அத்தியாயம் 17
தன்னுடைய ராஜ பட்டு மெத்தையில் குப்புற விழுந்து படுத்துக் கொண்டிருந்தான் அதிரவன். அவன் வெற்று முதுகில் தன் இதழ் பதித்து, மீனாட்சி மெல்ல மெல்ல தன் விரல்கொண்டு அவனை அணைத்துக் கொண்டு அவன் மீது படுத்துக்கொள்ள…
“மீனு…” என்று திரும்பியவன், அவளைத் தன்னுடன் சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு அவள் இதழ்களில் நச்சென்று முத்தங்களைக் கொடுத்து வழங்க…
“இன்னும் வேகமா…” என்று அவள் மோன குரலில் சொல்ல, அதில் மெய்மறந்து போனவன் அவளை அப்படியே தன் மீது அமர வைத்து அவளோடு இன்பக் கடலில் மூழ்க…
“ஆஆஆஆ…” என்று மீனாட்சி அலறும்போது, அவன் பதறி அடித்து எழுந்து அமர்ந்தான். இவையெல்லாம் கனவு என்று அப்போதுதான் அதிரவன் உணர்ந்தான்.
“ஓ மை காட்! இது கனவா? மீனு, என்னை ரொம்பவே டிஸ்டர்ப் பண்ற. எதுக்குடி கோச்சுக்கிட்டு போன? அப்புறம் நான் என்ன கேட்டுட்டேன்? காலம் முழுக்க என் கூட இரு, உனக்கு எல்லாத்தையும் செய்றேன். இந்த கல்யாணம் மட்டும் நமக்கு வேண்டாமே!”
என்று கண்களை இறுக மூடியவன் சில விஷயங்களை நினைத்துப் பார்க்கவே அவன் உடல் நடுங்கியது. எவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை அவன் ஆண்டு வந்தாலும், அவன் மனதில் அன்று விழுந்த ஒரு வடு இன்றும் ஆறாமல் இருப்பதுதான் இப்போது மிகப்பெரிய ஆச்சரியக்குறி.
தூக்கம் வராமல் பால்கனியில் நடந்து கொண்டிருந்தான். மணி பத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்நேரம் ஒரு மாதோடு இருந்திருந்தால் எப்பொழுதோ அவன் உறக்கத்திற்குச் சென்றிருப்பான். ஆனால் மீனாட்சி என்று அவன் வாழ்வில் வந்தாளோ, அப்போது முதல் வேறு எந்தப் பெண்ணையும் அவன் நாடுவதில்லை.
இதற்கு மேல் சரிப்பட்டு வராது என்பது போல் தன் சிகரெட்டை எடுத்து அதைப் பற்ற வைத்து வளையம் விட்டுக்கொண்டு, “இன்னும் கொஞ்ச நாள்தான் மீனு உனக்கு டைம் கொடுத்து இருக்கேன். சீக்கிரம் என்கிட்ட வந்துடு. நீ ஏதாவது சேட்டை பண்ணா பின்விளைவுகள் ஜாஸ்தியா இருக்கும். சீக்கிரம் வந்துடு மீனு,” என்று தனது மீனுக்கு நிலா வழியாகத் தூது அனுப்பிக் கொண்டிருந்தான்.
அதே சமயம், தனது மலைக் கிராமத்தில் வீட்டு மொட்டை மாடியில் நிலாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மீனாட்சி.
“மனசே சரியில்ல. நினைச்சுக் கூட பாக்கல, தென்னரசு வைஷ்ணவியை கல்யாணம் பண்ணி இருக்காரு. இதை நினைக்கவே எனக்குப் பயமா இருக்கு. இதுல வைஷ்ணவி அவரை லவ் பண்ணி இருக்கா. இவ்வளவு நாள் நானும் தானே அவ கூட இருந்தேன், இதைப் பத்தி ஒரு மூச்சு விடல பாத்தியா அந்தப் பொண்ணு,” என்று மீனாட்சி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது, இறுதியாக வைஷ்ணவி அவளிடம் சொன்ன ஒரு விஷயம் அவள் மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.
“இங்க பாரு, ஒருத்தர் நம்மளைத்தான் வேணும்னு கேக்குறாங்க, நாமளும் அவங்க மேல உசுரையே வச்ச பிறகு எதைப் பத்தியும் யோசிக்கக் கூடாது. ஒரு நாள் நமக்கு ஏத்த மாதிரி எல்லாம் மாறும், மாத்திக்கணும். அதுதான் நம்முடைய திறமை,” என்று வைஷ்ணவி சொல்லிவிட்டுச் சென்ற விஷயம் மீனாட்சி மனதில் உறுதி கொண்டு இருந்தது. கிட்டத்தட்ட இதே நிலைமை தானே அவளுக்கும்? அதிரவன் சொன்னது என்ன? திருமணம் வேண்டாம், தன்னோடு ஒன்றாக ஒரே இடத்தில் காலம் முழுக்க ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாக வாழலாம் என்று கேட்கிறான். ஊரறிய கழுத்தில் தாலிதான் கட்ட மாட்டேன் என்றான், மற்றபடி ஒன்றாகத் தானே வாழக் கூப்பிடுகிறான்? ஆனால், இந்தக் கட்டுப்பாடு உள்ள கிராமத்தில் வளர்ந்த அவளுக்குத் திருமணம் என்பது மிக முக்கியமான ஒன்று.
அதனால்தான் அவள் மனம் இதை ஏற்க முடியாமல் தவிக்கிறது.
“இந்த அதிரவன் சாருக்கு நான் எப்ப ப்ரோபோஸ் பண்ணேன்? அன்னைக்கு காட்டுக்குள்ள தப்பிச்சு வரும்போது லிப் கிஸ் கொடுத்தாரு, அப்படியே என்னை மயக்கி வச்சுட்டாரு. அவரைப் பார்க்கும்போதே மயங்கிட்டேன். ஆனா அவருக்கு இருக்கிற இந்த ஒரு கெட்ட பழக்கம்தான் என் மனசை உறுத்திக்கிட்டே இருக்கு. அந்தப் பொண்ணுங்க மாதிரி என்னையும் யூஸ் பண்ணிட்டு தூக்கிப் போட்டா நான் என்ன பண்றது? வேணாம் வேணாம் மீனாட்சி… தப்பா இருந்தாலும் பரவாயில்லை, நமக்கு பிடிக்காத வாழ்க்கை கூட வாழ்ந்துடலாம். ஆனா நம்ம மானம் போகிற மாதிரி ஒரு வாழ்க்கை வாழக் கூடாது. அவர் கூடப் போனா உனக்குக் கௌரவம் கிடைக்காது, அந்தஸ்து கிடைக்காது. பணமும் சுகமும் தான் கிடைக்கும். ஆனா நம்ம வீட்ல சொல்ற மாப்பிள்ளையைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா கௌரவம், பெயர், மரியாதை எல்லாமே கிடைக்கும். மனசுல ஒருத்தரை நினைச்சுக்கிட்டோம், அவ்வளவுதான். இதைப் பற்றி நம்மைப் பார்க்க வர மாப்பிள்ளைகிட்ட சொல்லி கல்யாணத்தை ஏற்பாடு பண்ணணும்,” என்று நாளை அவள் அப்பாவிடம் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து, அதற்காகத் தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
இங்கே வைஷ்ணவி முதலிரவு அறையில் அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டிருக்க, தங்கள் நண்பர்களோடு கள்ளுக் குடித்து வந்த தென்னரசு தள்ளாடிக்கொண்டு அறைக்குள் வர, மகன் போகும் அழகைப் பார்த்துத் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள் ராக்காயி.
“இவனுக்கு அவங்க அப்பன், பாட்டன் குணம் இருக்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன். அவங்களை விட மோசமா இருக்கான். நல்ல வேலை, பொம்பள புள்ள சவகாசம் தான் இல்ல. என் பேத்தியைத் தானே கல்யாணம் பண்ணி இருக்கான். நிச்சயம் என் பேத்தி ஏதாவது ஒரு மந்திரம் போட்டு இவனைத் தன் கைக்குள்ள போட்டுக்கணும். கடவுளே, எனக்கு ஒரு வழி பண்ணு,” என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ரத்னவள்ளி தன் அம்மாவைக் கோபமாகப் பார்த்து பேசினாள்.
“இன்னும் என்ன காலத்துல இருக்கீங்க? ஒரு உதவாக்கரை புருஷனுக்குக் கட்டி வச்சுட்டு, அந்தப் புருஷனை அந்தப் பொண்ணுதான் மாத்தணும்னு ஏதாவது விதி இருக்கா என்ன? கண்ணு முன்னாடியே குடிச்சிட்டு ரூம்குள்ள போறான். என் பொண்ணை என்ன பாடுபடுத்தப் போறானோ தெரியல. நான் பெத்த பொண்ணு என்ன மாதிரி சுயமரியாதை சிந்தனை கொண்ட பொண்ணா இருப்பான்னு பார்த்தா, காதலிச்சவன் எப்படி இருந்தாலும் பரவாயில்லை, நான் அவனை மாத்திக்கிறேன்னு சொல்லி கல்யாணம் பண்ணி இருக்கா. நான் பெத்த பொண்ணா இது? நினைக்கவே எனக்கு வேதனையா இருக்கு. நாளைக்குக் காலைல அண்ணன் இங்கிருந்து கிளம்பணும். இவன் என் பொண்ணை வேணும்னே கொடுமைப்படுத்துவான். நான் இருக்கிற வரைக்கும் தான் இது… நான் இல்லாதபோது கொஞ்சம் நல்லா இருக்கட்டும். உங்க குடும்ப சகவாசமே இருக்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன். ஆனா விதி, என் தம்பிக்கு என் பொண்ணைக் கொடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்துடுச்சு. இந்தப் பாருமா, நான் ஓரளவுதான் பொறுத்துக்கிட்டு இருப்பேன். இவன் ரொம்ப ஆடுனான், அப்புறம் நான் எதையும் பார்க்க மாட்டேன். அவன் கழுத்தை வெட்டிப் போட்டு, என் மக கழுத்துல இருக்கிற தாலியை அறுத்துட்டு நிம்மதியா ஜெயிலுக்குப் போவேன். உன் புள்ள உசுரு வேணும்னா அவனை ஒழுங்கா நடந்துக்கச் சொல்லு,” என்று ரத்னவள்ளி கோபமாகப் பேசிவிட்டு கீழே இருக்கும் ஒரு அறைக்குச் சென்றுவிட, ஒரு பக்கம் மகனின் பிடிவாதம், ஒரு பக்கம் மகளின் கோபம் என ஒரு தாயாக ராக்காயி மிகவும் வேதனைப்பட்டாள்.
தள்ளாடிக்கொண்டு வந்த தன் கணவனைப் பார்த்து வைஷ்ணவி எழுந்து நிற்க, “இப்ப எதுக்கு என்னைப் பார்த்த உடனே வாத்தியாரைப் பார்க்கிற புள்ள மாதிரி எந்திரிச்சு நிக்கிற? இதெல்லாம் உன் ஸ்கூல்ல வச்சுக்கோ. நான் உன் புருஷன் தானே? எனக்கு இந்தப் பழக்கம் அப்பப்ப இருக்கும், ஆனா ரொம்பக் குடிக்க மாட்டேன். உன் மாமன் எவ்வளவு குடிச்சாலும் கன் மாதிரிதான் இருப்பான். இப்போ இப்படி இருக்கேன், மற்றபடி ஒன்னும் இல்ல,” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளை அமர வைத்து, அவனும் அருகில் அமர்ந்து கொண்டான்.
“அப்புறம், உங்க அம்மா வெளியே ஒரு ராமாயணத்தையே நடத்திட்டுப் போயிட்டு இருக்கா போல இருக்கு. இங்க பாரு, உன்னை அடிச்சுக் கொடுமைப்படுத்துறது, உங்க அம்மா இருக்கும்போது உன்னைத் துன்புறுத்துறது எல்லாம் எனக்கு வேலை இல்லை. உங்க அம்மா ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணது நம்ம குடும்பத்துக்கு அவமானம். அதைச் சரி கட்டத்தான் உன்னை நான் கட்டியிருக்கேன். அதுக்காக உன்னைத் தொடாமல் இருப்பேன்னு நினைக்காத புள்ள. எனக்கு எந்தப் பொண்ணுங்க மேலையும் ஈடுபாடு கிடையாது. அது என்னமோ உன்ற முகம் பார்த்து எனக்கு ஒரு ஆசை வந்துடுச்சு, மற்றபடி ஒன்னும் கிடையாது,” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டே போக…
“அப்ப நீங்க என்கிட்ட பழகுன விதமெல்லாம் பார்க்கும்போது என்னைக் காதலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு, அதுக்கு என்ன சொல்லுவீங்க?” என்றாள் வைஷ்ணவி.
“ஹா ஹா ஹா… அதுவா? எப்படி உன்னைப்பேசி கரெக்ட் பண்றதுன்னு தெரியாம, கூட இருக்கிற பயலுங்க எல்லாம் சினிமா வசனமா சொன்னாங்க. நான் அதெல்லாம் பார்த்து பார்த்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா உன் மனசைக் கவுக்குற மாதிரி பேசி எப்படியோ ஒரு வழியாச் சமாதானப்படுத்தி ஊருக்குக் கூட்டிட்டு வந்துட்டேன். ஆனா புள்ள, நான் நினைச்சுக் கூடப் பாக்கல… நீ இவன் எனக்கு வேணாம்னு கை உதறிட்டுப் போவ அப்படின்னு நினைச்சேன். ஆனா நான் எந்த அளவுக்குப் பெர்பார்மன்ஸ் பண்ணி இருந்தா, ‘எனக்கு இவர்தான் வேணும்’னு உங்க அம்மா முன்னாடி சொல்லிருப்ப? இதுவே எனக்குப் பெரிய வெற்றிதான்,” என்று சொல்லி அவள் மெல்லிடையை மெதுவாகப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுக்க…
“அதான் உங்களுக்கு என் மேல காதல் எதுவும் இல்லைன்னு தெரிஞ்சுடுச்சுல்ல? அப்போ இது மட்டும் எதுக்கு? பிடிக்காம இந்த மாதிரி உறவு கொள்வது என்பது பிணத்தோடு உறவு கொள்வதற்குச் சமம்,” என்று அவள் அழுத்தமாகச் சொல்ல, அவன் பிடி விலகவில்லை, இன்னும் இறுக்கமானது.
“எனக்கு காதலில் ஈடுபாடு இல்லதான், ஆனா உன் மேல கிடையாது,” என்று ஒரு காட்டுப் பயல் பஞ்சுமிட்டாயைப் பார்ப்பது போல் அவள் மீது பாய்ந்து விட, அவன் திடீர் தாக்குதலால் அவளால் சமாளிக்க முடியவில்லை. சற்று விலகப் பார்த்தாலும், முரட்டு உடம்புக்காரனான அவன், மொத்தமாக அவள் மீது படுத்து, தன் ஒரு கரத்தால் அவள் உடைகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலக்கி, தன் இதழோடு அவள் இதழை முட்டி உறிஞ்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் உயிரையும் சேர்த்து… காதலன் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டவனின் முதல் முத்தம் இப்படியா இருக்க வேண்டும் என்ற வேதனை அவளுக்குள்.
“என்னங்க… கொஞ்சம்… முடியல… ப்ளீஸ்… அரசு ப்ளீஸ்…” என்று நடுங்கிய குரலில் சொல்ல…
“அட என்ன புள்ள நீ? எனக்கு இப்படித்தான் பண்ணத் தெரியும். நீ நிறைய சினிமா பார்த்துட்டு மென்மையா பண்ணுவேன்னு நினைக்காத. எனக்கு இதுதான் தெரியும்,” என்று அவள் எதிர்பாராத வண்ணம் அவளை வேகமாக நாட ஆரம்பித்தான்.
ஒரு பக்கம் வலி இருந்தாலும், இஷ்டப்பட்டவன் தான் தன் உடலைத் தொடுகிறான் என்ற ஒரு விரக்தி கலந்த நிம்மதியில் வைஷ்ணவி அப்படியே கிடக்க, முதல் முறை பெண்ணின் வாசம் பட்டு தென்னரசு ஆவலோடு இன்பக் கடலில் மூழ்கினான். பெண்ணுக்கும் இன்பத்தைக் கொடுத்து தானும் இன்பத்தைப் பெறுவதுதான் தாம்பத்தியத்தின் அழகான விதிமுறை. ஆனால் அந்தச் சாதாரணக் காட்டுப் பயலுக்கு அது எங்கே தெரியப் போகிறது?
“ஐயோ புள்ள… தாம்பத்தியம்னா என்னென்னமோ நினைச்சேன், ஆனா இவ்வளவு சுகமா இருக்கும்னு நினைச்சுக் கூடப் பாக்கலடி,” என்று அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு அவள் மீது படுத்து உறங்க ஆரம்பித்தான். வைஷ்ணவி மென்மையாக அவன் தலைமுடியை வருடிக்கொண்டிருந்தாள். அது அவனுக்கு இதமளிக்கவே, இன்னும் அவளை நெருக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டு அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு உறங்க ஆரம்பித்தான். அவளுக்குள் ஒரு மென்மையான சிரிப்பு மட்டுமே வந்தது.
