அத்தியாயம் 8
சுவாதி சொன்ன விஷயத்தைக் கேட்ட அஞ்சலிக்கு நெஞ்சம் துடிக்க ஆரம்பித்தது. ‘குழந்தையைக் கடத்திச் சென்றுவிட்டார்களா?’ என்ற பதற்றத்தில், “ஏய்! என்னடி உளறிட்டு இருக்க? குழந்தையை யாரு தூக்கிட்டுப் போனா?” என்று அவளைப் பிடித்துக் கேட்டாள்.
“யாருன்னு தெரியலடி… நிறைய ஆயுதங்களோடு வந்தாங்க. குழந்தைகள் எல்லாரையும் மிரட்டிட்டாங்க. என் கையிலிருந்து குட்டிப் பையனை வலுக்கட்டாயமாப் பிரிச்சு, எங்களை ஒரு ரூமுக்குள்ள அடைச்சுட்டாங்க. அவங்க போனதுக்கு அப்புறம்தான் அதுல ஒருத்தர் மட்டும் எங்களை ரிலீஸ் பண்ணினாரு. ‘அஞ்சலி வந்தா சொல்லுங்க, இந்த அட்ரஸுக்கு வரச் சொல்லுங்க’ன்னு ஒரு அட்ரஸ் கொடுத்தாரு. அங்கேதான் குழந்தை இருக்கான். ‘நீ மட்டும் தான் வரணும்’னு சொல்லிட்டுப் போனாங்க. எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு அஞ்சலி,” என்று சுவாதி சொல்ல, அஞ்சலிக்கு எல்லாம் புரிந்துவிட்டது.
இது தன்னவன் செய்த சதிதான்! இதற்காகத்தானே இரண்டு வருடம் தலைமறைவாக இருந்தாள்? மீண்டும் அவரோடு ஒரு வாழ்க்கை என்பதை நினைத்துப் பார்க்கவே அவளுக்கு வேதனையாக இருந்தது. அவன் நோக்கம் குழந்தைதான், நிச்சயம் குழந்தை மீது அவன் எந்தத் தாக்குதலும் நடத்த மாட்டான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அந்தக் குழந்தையை வைத்து எப்படியாவது இவனிடமிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும், அதற்காகத்தான் விவாகரத்து என்ற ஆயுதத்தை எடுத்திருக்கிறாள். அதைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்தவள், அந்த முகவரியைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து ஓர் ஆட்டோவில் தனியாகச் சென்றாள்.
நகரத்தைத் தாண்டி ஒரு இடத்தை நோக்கி அந்த ஆட்டோ சென்றது. வரும் வழியில் அவள் வேலை செய்யும் அதே உணவகம் இருந்தது. ‘சுவாதி போட்ட அந்த ஒரு விண்ணப்பத்தால் (Application) வந்த வினை இது. இல்லை என்றால் ஊட்டியிலேயே நிம்மதியாக இருந்திருப்போம்’ என்று நினைத்து வருந்தினாள். ‘என் மகனை என்ன செய்கிறானோ?’ என்று தாயாக அவள் மனம் துடித்தது. பல மணி நேரமாக மகனைக் காணாததால், அஞ்சலிக்குத் தாய்ப்பால் சுரந்து மார்பில் வலி எடுக்க ஆரம்பித்தது.
“ஸ்ஸ்… கடவுளே! என்னால் வலி தாங்க முடியல. அங்கே என் பையன் வினோ வர்மன் என்ன செஞ்சுகிட்டு இருக்கானோ தெரியலையே,” என்று தன் மகனைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே வந்து நின்றாள். “மேடம், நீங்க சொன்ன இடம் இதுதான்,” என்று ஒரு மிகப்பெரிய விருந்தினர் இல்லத்தைக் (Guest House) காட்டி ஆட்டோக்காரர் சொன்னார்.
அவள் இறங்கிப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அங்கிருந்த காவலாளியிடம் தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்டாள். அவர் அவளை உள்ளே அனுமதித்தார். உள்ளே சென்றதும் திடீரென்று யாரோ அவள் கண்களைக் கட்டி ஓர் அறைக்குள் தள்ளிவிட்டனர். அவள் கட்டில் மீது சாய, கதவு மூடப்பட்டது. அதிர்ச்சியாகத் தன் கட்டை அவிழ்த்துப் பார்த்தபோது, இருட்டான அறையில் அவள் மட்டும் தனியாக இருந்தாள். கதவைத் தட்டித் தட்டி அவளுக்குக் கை வலித்ததுதான் மிச்சம்.
மார்பில் வலி தாங்க முடியாமல் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள் கீதாஞ்சலி. அவள் வலியில் துடிப்பதை விமல் வெறிக்கொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனை வேதனையோடு பார்த்த அஞ்சலி, வலி தாங்க முடியாமல் அவன் கால் அருகே மண்டியிட்டாள்.
