அத்தியாயம் 11
அந்தப் பிரத்தியேகத் தளத்தின் கண்ணாடியறைத் திரைகள் இழுத்து மூடப்பட்ட அந்த நொடி, உள்ளே ஒரு மாயாவி உலகம் உருவானது போலிருந்தது. அமிர்தா கையில் பிரஷை வைத்தபடி திகைத்து நின்றாள். அதிரூபன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது கோட்டின் கருப்பு நிறம் அவளது வெள்ளை நிற சுடிதாரோடு உரசியது. அவனது உடலிலிருந்து வீசிய அந்த விலையுயர்ந்த வாசனை அவளைச் சுற்றியிருந்தது.
“ஏன் ஸ்கிரீனை மூடிட்டீங்க சார்? எல்லாரும் தப்பா நினைப்பாங்க,” என்று அமிர்தா தாழ்ந்த குரலில் கேட்டாள். அவளது இதயம் இப்போது வழக்கத்தை விட வேகமாகத் துடித்தது.
அதிரூபன் அவளது கண்கள் இரண்டையும் ஊடுருவிப் பார்த்தான். “வெளியே இருக்கிறவங்களுக்கு நான் அவங்களோட பாஸ். ஆனா உனக்கு? நான் உன் ஓவியத்துக்குக் கரு கொடுக்கிற ஒரு சாதாரண மனிதன். நாம ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து பெயிண்டிங் பண்றதைப் பார்த்தா, அவங்க வேலை பார்க்காம நம்மளையே வேடிக்கை பார்ப்பாங்க. அது என் கௌரவத்துக்குக் குறைச்சல் இல்லையா?” என்று குறும்புடன் கேட்டான்.
அமிர்தா மெல்லச் சிரித்துவிட்டாள். “உங்களுக்குள்ள இப்படியொரு நகைச்சுவை உணர்வா? நம்பவே முடியல. ஆனா சார், இந்த லாவண்யா வந்திருக்காளே… அவளைப் பார்த்தாலே எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு,” என்றாள் தயக்கத்துடன்.
“லாவண்யாவை பத்திக் கவலைப்படாதே அமிர்தா. அவ அவளோட லெவல்ல தான் இருப்பா. நீ உன்னோட திறமையைக் காட்டு,” என்றவன், அவள் வரைந்திருந்த அந்தப் பெண் உருவத்தைக் கவனித்தான். “இந்த விரல்கள்ல இன்னும் கொஞ்சம் மென்மை வேணும் அமிர்தா. ஒரு பெண் தன் காதலனுக்காகக் காத்திருக்கும்போது அவளோட விரல்கள்ல ஒரு பதற்றம் இருக்கும், அதே சமயம் ஒரு மென்மை இருக்கும். அதை உன்னால கொண்டு வர முடியும்,” என்று கூறிவிட்டு, மிக அருகில் குனிந்து அவளது ஓவியத்தில் சில நுணுக்கங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்தான்.
அவன் காட்டிய அந்த நெருக்கம் அமிர்தாவை என்னவோ செய்தது. இதோ, ஒரு பெரிய மாஃபியா தலைவன் தன் காதலியின் ஓவிய அறைக்குள் அவளுக்குத் தெரியாமலேயே அவளது இதயத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தான். அமிர்தா வரைந்த அந்த ஓவியத்தில் இருந்த பெண்ணின் முகம், இப்போது மெல்ல மெல்ல அமிர்தாவின் சாயலிலேயே மாறத் தொடங்கியது.
அதிரூபன் அங்கிருந்து கிளம்பித் தன் கேபினுக்குச் சென்றதும், அமிர்தா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். “என்ன நடக்குது எனக்கு? அவன் கிட்ட ஏதோ ஒரு காந்த சக்தி இருக்கு,” என்று நினைத்துக் கொண்டவள், மீண்டும் தன் ஓவியத்தில் மூழ்கினாள்.
அதே சமயம், கீழே ஃபைல் செக்ஷனில் லாவண்யா எரிமலையாய் வெடித்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் தந்தை எம்பி-க்கு போன் செய்து, “அப்பா! அவன் அந்த அனாதைப் பொண்ணை ஏசி ரூம்ல வச்சிருக்கான், என்னை இங்கே குப்பை மாதிரி ஃபைல் தூக்க வச்சிருக்கான். எனக்கு இப்போவே ஒரு விடை வேணும்,” என்று கத்தினாள்.