“உங்களுக்குள் காதல் இருக்கு, அதை நான் வெளியே கொண்டு வருவேன் அரசு,” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டாள். தன் காதல் உண்மையானது, அவனுக்கும் காதல் இருக்கிறது என்று பிடிவாதமாகத் திருமணம் செய்து கொண்டு, அவனைத் தன் காதலால் மாற்றித் தீருவேன் என்று சபதம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
அத்தியாயம் 20
அங்கே விஜய் வந்த கோலம், குடித்துவிட்டுத் தள்ளாடிக்கொண்டு வருவது கண்டு, “ஏன் இப்படி வருகிறார்?” என்ற பயத்தில் அஞ்சலி அவனைத் தாங்கிப் பிடித்தாள்.
“ஓ மை காட்! எத்தனையோ தடவை கீழே விழுந்திருக்கேன், தாங்கிப் பிடிக்க ஒரு நாதி இல்லை. பொண்டாட்டி வந்தா எல்லாம் மாறும்னு சொல்லுவாங்க, அது உண்மைதான் போல! எனக்குக் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு இல்ல… அதான் எல்லாருக்கும் ட்ரீட் (Treat) கொடுத்தேன். அப்படியே கொஞ்சம் குடிச்சிட்டேன், வேற ஒன்னும் இல்ல டார்லிங். ரொம்பப் பசிக்குது, ஏதாவது இருக்கா?” என்று பாவமாகக் கேட்டான்.
“எல்லாம் தயாரா இருக்கு, நானும் உங்களுக்காகத்தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன். நீங்க ஃபிரஷ்ஷாகிட்டு வாங்க சாப்பிடலாம்” என்று சொல்லி, அவனைத் தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். சாப்பிட்டு முடித்து இறுதியாகத்தான் விஜய் அறைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதால், அவனைத் தன்னுடைய அறைக்குள் விட, அங்கே ஏற்கனவே தயாராக வைத்திருந்த ஷர்ட், ட்ராக் அனைத்தையும் கொடுத்தாள். அவன் குளித்து முடித்து வெளியே வந்தான். என்னதான் கொஞ்சம் போதை மட்டுப்பட்டிருந்தாலும், கண்கள் சிவந்து அவ்வப்போது தடுமாறிக் கொண்டுதான் இருந்தான்.
அதற்குள் அஞ்சலி அவனுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறத் தயாராக இருக்க, டேபிளில் வந்து அமர்ந்தவுடன் சுடச்சுட இட்லி, சப்பாத்தி, சிக்கன், மட்டன் என்று வெரைட்டியாக உணவுகளை அவன் வாயில் தள்ளிக் கொண்டிருந்தான். “நீயும் உட்காரு” என்று அவன் சொன்ன பிறகுதான் அவளும் அருகில் வந்து அமர்ந்து தனக்கான உணவை எடுத்துப் போட்டாள். இவள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தவன், “இப்பதான் தெரியுது இப்படிச் சாப்பிட்டா உடம்பு எப்படித்தான் இருக்கும்னு… இனிமே நல்லாச் சாப்பிடணும், என்னை நீ தாங்கணும்ல!” என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் சொல்ல, அவளுக்குப் புரியாமல் அவனை முழித்துப் பார்த்தாள். ‘இந்த விஷயத்தில் நாம்தான் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டுமோ’ என்று நினைத்தவாறு அவளுக்கு அள்ளி ஊட்டி விட, கணவன் பாசமாக ஊட்டுகிறான் என்ற மகிழ்ச்சியில் அவளும் ஊட்டி விட, இருவரும் மாறி மாறி உண்டு கொண்டிருந்தனர்.
சாப்பிட்டு முடித்து பாத்திரங்களை வேலைக்காரப் பெண்மணி கழுவ எடுத்துச் செல்ல, அவளும் அறைக்குக் கணவனோடு கைகோர்த்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்து பார்த்தாள். மிகவும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது அந்த அறை. விமல் தன் மனைவியைப் பார்த்து, “நைட் கவுன் அணிந்து கொண்டு வா” என்று சொல்லிவிட, அவளும் குளியலறைக்குச் சென்று புடவையிலிருந்து விடுதலை பெற்று, நைட் கவுன் அணிந்து கொண்டு வந்தாள். அங்கே கட்டிலில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தவன், அவளைப் பார்த்தவுடன் இழுத்துத் தன் அருகே அமர வைத்தான்.
அருகில் கணவன் இருக்கிறான், இப்போதுதான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று புரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் மெல்ல மெல்லமாக நகர்ந்து, அங்கு இருக்கும் ரோஜாப்பூவை எடுத்து அவள் கை வழியாக உரசிக்கொண்டு அவள் காதருகே எடுத்துச் சென்றான். அவன் தொடாமல் மலர்கள் மட்டும் தொட்டு வருடியதற்கே அவள் உடல் சிலிர்த்துப் போய் சிவந்து கிடக்க, அவனுக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது. பிறகு மெதுவாகக் காது மடல் பக்கத்தில் முத்தத்தைக் கொடுக்க, சிலிர்த்துப் போய் அப்படியே கணவன் தோளில் சாய, அவளை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டான். அவன் கைகள் அவள் அங்கப் பொதிகள் மீது விளையாடிக் கொண்டிருக்க…
“ஸீ..” என்று உணர்ச்சி வேகத்தில் துடித்துச் சிணுங்கினாள் அஞ்சலி. “உனக்கு ஓகேவா அஞ்சலி?” என்று அவன் தாபமான குரலில் கேட்க, அவளும் சரி என்று அவன் நெஞ்சில் பற்களை வைத்துக் கடித்தாள். அவ்வளவுதான்! மனைவியைச் சுருட்டிக்கொண்டு தனக்குக் கீழே கொண்டு வந்தவன், அவள் உடைகளுக்கு மிகவும் மென்மையாக விடுதலை கொடுத்தான். அவளைப் பார்த்தவாறு கண்களில் உணர்ச்சிப் பெருக, தன் சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றித் தூக்கி விசிறி அடித்தான்.
அவள் அவனுடைய கட்டுமஸ்தான தேகத்தைப் பார்த்து உணர்ச்சி மிகுந்து பார்க்க, அவன் நெஞ்சில் கை வைக்கப் போனவளின் கைகளைத் தடுத்து நிறுத்தி, தனக்குச் சேவை செய்யும்படி கட்டளையிட்டான். முதலில் வெட்கத்தில் கண்களை மூடிக்கொண்டாலும், அவன் முன்விளையாட்டுகள் பல செய்து அவளைத் தன்னுடைய மோக உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவளை மோக ராட்சசியாக மாற்றி, அவன் கீழே படுத்து அவளை மேலே அமர வைத்து, “உன் இஷ்டப்படி செய்” என்பது போல் விட, அவளும் குழந்தை கையில் பொம்மை கொடுத்தது போல் முதலில் தடுமாறினாலும், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனோடு மோக வித்தைகளுக்குச் சொந்தக்காரி போல் அவன் கழுத்தில் ஒரு கடி வைத்து, அப்படியே அவன் நெஞ்சில் முத்தக் கோலம் போட்டுத் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அவனுக்குத் தன் இதழ்களால் சேவை செய்தாள்.
“ஹாஹா.. ம்ம்… ஆஆஆஆ” என்று அவள் பற்களில் செல்ல இம்சைகளைப் பெற்றுக்கொண்டவன், அவள் தலைமுடியை அழுத்தப் பிடித்துக்கொண்டு “இன்னும் வேகம் வேகம்” என்பது போல் காட்ட, அவளும் அவனை மொத்தமாக ஆக்கிரமித்து வாயைத் துடைத்துக்கொண்டு பாவமாகப் பார்த்தாள். இப்போது அவளைப் படுக்க வைத்து, தேனாறு ஓடும் பெண்மைப் பெட்டகத்திற்குள் தன் இதழ் கொண்டு முத்தச் சேவை கொடுத்தான்.
“ஆஆஆ.. ம்ம்.. ஹாஆஆஆ” என்று அவள் மோகன குரலில் கானம் பாட, இன்னும் அவளுக்குள் உணர்ச்சிகளைக் கொண்டு வந்து, தன் ஆண்மை மொத்தமும் அவள் பெண்மைக்குள் செலுத்தினான். பெண்மை உடைபட்டுச் செங்குருதி ஓட, “ஹக்” என்று அவள் துடித்து வலியில் முகம் சுருங்கினாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் இதழ் கொண்டு அவள் இதழைக் கடித்து முத்தமிட்டு அவளோடு இன்ப ஊஞ்சலாட, அவளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலியெல்லாம் மறந்து அவனோடு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அவன் வேகத்திற்குத் தன் இடையைத் தூக்கிக் கொடுத்து, அவன் விளையாடுவதற்கு இடம் நன்றாகக் கொடுத்தாள்.
இருவரும் வேறு உலகத்திற்குச் சென்று, இரு உடல் கலந்து ஒரு உயிராக மாறி, தன் உயிரைத் தழும்பத் தழும்ப அவளுக்குள் நிறைத்து வைத்தான். இறுதித் துடிப்பாக அவளுக்குள் முட்டி மோதி அவளை இறுக்கி அணைத்து அவள் காது மடல் பக்கம் முத்தமிட்டு, “லவ் யூ வினோ” என்று சொன்னான்.
அவ்வளவு நேரம் கணவனோடு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்த அஞ்சலி, அடிபட்ட பார்வையோடு அவனைத் துடித்துப் போய் விலகி நின்றாள். மனைவியோடு மோக ஊஞ்சலில் ஆடிக்கொண்டிருந்தவன் சற்றென்று மோகம் அறுக்கப்பட்டு, தனக்கு என்ன நடந்தது என்று மனைவியைப் பார்க்க, இவ்வளவு நேரம் பிறந்த மேனியாக அவனோடு ஒட்டி உரசிக்கொண்டிருந்தவள், இப்போது அவனை அந்நியமாகப் பார்த்துத் தன் உடலில் போர்வையைச் சுற்றிக்கொண்டு அழுதுகொண்டே இருந்தாள். அவன் புரியாமல் அவளைப் பார்க்கும்போதுதான் தான் என்ன சொன்னோம் என்று ஞாபகம் வந்தவன், தலையில் அடித்துக்கொண்டு அவளைப் பார்த்தான்.
“அஞ்சலி அது வந்து..”
“இல்லங்க, யாருக்காக இருந்தாலும் இது கஷ்டமாத்தான் இருக்கும். நான் உங்களோட புது மனைவி, ஆனா உங்களுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆகிட்டு. அவங்களை நீங்க உயிருக்கு உயிராக நேசிச்சீங்க. எனக்குத்தான் கொஞ்சம் அவகாசம் தேவை. முதல் தடவை பொண்ணுங்களுக்குப் பண்ணும்போது உயிர் போற மாதிரி வலிக்கும். உலகத்துல பொண்ணுங்க உண்மையிலேயே பயப்படுற ஒரே விஷயம் உடலுறவுதான். இது புருஷனுக்குத் திருப்தி ஆகுமா ஆகாதான்னு பயம் கலந்துதான் அவ தன்னை ஒப்படைக்கிறா. நம்ம சேரும்போது கூட எனக்கு வலி இல்ல, ஆனா நீங்க சொன்ன ஒரு வார்த்தை அடிமனசை ரொம்பவே வாட்டி வதைத்துவிட்டது. தெரிஞ்சுதான் கல்யாணம் பண்ணிருக்கேன், இன்னும் எல்லாத்தையும் புரிஞ்சுக்கணும்.”
தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்துகொள்ளும் அவளைப் பார்த்து, அவனது ஆண் திமிர் தவறாக நினைத்துக்கொண்டது. இவ்வளவு நேரம் சாந்தமாக இருந்தவன், அவள் தலைமுடியைக் கொத்தாகப் பிடித்தான்.
“என்ன போனாப் போகட்டும்னு வாழ்க்கை பிச்சை போடுறியா? நீ என்னடி எனக்குப் பாவம் பார்க்கிறது? நான் அப்படித்தாண்டிச் சொல்லுவேன்! உனக்குத் தெரியுமா? என்னோட வினுஷாவோட இதயம் உனக்குள்ள இருக்கிறதாலதான் உன் பக்கம் என் மனசு இழுக்குது. அதனாலதான் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்! இல்லனா உங்க அப்பன் பண்ண கேவலமான வேலைக்கு உன்னை எவன் கல்யாணம் பண்ணிக்குவான்? நான் பண்ணிக்கிட்டதுக்குக் காரணமே என் வினுஷா உனக்குள்ள துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கிற ஒரே காரணத்தாலதான்! புருஷன் எது சொன்னாலும் அதை ஏத்துக்க வழியைப் பாரு. ஏதோ பெரிய தியாகி மாதிரி என்கிட்ட வந்து டயலாக் பேசாதே!” என்று மனதை உடைக்கும்படிப் பேசிவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டான்.
அதிர்ச்சியில் இருந்தாள் கீதாஞ்சலி. “ஒருவரை நினைத்து வேறு ஒருவரோடு இணையும் தாம்பத்தியம் நரகத்திற்குச் சமம்.”
அத்தியாயம் 19
வேறு இடத்திற்குத் தங்குவதற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அஞ்சலி செய்து கொண்டிருந்தாள். தனது தோழி வீட்டிற்கு அருகே இருக்கும் ஒரு கடையில் வேலை செய்து, மாதம் பத்தாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் பெறுவதாகப் பேசி வைத்திருந்தாள். அதேபோல், தோழி வீட்டிற்கு அருகிலேயே இருக்கும் அவுட் ஹவுஸில் (Outhouse) மாதம் 3000 ரூபாய் வாடகைக்கு ஒரு வீடும் பார்த்து வைத்திருந்தாள். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் ஹாஸ்டலைக் காலி செய்துவிட்டு, விஜய்யின் சகோதரியின் கணவர் இனியனிடம் மட்டும் “நான் வேறு இடம் பார்த்துச் செல்லப் போகிறேன், யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்லலாம் என்ற திட்டத்தில் இருந்தாள். அன்று கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று குடும்பத்தினர் அனைவரும் முடிவெடுத்திருந்தனர். இவர்களோடு செல்லும் கடைசிப் பயணமாக இது இருக்கட்டும் என்று அவளும் நினைத்திருந்தாள்.
அனைவரும் சாமி கும்பிட்டுவிட்டுத் கோவில் பிரகாரத்தைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அஞ்சலி இறைவனிடம் ஒரு பெரிய பட்டியலே போட்டு வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள். கண்களை மூடி இறைவனை வணங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், அஞ்சலி எதிர்பார்க்காத வகையில் விஜய் அவள் கழுத்தில் தாலியைக் கட்டி முடித்திருந்தான். கண்களைத் திறந்து பார்த்த அஞ்சலி, தன் கழுத்தில் மஞ்சள் கயிற்றில் தாலி தொங்குவதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தாள். திரும்பிப் பார்த்தபோது விஜய் அவளுக்கு முன்பாகப் புன்னகையோடு நின்றிருந்தான்.
பிரம்மையில் இருந்து மீண்டது போல அஞ்சலி தன் உடல் சிலிர்த்து நிமிர்ந்து பார்க்க, விஜய் எந்த ஒரு பதட்டமும் இல்லாமல் நிம்மதியாக இருந்தான். சுற்றியிருந்தவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் மீது அட்சதையைத் தூவத் தயாராக இருந்தனர். அப்படி என்றால் மொத்தக் குடும்பமும் திட்டம் போட்டுச் செய்ததா என்று மிகவும் கவலையோடு அவர்களைப் பார்த்தாள் அஞ்சலி.
“அவனோட கடந்த காலம் ரொம்ப வலி நிறைந்தது. ஆனா திடீர்னு நேத்து எனக்கு அஞ்சலி வேணும், நான் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க விரும்புறேன்னு சொன்னான். ‘நான் உன்கிட்டப் பேசட்டுமா?’ என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன், ‘இல்ல, இது செட் ஆகாது… நான் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணியே தீருவேன்’ அப்படின்னு சொல்லி இன்னைக்குக் கோவிலுக்கு வர பிளான் பண்ணான். உங்க ரெண்டு பேர் கல்யாணமும் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சு. உன்னோட சம்மதம் இல்லாம நாங்க இப்படிச் செஞ்சது மிகப்பெரிய தப்புதான், அதுக்கு நீ என்ன தண்டனை வேணும்னாலும் கொடுக்கலாம். ஆனா ஒன்னு, என் பையன் நல்லவன், அவன் உன்னை விரும்பித்தான் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கான். உனக்கும் அவன் மேல இஷ்டம் இருக்குன்னு எங்களுக்குப் புரியற மாதிரி ஒருத்தர் சொன்னாரு. அந்த விஷயம் தெரிஞ்ச பிறகுதான் இதெல்லாம் நடந்தது. உன்னோட மனசுல இருக்குற காதலுக்கு மறுபடியும் கிடைச்ச ஒரு வாய்ப்பு இது. அதனால நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா வாழணும்,” என்று விஜய்யின் தாயார் உட்பட அனைவரும் ஆளுக்கு ஒரு கருத்தைச் சொல்லி ஆசீர்வதித்தனர்.
தன்னுடைய காதல் இவர்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது என்று அவள் யோசிக்கும் பொழுது, “இதோ இந்தத் தம்பிதான் சொன்னான்” என்று சுனிலை அழைத்து வந்தனர்.
