அத்தியாயம் 22
அனைவரும் அதிர்ச்சியாகப் பார்க்க, அஞ்சலி அழுது கொண்டிருந்தாள். விஜய், சிறிது நேரம் “அடித்துவிட்டோமே” என்று எண்ணினாலும், மீண்டும் கோபம் வந்தவனாக எழுந்து நின்றான்.
“கல்யாணமான உடனே வீட்டுக்கு ஒரு வேலைக்காரி வந்துட்டான்னு இங்க எல்லாரும் குஷியா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்காங்க. நீ அன்பான மருமக மாதிரி டிராமா போட்டு எனக்குச் சாப்பாடு பரிமாறுற… ஆனா புருஷன் சாப்பிடுற சாப்பாடு எப்படி இருக்குன்னு செக் பண்ண மாட்டியா? எனக்கு உப்பு கம்மியா இருந்தா பிடிக்காது. இவங்க ரோஷம் இல்லாம இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு ரோஷம் ஜாஸ்தி. அதனால கொஞ்சம் உப்பு எடுத்து வை. சிங்காரிச்சு அழகு பார்க்க மட்டும் போதாது, கல்யாணமான புருஷனையும் சேர்த்து கவனிக்கக் கத்துக்கணும்,” என்று சுருக்குத் தைப்பது போல் பேசி முடித்தான்.
அஞ்சலி மௌனமாகச் சிறிது உப்பு எடுத்துச் சட்னியில் போட்டுக் கலந்தாள். மறுபடியும் அவள் பரிமாற, விஜய் அமைதியாகச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். மற்றவர்கள் அனைவரும் ஏதாவது பேசலாமா வேண்டாமா என்று தவித்துக் கொண்டிருக்க, குழந்தைகள் அனைவரும் விஜய்யின் செய்கையைப் பார்த்துப் பயந்து போயிருந்தனர்.
“என்ன என்னைப் பார்க்கிறீங்க? ஸ்கூலுக்கு டைம் ஆச்சு, யாரும் கிளம்புற மாதிரி இல்லையா?” என்று மீண்டும் அவன் ஒரு சத்தம் போட, அனைவரும் அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டு முடித்துத் தங்கள் பைகளை மாட்டிக்கொண்டு வெளியே சென்றனர். அஞ்சலி அனைத்துக் குழந்தைகளையும் வேனில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு வீட்டிற்குள் வர, விஜய் அலுவலகத்திற்குச் கிளம்புவதற்குத் தயாராக இருந்தான்.
“உனக்கு லீவு (Leave) தானே? ஒரு மாசம் என் கூட ஆபீஸ் வா. இங்கே இருந்தா என்ன பண்ணப் போற? சாப்பிட்டுத் தூங்கி புருஷன் காசுல ஜங்கு ஜங்குன்னு இருக்கலாம்னு இருக்கியா?” என்று மீண்டும் அவளிடம் வம்பிழுத்தான். அவள் ‘இல்லை’ என்று தலை அசைத்தவள், மேலே சென்று தலை நன்றாக வாரி முடித்து, அலுவலகத்திற்குச் செல்வது போல் ‘டிப் டாப்’ ஆக நீட்டாகக் கிளம்பி வந்தாள்.
இதற்கு மேல் பேசினால் வேலைக்கு ஆகாது என்று அவனும் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு அலுவலகத்திற்குச் சென்றான். மற்றவர்களும் தங்கள் வேலைகளுக்குச் சென்றுவிட்டனர்.
“இருந்தாலும் உன் அண்ணன் பண்றது கொஞ்சம் ஓவரா இருக்கு இசை,” என்று இனியன் தன் மனைவியிடம் மெல்லப் பேசினான்.
“அவன் பொண்டாட்டி, அவன் உரிமை! அவளுக்கு வாய் இருந்தா சண்டை போடப் போறா. நாம அனாவசியமா அடுத்தவங்க பர்சனல் (Personal) விஷயத்துல மூக்கு நுழைக்கக் கூடாது. நம்ம விஷயத்துல வேற யாராவது வந்தா நீங்க இப்படித்தான் பேசுவீங்க. உங்களுக்கு வந்தா மட்டும் ரத்தம், மத்தவங்களுக்கு வந்தா தக்காளிச் சட்னியா? அவங்களே அவங்க கல்யாண வாழ்க்கையைக் காப்பாத்திக்கட்டும். நீங்க முதல்ல ஸ்கூலுக்கு வண்டியை எடுங்க. எஜுகேஷன் ஆபீசர் (Education Officer) இன்னைக்கு விசிட் வர்றாங்க. இன்னும் ஒரு வாரத்துல ஸ்கூல் எக்ஸாம் முடிச்சுட்டு க்ளோஸ் பண்ணப் போறோம் இல்லையா?” என்று பள்ளி வேலைகள் பற்றிப் பேசியபடி இருவரும் கிளம்பினர்.
