14) அதிரூபன் 🔥

அத்தியாயம் 14

லாவண்யா காட்டிய அந்த வீடியோ அமிர்தாவின் உலகத்தையே இருளாக்கியது. கண்கள் ததும்ப, கால்கள் பின்ன பின்ன அந்தப் பார்ட்டி ஹாலை விட்டு வெளியே ஓடினாள் அமிர்தா. அவளது காதுகளில் “மாஃபியா கிங்”, “சிலை கடத்தல்” என்ற வார்த்தைகள் இடியென முழங்கின. அதிரூபனின் அந்த மென்மையான கரம், நேற்றிரவு அவளது கண்ணீரைத் துடைத்த அதே கரம் ஒரு குற்றவாளியின் கரம் என்பதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

மேடையில் லாவண்யாவின் கையைப் பிடித்து நின்றிருந்த அதிரூபனின் கண்கள், கூட்டத்தை விட்டு வெளியேறும் அமிர்தாவையே பின்தொடர்ந்தன. அவனது இதயம் துடித்தது, ஆனால் அவளது வீட்டை மீட்க அவன் கைகட்டி நிற்க வேண்டியிருந்தது.

அமிர்தா நேராகத் தன் வீட்டை அடைந்தாள். இருட்டில் அந்த வீடு ஒரு கல்லறையைப் போலக் காட்சியளித்தது. வாசலில் இருந்த அந்தப் பறிமுதல் நோட்டீஸைப் பார்த்தபோது அவளுக்குத் தன் மீது அருவருப்பு வந்தது. “இந்த வீட்டுக்காகத்தானே அவன் ஒரு குற்றவாளி என்று தெரிந்தும் நான் அவனை நேசித்தேன்? வேண்டாம் இந்த வீடு!” என்று ஆத்திரத்தில் அந்த நோட்டீஸைக் கிழித்து எறிந்தாள்.

தனிமையில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்த அமிர்தாவின் முன் ஒரு நிழல் விழுந்தது. திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தவள், அங்கே அதிரூபன் நிற்பதைக் கண்டு ஆவேசமானாள்.

“வெளியே போங்க! எம்பி மகள் கூடப் பார்ட்டியில இருக்க வேண்டியவர் இங்கே எதுக்கு வந்தீங்க? அந்த வீடியோவைப் பார்த்ததுக்கு அப்புறமும் நான் உங்க முகத்துல முழிப்பேன் என்று நினைச்சீங்களா?” என்று கத்தினாள்.

அதிரூபன் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் ஒரு வேதனை இருந்தது. “அமிர்தா, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளு…”

“என்ன கேட்கணும்? நீங்க ஒரு திருடன்னும், சிலை கடத்தல் மாஃபியான்னும் கேட்கணுமா? இல்ல என்னைத் தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு அந்த லாவண்யாவைத் தாலி கட்டப் போறீங்கன்னு கேட்கணுமா? போயிருங்க சார்… இனிமே என் கண்ணுல படாதீங்க!” என்று அவனது மார்பில் அடித்துத் தள்ளினாள்.

அதிரூபன் அவளது கைகளைப் பலமாகப் பற்றினான். “உன் வீட்டை மீட்க எனக்கு வேற வழி தெரியல அமிர்தா. எம்பி உன்னை அழிச்சிடுவேன்னு மிரட்டுனாரு. இந்த வீடு உன் அப்பாவோட நினைவு… அதை எரிக்கப் பார்த்தாங்க. அதுக்காகத்தான் நான் சம்மதிச்சேன்.”

“எனக்கு இந்த வீடு வேண்டாம் சார்! ஒரு மாஃபியா பிச்சை போட்டு வாங்குற வீட்ல நான் இருக்க மாட்டேன். இதோ இப்போவே நான் இந்த வீட்டை விட்டுப் போறேன்,” என்று ஒரு பையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியேற முயன்றாள்.

அதிரூபன் அவளை வழிமறித்தான். “இங்கேருந்து நீ எங்கே போவ? வெளியே எம்பியோட ஆட்கள் உன்னைக் கொல்லக் காத்துட்டு இருக்காங்க. நான் லாவண்யாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சம்மதிச்சது உன்னை உயிரோட வைக்கத்தான். இப்போ நீ இங்கிருந்து போனா, அடுத்த நிமிஷம் நீ பிணமாகத்தான் கிடப்ப.”