“சாரி அஞ்சலி! உன் மனசுல இந்தக் காதலை வச்சுக்கிட்டு இத்தனை வருஷம் நீ கஷ்டப்பட்டதை என்னால பார்க்க முடியல. அதனால்தான் இவங்ககிட்ட உண்மையைச் சொன்னேன். விஜய் சார் நேத்து என்னை மீட் பண்ணாரு. நீ இவங்களை விட்டுட்டுத் தனியாப் போற பிளான்ல இருக்கும்போது, அதுவும் இவர்கிட்டச் சொல்லாமப் போறது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல. அதனால்தான் இவங்ககிட்ட காண்டாக்ட் பண்ணி எல்லாத்தையும் சொன்னேன். அதனால்தான் எல்லாரும் கல்யாண ஏற்பாடு பண்ணாங்க. ஒரு பொண்ணு தனியா இந்த உலகத்துல வாழ்றது ரொம்பக் கஷ்டம். நமக்குத் துணையாத் தாங்கிப் பிடிக்க ஒரு குடும்பம் இருக்கும் பொழுது, எப்பவுமே நாம தனிமையை விரும்பக் கூடாது. உன்னைக் கேட்காம இப்படிச் செஞ்சதுக்கு ஐ ஆம் வெரி சாரி (I am very sorry),” என்று சொல்லி அவளுக்குத் திருமண வாழ்த்துக்களைக் கூறிவிட்டு சுனில் அங்கிருந்து சென்றான்.
அஞ்சலி எதுவும் பேசவில்லை. அமைதியாகத் தலைகுனிந்து நின்றாள். “கணவன் மனைவி பார்த்துக் கொள்வார்கள்” என்று அவள் மனதை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் பெரியவர்கள் அங்கிருந்து நகர்ந்தனர். விஜய் சொன்ன வார்த்தையை அவர்கள் நம்பினார்கள். ஆனால், விஜய் எந்த நோக்கத்திற்காக இதைச் செய்தான் என்று யாரும் பெரிதாக யோசிக்கவில்லை. இத்தனை வருடம் கழித்து அவன் திருமணம் செய்து கொள்வதே பெரிய விஷயம் என்று அவசர அவசரமாக இதை நடத்தி முடித்தார்கள். பிற்காலத்தில் அது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று அனைவரும் உணரும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை.
“நம்ம வீட்டுக்கு வரலாமா?” என்று கனத்த குரலில் அவன் கேட்க, கண்கள் சிவக்க அழுத முகத்தோடு அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வை ‘ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?’ என்று கேட்பது போல் இருந்தது. ஆனால் அதை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல், அவள் கைகளை அவன் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டான். எங்கே தன்னை விட்டுச் செல்வாளோ என்ற பயம் அவனுள் இருந்தது. இருவரும் தனி காரில் பயணித்து வீட்டிற்கு வந்தனர். அவர்களுக்கு ஆர்த்தி சுற்றப்பட்டு அறைக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர்.
அறைக்குள் வந்தவுடன் அஞ்சலி, “எதுக்கு இப்படிப் பண்றீங்க? ஏன் இப்படிச் செஞ்சீங்க?” என்று இரண்டே கேள்விகளை மட்டும் கேட்டாள்.
“எனக்கு உன்னைப் பார்த்த உடனே பிடிச்சுப் போச்சு. அதுவும் நீயும் என்னை விரும்புறதை தெரிஞ்ச பிறகு என்னால சும்மா இருக்க முடியல. ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேசிக்கிற இதயங்கள் சேருவதில் தப்பில்லை. எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு அஞ்சலி. இதுக்கு மேல என்னால எதுவும் சொல்ல முடியல. உன்னை அவாய்ட் (Avoid) பண்ணத்தான் உன்கிட்டச் சண்டை பிடிச்சேன். ஆனா உன்கிட்டச் சண்டை போட்ட ஒவ்வொரு நிமிஷமும், ‘ஏன் உன்கிட்ட அப்படி நடந்துகிட்டேன்?’ அப்படின்னு எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்குவேன். ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆனவனை உன்னால நேசிக்க முடியாதுன்னு நினைச்சேன். ஆனா உன்னோட இதயத்துல இடம் பிடித்தது நான் என்று தெரிஞ்ச பிறகு சும்மா இருக்க சொல்றியா? அதுவும் நீ ஒரேடியா எனக்குப் பயந்து ஒதுங்கிப் போறது எனக்குப் பிடிக்கல. நீ நம்ம குடும்பத்துல ஒருத்தி, இப்போ நீ என் பொண்டாட்டி,” என்று அவளது கன்னத்தில் கை வைத்து அழுத்தமாகச் சொன்னான்.
அந்த வார்த்தைகள் அஞ்சலிக்கு ஒரு தைரியத்தைக் கொடுத்தன. “நம்ம நேசித்தவன் நம்மையும் நேசிக்கிறான்” என்று தெரிந்த பிறகு அனைத்தையும் மறந்து அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனும் அவளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டான். தன் வினுஷாவை இவளிடம் பார்ப்பதை உணர்ந்தவன், இவளை விட்டுவிடக்கூடாது என்று எண்ணினான். அந்தச் சுயநலம்தான் இப்போது அவளைத் திருமணம் செய்யத் தூண்டியது. ‘கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இவளோடு நாம் இணைய முடியுமா என்று பார்க்கலாம்’ என்று விதியை நம்பி அவளுடன் இணைந்தான்.
“எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல. என்னோட காதல் ரொம்பத் தப்பான சமயத்துல வந்துடுச்சு. மனசு அறிஞ்ச ஒரு காதல் தாமதமா வர்றதால, அதுக்கு வேற பெயர் கூட இந்த உலகத்துல இருக்கு. உங்களை நான் முதன்முதலில் சந்திக்கும் போதே எனக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது நீங்க ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆனவர்னு. ஆனா உங்க கண்ணு முன்னாடி உங்க மனைவியையும் குழந்தையையும் பறிகொடுத்துட்டு நிக்கும்போது, ஆதரவா உங்க கையைப் பிடிக்க ஆசைப்பட்டேன். ஆனா அப்போ எனக்குச் சரியான வயது கிடையாது. இத்தனை வருஷம் கழித்து உங்களைச் சந்திப்பேன், உங்களுக்கே மனைவியாவேன் என்று நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல. விஜய்… ஐயோ சாரி, என்னங்க…” என்று சொல்லி வெட்கத்தில் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.
அவளைப் பின்னாலிருந்து கட்டிக்கொண்டவன், “உனக்கு எப்படித் தோணுதோ அப்படியே கூப்பிடு, எனக்கு அதுதான் பிடிக்கும். கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு கீழ வா. இப்ப எனக்கு அவசரமா ஒரு மீட்டிங் இருக்கு, கண்டிப்பா ஆபீஸ் போய் ஆகணும்,” என்று கண்களைச் சுருக்கி அவளிடம் கெஞ்சிக் கேட்பது போல் கேட்டான். அவள் சிரித்துக் கொண்டே “போய் வாருங்கள்” என்று சொன்னாள். அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு அவன் அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டான். அஞ்சலிக்கு இது ஒரு புதிய உணர்வைக் கொடுத்தது. புதிதாகத் திருமணமானவர்களின் ஜொலிப்பு இப்படித்தான் இருக்கும் என்று அவளுக்கு அப்போதுதான் தெரிந்தது.
அவன் சென்ற பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து உடை மாற்றிக்கொண்டு கீழே வந்தாள். அங்கு இருப்பவர்களிடம் சாதாரணமாகப் பேசிப் பழகினாள். மதிய உணவு அனைவரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டனர். மதியத்திற்குப் பிறகு அஞ்சலி அடிக்கடி வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். விஜய்யின் வருகைக்காக அவள் காத்திருப்பதை அனைவரும் புரிந்து கொண்டனர். இருவருக்கும் விருப்பம்தானே என்று கருதி, பெரியவர்கள் மற்ற சடங்குகளுக்காக விஜய்யின் அறையைச் சுத்தம் செய்து, முதலிரவுக்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்து வைத்திருந்தனர்.
அஞ்சலிக்கு அலங்காரம் எல்லாம் செய்து முடித்தனர். பல அறிவுரைகளைச் சொன்னாலும், இனியன் மனதில் மட்டும் ஒரு நெருடல் இருந்து கொண்டே இருந்தது. வினுஷா மீது உயிரையே வைத்திருப்பவன், திடீரென்று எனக்கு ஒரு பெண்ணைப் பிடித்திருக்கிறது, திருமணம் செய்து கொள்கிறேன் என்று சொல்வதையெல்லாம் அவனால் நம்ப முடியவில்லை. அனைவரும் சென்ற பிறகு தனிமையில் இருந்த அஞ்சலியிடம் இனியன் கேட்டான்:
“உனக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல விருப்பம் இருக்கா? நீ விஜய்யை விரும்புறதா சொல்றாங்க, அது உண்மையா?”
“ஆமாம், எனக்கு அவரை ரொம்பப் பிடிக்கும். ஆனா அப்போ அவர் கல்யாணம் பண்ணி மனைவியை இழந்தவர், எனக்கும் சரியான வயது கிடையாது. அவரைப் பார்க்கிறதுக்காகத்தான் இந்த வீட்டுக்கு வருவேன். அவர் போட்டோ எங்கே இருக்கும்னு பார்த்துட்டுப் போக ஆசைப்படுவேன். அப்புறம் அவர் இங்க வரும்போது தூரத்திலிருந்து அவரைப் பார்த்துட்டு ரசிக்கணும்னு நினைச்சேன். ஆனா என்னையும் அறியாம என் மனசுல இருக்குற காதல் வெளியே வந்தா அசிங்கமாகிடும்னு பயந்து ஒதுங்கிப் போகலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா அவருக்கும் என்னைப் பிடிச்சிருக்கு. எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ரொம்பவே பிடிச்சுப் போச்சு. வாழ்க்கையில இனி எங்களுக்குள்ள சந்தோஷம், நிம்மதி, அன்பு, காதல் எல்லாம் இருக்கப்போகுது. அவர் முழுசா என்னை நேசிப்பதா சொல்லியிருக்காரு. நிச்சயம் நாங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா வாழ்வோம். ஒரு அண்ணனா நீங்க எனக்கு ஆசீர்வாதம் பண்ணனும்,” என்று மழலை முகத்தோடு மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னாள்.
இவளிடம் “ஜாக்கிரதையாக இரு” என்று சொன்னால் வருத்தப்படுவாள் என்று எண்ணிய இனியன், அமைதியாக அவள் தலையை வருடிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் விஜய் வீடு வந்து சேர்ந்தான்.
அனைவரும் தங்கள் அறைக்குச் சென்றுவிட்டனர். “இரவு கணவனுக்கு நீயே பரிமாறு, இருவரும் ஒன்றாக உண்டு உங்கள் அறைக்குச் சென்று வாழ்க்கையைத் தொடங்குங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டுப் பெரியவர்கள் சென்றனர். அஞ்சலி கணவனின் கார் சத்தம் கேட்டு, அலங்காரத்தோடு வாசலில் அவனுக்காகக் காத்திருந்தாள்.
ஆனால், அவன் வந்து நின்ற கோலத்தைப் பார்த்து அவள் மனம் மிகவும் வேதனையடைந்தது.
அத்தியாயம் 18
அன்றைய சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அஞ்சலி அவ்வப்போது அந்த வீட்டிற்கு வருவதைத் தவிர்த்தாள். ஏதாவது வார இறுதி நாட்கள் (Weekend) வந்தால் கூட, குழந்தைகளைத் தனியாக வெளியே அழைத்துச் சென்று அவர்களை வீட்டில் விட்டுவிட்டு, நாலு வார்த்தை பேசி முடித்துவிட்டு ஹாஸ்டலுக்குச் சென்றுவிடுகிறாள். ஏன் என்று அவளிடம் கேட்பதற்கே அனைவருக்கும் தர்மசங்கடமாக இருந்தது.
இப்போது அவள் வளர்ந்துவிட்டாள், அடிக்கடி இன்னொரு வீட்டிற்கு வருவது அவளுக்குச் சங்கடத்தைக் கொடுக்கும் என்பதால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவள் விலகப் பார்க்கிறாள் என்று அனைவரும் நினைத்தனர். என்னதான் இருந்தாலும் நாம் அவள் குடும்பம் என்று அவ்வப்போது சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும் என்று கருதி, அவளைத் தங்கள் வீட்டுப் பெண்ணாகவே அனைவரும் நடத்தினர். அவளும் தன் இருப்பு நிலையை உணர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகி இருந்தாள். அப்படி இருக்கும் பொழுது, முதலாம் ஆண்டு எம்பிஏ (MBA) கடைசிப் பரீட்சை முடிந்துவிட்டு, ஒன்றரை மாத விடுமுறைக்கு வீட்டிற்கு வருவதாக அஞ்சலி சொல்லி இருந்தாள்.
இதை எப்படியோ ரகசிய உளவாளி மூலம் கேட்டுக்கொண்ட விஜய், தன் பெட்டிப் படுக்கையோடு வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான். என்றும் இல்லாத அதிசயமாய் மகன் தங்களோடு வந்து தங்குவதை நினைத்துப் பெற்றவர்களும் உற்ற உறவினர்களும் சந்தோஷமடைந்தனர். அதே சமயம், விடுமுறைக்காகத் தனது பெட்டியோடு அஞ்சலியும் அந்த வீட்டிற்கு வந்தாள். எல்லாரிடமும் நன்றாகப் பேசும் அஞ்சலி, விஜய்யிடம் மட்டும் எதுவும் பேசவில்லை. இவன் யாரிடமும் அதிகம் பழகாதவன், அதனால் பேச மாட்டான் என்று மற்றவர்கள் நினைத்திருக்க, விஜய்க்கோ கோபம் தான் வந்தது. அனைவரிடமும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசும் இவள், தன்னிடம் மட்டும் ஒதுக்கம் காண்பிப்பது அவனுக்கு ஏதோ போல் தோன்றியது.
மேலும், அவளுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு ஜாஸ்தி போல! ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் தோட்டத்தில் மிகப்பெரிய பெட்ஷீட் ஒன்று போட்டு, அனைவரும் கும்பலாக அமர்ந்து கதை பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நடுவில் அஞ்சலி அனைவரிடமும் ஏதோ மிமிக்ரி (Mimicry) செய்து காட்டிக் கொண்டிருக்க, எல்லோரும் கைதட்டிச் சிரித்துச் சந்தோஷமாக இருந்தனர். அங்கே விஜய் அவளுக்கு எதிராக வந்து நின்றான்.
அவன் எதிரே வந்தவுடன் தன் பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டவள், கூச்சத்தில் நெளிந்தாள்.
“ஏன் நிறுத்திட்ட? நல்லாப் பேசுற, உன்னோட வாய்ஸ் நல்லா இருக்கு. நானும் கேட்கத்தான் வந்தேன்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் குடும்பத்தோடு அவன் அமர்ந்து கொள்ள, விஜய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறுவது அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. பிறகு அனைவரும் அஞ்சலியைப் பார்க்க, அவள் முதலில் சற்று கூச்சப்பட்டாலும், போகப் போக மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வந்து கலகலப்பானாள். அவள் செய்யும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அனைவரும் வயிறு வலிக்கச் சிரித்துக் கொண்டாடினர். ஒன்றரை மாதம் தங்களோடு அவள் இருப்பதே அனைவருக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
என்னதான் அஞ்சலி அனைவரிடமும் சந்தோஷமாக இருந்தாலும், ஒருவித ஒதுக்கத்தைக் காட்டுவது விஜய்க்கு நன்றாகத் தெரிந்தது. குடும்பமாக எல்லாரும் சாப்பிடும் பொழுது, “நான் அப்புறம் சாப்பிட்டுக்கொள்கிறேன்” என்று சொல்லித் தனியாகச் சாப்பிடுவது, அடிக்கடி தனது நண்பன் சுனிலிடம் எதைப் பற்றியோ பேசிக் கொண்டிருப்பது என அவள் விலகி இருப்பதை அவன் கவனித்துக் கொண்டே இருந்தான்.
இதற்கிடையில், எதிர்பாராத விதமாக விஜயவாடாவில் இருக்கும் ஒரு சிறு ஹோட்டல் நிறுவனத்தின் திறப்பு விழாவுக்கு விஜய்யை அழைத்திருந்தனர். தவிர்க்க முடியாத காரணத்தால் அங்கே செல்வதற்காகத் தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். தான் இங்கிருந்து கிளம்பும்போது அஞ்சலி மனதில் ஏதாவது சலனம் ஏற்பட்டிருக்குமா என்று அவன் சுயநலமாக யோசித்தான். ஆனால் இவனைப் பற்றிக் கவலை இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாத அஞ்சலி அமைதியாகவே இருந்தாள். அங்கு சென்ற பிறகு விஜய்க்கு எதிர்பாராத ஒரு விஷயம் நடந்தது.
தன் மனைவி வினுஷா இறந்ததற்குக் காரணமான அந்த ஸ்ரீனிவாசன், தங்கள் குடும்பத்தில் தலையெடுக்காமல் இருந்தால் இவ்வளவு பிரச்சனைகள் வந்திருக்காது என்று அவன் நினைத்தான். மேலும், அவன் பெற்ற மகள்தானே அஞ்சலி; பெற்ற தந்தை இப்படி இருக்கிறாரே என்று அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. ஸ்ரீனிவாசனின் மனைவி இப்போது ஏதோ ஓர் ஆசிரமத்தில் வேலை செய்வதாகத் தகவல் கிடைத்தது. ஸ்ரீனிவாசன் எந்த நிலையில் இருக்கிறார் என்று பார்த்தால், அவர் அங்கே ஒரு ஹோட்டலில் வேலை செய்கிறார், பைனான்ஸ் நிறுவனம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார், தனியாகப் பக்கத்தில் ஒரு கடையும் வைத்திருக்கிறார். மேலும், வேறொரு திருமணம் செய்துகொண்டு, இந்த வயதில் ஒரு ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்குத் தகப்பனாக இருக்கிறார்.