இங்கே, அஞ்சலியைத் தன்னுடைய ‘வினுஷா பாரடைஸ்’ ரெஸ்டாரண்டிற்கு (Vinusha Paradise Restaurant) அழைத்து வந்தான் விஜய். அங்கிருக்கும் அனைத்து இடங்களையும் சுற்றிக் காட்டினான். ஊழியர்கள் அனைவரும் அவர்கள் ஜோடிப் பொருத்தத்தைப் பார்த்து வியந்தனர். அவனும் “என் மனைவி, என் மனைவி” என்று அனைவரிடமும் பெருமையாக அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். அது அஞ்சலிக்குச் சற்று மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
அப்போது விஜய்யின் அம்மா ராதாவுக்குத் தெரிந்த தோழி காயத்ரி என்பவர், 20 வருடங்களுக்குப் பிறகு இந்தியாவுக்குச் சுற்றுலா வந்திருந்தார். தன் மகன் பெரிய ஹோட்டல் நடத்துகிறான் என்று ராதா சொன்னதால், அவர் அங்கே வந்திருந்தார். ராதா ஏற்கனவே சொல்லியிருந்ததால், விஜய் அவர் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான்.
உணவகத்தில் காயத்ரி தன் குடும்பத்தோடு காத்திருக்க, விஜய் அவர்களைச் சந்தித்து வாழ்த்துக்களைப் பெற்றான்.
காயத்ரி பேச ஆரம்பித்தார், “ராதா எல்லாம் சொன்னா… ஒருவழியா நீ கல்யாணம் பண்ணிட்ட. அவ அடிக்கடிச் சொல்லுவா, ‘உனக்குப் பேரன் பேத்தி பொறந்தாச்சு, ஆனா என்னைப் பாரு என் புள்ளைக்கு இப்பதான் கல்யாணமே ஆகியிருக்கு’ அப்படின்னு. சரி, கடந்தது கடந்ததாகவே போகட்டும். இனிமே உன் மனைவியுடன் நல்ல வாழ்க்கை வாழப் பாரு. இவர் என்னோட கணவர் விக்டர், இது என் மருமகள் ஸ்வேதா, இது என் பேத்தி லாவண்யா. மகனும் பேரனும் நீச்சல் குளம் பக்கம் போயிருக்காங்க, வர லேட் ஆகும்.”
காயத்ரி பேசிக்கொண்டே இருக்க, ‘இவர் வாய் திறந்தால் மூட மாட்டார்’ என்று புரிந்து கொண்ட விஜய், மனைவியை அவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருக்கும்படிச் சொல்லிவிட்டு, ஒரு முக்கியமான கூட்டத்திற்காகச் (Meeting) சென்றுவிட்டான்.
விஜய் சென்றதும் காயத்ரி தன் பேச்சைத் தொடங்கினார், “இவன் போறதுக்காகத்தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன். நான் பேச ஆரம்பிச்சா இவன் இருக்க மாட்டான், அதான் இவ்வளவு நேரம் தொளதொளன்னு பேசினேன். சரி, நேத்து எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுது இல்ல? இங்க பாருமா, அனுபவத்துல சொல்றேன்… ஆம்பளைங்களுக்குக் கடந்த காலம் இருக்கும், பொம்பளைங்களுக்கும் இருக்கும். ஆனா நாம ஜாக்கிரதையா இருக்கணும், வெளியே சொல்லக் கூடாது. உன் புருஷனுக்கு ஒரு கடந்த காலம் இருக்குறது தெரிஞ்சுதான் நீ கல்யாணம் பண்ணிருக்க. இந்த ஆம்பளைங்க எப்பவுமே முதல் காதலை மறக்கவே மாட்டாங்க. நீ நடத்துகிற விதத்தைப் பொறுத்துதான் அவன் முழுக்க முழுக்க உனக்குத் துணையா மாற வாய்ப்பு இருக்கு. நீயும் அப்படியே அவனை அவன் போக்கில் விட்டா உன் தலை மேல ஏறி உட்காருவான். எப்பவுமே புருஷனைக் கைக்குள்ள போட்டு வச்சுக்கணும். அவனுக்குப் பழைய ஞாபகம் மொத்தமா மறக்கணும்னு அவசியம் இல்ல, ‘இனி இவள்தான் என் வாழ்க்கை’ன்னு அவன் மனசு மாறினா போதும். அதுக்கு ஏத்த மாதிரி நடந்துக்கோ. அவனுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி செஞ்சுக்கோ. நல்லவ மாதிரி வேஷம் போட ஆரம்பிச்சா காலம் முழுக்க நல்லவளாவே இருக்கணும். இப்ப பாரு, கலப்படமான நல்லவங்களா இருக்கிறதை விடச் சுத்தமான கெட்டவங்களா இருப்பதற்கு மேல் அப்படின்னு சொல்ற காலம் இது. அதனால உன் உரிமையை விட்டுக் கொடுக்காதே. உன் புருஷனுக்கு உன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துச் சொல்லு. என் மகனுக்கும் இதே நிலைமைதான்… அவன் முன்னாள் காதலியை மறக்க முடியாம ஒப்பாரி வச்சான். நான் பிடிச்சு வச்சுக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சேன். அப்புறம் என் மருமகளுக்கு ட்ரைனிங் (Training) கொடுத்து, இப்பப் பாரு ரெண்டு குழந்தைகளோட ஜம்முனு இருக்காங்க. அந்த மாதிரி நீயும் வாழணும். என் பிரண்ட் ராதாவும் சந்தோஷமாப் பேரன் பேத்திகளோட இருக்க வேண்டாமா?” என்று அறிவுரைகளை அடுக்கினார்.
