அத்தியாயம் 25
அது விஜய் ரெஸ்டாரண்டிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல். அங்கேதான் அஞ்சலியின் நண்பன் வேலை பார்த்தான். தன் கணவனுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி கொடுப்பதற்காக, தான் கர்ப்பமாக இருக்கும் ‘பாசிட்டிவ் கிட்’டை (Positive kit) எடுத்து வைத்து, டெக்கரேஷன் (Decoration) எல்லாம் செய்து ஒருமுறை மேற்பார்வை பார்த்தாள். தன் நண்பனைப் பாராட்டியபடி வெளியே வந்து நின்றாள்.
“என்ன அஞ்சு! உன்னோட வீட்டுக்காரருக்குப் பயங்கரமான சர்ப்ரைஸ் (Surprise) போல இருக்கு? ஆனா அதுக்கு முன்னாடி எனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு. வாழ்த்துக்கள்! தனிமையே உன்னோட வாழ்க்கையா இருந்தது, இப்போ உனக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கு. உனக்கும் ஒரு குட்டிப் பாப்பா பிறக்கப் போகுது. கண்டிப்பா உன்னுடைய சீமந்தம், பாப்பா பிறக்கும் போது எனக்குச் சொல்லணும் சரியா?” என்று அவன் மகிழ்ச்சியோடு பேசினான்.
“கண்டிப்பா உனக்குச் சொல்லாம இருக்க மாட்டேன். தனிமையில் இருந்தபோது நீதான் என்னை ஒரு சக மனுஷியா பார்த்துப் பழகி, எனக்கு உற்ற நண்பனா இருந்தவன். உன்னை எப்பவுமே விடமாட்டேன், நீ எனக்கு உயிர் நண்பன்” என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டு நண்பனின் கரங்களைப் பிடித்தாள் அஞ்சலி. அவன் ஆதரவாக அஞ்சலியை அணைத்துவிட்டு விடைபெற்றான்.
இருவரும் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருப்பதை, அந்த வழியாகத் தன் காரில் சென்ற விஜய் பார்த்தான். அவனோடு ஒரு மிகப்பெரிய தொழிலதிபர் அமர்ந்திருந்தார். இருவரும் எதிர்பாராத விதமாக அந்தச் சூழலைப் பார்க்க நேரிட்டது. பிறகு அஞ்சலி ஹோட்டல் அறையில் ஏதோ மறந்துவிட்டதால், மீண்டும் தன் நண்பனோடு உள்ளே சென்றாள்.
அப்பொழுது அந்தத் தொழிலதிபர் பேச ஆரம்பித்தார், “அந்தப் பையன் பார்க்கச் சின்னப் பையன் மாதிரி இருக்கான், ஆனா அந்தப் பொண்ணுக்குக் கல்யாணம் ஆன மாதிரி இருக்கு. ஒருவேளை வேற விஷயத்துக்காக வந்திருக்காங்க போல! இப்பல்லாம் கல்யாணமான பொண்ணுங்க புருஷன்கிட்ட எதுவும் கிடைக்கலைன்னா இப்படித்தான் போக வேண்டியிருக்கு. நம்மகிட்டச் சொத்து, பணம் இருந்தாலும், ஒழுக்கம் இருந்தாத்தான் பொண்டாட்டி அமைதியா நம்ம கூட இருப்பா. உதாரணத்துக்கு நானே என் பொண்டாட்டிக்கு எல்லாமே கொடுத்தேன், ஆனா அவளுக்குத் திருப்தி இல்லைன்னு யார் கூடவோ ஓடிப்போயிட்டா. அதனால கல்யாண வாழ்க்கையையே வெறுத்துப் போனேன். அப்புறம் ஒரு கல்யாணம் பண்ணி வைச்சாங்க, நல்லவேளை அவ வாய் பேச முடியாத ஊமை. அதனால வீட்டோட அடங்கி இருக்கா. எப்பவுமே பொண்டாட்டி வரம்பு மீறாம இருக்கணும். எனக்கு இப்போ அந்த ஊமைப் பொண்ணு 25 வருஷமா அமைதியா இருக்கா. அப்புறம் உங்களுக்குக் கூடக் கல்யாணம் ஆச்சுன்னு கேள்விப்பட்டேன்… உங்க வைஃப் (Wife) இந்த மாதிரி கிடையாது இல்ல? எனக்கு ஆம்பளைங்க கூடச் சிரிச்சுப் பேசி, கையப் பிடிச்சுட்டுப் போற பொம்பளைங்களைப் பார்த்தாலே பிடிக்காது. ஒரு நாள் உங்க வீட்டுக்கு வந்து டின்னர் சாப்பிட்டுப் போறேன்,” என்று அவர் சொல்லிக் கொண்டே போக, விஜய் அதைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை.