விஜய்யைப் பார்த்தவுடன் ஸ்ரீனிவாசனுக்குச் சற்று பயம் வந்தாலும், “தான் இப்போது பழையபடி இல்லையே, நமக்கென்று ஒரு புதிய குடும்பம் இருக்கிறதே” என்ற திமிரோடவே அவனிடம் பேசினார். அவரைப் பார்த்தவுடன் விஜய்க்குப் பழைய நினைவுகள் எல்லாம் வந்தன. திறப்பு விழா முடிந்தவுடன் அவசர அவசரமாகச் சென்னைக்கு வந்தவன், யாரிடமும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தான். அன்று ஒரு நாள் பால்கனியில் அஞ்சலி சுனிலிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை எதேச்சையாகக் கேட்டான்.
“உன்னை நம்பித்தான் இருக்கேன், இப்படிப் பண்ணாதப்பா ப்ளீஸ்… எனக்காக இதுகூடப் பண்ண மாட்டியா? அவ்வளவுதானா நீ?” என்று அவள் ஒரு சாதாரண விஷயத்திற்காகக் காமெடியாகப் பேசிக் கொண்டிருக்க, அதை மிகவும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொண்ட விஜய், பால்கனி வழியாக எகிறிக் குதித்தான். அஞ்சலிக்கு பயம் வந்துவிட்டது. உடனே போனை கட் செய்துவிட்டு, “என்ன இது?” என்பது போல் பார்த்தாள்.
“நைட் 11 மணிக்கு ஒரு ஆம்பளைப் பையன்கிட்ட என்னடி பேச்சு இருக்கு?” என்று அவன் அதட்டலாகக் கேட்டான்.
“உங்களுக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது? அவன் என்னோட தம்பி. நான் எங்க சித்திகிட்டப் பேச ஆசைப்படுறேன், அதுக்காக அவன் ஹெல்ப் பண்றேன்னு சொன்னான். அதைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தா உங்களுக்கு என்ன சார் வந்தது? இங்க பாருங்க, அடிக்கடி நீங்க என் மேல உரிமை எடுத்து ரொம்பக் கேள்வி எல்லாம் கேட்காதீங்க. உங்க குடும்பம் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணுது, அதுக்காக ராதா ஆன்ட்டி, இனிய செழியன் அண்ணா, மதன் அப்பா அவங்களுக்கு நான் நன்றி கடன் பட்டிருக்கேன். ஆனா நீங்க யாரு? என் விஷயத்துல தலையிட உங்களுக்கு உரிமை இல்லை. இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி நடந்துச்சுன்னா நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன்” என்று அவனிடம் வெறுப்பாகப் பேசினாள்.
“என்னது, எனக்கு உரிமையில்லையா? என்னை விட யாருக்கும் அதிக அளவு உரிமை இல்லைடி! காரணம், என் பொண்டாட்டியோட இதயம்தான் இப்போ உன்னை உயிரோட வச்சிருக்கு. லப்டப் லப்டப்னு உனக்குள்ள துடிக்கிறது உன்னோட இதயம் கிடையாது, என்னோட வினுஷாவோட இதயம்! போனாப் போகட்டும்னு ஒரு சின்னப் பொண்ணு உயிர் பிழைக்க, என் மனைவி இதயத்தை மாற்றி உனக்குக் கொடுத்ததால்தான் இப்போ அந்த இதயத்தால் நீ உயிர் வாழ்ந்துட்டு இருக்க. அதை முதல்ல மறந்துடாத… நன்றி கெட்டவ வந்துட்டா பெருசாப் பேசறதுக்கு!” என்று சுருக்கென்று பேசினான்.
அதிர்ச்சியில் வார்த்தை வராத கீதாஞ்சலி, அவனைப் போட்டு அடித்துவிட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.
“நீங்க ஏன் என்கிட்ட இப்படி நடந்துக்கிறீங்க? உங்களுக்குச் சொன்னா புரியாது, தப்பானவங்களுக்கு எல்லாம் தப்பாதான் தெரியும். நீங்க என்ன வேணாலும் பேசுங்க… இப்ப என்ன, போனாப் போகட்டும்னு உங்க பொண்டாட்டி இதயத்தை எனக்குத் தானம் பண்ணிக் கொடுத்தீங்க, அவ்வளவுதானே? நாளைக்கு நான் செத்துப் போனா அந்த இதயத்தை நீங்களே கையில் வச்சு ஒரு கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள்ள போட்டு வச்சுக்கோங்க! ஒரு தடவை உயிர் பிச்சை கொடுத்ததுக்கு ரொம்பத்தான் பேசுறீங்க. நான் ஒன்னும் சும்மா இந்த வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போகல; ஏதாவது வேலைன்னா பண்ணிட்டுப் போவேன். எல்லாரும் கேட்டுப் பாருங்க, எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண காசுக்குத் தகுந்த மாதிரி நான் வேலையைச் செஞ்சுட்டுத் தான் அடுத்த வேலையைப் பார்ப்பேன். என்கிட்ட இந்த மாதிரிப் பேசுற வேலையை வச்சுக்காதீங்க. உங்களை நல்லவர்னு நினைச்சேன். சின்ன வயசுல உங்களைப் பார்க்கும்போது, இப்படி உயிராய் நேசிக்கிற ஒரு ஜீவன் என் வாழ்க்கையில வந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்பதான் தெரியுது நீங்க ரொம்ப மோசமானவர்னு! எப்படி வாய் கூசாம மத்தவங்க மனசு கஷ்டப்படுற மாதிரி உங்களாலப் பேச முடியுதுன்னு எனக்குத் தெரியல. நம்ம சந்திப்பு இது கடைசி முறையா இருக்கணும்னு கடவுள்கிட்ட வேண்டிக்கிறேன். நீங்க எங்க அப்பா மேல இருக்குற கோபத்தை என் மேல எறிஞ்சு விழுற மாதிரிப் பேசினீங்கன்னா அதுக்கு நான் பொறுப்பாக முடியாது. அவர் இப்போ இன்னொரு குடும்பத்தோட செட்டில் ஆயிட்டாரு. எங்க அம்மா ஏதோ ஒரு இடத்துல தனியா இருக்காங்க. ஆனா இந்த குடும்பம் எனக்கான நிறைய உதவிகளைச் செஞ்சிருக்கு. என்னோட படிப்பு முடிஞ்சவுடன் நான் எங்க அம்மாவைக் கூட்டிக்கிட்டு எங்கேயாவது போயிடுறேன். தயவு செஞ்சு என்னை இப்படி அவதூறா பேச வேண்டாம்” என்று முகத்தை மூடிக்கொண்டு அவன் எதிர்ப்பக்கமாகத் திரும்பி அழுது கொண்டிருந்தாள்.
விஜய்க்கு மிக வருத்தமாக இருந்தது.
தெரியாமல் செய்துவிட்டோம் என்று நினைத்தாலும், ஆண் என்ற அகம்பாவம் அவன் கண்ணை மறைத்துவிட்டது. ‘அவள் ஒரு பெண், ஒரு பொண்ணுன்னா நம்ம என்ன சொன்னாலும் கேட்கணும், ஆம்பளை நம்ம என்ன வேணாலும் பேசலாம், என்ன வேணாலும் செய்யலாம், ஆனா ஒரு பொண்ணு எதிர்த்துப் பேசுறது எப்பவுமே சரி கிடையாது’ என்று நினைக்கும் ஆண்களில் அவனும் ஒரு வகை.
அவன் சென்ற பிறகு கதவைச் சாத்திவிட்டுத் தன்னைச் சமாதானம் செய்து கொண்டவள், இன்னும் ஒரு மாதத்தை இங்கே எப்படிக் கடத்துவது என்று புரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். யாரிடமும் சொல்லாமல் வேறு ஹாஸ்டல் மாறிவிட்டு, தன்னைப்பற்றி எந்தத் தகவலும் அவர்களிடம் சொல்லக்கூடாது என்று சொல்லிவிடலாமா என்று யோசித்தாள். இத்தனை வருடம் தன்னைப் பாதுகாத்த குடும்பத்தைப் பிரிவது வேதனையாக இருந்தாலும், வீட்டில் நம்பகமான ஒரு நபரிடம் அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டு விலகிச் சென்றுவிட வேண்டும் என்று அவள் முடிவெடுத்தாள்.
ஆனால், இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அந்த வீட்டிற்குச் செல்ல மருமகளாக அவள் அடியெடுத்து வைக்கப் போகிறாள் என்பது அவளுக்கே தெரியாது…
அத்தியாயம் 17
நாட்கள் அதன் போக்கில் சென்றன. எப்பொழுது வருவான் என்று காத்துக் கொண்டிருந்த குடும்பத்தார்களுக்கு விஜய்யின் தரிசனம் அடிக்கடி கிடைத்தது. மேலும், வார இறுதி நாட்களில் தங்கிவிட்டுச் செல்கிறான்; அது என்ன மாய மந்திரமோ என்று அனைவரும் குழம்பிக் கொண்டிருக்க, அந்த மாய மந்திரத்திற்குக் கீதாஞ்சலி என்கிற மோகினி தான் காரணம் என்று யாரும் அறியவில்லை. ஏனோ அவளைத் தன்னுடைய மனைவி வினுஷாவாகவே அவன் பார்த்தான். வினுஷாதான் இவளுக்குள் இருக்கிறாள் என்று கண்மூடித்தனமாக நம்பினான். அஞ்சலி செய்யும் ஒரு சில விஷயங்கள் வினுஷாவைப் போலவே இருக்க, அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது அவனுக்கு வழக்கமானது.
தூரத்திலிருந்து இந்த பெண்ணை ரசிக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனுக்குச் சோதனையாக வந்தது ‘காதல்’ என்கிற பேய்.
ஒரு நாள் வீட்டில் பண்டிகை விசேஷம் என்பதால், தன்னுடன் கல்லூரியில் படிக்கும் நண்பர்களை அழைத்து வந்திருந்தாள் கீதாஞ்சலி. அதில் சுனில் என்பவனோடு அவள் மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பதைப் பார்க்கப் பொறுக்க முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தான் விஜய். அன்று அனைவரும் பூஜையில் கவனம் வைத்திருக்க, இங்கே கீதாஞ்சலியும் சுனிலும் ஏதோ பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் கோபமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“நாம் இங்கே இருக்கிறோம்; நம்மைப் பார்க்காமல் அவனோடவே பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். மற்ற தோழிகள்தான் இருக்கிறார்களே, அவர்கள் அனைவரும் அமைதியாக இருக்கிறார்கள்; ஆனால் இவள் மட்டும் ஏன் இவனோடு இவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறாள்?” என்று அவனுக்குத் தன்னை அறியாமல் கோபம் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. உண்மையில் இருவரும் சாதாரண நண்பர்களாகச் சிரித்துக் கொண்டுதான் பேசினார்கள். ஆனால் விஜய்க்கு ஏன் அப்படித் தோன்றியது என்று தெரியவில்லை. அன்று இரவு பூஜை எல்லாம் முடிந்த பிறகு, மறுநாள் காலை இங்கிருந்து கல்லூரிக்குச் செல்வதாக அஞ்சலி சொல்லி இருந்தாள். அவள் இரவு உணவு முடித்துவிட்டுத் தன் அறைக்குள் செல்ல…
பால்கனியில் யாரோ இருப்பது போல் தோன்ற, யார் என்று பார்த்தால் அங்கே விஜய் தான் நின்று கொண்டிருந்தான். அதுவும் மிகக் கோபமாக! அவனைப் பார்த்துச் சாதாரணமாக, “என்ன நீங்க இங்க இருக்கீங்க?” என்று கேட்க,
“யார் அவன்? ரொம்பச் சிரிச்சுச் சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருக்க… லவ் பண்றியா? எத்தனை வருஷமா லவ் பண்ற? படிக்கிற வயசுல இது ஒரு குறைச்சல்! போனாப் போகட்டும்னு உன்னைப் பார்த்துக்கிட்டு, உன்னைப் படிக்க வைச்சுக்கிட்டு இருந்தா, நீ காதல் பண்ணி உலகத்தை மறந்து இருக்க! வீட்டுல பூஜை நடந்து கொண்டிருக்கும் போது உன் கூட வந்த பொண்ணுங்க எல்லாரும் அமைதியா இருக்காங்க; ஆனா நீ அந்தப் பையன் கிட்ட மட்டும் அவ்வளவு க்ளோஸாச் சிரிச்சுச் சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருந்தீங்களே? அதுவும் அவன் ஏதோ சைகை சொல்றான், நீ வேண்டாம்னு பயப்படுற… என்ன, உங்க லவ் மேட்டரை வீட்டுல சொல்றதுக்காகப் பிரிப்பேர் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்களா? இப்ப எப்படி எங்க செலவில் உங்க கல்யாணத்தை முடிக்கணும், அதானே உன்னோட பிளான்?” என்று பட்டாசாக வெடித்தான்.
அதிர்ச்சியில் அஞ்சலி வாயில் கை வைத்துக் கொண்டாள். “என்ன இவன் இப்படிப் பேசுகிறான்?” என்று திகைத்தாள்.
“என்ன, ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி டிராமா போடுறியா? சொல்லு, அவனை லவ் பண்ற தானே? இப்ப என்ன அவனைத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும், அதான் உன்னோட பிளான்!” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கேட்க, அஞ்சலி கொஞ்சம் தன்னைச் சமாதானம் செய்து கொண்டு பேசினாள்.
“காலங்கள் மாறுது. நீங்க கூடக் காதலிச்சுத்தான் கல்யாணம் பண்ணீங்க. ஆனா ஒரு பொண்ணும் பையனும் பேசுறது காதல் விவகாரமா இல்ல சாதாரண விவகாரமான்னு நோட் பண்ணக் கூட உங்களுக்குத் தெரியல. நீங்க எல்லாம் எப்படித் தான் காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணீங்களோ? சுனில் யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? அவன் எங்க அம்மாவோட அக்கா பையன். அவங்க சென்னையில செட்டில் ஆகி இருக்காங்க. அவன் எனக்குத் தம்பி, என்னை விட மூணு மாசம் சின்னப் பையன். ஆனா நாங்க ரெண்டு பேரும் க்ளோஸ். நான் ஃபுல்லா ஆந்திராவில இருந்தேன், அதனால டச் விட்டுப் போன பந்தம் இங்க வந்த பிறகுதான் தொடருது. ஆனா பெரியம்மா, பெரியப்பாவுக்கு என்னைப் பிடிக்காது; காரணம், எங்க அம்மா அவங்க சொல்பேச்சைக் கேட்காம எங்க அப்பாவை ஓடிப்போய்க் கல்யாணம் பண்ணதுதான். அதனால அவங்களுக்குப் பிறந்த என்னையும் அவங்க வெறுத்து ஒதுக்குவாங்க. ஆனா சுனில் அப்படி கிடையாது, ரொம்ப க்ளோஸ். நாங்க நார்மலாகத் தான் பேசிக்கிட்டு இருப்போம். அவன் அடிக்கடி நம்ம வீட்டுக்கு வந்து இருக்கான், எல்லாருக்கும் அவனைத் தெரியும். நாங்க எப்பவுமே சீரியஸான விஷயத்தைக் கூடச் சிரிச்சுக்கிட்டே பேசுவோம். நீங்க அதைத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. அதுமட்டும் இல்லாம, நீங்க பூஜை வேலையைக் கவனிக்காம என்னை எதுக்குப் பார்த்துட்டு இருக்கீங்க?” என்று எதிர் கேள்வி கேட்டாள்.
“அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. எனக்கு எதிரில் நீங்க இருந்தீங்க, அதுவும் ரொம்ப க்ளோஸா இருந்தீங்களா, அதனால தான் அப்படிக் கேட்டேன். வேற ஒன்னும் இல்ல… அப்போ அவன் உனக்குத் தம்பி, வேற எதுவும் இல்ல இல்ல?” என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.
“அட யாருப்பா இவரு? இதுக்குத் தான் இந்த 90ஸ் கிட்ஸ் பசங்களை யாருக்குமே பிடிக்க மாட்டேங்குது. பேருக்குத் தான் 90ஸ் கிட்ஸ், நாங்க ரொம்பப் பாவம் அப்படின்னு பேசுறீங்க. ஆனா மனசுக்குள்ள எப்பவுமே சந்தேகம்! இப்படி இருந்தா எந்தப் பொண்ணும் மடங்காது. பாவம், உங்க மனைவி உங்க தொல்லை தாங்க முடியாமத்தான் இந்த உலகத்தை விட்டுப் போயிட்டாங்க…” என்று அவள் சொல்வதற்குள், அவன் கரங்கள் அவள் கழுத்தை நெரிக்கத் தொடங்கினன.
அஞ்சலிக்கு உயிர் பிதுங்கி வெளியே வந்துவிடும் போல இருந்தது. அவள் கழுத்தை அழுத்தப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் கத்தினான்:
“உங்க அப்பாவால தான் நான் இப்படித் தனி மரமா நின்னுகிட்டு இருக்கேன். ஆனா நீ என்னைப் பார்த்து இப்படிப் பேசிக்கிட்டு இருக்க? இன்னொரு முறை என்னுடைய பர்சனல் லைஃப் பத்தி வாயைத் திறந்தே, போனாப் போகட்டும் சின்னப் பொண்ணுன்னு விடமாட்டேன், கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று விடுவேன்! இருக்கிறது ஓசியில, இதுல என்னையே பேச்சு வேற… பாரு!” என்று புண்படுத்தும் வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டு அவன் சென்று விட்டான்.