எம்பி மறுமுனையில் அமைதியாகச் சிரித்தார். “பொறுமையா இரு லாவண்யா. அதிரூபனுக்கு இப்போ ஒரு பெரிய டீல் வரப்போகுது. திருச்சியில இருக்கிற அந்தப் பழங்காலத்துச் சிலை. அந்தச் சிலை டீல் மூலமா அவனை நம்ம வழிக்குக் கொண்டு வரலாம். நீ அங்கேயே இரு, அவனோட ரகசிய ஃபைல்ஸ் எதாவது கிடைக்குதான்னு மட்டும் பாரு,” என்றார்.
லாவண்யா ஒரு நரித்தனமான புன்னகையுடன் அந்தப் பழைய கோப்புகளைப் புரட்டத் தொடங்கினாள். அவளுக்குத் தெரியாது, அவள் புரட்டும் ஒவ்வொரு கோப்பும் அதிரூபன் அவளுக்காகவே விரித்து வைத்திருக்கும் ஒரு வலை என்று.
மாலை நேரம் நெருங்கியது. அதிரூபனின் போன் அடித்தது. மறுமுனையில் அந்த வெளிநாட்டு ஏஜென்ட். “மிஸ்டர் ராவணன், அந்தத் திருச்சி சிலை விஷயம் என்ன ஆச்சு? எங்க கஸ்டமர் ரொம்ப ஆர்வமா இருக்காரு. கோடி கணக்குல பணம் ரெடியா இருக்கு,” என்றான்.
அதிரூபன் தன் மேஜையில் இருந்த கத்தியை எடுத்து மேஜையின் மீது மெல்லக் குத்தினான். “வேலை ஆரம்பமாயிடுச்சு. ஆனா அந்தச் சிலை யாருக்குப் போகணும்னு நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன்,” என்று கர்ஜித்தான். அவனது கண்கள் இப்போது ராவணனின் வெறியைக் காட்டின.
அதிரூபனின் அறையில் நிலவிய அந்த அமைதி, புயலுக்கு முன்னால் இருக்கும் நிசப்தம் போலிருந்தது. தனது லேப்டாப் திரையில் விரிந்திருந்த அந்தத் திருச்சி அம்மன் சிலையின் புகைப்படத்தை அவன் உற்றுப் பார்த்தான். அது வெறும் கல்லால் ஆன சிலை அல்ல; அந்த ஊர் மக்களின் நம்பிக்கை, அந்த மண்ணின் ஆன்மா.
“ஒரு பக்கம் கோடி கணக்கில் பணம்… இன்னொரு பக்கம் அந்த மக்களின் கண்ணீர். எம்பி-யும் அந்த வெளிநாட்டுக்காரனும் சேர்ந்து என்னைத் தராசில் நிறுத்திப் பார்க்கிறார்களா?” என்று தனக்குள்ளேயே கேட்டுக் கொண்டான். அவன் உதடுகளில் ஒரு வக்கிரமான புன்னகை அரும்பியது. ராவணனுக்குத் தர்மம் தெரியாது என்று நினைப்பவர்களுக்குத் தான் அவன் ‘அதிரூப ராவணனாக’ மாற வேண்டியிருந்தது.
திடீரென்று கதவு தட்டப்பட, அமிர்தா உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் கையில் தான் வரைந்து முடித்த அந்தப் புதிய ஓவியம் இருந்தது.
“சார், நீங்க சொன்ன அந்த மாற்றங்களைச் செஞ்சுட்டேன். இப்போ பாருங்க, அந்தப் பெண்ணின் விரல்கள்ல நீங்க எதிர்பார்த்த அந்த மென்மை வந்திருக்கா?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள்.
அதிரூபன் தன் சிந்தனைகளைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் இருந்த அந்த ஏக்கமும், காதலும் அப்படியே அமிர்தாவைப் பிரதிபலித்தது. “அற்புதம் அமிர்தா! இது வெறும் ஓவியம் இல்லை, ஒரு கவிதை. ஆமா, இன்னைக்கு ஏன் இவ்வளவு லேட்டா கிளம்புற? மணி ஏழு ஆகுதே,” என்றான் அக்கறையுடன்.
“இல்லை சார், அந்த லாவண்யா மேடம் ஏதோ ஃபைல்ஸ் காணோம்னு அங்கே பெரிய சத்தம் போட்டுட்டு இருந்தாங்க. அதான் எல்லாரும் அங்க போயிருந்தோம். எனக்கும் கொஞ்சம் பயமா இருந்துச்சு,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள் அமிர்தா.
அதிரூபனின் கண்கள் சட்டென்று மாறின. “லாவண்யா சத்தம் போட்டாளா? எங்கே?” என்று கேட்டபடி அவன் கேபினிலிருந்து வெளியே வந்தான்.