“உங்ககிட்ட கெஞ்சித் கேட்கிறேன் விஜய், தயவு செஞ்சு இப்படிப் பண்ணாதீங்க. என்னால சத்தியமா முடியல. நான் உங்க கண்ணுல படாம, உங்களுக்குத் தொல்லை இல்லாமத் தனியாதானே இருந்தேன்? நான் வேணும்னு இந்த ஊருக்கு வரல, வேலை மாறுதல் (Transfer) கிடைச்சதால வந்தேன். நீங்க வருவீங்கன்னு எனக்குத் தெரியாது. இப்ப கூட ஒன்னும் இல்ல, எங்களை விட்டுடுங்க. உங்களுக்குத் தொந்தரவு இல்லாமக் கண் காணாத இடத்துக்குப் போயிடுவேன். ப்ளீஸ்… வலிக்குது விஜய்,” என்று கதறினாள்.
தன் காலைப் பிடித்துக் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தவளைக் கேலியாகப் பார்த்த விஜய், அவள் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்தினான். “அது எப்படிச் செல்லக்குட்டி? ரெண்டு வருஷம் என் கண்ணுல மண்ணைத் தூவி ஜாலியா இருந்த இல்ல? அதுக்குக் கொஞ்சமாவது நீ தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டாம்? அதான் உனக்கு இந்தப் பனிஷ்மென்ட். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் பொறுத்துக்கோ,” என்று இரக்கமில்லாமல் அவளை உதறிவிட்டுச் சென்றான். அஞ்சலி நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு வலியில் துடித்தாள்.
பெண்ணாகப் பிறந்த பாவத்தால் அவள் கதறி அழ, அவளிடம் அத்தனை கடுமையாகப் பேசிய விமல், திரும்பி நின்று மனதிற்குள் அவளை விடப் பல மடங்கு துடித்தான். அவன் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. அதை உணரும் முன்பே துடைத்துவிட்டு, இறுகிய மனதோடு அங்கிருந்து சென்றான்.
அரை மணி நேரம் கழித்து அஞ்சலி “ஐயோ அம்மா” என்று கத்திக் கொண்டிருந்தபோது, “ம்மா…” என்று அழுதுகொண்டே அவள் மடியில் வந்து சேர்ந்தான் வினோ வர்மன்.
“சோட்டு!” என்று மகனைக் கட்டிக்கொண்டு முத்தமிட்டவள், தன் புடவை மறைப்பில் அவனுக்குப் பாலூட்டினாள். பசியில் இருந்த மகன் நிம்மதியாகக் குடிக்க, அஞ்சலிக்கும் அந்த வலி குறைந்து பேரின்பமாக இருந்தது. ஒரு குழந்தையின் பசியைப் போக்க முடியாத தாயாகத் தன்னை ஆக்கிய கணவனை மனதிற்குள் அர்ச்சித்தாள். ‘இதெல்லாம் இந்த ஆண்களுக்கு எங்கே தெரியப் போகிறது? மனசாட்சியில்லாதவன்!’ என்று திட்டிக்கொண்டாள்.
பால் குடித்த களைப்பில் குழந்தை நன்றாக உறங்க, அவனைத் தோளில் போட்டுத் தட்டி, கட்டிலில் படுக்க வைத்தாள். அப்போது அறை கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. விஜய் உள்ளே வந்தான்.
“நீங்க எதுக்காக இப்படிப் பண்றீங்கன்னு எனக்குத் தெரியாது விஜய். ஆனா ஒன்னு நிச்சயம், பழைய மாதிரி நான் ஏமாற விரும்பல. எங்களை விட்டுடுங்க, நாங்க எங்க வாழ்க்கையைப் பார்த்துட்டுப் போறோம்,” என்று அவனைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.
“உங்க வாழ்க்கையை நீங்க பாத்துட்டுப் போயிட்டா, அப்போ நான் என்ன பண்றது? நானும் உங்களில் ஒருத்தன்தானே? நீதானேடி என்னை விட்டுப் போன? ‘நீதான் என் உலகம்’னு என்னோட வினு இடத்துல உன்னை வச்சு மகாராணி மாதிரி பார்த்திருப்பேன். நீ பண்ண சேட்டையால்தான் உங்க அப்பா மேல இருக்கிற கோபத்தை உன் மேல காட்ட வேண்டியதாப் போச்சு. மத்தபடி உனக்கு உண்மையாத்தானே இருந்தேன்? எதுக்கு என்னை விட்டுப் போன? அதுவும் வயித்துல குழந்தையோட! உனக்கு ரொம்பச் சிக்கலான டெலிவரி (Critical Stage) நடந்திருக்குன்னு கேள்விப்பட்டதுல இருந்து எனக்குப் பயமா இருக்கு. என் குழந்தைக்கு ஏதாவது ஆகிருந்தா என்ன பண்றது? ஒன்றரை வயசு ஆகுது என் குழந்தைக்கு, ஆனா அதை மறைச்சு வாழ்ந்துட்டு இருக்க… இதுல என் மச்சான் உதவி வேற!” என்று கோபமாகச் சொன்னான்.