தன் மனைவி இன்னொரு ஆணோடு நெருக்கமாகப் பேசிவிட்டு ஹோட்டல் அறைக்குள் செல்வது அவனுக்கு ஆத்திரத்தை உண்டாக்கியது. அந்தத் தொழிலதிபர் எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய்யை ஊற்றுவது போல் பேசிக்கொண்டிருந்தது விஜய்யின் உடலைத் தகதகவென எரிய வைத்தது. வீட்டிற்குச் சென்றவுடன் அவளுக்குப் பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.
அஞ்சலி வீட்டில் மிகுந்த புத்துணர்வோடு வலம் வருவதைப் பார்த்து அனைவரும் வியந்தனர். அவள் அடிக்கடி வாசலைப் பார்ப்பதும் செல்வதுமாக இருக்க, ‘கணவனுக்காக இவள் இப்படித் துடிக்க மாட்டாளே, என்ன விஷயமாக இருக்கும்?’ என்று அனைவருக்கும் சந்தேகம் எழுந்தது.
விஜய்யின் கார் வந்ததும் வாசலில் அவனுக்காக ஆவலாக நின்றாள் அஞ்சலி. உள்ளே வந்த விஜய், அவளைப் பார்த்ததும் சட்டென்று அவள் கைகளைப் பிடித்து நடுக்கூடத்தில் தள்ளிவிட்டான். அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் தன் வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டே கீழே விழுந்தாள்.
“இவ என்ன பண்றா, ஏது பண்றான்னு வீட்ல இருக்குறவங்க யாரும் கவனிக்க மாட்டீங்களா? புருஷன் வேலைக்குப்போனா பொண்டாட்டி அடக்க ஒடுக்கமா வீட்ல இருக்கணும். அதை விட்டுட்டுத் தெருவுல கண்டவன் கூடச் சுத்தக் கூடாது! ஏய்… எங்கடி போயிட்டு வர்ற?” என்று கர்ஜித்தான்.
அஞ்சலி பயந்து போய், “அது… அது வந்து… என் பிரண்டை (Friend) பார்க்க ரெஸ்டாரண்ட் போனேன்…” என்று தட்டுத் தடுமாறிச் சொன்னாள். உண்மையச் சொன்னால் ‘சர்ப்ரைஸ்’ கெட்டுவிடும் என்பதால், அடி வாங்கினாலும் ரகசியத்தைக் காப்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தாள்.
“அடி செருப்பால! புருஷன் வேலைக்குப் போனதுக்கு அப்புறம் எவன்டி உனக்கு பிரண்டு? ரெஸ்டாரண்ட்டுக்குப் போய் பார்க்கிறியா? இந்தச் சைக்கோவோட சொத்தை யூஸ் (Use) பண்ணிக்கலாம், சுகத்துக்கு இன்னொருத்தனைத் தேடிப் போயிட்டியா? ஏண்டி இந்தப் பொம்பளைங்க எல்லாம் இப்படி இருக்கீங்க? எங்க வீட்டுப் பொம்பளைங்களைப் பார்த்திருக்கியா? எல்லாரும் புருஷனோட கேரியருக்குச் சப்போர்ட் (Support) பண்றவங்க. நீ உடம்பு சரியில்லைன்னு லீவு எடுத்துட்டு எவன் கூடவோ கொஞ்சி குலாவிட்டு வந்திருக்க!” என்று நரம்பில்லாமல் பேசினான்.