கீழே ஃபைல் செக்ஷனில் லாவண்யா அங்கிருந்த ஊழியர்களை மிரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். “இந்த ரகசியக் கோப்பு எங்கே? அதிரூபன் சாரோட பழைய டீலிங்ஸ் பத்தின விவரங்கள் இதில் இருந்ததே! அதை யார் எடுத்தது? அந்த அமிர்தா தான் மேல இருந்து அடிக்கடி வர்றா, அவ தான் எடுத்திருப்பாளோ?” என்று விஷத்தைக் கக்கினாள்.
அப்போது அங்கே வந்து நின்றான் அதிரூபன். அவனது வருகையை உணர்ந்ததும் அந்த இடமே உறைந்து போனது. “லாவண்யா! எதைத் தேடுற நீ?” என்று அவன் கேட்ட குரலில் ஒரு இடி மின்னல் இருந்தது.
லாவண்யா திருதிருவென்று முழித்தாள். “இல்லை அதிரூபன்… அது வந்து… ஒரு முக்கியமான பிசினஸ் ஃபைல் காணோம், அதான் கேட்டேன்,” என்று சமாளித்தாள்.
அதிரூபன் அவளுக்கு மிக அருகில் சென்று, அவள் காதோரம் குனிந்து, “தேவையற்ற தேடல் ஆபத்துல முடியும் லாவண்யா. நீ தேடுற அந்த ரகசியங்கள் உன் அப்பனுக்கும் புரியாது, உனக்கும் எட்டாது. ஒழுங்கா உன் வேலையைப் பாரு. இல்லன்னா, ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளோர்ல இருந்து கிரவுண்ட் ஃப்ளோருக்குப் போறதுக்கு உனக்கு ஒரு நிமிஷம் கூட ஆகாது,” என்று எச்சரித்தான்.
“என்ன அதி ரூபன் என்னையே குறை சொல்லிக்கிட்டே இருக்கீங்க?? நான் உங்க கம்பெனிய பாதுகாக்க தான் சொல்றேன்.”
என்று நடிப்பை வாரி தள்ளி விட,
“நீ எதுக்காக இப்படி இங்க வந்தேன் எனக்கு தெரியும் நான் இதுக்கெல்லாம் அமைதியா இருக்க காரணம், வேற ஒரு விஷயம். அதனால தேவையில்லாம நீயே வாங்கி கட்டிக்க வேண்டாம்”.
என்று சொன்னவன்
அவளை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல், அமிர்தாவின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான். “வா அமிர்தா, நான் உன்னை டிராப் பண்றேன்,” என்றான்.
அமிர்தாவுக்கு அவன் கையைப் பிடித்திருந்தது ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வைத் தந்தது. காரில் செல்லும் போது இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த மௌனம் இனிமையாக இருந்தது. அமிர்தாவின் வீட்டின் அருகே கார் நின்றதும், அவள் இறங்கப் போனாள்.
“அமிர்தா!” என்று அழைத்தான் அதிரூபன்.
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். “சொல்லுங்க சார்.”
“நாளைக்கு நாம திருச்சி போறோம். ஒரு முக்கியமான பிசினஸ் விசிட். உன்னோட ஓவியத் திறமை அங்கே ஒரு இடத்துல தேவைப்படுது. ரெடியா இரு,” என்றான்.
அமிர்தா ஆச்சரியத்துடன், “நானா? திருச்சிக்கு எதுக்கு சார்?” என்று கேட்டாள்.
“கேள்வி கேட்காதே அமிர்தா… இது உன் வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத ஒரு பயணமா இருக்கும்,” என்று சொல்லிவிட்டு காரைக் கிளப்பினான்.
காரில் செல்லும் போது அதிரூபன் தன் போனில் ஒரு ரகசிய எண்ணிற்கு அழைத்தான். “டேய் கௌதம், திருச்சிக்குத் தேவையான அந்தப் ‘போலிச் சிலையை’ ரெடி பண்ணு. அந்த வெளிநாட்டுக்காரன் கிட்ட டீல் பேசின எம்பி-க்கு நாம ஒரு சின்னப் பரிசு கொடுக்கப் போறோம். அதே சமயம் அந்த ஊர் மக்களோட நம்பிக்கைக்கும் ஒரு சேதாரமும் வரக் கூடாது. ராவணனோட ஆட்டம் நாளைக்கு திருச்சியில ஆரம்பமாகுது!”
அதிரூபனின் இந்தத் திட்டம் அமிர்தாவின் வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றப் போகிறது? அந்தப் பயணத்தில் காதலா அல்லது ஆபத்தா? ஒரு பெரிய சஸ்பென்ஸுடன் அந்த இரவு நகர்ந்தது.