அஞ்சலிக்கு மிகவும் வேதனையாக இருந்தது. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் தான் இந்த வார்த்தையைக் கேட்பது? “மிகப்பெரிய செல்வந்தர் வீட்டில் அடைக்கலத்தில் வளர்கிறாய், உனக்கு எல்லாச் சொகுசும் இருக்கும், போனாப் போகட்டும் என்று இலவசமாகக் கொடுப்பார்கள், பெற வேண்டியதைப் பெற்றுக் கொண்டுதான் இவளுக்கு அனைத்தும் செய்கிறார்கள்” என்று அவளை அவதூறாகப் பேசியது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. இப்படிப் பலமுறை கேட்டு வெறுத்துப் போனவள், இதையே விஜய் வாயால் கேட்டது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது. நெஞ்சைத் தடவிக் கொண்டு அப்படியே அமர்ந்தாள்; கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளுக்கு வலி எடுக்க ஆரம்பித்தது. சற்று நேரத்தில், “ஐயோ… அம்மா…” என்று கத்த ஆரம்பித்தாள்.
சத்தம் கேட்டுப் பதறி அடித்துக் கொண்டு அனைவரும் உள்ளே சென்று பார்த்த போது, அஞ்சலி அழுது கொண்டிருந்தாள்.
“ஐயோ அஞ்சலி அக்கா, என்ன ஆச்சு?” என்று குழந்தைகள் எல்லாரும் அழ ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.
அப்பொழுது இசை ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாக, “சாப்பிட்டு முடித்து இந்நேரம் மாத்திரை போட்டிருக்க வேண்டுமே?” என்று அஞ்சலியிடம் மாத்திரை பற்றிக் கேட்க, அதைப்போடத் தாமதமாகிவிட்டது என்று அஞ்சலி சொன்னாள். அவளைத் திட்டி மாத்திரை போடச் சொல்ல, அதைப் போட்ட பிறகுதான் அவளுக்கு நிம்மதி வந்தது.
“என்னதான் எட்டு வருஷம் ஆனாலும், இன்னும் உனக்கு ஏதாவது டென்ஷன் அல்லது கஷ்டம் இருக்கும்போதெல்லாம் வலி வரும்னு சொன்னாங்க இல்லையா? அதுக்காகத் தான் இன்னும் மாத்திரை சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்க. இன்னும் ஒரு வருஷம் தான்; முழுசா இந்த மாத்திரை சாப்பிட்டு முடிச்ச பிறகு உனக்குக் கிளியர் ஆகிடும். அதுக்கப்புறம் என்ன வேணாலும் பண்ணிக்கோ. இப்ப எதுக்கு இவ்வளவு கஷ்டப்படணும்? உன்னை யாராவது கஷ்டப் படுத்துற மாதிரி பேசினார்களா?” என்று விஜய்யின் அம்மா ராதா சந்தேகமாகக் கேட்டார்.
அவள் இல்லை என்று தலையாட்டி, “எனக்கு என் அம்மா ஞாபகம் வந்தது. பெற்ற மகளைக் கூட வெறுத்துப் போய் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லையே என்ற வேதனை சூழ்ந்து கொண்டது” என்று சொன்னாள். “அம்மா ஞாபகம் வந்துவிட்டது போல” என்று அனைவரும் அவளுக்கு ஆறுதலாக நாலு வார்த்தை பேசிவிட்டுச் சென்றனர்.
அனைவரும் சென்ற பிறகு விஜய் அந்த அறைக்குள் வந்தான். அவனைப் பார்த்து அஞ்சலி பயத்தில் எழுந்து நின்றாள்.
“இல்ல இல்ல, பரவாயில்லை… சாரி, நான் இப்படிப் பேசி இருக்கக் கூடாது. உன்னோட மனசு கஷ்டப்படுற மாதிரி நடந்துக்கிட்டதுக்கு மன்னிப்பு கேட்கிறேன். பிகாஸ், உன்னோட இதயமா இருக்கிறது என்னோட வினு! நீ அவளைப் பத்திப் பேசினதால்தான் உன்கிட்ட அப்படி நடந்துக்கிட்டேன். இனி உன்னைக் கஷ்டப்படுத்திக்காதே. என்னோட வினு உன்னோட இதயமாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கா, அவளைப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கோ” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
அஞ்சலிக்கு வெறுப்பு தான் வந்தது. “இப்போது எல்லாரும் தன்னைப்பார்த்துக் கொள்ளக் காரணம் வினுவின் இதயம் தன்னோடு இருப்பதால்தான்” என்று அவளுக்கே தோன்றியது.
அவளுக்கு விஜய் மீது இப்பொழுதல்ல, சிறு வயதிலிருந்தே காதல். அவனுக்குக் கல்யாணம் ஆகவில்லை என்று நினைத்த போது தன்னைக்காப்பாற்றியவனை ஹீரோவாகப் பார்த்தாள். ஆனால் அவனுக்கு ஒரு மனைவி இருப்பதும், அவள் கர்ப்பமாக இருக்கும் போது தன்னைக் காப்பாற்றப்போய் அந்தப் பெண்ணும் குழந்தையும் இறந்து போனதும் தெரிந்த பிறகு அவளுக்குத் தன் காதல் மீது வெறுப்பு வந்தது. “ஏற்கனவே கல்யாணமானவரை நேசித்து இருக்கிறோம்” என்ற குற்ற உணர்வு ஒரு பக்கம்; போதாக்குறைக்குச் சாவின் விளிம்பு வரை போய் வந்தவளுக்கு, அவர் நேசித்த வினுவின் இதயம் தனக்குள் இருப்பது இன்னும் கோபத்தைக் கொடுத்தது. “நான் விலகிச் செல்லப் பார்த்தாலும் அவரை நேசிக்க வைப்பதற்காகவே இறைவன் தனக்கு இப்படிச் செய்கிறான்” என்று வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அவன் வெளிநாட்டில் இருந்த வரை அவளுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் அவனை எப்படியாவது பார்க்க வேண்டும் என்று தானே அவ்வப்போது அவன் வீட்டிற்கு வந்து புகைப்படம் பார்த்துவிட்டுச் செல்வாள். நான்கு வருடம் அவர்கள் வீட்டில் இருந்ததற்கே ஊரில் அவளுக்கு ஏகப்பட்ட பட்டப் பெயர்கள்! சரி என்று ஹாஸ்டலில் சேர்ந்த பிறகு வார இறுதிக்கு மட்டும் அங்கு வந்து செல்வாள். திடீரென்று விஜய் அவள் முன்பாக வந்து அவளை இன்னும் கிரங்கடிப்பான் என்று அவள் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவன் கேட்கும் கேள்விகளுக்குக் குறும்பாகப் பதில் சொல்ல, அது வினையில் போய் முடிந்தது. இதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்த அஞ்சலிக்குக் கவலையாக இருந்தது.
“சீக்கிரம் இவங்க கிட்ட இருந்து ஒதுங்கிப் போகணும்” என்று முடிவு செய்தாள். ஆனால் விமலின் அதிகபட்ச கோபமும் காதலும் அவளை இன்னும் இந்த குடும்பத்தோடு வலுவான பந்தத்தில் இணைய வைக்கப் போவது அவளுக்குத் தெரியாது… விதி தன் விளையாட்டைத் தொடங்கியது.
அத்தியாயம் 16
நீங்க பிளாஷ்பேக் படிக்கிறதுக்கு முன்னாடி ‘ஆனந்த மோகனம் வேணுகானம்’ கதையைப் படிச்சிட்டு வந்தீங்கன்னா கொஞ்சம் ஈஸியா இருக்கும். அது படிக்காமல் நான் இந்தக் கதைதான் டைரக்டா படிக்கிறேன் அப்படின்னு சொல்ற உங்களுக்கு ஒரு சின்ன முன் கதைச் சுருக்கம்.
நம்ம விஜய்யோட முழு பெயர் விமல் விஜய். அவங்க அம்மா ராதா ஹோட்டல் வெச்சு நடத்திட்டு இருந்தாங்க. அவங்க அம்மா, அவங்க அப்பாவால ஏமாற்றப்பட்டு கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி குழந்தையோட சிங்கிள் மதரா இருக்காங்க. அப்புறம் அவங்க அப்பா யாருன்னு தெரிஞ்சது. அதுக்கு அப்புறம் குடும்பம் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது விமலுக்கு ஒரு லவ்வர் இருந்தாங்க. அவங்க பேரு வினுஷா, ரொம்ப சென்சிட்டிவ் பர்சன். அவங்களுக்கு அம்மா அப்பா அப்படின்னு யாரும் கிடையாது.
அதே சமயம் ஸ்ரீனிவாசன் அப்படின்னு விஜய் குடும்பத்துக்கு ஆகாத எதிரி ஒருத்தர் இருந்தாரு. அவரோட மகள் தான் கீதாஞ்சலி. ஆந்திராவில் பிறந்ததால் அவளைச் செல்லமா அம்முலு அப்படின்னு கூப்பிடுவாங்க.
ஒரு பெரிய பஞ்சாயத்து நடந்து ஸ்ரீனிவாசனுக்கு மேல ஒரு மிகப்பெரிய விரோதி, வினுஷா, அம்முலு, விஜய்யோட அக்கா தங்கைகள் அதாவது ஆனந்த மோகனம் கதை நாயகிகள் எல்லாரும் கடத்தி வைக்கும் பொழுது, அம்முலு என்கிற அஞ்சலியைப் காப்பாத்தப் போய் நம்ம வினுஷா முதலில் தன்னோட குழந்தையை இழந்து விடுறாங்க. கொஞ்ச நாள் கழிச்சு விஜய்யைச் சூட் பண்ண வந்த துப்பாக்கிக்குக் குறுக்க நின்னு புல்லட் அவ மேல பாஞ்சி, ஏற்கனவே வீக்கா இருக்குற வினுஷா ரொம்ப மோசமான நிலைமைக்கு போய் இறந்து போறாங்க. அதுக்குப் பிறகு விஜய் எட்டு வருஷம் குடும்பத்தோட காண்டாக்ட் வச்சுக்கல. தன்னோட குழந்தை, மனைவி ரெண்டு பேரும் இறந்து போன துக்கத்தில் இருந்தவன் பல வருஷம் கழிச்சு வர்றான். ஆனால் வினுஷா இறந்து போகும்போது ஹார்ட் பேஷண்டா இருந்த அம்முலுக்கு மிகப்பெரிய பிராப்ளம் ஏற்பட்டு, இறந்து போன வினுஷாவோட இதயத்தை எடுத்து நம்ம அஞ்சலிக்கு தான் வைக்கிறாங்க. அந்த விஷயம் நடந்த பிறகு விஜய் வெளிநாட்டுக்கு போறான். அதன் பிறகு தன்னுடைய தங்கையோட பிறந்தநாளுக்குத் தான் வர்றான். அப்போ அஞ்சலியைப் பார்க்கிறான். இப்போ கதை ஆரம்பிக்கலாம்.
குடும்பத்தார்கள் விஜய்யின் வருகையை மிக விமர்சையாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் குழந்தைகள் எல்லாரும் பர்த்டே பார்ட்டிக்கு ஒரு முக்கிய கெஸ்ட் வரவேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருக்க, பெரியவர்களுக்குத் தெரியும் என்பதால் சிரித்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர். விஜய்க்குத் தன்னைவிட யார் முக்கியமானவர்களாக இருக்கப் போகிறார்கள் என நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, சிகப்பு நிற அனார்கலி, துப்பட்டா காற்றில் பறக்க, பறந்த கூந்தலை ஒதுக்கிக்கொண்டு கையில் ஒரு பரிசுப் பொருளை எடுத்துக் கொண்டு தேவலோக மங்கையாக 21 வயது பருவ குமாரியாக வந்து நின்றாள் அம்முலு என்கிற கீதாஞ்சலி.
அஞ்சலி அக்கா என்று அனைவரும் ஓடிச் சென்று அவளைப் பிடித்துக் கொண்டனர்.
விஜய் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்று விட்டான். தன்னை அசர வைத்த அழகி வினுஷாவுக்குப் பிறகு, இத்தனை வருடங்கள் கழித்துத் தன்னைச் சலனத்தில் இழுத்த அழகி இவள் தான் என்று. வெளிநாட்டில் இருக்கும் போது எத்தனையோ பெண்கள் தன்னை வேறு வகையில் அழைத்துப் பார்த்தாலும் மனம் தளராமல் இருந்தவன், இவள் நடந்து வந்த அழகைப் பார்த்து மயங்கி விட்ட தன் மனதை நினைத்து வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, அதே சமயம் அஞ்சலி அவனை ஓரக்கண்ணால் தழுவிக்கொண்டு பார்ட்டி நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்றாள். அனைவரும் அவளை ஆரவாரத்துடன் வரவேற்க, தனது தங்கை இசையிடம் இவள் யார் என்று கேட்க,
“இவளைத் தெரியலையா? அதான் அந்த ஸ்ரீனிவாசன் இருக்கான் இல்ல, அவரோட பொண்ணு தான். பாவம் அந்த அம்மா, ‘என் பொண்ணு எங்க கூட இருக்க வேண்டாம், என் புருஷன் என்ன பண்ணுவான்னு தெரியாது’ அப்படின்னு சொல்லிட்டு பொண்ண மட்டும் நம்ம கண்காணிப்புல விட்டுட்டு அவங்க அவங்க ஊருக்குப் போய்ட்டாங்க. அந்த ஆள் இப்ப என்ன பண்றான்னு தெரியல. இவளே அம்மா அப்பா கூட காண்டாக்ட் இல்லாம தான் இருக்கா. முழுக்க முழுக்க சித்தப்பா தான் எல்லாமே பார்த்திருக்கிறார். இப்போ எம்பிஏ ஃபர்ஸ்ட் இயர் படிக்கிறா. இங்க எப்பவுமே வந்துகிட்டு தான் இருப்பா. நீ ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு வர இல்லையா அதனால உனக்கு புதுசா இருக்கு. அஞ்சலி நமக்கு பழக்கப்பட்ட செல்லம். ஆனா நம்ம வீட்ல இருக்க மாட்டேன் அப்படின்னு பிடிவாதமா இருந்தா. ஆனா நாங்க 18 வயசு வரைக்கும் நம்ம வீட்ல வச்சு தான் பாத்துக்கிட்டோம். அதன் பிறகு ‘நான் தனியாவே இருக்கேன்’ அப்படின்னு ஹாஸ்டல்ல தங்கிப் படிச்சுக்கிட்டு இருக்கா. லீவுக்கு மட்டும் வருவா. பசங்களுக்கு வீக் எண்டு இவ கூட தான்” என்று அனைத்து விவரங்களும் சொல்லி முடித்து இறுதியாக ஞாபகம் வந்து,
“வினு அண்ணியோட இதயம் இந்த பொண்ணுக்குத் தான் பொருத்தப்பட்டு இருக்கு. உன்னோட வினுஷா இந்த உலகத்தை விட்டுப் போகல. அவங்களுடைய இதயம் முழுக்க அழகிய தருணங்களோடவும், அவங்க நல்ல மனசும் இந்த பொண்ணுக்குள்ள துடிச்சிட்டு இருக்கு. அவங்க கூட இருக்கிற மாதிரி ஒரு பீல் எங்களுக்கு” என்று எக்ஸ்ட்ரா பிட் ஒன்று சேர்த்து விட்டுப் போக,
விஜய்க்கு அவளைப் பற்றிச் சொல்லும் போதே தெரிந்து போனது இவள் யார் என்று. ஏற்கனவே தன்னை அசர வைத்தவள், போதாக்குறைக்குத் தன்னுடைய மனைவியின் இதயத்தை வைத்துக்கொண்டு இருப்பவள், சும்மா இருப்பானா? பிறந்தநாள் விழா முடியும் வரை அவளைத் தான் ஒரு மார்க்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பார்ட்டி முடிந்த பிறகு இவள் பிள்ளைகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது தடுக்கி விழப் போக, அவளை அப்படியே தாங்கிப் பிடிக்க, இருவர் கண்ணும் ஒரு நேர்கோட்டில் சந்திக்க, குடும்பத்தார்கள் அனைவரும் ‘என்னடா இது’ என்பது போல் பார்க்க, அஞ்சலிக்கு முதலில் வெட்கம் வந்து அவனை விட்டு ஓரமாக நிற்க, ‘பார்த்துப் பத்திரமாக போ’ என்று சொல்லி அவன் சென்று விட்டான்.
மறுநாள் சனிக்கிழமை, அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை எப்படியும் லீவ் என்பதால், அஞ்சலி தனக்கான அறைக்குச் சென்று ஓய்வெடுக்கச் சென்றாள். அந்த அறையில் தான் வினுஷா அப்பொழுது இருந்தாள், இப்போது இவள் இருக்கிறாள். அந்த அறைக்கு பக்கத்தில் தான் விஜய்யின் அறை இருக்கிறது.