கீதாஞ்சலி ‘சரி’ என்று தலையாட்டினாள். அவர் சொல்வது நியாயம்தானே, நம்முடைய கணவனை நாம் ஏன் விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. ஆனால், அந்த முயற்சியில் அஞ்சலி தெரியாமல் ஒரு வலைக்குள் விழப்போகிறாள் என்பது அப்போது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
அந்தப் பெண்மணி சென்ற பிறகுதான் விஜய் அங்கு வந்தான். “கொஞ்சம் பேச ஆரம்பிச்சா பேசிக்கிட்டே இருப்பாங்க. உன்கிட்ட கூட ரொம்ப மொக்கை போட்டிருப்பாங்க. அந்த அம்மா பேசுறதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதே. மத்தவங்க மேல பரிதாபப்படுற மாதிரி பேசி, நம்ம உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற காயத்தை அதிகப்படுத்தி நம்மளைத் தூண்டிவிட்டு வேடிக்கை பார்ப்பாங்க. சரி, அவங்க என்ன பேசினாங்க?” என்று சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.
“நல்லா இருங்க, சந்தோஷமா இருங்கன்னு சொல்லிட்டுப் போனாங்க. நீங்கதான் அவங்களைப் பத்தி ஏதேதோ சொன்னீங்க,” என்று அவர் சொன்ன உண்மைகளை மறைத்து மழுப்பினாள்.
“அப்படியா? அந்த ஆண்ட்டி கொஞ்சம் ‘மொக்கை பிளேடு’, அதான் கேட்டேன். சரி, மீட்டிங் முடிஞ்சிடுச்சு. வா என் கேபினுக்குப் (Cabin) போகலாம்,” என்று மனைவியை நான்காம் தளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே அவனுக்காகத் தனியாக ஒரு படுக்கையறை, குளியலறை, உடற்பயிற்சிக் கூடம் (Gym), மற்றும் ஒரு சிறிய நீச்சல் குளம் போன்ற வசதிகள் இருந்தன. அதையெல்லாம் பார்த்த அஞ்சலிக்குத் தலை சுற்றியது. பிரமிப்பில் வாயைப் பிளந்து பார்த்தாள்.
“ஏய்! உன்னோட மிடில் கிளாஸ் (Middle class) புத்தி உன் முகத்துல தெரியுது. நீ விஜய்யோட மனைவி. இந்த இடத்துக்கு அடுத்த பொசிஷனுக்கு நீதான் வரப்போற. இதெல்லாம் நம்மளோடது. ஏன் இப்படிப் பார்க்காததைப் பார்க்கிற மாதிரி பார்க்கிற? இப்படிப் பார்த்தா எல்லாரும் உன்னை கேவலமா நினைப்பாங்க. நமக்கு ஏத்த மாதிரி மாறிக் கணும். நீ என் மனைவி… நாளைல இருந்து இந்தக் கஞ்சத் துணி மாதிரி இருக்கிற சுடிதார் எல்லாம் போடாதே. நான் எடுத்துக் கொடுக்கிற ஹை கிளாஸ் (High class) டிரஸ் போடு. நான் சொல்ற மாதிரி புடவை கட்டு. அப்புறம் கழுத்துல இருக்கிற இந்த மஞ்சக் கயிறு, கவரிங் செயின் இதையெல்லாம் ரிமூவ் (Remove) பண்ணிட்டு நாளைக்கு நல்ல சரடு செயின் போட்டுக்கோ, டீசண்டா இருக்கும். உனக்கு வைர செயின், தோடு, வளையல், மூக்குத்தின்னு எல்லாமே ரிச்சா (Rich) வாங்கித் தர்றேன். பார்க்கும்போது பந்தாவா இருக்கணும் புரியுதா?” என்றான்.
தான் சம்பாதித்தது எல்லாம் உனக்குத்தான் என்று அவன் தன் பாணியில் அன்பைச் சொன்னாலும், அஞ்சலிக்கு அது தன் ஏழ்மையான வாழ்க்கையை மட்டம் தட்டுவது போலவும், “நீ புதுப் பணக்காரி, மினுக்க வேண்டும்” என்று குத்திக் காட்டுவது போலவும் தோன்றியது.
முரட்டுத்தனமாகத் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தும் இவனுக்கு, தான் தகுதியான பெண் தானா என்று குழப்பத்திலும் பயத்திலும் ஆழ்ந்தாள் கீதாஞ்சலி.
