்கிப் போய் இந்தக் கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லியிருக்காரு! அந்த அனாதை இளவஞ்சி ஹாஸ்பிட்டல்ல கிடந்து எங்கேயோ சாகட்டும்னு விட்டது எவ்வளவு நல்லது? அவ மட்டும் இங்க இருந்திருந்தா இந்த ஆடம்பர வாழ்க்கை நம்ம கைக்கு வந்திருக்குமா?” என்று மரகதம் தன் வெற்றிலையை மென்று துப்பிக்கொண்டே கர்வத்தோடு கத்தினாள்.
சினேகா பட்டுப்புடவையைத் தன் உடம்பில் சுற்றிக் கொண்டு கண்ணாடியில் பார்த்து வஞ்சகமாகச் சிரித்தாள். “ஆமாம்மா… இன்னும் சில நாள்ல நான் அந்தப் பெரிய பிசினஸ் எம்பையர்ஸோட நிஜமான மகாராணியாகப் போறேன். சஞ்சய் சொன்ன மாதிரி, கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் கந்தர்வனோட அத்தனை கம்பெனி ரகசியங்களையும் என் கைக்குள்ள போட்டுக்கிட்டு, அவனையும் என் காலுக்குக் கீழே ஆட்டப் போறேன்,” என்று தன் பேராசையின் உச்சத்தில் முணுமுணுத்தாள்.
திருமணத்திற்கான பிரம்மாண்ட மேடை ஒருபுறம் தயாராகிக் கொண்டிருக்க, ஓஎம்ஆர் சைட்டில் மஞ்சள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், கந்தர்வனின் அசுரத்தனமான பார்வையின் வம்படிக்கு நடுவே, தன் பிறப்புக் குறைபாட்டின் சோகத்தை விழுங்கிக் கொண்டு தன் கௌரவத்திற்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்தாள் இளவஞ்சி! வரப்போகும் அந்தப் பிரம்மாண்ட திருமண மேடையில் இந்த அசுரன் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி நடத்தப் போகும் அந்த அதிரடி ஆட்டத்தைப் பற்றியோ, சினேகாவுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் நரகத்தைப் பற்றியோ அந்தப் பேராசைக்காரர்களுக்குத் துளியும் தெரிந்திருக்கவில்லை!
……….