அமிர்தா அவனை ஒரு வெறுப்பான பார்வை பார்த்தாள். “உங்ககிட்ட செத்துப்போறதை விட, அவங்க கையால சாகுறது மேல்!” என்று அவனைத் தள்ளிவிட்டு மழையில் நனைந்தபடி சாலையிறங்கி ஓடினாள்.

அதிரூபன் விடுவதாக இல்லை. அவனும் மழையில் நனைந்தபடி அவளைத் துரத்தினான். ஒரு பாலத்தின் அடியில் அவளைப் பிடித்துத் தன்பக்கம் இழுத்தவன், முரட்டுத்தனமாக அவளது தோள்களைப் பற்றிக் குலுக்கினான்.

“என்னை வெறுக்க உனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு அமிர்தா. ஆனா உன்னை நான் சாக விட மாட்டேன். அந்த எம்பி-யை விட நான் பெரிய மாஃபியா தான்… ராவணனுக்குத் தன் சீதையைக் கடத்திட்டுப் போய் வச்சுக்கத் தெரியும். இப்போ நீ என் வீட்டுக்கு வர்ற… ஆனா ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட்டா இல்ல, என்னோட கைதியா!” என்று கர்ஜித்தவன், அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு தன் காரை நோக்கி நடந்தான்.

அமிர்தா கத்தியும், கைகளாலேயே அவனது முதுகில் அடித்தும் பார்த்தாள். ஆனால் ராவணனின் பிடி தளரவில்லை. அவன் அவளைத் தன் ரகசிய பண்ணை வீட்டிற்கு கொண்டு செல்லத் தீர்மானித்தான். அங்கே அவளுக்காக ஒரு பெரிய சிறை காத்திருந்தது.

…

மன்னிக்கவும், அத்தியாய எண்களில் நான் மீண்டும் குழப்பம் செய்துவிட்டேன். நீங்கள் கேட்டது போல பழங்காலத்துத் தமிழ் வசனங்கள் இல்லாமல், இயல்பான பேச்சழகுடன் கூடிய அதே சமயம் அழுத்தமான அத்தியாயம் 18 இதோ நேரடியாக:

அந்த இருண்ட அறையில் மெழுகுவர்த்தியின் வெளிச்சம் அங்கும் இங்குமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அமிர்தாவின் கைகள் நாற்காலியுடன் சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவளது கண்களில் இருந்து வழியும் கண்ணீர், ஏற்கனவே காய்ந்து கறை படிந்திருந்த அவளது கன்னங்களை நனைத்தது.

வெளியே பூட்ஸ் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. ஒவ்வொரு அடியும் அவளது இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தது. நிழலில் இருந்து மெல்ல வெளிப்பட்டான் அதிரூப ராவணன். அவனது கறுப்பு நிற சட்டையும், கலைந்திருந்த முடியும் அவனுக்கு ஒரு பயங்கரமான தோற்றத்தைக் கொடுத்திருந்தது.

அவன் அவளை நெருங்கி வந்தான். அவனது உதட்டில் ஒரு நக்கல் சிரிப்பு. “பார்த்தியா அமிர்தா? நீ எவ்வளவுதான் என்னை வெறுத்தாலும், இப்போ நீ இருக்கிறது என்னோட நிழல்ல தான். நீ சிந்துற ஒவ்வொரு சொட்டு கண்ணீரும், என் மேல நீ காட்டுற ஒவ்வொரு கோபமும் என்னை இன்னும் பலசாலியா மாத்துது. என்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கணும்னு நினைக்கிறியா? இந்த அதிரூபன் நினைச்சா உன்னைத் துரத்திப் பிடிக்க ஒரு நிமிஷம் ஆகாது,” என்று அவளது காதோரம் குனிந்து மிகத் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான்.

அமிர்தா தன் தலையை உயர்த்தி அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் அனல் தெரிந்தது. “உங்களை நான் ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன். நீங்க எனக்குச் செஞ்ச துரோகத்துக்கும், இப்போ குடுக்குற இந்தச் சித்திரவதைக்கும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் உங்களைச் சபிப்பேன். என் உயிரே போனாலும் சரி, உங்களை மாதிரி ஒருத்தருக்கு நான் ஒருபோதும் அடிமையா இருக்க மாட்டேன். உங்களை மாதிரி ஒரு மிருகத்துக்கு நான் அடங்கிப் போவேன்னு கனவு கூடக் காணாதீங்க,” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினாள்.