கோபத்தில் அஞ்சலி அவன் சட்டையைப் பிடித்து, “என்னடா வாய்க்கு வந்தபடி பேசுற? நான் அப்படிப்பட்ட பொண்ணு கிடையாது! ஆரம்பத்துல இருந்து இப்ப வரைக்கும் உன் மேல மட்டும்தான் என் காதல் இருக்கு. நீதான் என் காதலைப் புரிஞ்சுக்கவே இல்லை. ஒரு நல்ல புருஷனா இருந்தா, கார்ல இருந்து இறங்கி வந்து அங்கே என்ன பண்றன்னு கேட்டிருக்கணும். ஆனா உன்ன மாதிரி ஒருத்தன்கிட்ட இதைச் சொல்லாமலே இருக்கலாம். என்னை பார்த்தா இன்னொருத்தன் கூடப் படுக்கப் போற மாதிரி இருக்கா?” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கேட்டாள்.
“என்ன நடக்குது இங்கே? அஞ்சலி கொஞ்சம் பொறுமையா பேசுமா… இவன் வாயில வர்ற வார்த்தை எல்லாம் விஷம் மாதிரி இருக்கும்,” என்று ராதா தடுத்தார்.
ஆனால் விஜய் விடவில்லை, “இதுக்குத்தான் தகுதி பார்த்துப் பார்த்துக் கல்யாணம் பண்ணணும். லோ கிளாஸ் (Low class) பொண்ணை வீட்டுக்குள்ள உட்கார வைச்சா இப்படித்தான் புருஷனை அவமானப்படுத்துவாங்க. இப்போ இதைச் சாக்கா வைச்சு என்னை விட்டுட்டுப் போகப் போறியா? உங்க அம்மா எப்படி உங்க அப்பனை விட்டுப் போனாங்களோ அதே மாதிரிதானே நீயும்?” என்று ஆக்ரோஷமாகப் பேசி, அவளைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டான்.
எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் அஞ்சலி சோபாவில் வயிறு முட்டி, அப்படியே சுருண்டு கீழே விழுந்தாள். “ஆஆஆஆ… என் குழந்தை!” என்று கதறித் துடித்து அழுதாள்.
ஒரு நிமிடம் அனைவருக்கும் மூச்சே நின்றுவிட்டது போலானது. “குழந்தை” என்கிறாளே என்று அதிர்ச்சியுடன் அஞ்சலியை நோக்கி ஓடினர். அவளது கதறலைக் கேட்டதும் விஜய் சித்தம் கலங்கியவன் போல் நின்றான். ‘குழந்தை என்கிறாளே… என்னுடைய குழந்தையா?’ என்று அதிர்ச்சியில் அவளையே பார்த்தான்.
“என்ன வேடிக்கை பார்க்கிறே? பிள்ளை உண்டாகி இருக்கான்னு புரியலையா? சீக்கிரம் எடுங்கடா!” என்று ராதா கத்த, அனைவரும் அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். விஜய் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். பிறகு பிரம்மை தெளிந்து அவனும் தன் காரில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்.
மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட அஞ்சலிக்குத் தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. வயிற்று வலியில் அவள் கத்துவது வெளியே வரை கேட்டது. விஜய் மருத்துவமனைக்குள் நுழையும்போது ராதா தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுது கொண்டிருந்தார்.
‘கூடாது… அப்படி நடக்க வாய்ப்பே இல்லை! அஞ்சலியும் குழந்தையும் நல்லபடியா இருக்கணும்’ என்று விஜய் தனக்குள் வேண்டினான். ஆனால் ராதா மகனைப் பார்த்ததும் ஆக்ரோஷமாக அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார்.
“பாவி! உன்னால என்ன பாவம் எல்லாம் நான் சுமக்கப் போறேன்னு தெரியல. ஏற்கனவே ஒரு பொண்ணு மனசை நோகடிச்ச… அவளும் பிள்ளையை இழந்து கடைசியில் உயிரை விட்டாள். எட்டு வருஷம் கழிச்சு இன்னொருத்தியைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்திருக்க… இப்போ அவ குழந்தையைக்கூடக் காவு வாங்கிட்ட! நீ என்ன மனுஷன்டா? வயித்துப் பிள்ளைக்காரியைத் தப்புத் தப்பாப் பேசி, மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கி, கீழே தள்ளிவிட்டு உன் கையாலேயே உன் குழந்தைக்குச் சாவு தேடித் தந்திருக்க! அவ கண் முழிச்சு என் குழந்தை எங்கன்னு கேட்டா என்ன பதில் சொல்லுவ?” என்று ராதா கதறினார்.
விஜய் அப்படியே சிலையாக நின்றான். இன்னும் என்னவெல்லாம் சோதனைகள் காத்திருக்கின்றனவோ…