இரவு உணவு முடித்துவிட்டு உறக்கத்தைத் தழுவும் பொழுது விஜய்க்குச் சுத்தமாக உறக்கம் வரவில்லை. ஏனோ வினுஷாவுக்குப் பிறகு இந்தக் கீதாஞ்சலியின் உருவம் அவனை டிஸ்டர்ப் செய்து கொண்டே இருந்தது. வெறுப்பாக்கிக் கொண்டவன் அறை பக்கம் இருக்கும் பால்கனி வழியாக நின்று சற்று நேரம் காற்றுவாக நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, அருகில் இருக்கும் பால்கனியில் இருந்து சத்தம் வர, என்னவென்று திரும்பிப் பார்க்க ஒரு புத்தகத்தை வைத்து கீதாஞ்சலி படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“இந்த நேரத்துல எதுக்கு படிச்சிக்கிட்டு இருக்க? பரவாயில்ல, இந்த டைம்ல கூட இந்த பொண்ணு படிக்குது அப்படின்னு நல்ல பேர் எடுக்கவா?” என்று அவன் நக்கலாக கேட்டான். அவள் கோபத்தில் ஏதாவது பேசுவாள், அப்படி வம்பு இழுக்கலாம் என்று நினைக்க, ஆனால் அதற்கு எதிர்மறையாக அவனைப் பார்த்து எழுந்து நின்று புத்தகத்தை ஓரமாக வைத்தவள் தன் துப்பட்டா நுனியைப் பிடித்துக் கொண்டு,
“அதெல்லாம் இல்ல, மண்டே டெஸ்ட் இருக்குன்னு மேடம் சொன்னாங்க. அதுல நல்ல மார்க் எடுத்தா தான் இன்டெர்னல் மார்க் இன்க்ரீஸ் பண்ணுவேன் அப்படின்னு சொன்னாங்க. இது கொஞ்சம் கஷ்டமான சப்ஜெக்ட். இதுல நான் கொஞ்சம் வீக் ஸ்டுடென்ட். காசுக்கட்டி படிக்க வைக்கிறாங்க, ஒழுங்கா படிக்கணும் இல்ல? அதான் வேற ஒன்னும் இல்ல. நான் ஒரு ஆவெரேஜ் ஸ்டூடண்ட், அதனால கொஞ்சம் எபெக்ட் போட்டு படிக்கலாம்னு இருக்கேன். நாளைக்கு சாட்டர்டே பசங்க என்னைச் சுத்தமா விட மாட்டாங்க. சண்டே நானே ஒழுங்கா படிக்க மாட்டேன். அதான் கொஞ்சமாச்சும் இன்னைக்கு படிக்கலாம்னு” என்று தயங்கித் தயங்கிச் சொல்ல, அவன் சரி என்று தலை அசைத்து என்ன சப்ஜெக்ட் என்று கேட்க,
“மேனேஜ்ரியல் எக்கனாமிக்ஸ்”
“இந்த சப்ஜெக்ட் வீக் அப்படின்னு சொல்றியே? நீ எல்லாம் என்ன… இது தியரி. நீயா கரண்ட் சிட்டுவேஷன் வச்சு நீ கெஸ் பண்ணி ஆன்சர் எழுதணும். டெஃபனிஷன் நல்லா படிச்சுக்கோ, டிஃப்ரன்ஸ் பிட்வீன் கண்டிப்பா கேட்பாங்க. அந்த மாதிரி கொஸ்டின் மார்க் பண்ணிட்டு மத்தது எல்லாம் நீயே ஈஸியா தெரிஞ்சுக்கலாம் இல்ல? இப்பதான் யூடியூப் அது இதுன்னு நிறைய வசதி வந்திருச்சு. ஈஸியா நீ எங்கேயும் கிளாஸ் பாக்காம டெமோ போன்லயே பார்த்து படிச்சுக்கலாம் இல்ல?”
“அப்படி இல்ல, எனக்கு இது கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. அது மட்டும் தான், வேற ஒன்னும் கிடையாது” என்று அவள் சொன்னதைச் சொல்ல, படிப்பு என்று வந்துவிட்டால் தாராள தொண்டியாகி விடுவான். அதனால் பழைய கதை எல்லாம் மறந்து சிறுவன் போல் அந்தப் பால்கனிக்குத் தாவி குதிக்க, அஞ்சலி பயத்தில் பின்னால் இரண்டடி வைத்தாள்.
“பயப்படாத, இந்த சப்ஜெக்ட்ல நான் கில்லி. உனக்குச் சொல்லித் தரேன் வா” என்று அவளுக்கு ஒவ்வொரு முக்கியமான கொஸ்டின் அனைத்தையும் சொல்லி விளக்க உரை கொடுக்க, மீண்டும் அவளிடம் கேள்வி கேட்க, அவளும் தனக்குத் தெரிந்தவற்றைச் சொல்ல, அவள் பேசும் தமிழ் புரிந்தது, பாதி தெலுங்கு கலந்த வேறு இருக்கிறது.
“நீ பக்கா ஆந்திராவா??”
“ஆமாம், நான் அங்கதான் இருந்தேன். வசதி கம்மி என்கிறதால அம்மா தெலுங்கு மீடியம் படிக்க வச்சாங்க. ஆனா அங்கத் தமிழ்க்காரங்க கூட நிறைய பேர் இருப்பாங்க. அவங்க கிட்ட நல்ல தமிழ் கத்துக்கிட்டேன். ஃபர்ஸ்ட் பேசத் தான் தெரியும். அப்புறம் ஒரு பிரண்ட் எனக்கு எழுதப் படிக்கக் கத்துக் கொடுத்தா. ரொம்ப ஈஸியா இருந்துச்சு. தமிழ் வாய்ப்பாடு எல்லாம் இருக்கு இல்லையா அதெல்லாம் வைத்து நானே வீட்ல படிச்சு தெரிஞ்சுகிட்டேன். ஆனா தமிழ் எந்த நேரத்துல கத்துக்கிட்டேன் அப்படின்னு தெரியல. இப்போ தமிழ்நாட்டுல செட்டில் ஆக வேண்டிய சூழ்நிலை வந்துருச்சு. அதனால கொஞ்சம் கொஞ்சமா தமிழ் நல்லா கத்துக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா ஒன்னு, இங்கிலீஷ் தான் கொஞ்சம் தகராறு” என்று தலை சொரிய,
“மத்தவங்க மாதிரி லாங்குவேஜ் வரும் அப்படின்னு சொல்ல மாட்டேன். நல்லா படிச்சா வெட்கத்தை விட்டு நீயே கண்ணாடி பார்த்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பேச ஆரம்பிச்சு வச்சுக்கோயேன். உன் முகத்தைப் பார்த்து உனக்கே பயம் வரும், அப்புறம் ஆட்டோமேட்டிக்கா இங்கிலீஷ் வரும். ஆனா நீ பிளஸ் ஒன் பிளஸ் டூ எல்லாம் இங்கிலீஷ் மீடியம் தான் படிச்ச?”
“ஆமாம், ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. எப்படியும் முட்டி மோதி ஒரு வழியா படிச்சிட்டேன். இப்ப நீங்க சொல்லிக் கொடுத்ததுல இந்த சப்ஜெக்ட் எனக்கு ஈஸியா இருக்கு. நான் நோட்ஸ் எல்லாம் எடுத்து வச்சுக்கிறேன். தேங்க்யூ” என்று புத்தகங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு அவனைப் பார்த்து நன்றி சொல்ல, அவன் மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டே மீண்டும் அந்தப் பால்கனிக்குத் தாவித் தன் அறை நோக்கிச் செல்லும் பொழுது ஏதோ ஒரு உந்துதலில் திரும்பிப் பார்க்க, அவனைத் தான் வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து இருந்தாள். அவன் இப்படித் திரும்பியவுடன் அப்படியே புத்தகத்தை எடுத்துத் தன் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து ஓடி விட்டாள் அஞ்சலி.
“சில்லி கேர்ள்” என்று சொல்லித் தன்னறை நோக்கிச் சென்றான் விஜய்.
அத்தியாயம் 15
கணவன் மனைவி இருவரும் உலகை மறந்து தங்களுக்குள் ஒருவருக்குள் ஒருவராகக் கலந்து இருக்க, ஆனால் விதி இவர்களைச் சந்தோஷமாக இருக்க விடுமா? தன் கணவன் தனக்காக வந்திருக்கிறானே என்ற மகிழ்ச்சியில் தன்னை அர்ப்பணிக்க, இவளை இனி விடக்கூடாது, இவளை இப்படியே தன்னோடு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவன் நினைத்திருக்க… ஆனால் ஏழரை நாட்டுச் சனி அவன் வாயில் தாண்டவம் ஆடியது அவனுக்குத் தெரியாது போல! உணர்ச்சி வேகத்தில் உச்சமடையும் பொழுது, சரியாக அவள் காதோரம் முத்தமிட்டு “லவ் யூ வினு” என்று சொல்லிவிட்டான்.
அவ்வளவுதான்! இவ்வளவு நேரம் மோகக் களியாட்டத்தில் ஆடிய அவளுக்கு அவன் சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தை சப்தநாடியையும் அடக்கிவிட்டது. அவனைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டுக் கோபமாகப் பார்த்தாள். மோகம் தடைப்பட்ட நிலையில் அவன் அவளைப் பார்க்க, அவன் கன்னத்தில் ஒரு அறை விழுந்தது. பாவம், ஏற்கனவே வெள்ளை தேகம் கொண்டவன், அவள் அடித்த அடியில் கன்னம் சிவந்து பழுத்துக் கிடந்தது. அவனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை, கன்னத்தில் கை வைத்துக்கொண்டு அவளையே பார்த்தான்.
“நீ திருந்தவே மாட்டடா! எப்படியெல்லாம் பேசிப் பேசி என்னை எடுத்துக்கிட்ட… உன்னை நம்பித்தானே மறுபடியும் என்னை உனக்குக் கொடுத்தேன்? இப்பவும் நான் ஏமாந்து போயித்தான் நிற்கிறேன். எவளையோ நினைச்சுக்கிட்டு என்கூடப் படுக்க வந்தியா? இன்னொரு தடவை இந்த நினைப்போட வந்தே, செருப்பு பிஞ்சுடும்! போடா, என் முகத்துல முழிக்காதே” என்று அவள் சத்தம் போட, அவளை ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டே தன் உடைகளை மாற்றிக்கொண்டான். இவள் குளியலறைக்குச் சென்று வேறு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்தாள்.
கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டு, ‘கணவன் மனைவி சேர்ந்து விடுவார்கள், இனி அவர்கள் வாழ்க்கை நன்றாக இருக்கும்’ என்ற நம்பிக்கையில் சுவாதியும் ரித்திக்கும் வெளியே வந்தனர். அங்கே விஜய் எதையோ இழந்தது போல் வெளியே வந்தான். அஞ்சலி கோபமாக வெளியே வந்து, “இன்னொரு தடவை இவன் இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்தா, நான் உயிரோடவே இருக்க மாட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டாள்.
ரித்திக் மற்றும் சுவாதி இருவரும் இது என்னடா கதை என்பது போல் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அரைகுறை உறக்கத்தில் இருந்த குழந்தை, அப்பாவைப் பார்த்தவுடன் சிரித்தது. ஏனோ விஜய்க்கு அந்தச் சிரிப்பு ஆழ்மனதைத் தொட்டது. உள்ளே சென்ற கீதாஞ்சலியைப் பிடித்து இழுத்தவன், தன் மகனை வெறித்தனமாக வாங்கிக் கொண்டான்.
“அசிங்கம் பிடித்தவனே! குளிச்சுட்டு வந்து தொட்டாலும் பரவாயில்லை, இப்படியே வந்து குழந்தையைத் தூக்காதே, இன்பெக்ஷன் (Infection) ஆகும்” என்று அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படிச் சொன்னாள். “மத்தவங்க தொட்டாதான் தப்பு, பெத்த அப்பன் தொட்டா தோஷம் கிடையாது. குடுடி என் குழந்தையை” என்று மகனை வாங்கிக் கொண்டான். அப்பாவைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்போடு குழந்தை அவன் தோளில் முகத்தை வைத்துத் தேய்த்தது.
“அஞ்சலி, எதுக்கு இவ்வளவு சத்தம் போடுற? கொஞ்சம் பொறுமையா பேசலாம்ல” என்று ரித்திக் தயக்கத்தோடு கேட்க, அவர்கள் இருவரும் தர்மசங்கடத்தில் இருப்பது புரிந்துபோன அஞ்சலி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்:
“என்ன நினைச்சீங்க? புருஷன் பொண்டாட்டி உள்ள போயிருக்காங்க, கண்டிப்பாச் சமாதானமாகி ஒன்னு சேர்ந்திருப்பாங்கன்னு நினைச்சீங்க இல்ல? ஒன்னு சேர்ந்தோம், ஆனா சமாதானம் ஆகல. அவர் தன்னுடைய இச்சையை என்கிட்ட தீர்க்க வந்துருக்காரு. அவரோட முன்னாள் மனைவி வினுஷாவோட ஞாபகம் வந்துடுச்சு. வேற யார்கூடப் போனா கேவலமான பேர் வரும்னு, பொண்டாட்டி இங்க இருக்காளே, இவ இளிச்சவாய் அப்படின்னு தன்னுடைய தேவையைத் தீர்த்துக்க வந்தாரே தவிர, என்கூட வாழறதுக்காக வரல. இப்படிப்பட்ட ஒருவனுக்குக் கழுத்தை நீட்டியதை நினைச்சா எனக்கு நானே நெருப்பு வச்சுக்கிட்டாலும் தகும்.”
கோபமாக அவள் பேச, விஜய் கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டு தன் மகனை அழுத்தமாகக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டான். அவன் கண்களில் ஒரு சொட்டு கண்ணீர் எட்டிப்பார்த்தது, ஆனால் அதை யாரும் கவனிக்கவில்லை. விஜய் செய்தது தவறாகவே இருந்தது.
“என்னடி சொல்ற? என்னென்னமோ சொல்ற” என்று சுவாதி பயந்துகொண்டே கேட்க, சுவாதியைக் கட்டிப்பிடித்து அஞ்சலி அழத் தொடங்கினாள். ‘இதற்குமேல் இங்கே இருந்தால் சரியாக இருக்காது’ என்று கருதிய விஜய், குழந்தையைச் சுவாதியிடம் கொடுத்துவிட்டு, அஞ்சலியை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டுச் சென்றான். ரித்திக் அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்.
“இப்ப எதுக்கு அஞ்சலி அழுதுகிட்டு இருக்க? கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இரு, என்ன நடந்ததுன்னு எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல” என்று சுவாதி கேட்க, “நீ நினைக்கிற மாதிரி எல்லாம் இல்லடி. இன்னும் மோசமான நிலைமையில் அவர் இருக்கிறார். இன்னும் அவங்களை மறக்கல. என்கூட வாழக் கஷ்டப்படுறார், ஆனா நான் இல்லாம அவரால இருக்க முடியல. புருஷன்கிட்ட தனக்கான காதலைத் தேடுறது பெரிய பாவமா இருக்குடி” என்று தேம்பி அழுதாள் அஞ்சலி.
சுவாதி அவளைச் சமாதானம் செய்தாள், “சரி சரி, நீ இப்படி அழறதைப் பார்த்துப் பையன் கூடப் பயப்படுறான். வா அவனுக்குச் சாப்பாடு வச்சுட்டு நாம சாப்பிடலாம். நாம எதற்கும் அலட்டிக்கத் தேவையில்லை, என்ன நடக்கணுமோ அது தானாக நடக்கும்.”
இங்கே விஜய் நேராக ஒரு பாருக்குச் சென்றான். அது பணக்காரர்களுக்கான பிரத்தியேகமான ஏசி அறை கொண்ட பார். அதில் ஒரு பாட்டில் மதுவை எடுத்துத் தன் வாயில் ஊற்றிக் கொண்டிருக்க, ரித்திக் அங்கு வந்தான்.
“டேய் மெண்டல்! என்னடா பண்ணிக்கிட்டு இருக்க? இப்படி குடிச்சா உன் குடல் கெட்டுப் போயிடாதா?” என்று ரித்திக் தடுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை. “டேய் இப்ப நிறுத்தப் போறியா இல்லையா? பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு இப்ப ஒன்னும் தெரியாதவன் மாதிரி குடிச்சு சிம்பதி (Sympathy) கிரியேட் பண்றது இந்த ஆம்பளைங்களுக்குக் கைவந்த கலை. அந்தப் பொண்ணு எதிர்பார்த்தது உன்னோட காதல். உன்னோட பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஆயிரம் பேர் வருவாங்க, ஆனா உன் மனசுக்கு ஆசைப்பட்டு வந்தது அஞ்சலி மட்டும்தான். உன்னோட முன்னாள் மனைவியோட இதயம் அந்தப் பொண்ணுக்குப் பொருத்தப்பட்டதால்தான் உன் ஈர்ப்பு ஆரம்பத்துல இருந்தது. அவங்க அப்பா உன்னைத் தொல்லை பண்ண நினைச்சார், ஆனா அவரே இப்ப உயிரோட இல்லைன்னு தகவல் வருது. அஞ்சலி இதைப் பத்தி யாரிடமும் சொல்லல. புருஷன் நம்மளைப் பார்த்துப்பான்னு நம்பி வந்தா, நீ அவளை என்ன பண்ணி வச்சிருக்க?”
ரித்திக் தொடர்ந்து பேசினான், “பழைய விஷயத்தை நினைச்சுக்கிட்டு கையில் இருக்குற பொக்கிஷத்தைத் தொலைக்காதே. இப்ப அவ மட்டும் இல்ல, உன்னோட குழந்தையும் இருக்கு. அதோட வருங்காலத்தை நினைச்சுப் பார்” என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்ல, விஜய் கண்களை மூடி ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டான். அப்போது அஞ்சலி அவன் வாழ்க்கையில் வந்த நினைவுகள் அவன் கண்முன்னே வந்து சென்றன.