அதிரூபன் லேசாகச் சிரித்தான். “அடங்கிப் போறதா? அது உனக்கும் எனக்கும் செட் ஆகாது அமிர்தா. நீ என்னோட உடைமை. என் கோபமா இருந்தாலும் சரி, காதலா இருந்தாலும் சரி… அது உனக்கு மட்டும்தான். நீ என்னை வெறுக்க வெறுக்க எனக்கு உன் மேல ஒரு போதை ஏறுது,” என்றான்.

“சீ… உனக்கு இதயம்னு ஒன்னு இருக்கா? நீ ஒரு மிருகம்! என் ஆன்மா கூட உன்னை ஏத்துக்காது,” என்று அவள் வெறுப்போடு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

‘ஆன்மா’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அதிரூபனின் முகம் மாறியது. சட்டென்று அவளது தாடையைப் பிடித்துத் தூக்கினான். அமிர்தா அவனது பிடியிலிருந்து விடுபடப் போராடினாள்.

“ஆன்மாவா? இந்த உலகத்துல பயமும் அதிகாரமும் மட்டும்தான் நிஜம் அமிர்தா. நீ எவ்வளவுதான் துடிச்சாலும் இந்தச் சங்கிலியை உன்னால உடைக்க முடியாது. நீ என்னோடவள்… எப்பவும்!” என்று கர்ஜித்தவன், அவள் பதில் சொல்லும் முன்பே அவளது இதழோடு தன் இதழ் சேர்த்து அழுத்தினான்.

அமிர்தாவிற்கு அது முத்தமாகத் தெரியவில்லை, அவளது மொத்த வெறுப்பையும் தீயாக மாற்றும் ஒரு அக்னியாகத் தெரிந்தது. அவனது பிடியில் அவளால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவளது மனதில் அதிரூபன் மீதான வெறுப்பு இன்னும் கொழுந்து விட்டு எரியத் தொடங்கியது. அவனோ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் அவளைத் தன் ஆளுமைக்குள் வைத்திருப்பதிலேயே குறியாக இருந்தான்.

அதே சமயம், ஹாலில் தேவராஜும் லாராவும் பதற்றமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

“தேவா, உள்ளே ஏதோ சத்தம் கேக்குது. அதிரூபன் அவகிட்ட ரொம்பக் கடுமையா நடந்துக்கிறான் போல இருக்கே? அந்தப் பொண்ணு பாவம்,” என்று லாரா கவலையுடன் சொன்னாள்.

“லாரா, அதிரூபனுக்கு அவ மேல இருக்குறது சாதாரணக் காதல் இல்ல. அது ஒரு வெறி. அவளைத் துரோகிக கிட்ட இருந்து காப்பாத்த அவளைத் தன்னோட கைதியா மாத்தி வச்சிருக்கான். ஆனா இதை அந்தப் பொண்ணு எப்படிப் புரிஞ்சுக்கப் போறான்னு தான் தெரியல,” என்றார் தேவராஜ்.

திடீரென்று பண்ணை வீட்டின் காவலாளிகள் சத்தமிடத் தொடங்கினர். எம்பியின் ஆட்கள் அந்த ரகசிய இடத்தைக் கண்டுபிடித்துத் தாக்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.

அறையினுள் அமிர்தாவைத் தன் பிடியில் வைத்திருந்த அதிரூபன், வெளியிலிருந்து வந்த குண்டு வெடிப்புச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் அவளை விடுவித்தான். அவனது கையில் இருந்த துப்பாக்கியைச் சரி செய்தபடி, “உன் வெறுப்பை அப்புறம் கவனிச்சுக்கிறேன் அமிர்தா… இப்போதைக்கு நீ உயிரோட இருக்கணும்,” என்று சொல்லிவிட்டு மின்னல் வேகத்தில் வெளியே ஓடினான்.

வெளியே மரண ஓலம் கேட்கத் தொடங்கியது. அமிர்தா கட்டப்பட்ட நிலையில் அந்த இருண்ட அறையில் தனியாக விடப்பட்டாள்.

….