“அவர் மேல நீங்க எதுவும் சொல்லக்கூடாது. அவர் என்னைப் போக வேணாம்னுதான் சொன்னார். நான்தான் ‘செத்துப் போயிடுவேன்’னு மிரட்டினேன். அன்னைக்கு நீங்க ஆபீஸ் போன சமயம், என்னை ஊட்டிக்குத் ட்ரெயின் ஏத்தி அனுப்பினாரு. அப்பதான் சுவாதி எனக்குப் பழக்கம்,” என்று அஞ்சலி சொல்ல, அவன் முறைப்பதைப் பார்த்து வாயை மூடிக்கொண்டாள்.
“உனக்கென்ன ஜாலியா இருந்துட்ட! என் நிலைமை என்ன ஆச்சுன்னு தெரியுமா? நீ இல்லாம மோசமாப் போயிட்டேன். எனக்கு நீ வேணும் அஞ்சலி… என்னோட வினு மாதிரி இனி நீ என்னைப் பார்த்துக்கணும்,” என்று அவன் சொல்ல, அஞ்சலிக்குத் தலை சுற்றியது. ‘மீண்டும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறுகிறதா?’ என்று நினைத்து, தன் மகன் மீது அவன் வைத்திருந்த கையைத் தட்டிவிட்டாள்.
“எவ்வளவு சொன்னாலும் உனக்குப் புரியாதா? நீ என்னைப் பைத்தியமாக்குற விஜய். நான் என்னோட விஜயைத் தான் விரும்பினேன். அந்த விஜய் இந்தக் கீதாஞ்சலியைத் தான் விரும்பணும்னு நினைச்சேன். வினுஷா அக்கா இறந்து பல வருஷம் ஆகுது. நீ என்னை விரும்புறதா சொன்னப்ப, நானும் உன்னைப் பைத்தியம் மாதிரி காதலிச்சேன். உன் பழைய காயங்களை ஆற்றுவேன் என்று நினைத்தேன். ஆனா, கல்யாணம் ஆனவுடன்தான் தெரிஞ்சது, நீ எனக்குள்ள துடிக்கிற உன் காதலியோட இதயத்துக்காகத்தான் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டன்னு! ஒரு வருஷம் பொறுமையா இருந்தேன், ஆனா முடியல. நீ என் கூடச் சேரும்போதெல்லாம் ‘வினு வினு’ன்னு அவ பேரைச் சொல்லிச் சேரும்போது, நான் நரகத்துல விழுற மாதிரி இருக்கும். எனக்குன்னு ஏதாவது ஆசையா கேட்டா கூட, ‘இது வினோவுக்குப் பிடிச்சது, உனக்கும் பிடிக்கும்’னு அதையே வாங்கித் தருவ. நான் கேட்டதுக்கு எங்க அப்பா பேரைச் சொல்லி என்னைத் டார்ச்சர் பண்ண. ‘உருவத்துலதான் நீ கீதாஞ்சலி, உனக்குள்ள என் வினுதான் இருக்கா’ன்னு நீ சொன்ன அன்னைக்கே நான் செத்துப் போயிட்டேன் விஜய். உன்கிட்ட விவாகரத்து கேட்டு வந்தது இதனால்தான். தயவு செஞ்சு என்னை விட்டுப் போயிடு,” என்று அவன் காலில் விழுந்து அழ ஆரம்பித்தாள்.
விஜய் அமைதியாக, “சரி… போயிடு,” என்று ஒரே ஒரு வார்த்தை சொன்னான். அவன் எப்போது மாறுவான் என்ற பயத்தில், அஞ்சலி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். வாசலில் ஒரு கார் நின்றது. “உங்கள் அப்பார்ட்மெண்டில் நாங்களே டிராப் செய்கிறோம்,” என்று ஓட்டுநர் சொல்ல, அஞ்சலி நிம்மதியோடு அதில் ஏறினாள்.
கார் செல்வதை விஜய் அங்கிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். “நீ என்னை விட்டுத் தூரமாப் போக நினைக்கிற அஞ்சலி. ஆனா விதி நம்மளை நெருக்கமா நிக்க வைக்குது. நமக்குன்னு ஒரு குழந்தை இருக்கு, அதுக்காக நாம ஒரு அழகான வாழ்க்கை வாழணும். அப்பதான் என்னோட வினு சந்தோஷமா இருப்பா,” என்று சிரித்தான். அவனால் வினுஷாவை மறக்கவே முடியவில்லை. அதன் விளைவுதான் கீதாஞ்சலியின் கண்ணீர்.
,,,,,,,,