வீட்டில் பெண்கள் இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்து உறங்கும் போது, நீண்ட நேரமாகக் குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்காததால் குழந்தை அழ ஆரம்பித்தது. அஞ்சலி குழந்தையைச் சாய்ந்து வைத்துப் பால் கொடுக்க முயன்றாள், ஆனால் பால் வரவில்லை. குழந்தை இன்னும் அழ ஆரம்பித்தது.
“என்னடி, நைட்டு டைம்ல சோட்டுக்கு நீதானே ஃபீட் (Feed) பண்ற? இதுவரைக்கும் அவன் பால் குடிக்கும் போது அழுததே கிடையாதே! என்ன ஆச்சு?” என்று சுவாதி சந்தேகமாகக் கேட்டாள். “இல்லடி, பால் வரவே இல்லை” என்று சங்கடமாகச் சொன்னாள் அஞ்சலி.
“ஏண்டி நானும் வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து குழந்தைக்கு நீ பால் கொடுக்கவே இல்லையே, குழந்தைக்குக் கொடுக்காமல் வேற யாரு குடிச்சா?” என்று சுவாதி கேட்கும் போதுதான் விஜய் வந்து சென்றது அவளுக்கு ஞாபகம் வந்தது. சந்தேகமாக அஞ்சலியைப் பார்க்க, அவள் கண்ணீரோடு தலை குனிந்தாள்.
“சரி சரி, எமர்ஜென்சிக்கு ஃபார்முலா மில்க் (Formula milk) இருக்குல்ல, நான் ரெடி பண்ணிட்டு வர்றேன், நீ அவனைச் சமாதானம் பண்ணு” என்று சுவாதி அங்கிருந்து சென்றாள். கணவன் மனைவி உலகை மறந்து இருந்த போது, அவன் அவளை அள்ளி அணைத்து முத்தமிட்டு அமுதம் பருகிய இடம் அதுதானே! அவனோடு இணைந்து விட்டதை அவளால் இன்னும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
சுவாதி பால் கலந்து வந்து கொடுக்க, அதை மகனுக்கு ஊட்டிவிட்டபடி, விஜய் என்ற ஒருவன் தன் வாழ்க்கையில் எப்படி வந்தான் என்று அஞ்சலி நினைக்கத் தொடங்கினாள்.
அத்தியாயம் 14
சுவாதி சத்தமாகப் பாட்டைப் போட்டு டிவி பார்த்துக் கொண்டு சமையல் வேலையை ஆரம்பிக்க, இங்கே அறைக்குள் கணவன் மனைவி இருவரும் ஆளுக்கு ஒரு திசை பக்கம் அமர்ந்து கொண்டிருந்தனர்.
ஒரு வேகத்தில் அவளை அழைத்து வந்துவிட்டான். கதவைப் பூட்டி வைத்து மனைவியைப் பார்க்க, அவளோ அவனைப் பிடித்துத் தள்ளி அங்கே ஓரமாக அமர்ந்துவிட்டாள். அவளுக்கு எதிர் திசையில் அவனும் கன்னத்தில் கை வைத்துக்கொண்டு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“உங்க நோக்கம் என்ன? எதுக்காக இங்க வந்துருக்கீங்க?” என்று அவள் முதலில் ஆரம்பிக்க,
“என்கூட வந்துடு” – மீண்டும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏற ஆரம்பித்தது. என்னுடன் வா, என்னோட வா என்று.
“ப்ச்.. சொன்னா புரியல உங்களுக்கு? ஏன் இப்படி என்னோட உயிரை வாங்கிட்டு இருக்கீங்க? என்னை கொஞ்சம் நிம்மதியா விடுங்களேன். அப்படி என்னதான் உடம்பு ஆசைன்னு கேட்டு வர்றீங்கன்னு தெரியல. இப்ப என்ன, இந்த உடம்புதானே வேணும்? எடுத்துத் தொலை!”
ஆக்ரோஷமாகக் கத்தித் தன் ஆடை மீது கை வைக்க வர, அதை அப்படியே பிடித்தவன் கன்னத்தில் ‘பளார்’ என்று ஒரு அடி போட்டு…
“லூசு! எதுக்கு டிரஸ்ஸைக் கிழிக்கப் பார்க்கிற? ஆமா, நீதான் வேணும். முடியல… ரெண்டு வருஷம் எப்படித் தெரியுமா இருந்துச்சு? பாவம் என் உடன்பிறப்பு” என்று அந்த இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டித் தன் இருப்பு நிலையை கூற, தலையில் அடித்துக் கொண்ட அஞ்சலி, “வெளியே போ” என்று சொன்னாலும் அவன் கேட்கவில்லை. அவள் கிழிக்கப் பார்த்த அவள் ஆடைக்கு அவன் விடுதலை தர, வெற்று மேனியோடு அவன் முன்பு நிற்க முடியாமல் திரும்பி நிற்க, அவளை அப்படியே முதுகோடு கட்டிக் கொண்டவன் முதுகில் முத்தக் கோலங்கள் போட ஆரம்பித்தான்.
“வி.. விஜய்.. விஜய்ய்.. ப்ளீஸ் விடுங்க” என்று மோனக் குரலில் சொல்ல,
“நீ சொல்றதுக்கும், உன்னோட வாய்ஸ்க்கும், உன்னோட எக்ஸ்பிரஷனுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை” என்று கழுத்தில் முத்தம் கொடுத்தான்.
அவ்வளவுதான், மொத்தமாக அவனிடம் சரணாகதி. இதற்காடா இரண்டு வருடம் டைம் வேஸ்ட் பண்ணினோம் என்பது போல் ஆனது அவனுக்கு. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளைத் தன்வசப்படுத்தி கட்டிலில் கிடத்தி, தன் உடைக்கும் விடுதலை தந்தான்.
பல நாள் கழித்துக் கணவனை இந்த கோலத்தில் பார்த்தவள் வெட்கம் கொண்டு அப்படித் திரும்பிக் கொள்ள, அவள் முதுகில் முத்தமிட்டுக் கொண்டு அவன் கை மட்டும் அடியில் சென்று, பல நாள் கழித்து அவள் அங்கத்தை ரசிக்க ஆரம்பித்தது.
“முன்ன விட வளர்ந்து இருக்கு” என்று சொல்லி அவள் காதில் முத்தம் கொடுத்தான். அவள் வெட்கத்தில் இன்னும் சிலிர்த்துப் போக, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் கையில் படர்ந்தது அந்தத் திரவம்.
தாய்மையின் பூரிப்போடு, தளர்ந்த மார்போடு, கொழுத்த வயிறோடு இருக்கும் மனைவியைக் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டுக் கொண்டு அவள் சம்மதத்தைக் கேட்க, கண்களை மூடி அவள் தன் ஆசையை வெளிப்படுத்தினாள். அவள் கீழ் உதடு பற்களால் தண்டிக்கப்படும் போது, அவளும் தன்னைப் போலவே இதே நிலைமையில் தான் இருக்கிறாள் என்று புரிந்து கொண்டவன், தன் அச்சாணி கொண்டு அவள் பெண்மைப் பெட்டகத்தில் நுழைக்க, பல நாள் கழித்துச் சேர்வதன் விளைவாக இருவருக்கும் வலி, வேதனை, சுகம் எல்லாம் ஒன்று கூடி இருவரையும் இன்பலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.
“எவ்வளவு மிஸ் பண்ணேன் தெரியுமா? ஹாஹாஹா. நீ இல்லாம எனக்கு எதுவுமே ஓடல. எவ்வளவு கெட்ட பையனா மாறிட்டேன் தெரியுமா? நீ என்னை எவ்வளவு நல்லா பார்த்துக்கிட்ட… நீ போன பிறகு அனாதை ஃபீலிங் தான்” என்று உரக்கக் கத்திக்கொண்டு அவளுக்குள் இன்னும் அதிவேகமாக நுழைய, எங்கே தன்னை விட்டுச் சென்று விடுவாளோ என்று அவள் இடையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு இயங்கினான்.
வேகம், வேகம், வேகம் மட்டுமே இருவருக்கும் இருந்தது. அவளுக்கு ஆயிரம் மன அழுத்தம், அவனோடு வாழவே வேண்டாம் என்று விவாகரத்து வரைக்கும் சென்றவள், அவன் கழுத்தில் முத்தமிட்ட நொடி அவனுள் சரணாகதி ஆகிவிட்டாள். இவனும், நீ எவ்வளவு அடித்து விரட்டினாலும், கோபமாக மற்றவர் முன்பாக இவளை வெட்டிப் போடும் அளவிற்குப் பேசினாலும், இவளைப் பார்த்தவுடன் மடங்கி விடுகிறான். இப்படி இருவருக்கும் இதுதான் நடந்தது. இருவருக்கும் ஒரு இணைப்புப் பாலம் இந்தத் தாம்பத்தியம், அதில் மட்டும் இரண்டு பேரும் கோல்டு மெடல் வாங்குவார்கள்.
வாழ்க்கையில், இல்லறத்தில், தாம்பத்தியத்தில் அன்பு இவ்வளவு சுகமாக இருக்கும் என்று இவளோடு இணையும் போதுதானே அவன் நினைத்தான். ஆனால் இவள் மீது வைத்திருக்கும் காதலை வெளிப்படுத்தினால், வினுஷா மீது தான் வைத்திருக்கும் காதல் பொய் என்று சமூகம் சொல்லிவிடுமோ, அல்லது பொய் என்று இவள் நினைத்துவிடுவாளோ என்ற பயத்தில் தானே இவள் மீது வைத்திருக்கும் பைத்தியக்காரத்தனமான காதலை அடியோடு ஆழப் புதைத்துவிட்டு, இவளை வதைத்து ரசித்து அவளைத் தனக்குள்ளே பூட்டி வைத்துக் கொண்டான். அவன் காதலின் ஆழத்தை அறியாமல் இவள் தவறாக நினைத்துக் கொண்டு விலக, பெண்ணின் மனதைத் தொடாமல் உடலைத் தொட்டால் வெற்றி என்று அவன் நினைத்திருக்க… இப்படி அனைத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டு இருவரும் தங்கள் தற்போதைய செயலில் ஆர்வம் கொண்டனர். கட்டிப் புரண்டு, கட்டில் கசங்கி, உடலும் உடலும் பசை போட்டு ஒட்டாத குறையாக இருவரும் இணைந்து பிணைந்து இருந்தனர்.
“பாவாடை கட்டையில பார்த்தேனே மச்சம்… ஆனாலும் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ அச்சம்” என்ற பாடல் வேறு இனிமையாக இசைக்க, டிவி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திற்குப் பக்கம்தான் கணவன் மனைவி இருவரும் சல்லாபத்தில் இருந்தனர். பாடல் வேறு அவர்களுக்குக் கிளுகிளுப்புக் கொடுக்க, இன்னும் சத்தமாக, வேகமாக இயங்க ஆரம்பித்தனர்.
“ம்ம்.. ஹாஆஆஆ” என்ற ஒரு விதமான குரல் அறையிலிருந்து கேட்டவுடன் விக்கித்துப் போன சுவாதி, “அட என்ன சவுண்ட் அது?” என்று அதிர்ச்சி அடைந்து டிவியை ஆஃப் செய்தாள். இன்னும் அறையிலிருந்து இது போன்ற முனகல் சத்தம் வந்தது. “என்ன இது, இந்த ரூமில் இருந்து இப்படிச் சத்தம் வருது? அஞ்சலி தானே போனா… என்னடா இது?” என்று மெதுவாகக் கதவைத் திறக்கப் பார்த்தாள். திறக்க முடியவில்லை. கதவைச் சத்தமாகத் தட்ட, எதுவும் ரெஸ்பான்ஸ் வரவில்லை. குழந்தை வேறு உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. இவள் சமையலில் கவனம் செலுத்தி, டிவியில் கவனம் செலுத்திப் போன அஞ்சலியைப் பற்றி நினைக்கவே இல்லை.
“அஞ்சலி! அஞ்சலி! கதவைத் திற, என்ன சத்தம் வந்தது? ஏய்!” என்று அவள் கதவைத் தட்டிக் கொண்டே இருக்க, கணவன் மனைவி இருவரும் சப்தம் அதிகமாக வரவே தங்களைச் சமாதானம் செய்து முடித்தனர். விஜய் மட்டும் கீழே டிராக் பேண்ட் அணிந்து கொண்டு கதவைத் திறந்தான். அரைகுறை ஆடையோடு, வேர்வை படிந்த முகத்தோடு விஜய்யைப் பார்த்த சுவாதி பேய் அடித்தது போல் முழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“ஏய்! என்ன பார்க்கிற? ரெண்டு வருஷம் கழிச்சுப் பொண்டாட்டியைப் பார்க்கிற புருஷன் சும்மா இருப்பானா? அதான் என் பொண்டாட்டியைத் தேடி வந்துட்டேன். கொஞ்ச நேரத்துக்கு எங்களை டிஸ்டர்ப் பண்ணாத. குழந்தையை எழுப்பாமல் பார்த்துக்கொள். சீக்கிரம் டின்னர் சமைச்சு வை” என்று அவளிடம் பதில் எதிர்பார்க்காமல் சொல்லிவிட்டுத் கதவை மூடிவிட்டான்.
“என்ன இது? சார் உள்ள இருந்து வெளியே வந்தாரு… என்னமோ சொன்னாரு, டின்னர் சமைச்சு வைக்கச் சொன்னாரு, கதவை மூடிட்டாரு… அப்படின்னா, அடக் கடவுளே! பொண்டாட்டிகூட ரொமான்ஸ் பண்ண வந்திருக்கானா? நாங்க ரெண்டு பேரு தான் இங்க இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. இப்ப இந்த ஆள் வர்றதைப் பக்கத்துல இருக்குறவங்க பார்த்தா என்ன ஆகிறது? கேவலமாப் பேச மாட்டாங்க? ஐயோ அஞ்சலி! பெரிய இவள் மாதிரி ‘என் புருஷன் எனக்கு வேணாம், அவன் எனக்கு ஆசையைக் கொடுக்கல, எனக்கு அவன் வேணவே வேணாம்’னு பெரிய இவ மாதிரி பேசுனா… புருஷன் தொட்டவுடன் மயங்கிப் போறாளுங்க. இப்படிப் பொண்ணுங்க இருக்குறதால்தான் புருஷனுக்குக் கொம்பு முளைக்குது. என்கிட்ட இந்த மாதிரி ஆட்டுனா அந்த ரித்திக் கையை ஒடிச்சுடுவேன்” என்று சத்தமாகப் புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டது.
யாராய் இருக்கும் என்று கதவைத் திறக்கும் போது வெளியே ரித்திக் நின்று கொண்டிருந்தான்.
“இருக்குற பிரச்சினைல இது வேற ஒரு பக்கம்! ஏம்பா, உன் தங்கச்சி இறந்து போனதுக்கான காரணம் சொல்லியாச்சு, தப்பு பண்ணவங்களுக்குக் கடவுளாப் பார்த்துத் தண்டனையும் கொடுத்தாச்சு. அஞ்சு வருஷம் கழிச்சு எதுக்குப்பா என்னோட உயிரை வாங்க வந்திருக்க?” என்று வேதனையில் சுவாதி அவனைப் பார்த்துத் கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
“ஏய் ஏய் கிளியோபாட்ரா மாதிரி ரொம்ப சீன் போடாதே! நான் உனக்காக ஒன்னும் வரல. விஜய் வீட்டுக்கு வந்து ஏனோ தானோன்னு புலம்பி, ‘நான் அஞ்சலியைப் போய் ஒன்னு இல்லாம ஆக்குறேன் பாரு, இன்னைக்கு ஒரு முடிவு தெரிஞ்சாகணும்’ அப்படின்னு கார் எடுத்துக்கொண்டு ரொம்ப ஸ்பீடா இங்க வந்தான். நான் அவனை ஃபாலோ பண்றதுக்குள்ள எஸ்கேப் ஆகிட்டான். சரி கண்டிப்பா இங்கதான் வந்திருப்பான் அப்படின்னு வந்து பார்த்தேன். நீ மட்டும் தான் இருக்க… குழந்தை இங்க தூங்குறான். விஜய் எங்க? இங்க வந்தானா? சரி அஞ்சலி எங்க?” என்று அவன் சந்தேகமாகக் கேட்க, சுவாதி சங்கடமாக அந்த அறையைக் காண்பித்தாள்.
“சுத்தம்! ஏற்கனவே ரெண்டு பேருக்கும் ஆகாது. இதுல ரெண்டு பேரையும் ஒரு ரூமுக்குள்ள அடைச்சு வச்சிருக்கியா? அவன் அந்தப் பொண்ணை அடிக்கிற அடியில அந்தப் பொண்ணு உயிருக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்தா என்ன பண்ணுவ? ஏற்கனவே அவன் ரொம்பக் கோபக்காரன்” என்று, விஜய் மிகவும் கோபத்தோடு அஞ்சலியை அடிப்பதற்காகத் தான் சென்று இருக்கிறான் என்று தவறாக நினைத்துக் கொண்டான் ரித்திக்.
சுவாதி தலையில் கைவைத்துக் கொண்டு, “நீ நினைக்கிற மாதிரி ஒன்னும் இல்லை. அவங்க பொறுமையாத் தான் வருவாங்க. வரும்போது சோட்டுக்கு ஒரு தங்கச்சிப் பாப்பாவ ரெடி பண்ணிட்டு வராம இருக்க மாட்டாங்க” என்று அவள் வெட்கத்தோடு சொல்ல, அப்பொழுதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது. அப்படி என்றால் இருவரும்…
“இது என்ன புதுக் கதையா இருக்கு?”
“எனக்கும் அதே டவுட் தான். இந்த அஞ்சலி இருக்காளே, என்கூட இருந்த வரைக்கும் ‘எனக்கு அவர் வேண்டாம், எனக்கு அவரைப் பிடிக்கல, ஒரு தூரத்திலிருந்து பார்ப்பேன், எனக்கு அவர் வேண்டவே வேண்டாம், என் வாழ்க்கை இப்படித்தான்’ அப்படின்னு என்னென்னமோ வசனம் பேசினா. ஆனால் கடைசியில் இப்படி…” என்று சிரிக்க, அவனும் கூடச் சேர்ந்து சிரித்தான். இருவரும் பேசிய சத்தத்தில் குழந்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிணுங்கி அழ ஆரம்பிக்க, இருவரும் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு சமாதானம் செய்வதற்காகச் சமையலறை பக்கம் இருக்கும் பால்கனிக்குச் சென்றுவிட்டனர்.
இங்கு அறையில், அஞ்சலி அடித்த அடியில் விஜய்யின் கன்னம் பழுத்துச் சிவந்து கிடந்தது.
அத்தியாயம் 13
சுவாதி சொல்லிக் கொண்டிருப்பதை இடையில் தடுத்து நிறுத்தியவன், “அதான் நீயே சொல்றியே, உன்னால தான் அவமானப்பட்டு என் தங்கை தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டான்னு. அவளை வெயில் படாமல் நாங்க வளர்த்தோம். இந்த ஊருக்கு அனுப்பி அவளை நெருப்புக்கு இரையாக்கிட்டோம். அவளோட டெட் பாடியை நான் பார்க்கும்போது எவ்வளவு வேதனையா இருந்தது தெரியுமா? அப்படி என்ன என் தங்கச்சி மேல உங்களுக்கு வன்மம்? அதற்கு ஒருத்தவங்க எந்த உருவத்தில் இருந்தாலும், அந்த உருவத்தைச் சொல்லிக் கிண்டல் பண்றதா? அவள் யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் செய்யாதவள். அவளைப் போய் இப்படிப் பண்ணிட்டியே! தற்கொலை பண்ணாலும் அந்தத் தற்கொலைக்கு யார் காரணமோ அவங்கதான் அதற்கான கொலைகாரங்க. அந்தப் பிரியதர்ஷினி, தாட்சாயிணி ரெண்டு பேரும் என் கையில கிடைச்சிருந்தா கொன்னுருப்பேன். ஆனா அவங்க இறந்து போயிட்டாங்கன்னு சொல்ற, எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல” என்று வெறுப்பாகச் சொன்னான்.
“இங்க பாருங்க, உங்களுக்கு வந்த செய்தி தவறானது. உங்க தங்கச்சியை நான் கிண்டல் பண்ணதால அவ இறந்து போயிட்டான்னு யாரோ சொல்லிருக்காங்க. ஆனா உங்க தங்கச்சி என்கிட்ட இதுவரைக்கும் ஒழுங்காப் பேசியது கூடக் கிடையாது” என்று தன் பக்கம் நடந்த விஷயங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள் சுவாதி.
அன்று அந்தப் போலி காதலனைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அவனோடு இருந்த நான்கு அடியாட்கள் சேர்ந்து யுவஸ்ரீயைக் கூட்டுப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்து, பின் நெருப்பு வைத்து எரித்துவிட்டனர்.
சற்றுத் தாமதமாக வந்த சுவாதி, பாதி எரிந்து கிடக்கும் யுவஸ்ரீயைப் பார்த்துப் பதறிப்போய், அருகில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்து அவர்களை அழைத்து வந்து அவளைக் காப்பாற்றினாள். அரை உயிராகப் போராடிக் கொண்டிருந்த யுவஸ்ரீயை மருத்துவமனைக்குச் சேர்க்கும் போது, அவள் மரண தருவாயில் பேசினாள்.
“தெரியாம பண்ணிட்டேன் சுவாதி. எங்க வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சா எவ்வளவு கஷ்டப்படுவாங்க தெரியுமா? ஒருத்தனை நம்பி நான் இந்த நிலைமைக்கு வந்துட்டேன்.
என்னைத் தன் மகள் போல் பார்த்துகிட்ட என்னோட சொந்தக்காரங்களுக்கும் கெட்ட பேரு, என்னைப் பெத்தவங்களுக்கும் கெட்ட பேரு. எங்க அண்ணன் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் வந்து என்னை அழைச்சிட்டுப் போறேன்னு சொல்லுச்சு. தேவையில்லாமல் பொறுக்கிப் பசங்க சகவாசம் தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்.
அந்தப் பிரியதர்ஷினி, தாட்சாயிணி அவர்களால் தான் என் நிலைமை இப்படி ஆயிடுச்சு. என்னை மன்னிச்சிடு, உன் பேச்சை நான் கேட்காமல் போயிட்டேன். ஒரு நல்ல தோழியா நீ எனக்கு வந்திருக்க, ஆனா உன்னை உதாசீனப்படுத்தித் தவறான நட்பில் நான் இணைந்துவிட்டேன்” என்று வேதனைப்பட்டு அவள் கண் முன்னால் இறந்து போனாள்.
சுவாதி ஒரு பக்கம் அதிர்ச்சியில் மயங்கி விட, அவளை வேறொரு இடத்தில் அனுமதித்திருந்தனர். மறுபக்கம், பிரியதர்ஷினி, தாட்சாயிணி இருவரும் தங்கள் மேல் பழி வரக்கூடாது என்பதால் மொத்தப் பழியையும் சுவாதி மீது சுமத்தினர்.
அவள் படித்த பள்ளியில் விசாரிக்கும்போது இவர்கள் பெயரும் சேர்ந்து வந்துவிட, இவர்கள் மூவரின் மீதும் ரித்திக் கொலைவெறியில் இருந்தான். ஆனால் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலைமை. இதற்கிடையில் தங்கையின் மரண செய்தியைப் பெற்றவர்களுக்குச் சொல்ல, அவர்கள் அவசரமாகக் கிளம்பி வந்தனர்.
வருத்தத்தில் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டு வந்தபோது ஏற்பட்ட விபத்தில், அவர்கள் கார் ஒரு லாரியில் நசுங்க, பெற்றவர்கள் இருவரும் அதே இடத்தில் இறந்துவிட்டனர். இப்படி ஒரே சமயத்தில் அனைவரையும் இழந்து மிகப்பெரிய துன்பத்திற்கு ஆளாக்கப்பட்டான் ரித்திக்.
மிகப்பெரிய மனவேதனைக்கு உட்பட்ட ரித்திக்கை, அதன் பிறகு ராம் அரவணைத்து விஜய்யுடன் பணிபுரிவதற்காக அனுப்பி வைத்தார். ராமுக்கு மட்டுமே அனைத்து உண்மைகளும் தெரியும். வேறு யாருக்கும் ரித்திக் பற்றி எதுவும் தெரியாது, அதைச் சொல்லவும் அவன் விரும்பவில்லை. ஆனால் அவன் மனதில் சுவாதி என்கிற பெண் தான் மூல காரணம், அவளை விடக்கூடாது என்று பழிவாங்கக் காத்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், தான் விரும்பிய பெண்ணே தன் தங்கை மரணத்திற்கு மறைமுகக் காரணம் என்று நினைத்ததால் அவனால் விருப்பம் கொள்ள முடியவில்லை.
சுவாதி தொடர்ந்தாள், “இங்க பாருங்க, இதுதான் நடந்தது. ஆனா என்னால சும்மா இருக்க முடியல. கடவுள்னு ஒருத்தர் இருக்காருல்ல? ஒரு கஞ்சா கேஸ்ல உங்க தங்கச்சி மரணத்திற்கு காரணமான அந்த அஞ்சு ஆண்களையும் போலீஸ் அரெஸ்ட் பண்ணிட்டுப் போயிட்டாங்க.
ஆனா அவங்க ஜெயில்ல இருந்து தப்பிக்கும் பொழுது என்கவுண்டர் போட்டு கொன்னுட்டாங்க. அதே சமயம் ரொம்ப மோசமான விபச்சார வழக்கில் பிரியதர்ஷினி, தாட்சாயிணி ரெண்டு பேரும் கைது செய்யப்பட்டார்கள்.
மூன்று வருடம் கழித்து ஜெயில்ல இருந்து வரும் பொழுது, இதற்கு மேல் இங்கு வாழ்வது வீண் அப்படின்னு ரெண்டு பேரும் சூசைட் பண்ணிக்கிட்டாங்க. இதுதான் நடந்தது, இதுதான் உண்மை. நீங்க தீவிரமா விசாரிச்சுருக்கணும். நான் வளர்ந்த ஆசிரமம், நான் படிச்ச ஸ்கூல் பத்தி விசாரிக்கும் பொழுது நீங்க என்னைப் பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சுக்கிட்டு உங்க தங்கைக்கு நான் தான் எமன் அப்படின்னு நினைச்சுட்டீங்க. ஆனா உண்மை அது கிடையாது.
நான் எல்லாமே உங்ககிட்ட சொல்லியாச்சு. இதுக்கு மேல உங்க விருப்பம். ஆனா நீங்க என்னைப் பத்தி ரொம்ப அதிகமா விசாரிச்சுருக்கீங்கன்னு மட்டும் புரியுது. என்னோட பர்சனல் விபரங்கள் உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு அது சுத்தமாகவும் பிடிக்காது” என்று இறுதி வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள்.
ரித்திக் சிரித்துக்கொண்டே, “நீ நிரபராதி என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனா அதை உன்னோட வாயாலேயே வெளிக்கொண்டு வரணும்னு நினைச்சேன்.
உன்னைப் பத்தி விசாரிக்கும் போது, ஆரம்பத்துல நீதான் அப்படின்னு தெரிஞ்ச பிறகு உன் மேல கோவம் இருந்தாலும், அஞ்சு வருஷமா நீ அப்பப்போ டாக்டர் கிட்ட ட்ரீட்மெண்ட் எடுக்கிறது எனக்குத் தெரிந்தது. அதுக்கு அப்புறம் உனக்கு ட்ரீட்மெண்ட் பார்த்த ஃபர்ஸ்ட் டாக்டர் கிட்ட உன்னைப் பத்தி விசாரிக்கும் போது, எல்லாமே எனக்கு அப்பவே சொல்லிட்டாங்க.
ஒருத்தவங்களுக்கு உதவி பண்ணப் போய், அது செய்ய முடியாத நிலைமையில நீ தோற்றுப் போனதை நினைத்து இப்பவும் வருத்தப்பட்டு இருக்கிறது எனக்குத் தெரியுது. யாராவது ஒருத்தர்கிட்ட சொன்னா உன்னோட மனசு ஆறுதல் அடையும்னு அந்த டாக்டர் சொன்னாரு.
ஆனா அவர் டாக்டர், அவ்வளவுதான். உன்னோட ஆழ்மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு நீ ஒருத்தர்கிட்ட சொல்லி ‘நான் தப்பு பண்ணல’னு நீ கதறுனாதான் உனக்கு விடுதலை. அதான் உன்னை இப்படிப் பேச வைத்தேன். இப்போ உன்னோட மனசுல இருக்குற கவலை எல்லாம் போயிடும். நீ என்கிட்ட இதெல்லாம் சொன்னதால யுவஸ்ரீ ஆத்மா இப்போ சாந்தி அடையும்னு நினைக்கிறேன். மத்தபடி எப்பவுமே உன் மேல நான் வச்ச கண்ணு வச்சதுதான், அதுல இருந்து தப்பிக்க முடியாது. போயிட்டு வா” என்று காற்றில் அவள் முகத்தைப் பார்த்து உதடு குவித்து முத்தமிட்டான்.
அதிர்ச்சி அடைந்த சுவாதி, தன் பக்க நியாயத்தை வெளிப்படுத்திவிட்டோம் என்ற நிம்மதியில், ‘எக்கேடு கெட்டு வேணாலும் போ’ என்பது போல் அங்கிருந்து சென்றுவிட, ரித்திக் ஒரு சிரிப்புடன் ‘உன்னோட மனசுல இருக்குற கஷ்டம் எல்லாம் வெளியே வந்துடுச்சு, ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் பாக்கி இருக்கு, அது சீக்கிரம் நடக்கும்’ என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டு மதிய உணவுக்காக அலுவலக நண்பர்களோடு சென்றான்.
நேரங்கள் கடந்தன. சரியாக அலுவலக நேரம் முடியும் தருவாயில் அஞ்சலி லாக்அவுட் செய்துவிட்டு, கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே போனாள். விஜய் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே அவளைப் பின்தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தான். கணவன் வருகிறான் என்று தெரிந்தும் அவள் எதையும் பெரிதாகக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
அமைதியாக டே-கேர் பக்கம் செல்ல, அங்கு ஏற்கனவே சுவாதி கையில் குழந்தையுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள். குழந்தை தன் அம்மாவைப் பார்த்தவுடன் துள்ளிக்குதிக்க, மகனை வாங்கிக் கொண்டவள் சுவாதியுடன் கிளம்பினாள். வினோ குட்டி மெதுவாக ஓரக்கண்ணால் தன் தந்தையைப் பார்த்து கண்சிமிட்ட, விஜய் அப்பொழுது முடிவு செய்தான் – தன் மகனுக்காக என்ன வேணாலும் செய்ய வேண்டும் என்று.
வரும் வழியில் மார்க்கெட் சென்று தங்களுக்குத் தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொண்டவர்கள், வீட்டிற்குச் சென்று உடை மாற்றி குழந்தையோடு நேரத்தைச் செலவழித்தனர். அந்த நேரத்தில் சுவாதி கிச்சனில் சமைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது அவள் மொபைலுக்கு மெசேஜ் வந்தது.
“உன் சிரிப்பை சேர்த்து சேர்த்து
மலர் காட்சி ஒன்று வைத்தேன்
உன் வெட்கம் பார்த்து பார்த்து
நானும் செர்ரி தோட்டம் போட்டேன்
ஹோ நீல உன் ஊர்வலமா
உன் முகம் பனி பூவனமா
ஹோ நீல உன் ஊர்வலமா”
என்று ரித்திக் நம்பரில் இருந்து வந்திருந்தது. அதைப் பார்த்து போனை எடுத்துத் தலையில் அடித்துக் கொண்டு, ‘வேற வேலையே இல்லை, போனா போகட்டும் நம்ம கிரஷ் அப்படின்னு விட்டுட்டு இருக்கேன், இல்லனா கும்மி இருப்பேன்’ என்று சுவாதி தனியாகச் சிரித்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அஞ்சலிக்கு பயம் வந்துவிட்டது. ‘என்ன இவள் பைத்தியம் போல் செய்கிறாள்’ என்று நினைத்தாள்.
அம்மாவிடம் பால் குடித்துவிட்டுச் சிறிது நேரத்தில் சோட்டு உறங்கிவிட, மகனைப் பத்திரமாக ஹாலில் கட்டியிருக்கும் தூளியில் போட்டு உறங்க வைத்தாள். சற்று நேரம் மொபைல் பார்க்கும் பொழுது காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டது.
சுவாதிக்கு அது கேட்கவில்லை போல, சரி அவள் சமைக்கட்டும் என்று அஞ்சலி வெளியே போனாள். அங்கே சுவாதி உலகம் மறந்து ரித்திக் நினைப்பில் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். கதவைத் திறந்த அஞ்சலிக்கு அதிர்ச்சி. வெள்ளை நிற டி-ஷர்ட், கருப்பு நிற டிராக் சூட்டில் அவள் முன்பாகக் காட்சியளித்தான் அவளது கணவன் விஜய். அவள் ஆசையாக எதிர்பார்த்த உருவத்தில் வந்த விஜய்யைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சி அடைந்தாள்.
10 வருடங்களுக்கு முன்பாகப் பார்த்த விஜய் இப்படித்தானே இருந்தார் என்று அவள் மனக்கண் தோன்றியது. அதையெல்லாம் மறைத்துக் கொண்டு, எதுவும் தெரியாததைப் போல அவனைப் பார்த்து, “நைஸ் கெட்டப், பரவால்ல நாளைக்கு பார்க்கலாம்” என்று கதவை மூடப் போக, அவளை இடித்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தவன் கதவை லாக் செய்தான்.
சமையலறையை எட்டிப் பார்க்க, அங்கே சுவாதி காய்கறி கட் செய்து கொண்டிருந்தாள். அஞ்சலியை அப்படியே துண்டுக்கட்டாகத் தூக்கிக் கொண்டு அறைக்குள் போக, என்ன சத்தம் வருகிறது என்று சுவாதி பார்த்தாள்.
சரியாக அறைக்கதவு மூடுவது போல் இருந்தது. ‘சரி குழந்தை தூங்கிவிட்டது என்று அவள் உள்ளே ஏதோ வேலையாக இருப்பாள்’ என்று நினைத்து, சுவாதி மொத்த காய்கறிகளையும் ஹாலில் எடுத்து வந்து குழந்தையைப் பார்த்தவாறே வேலை செய்தாள். போதாக்குறைக்கு டிவியில் பாட்டு ஒன்று போட்டு, கற்பனை லோகத்தில் காய்கறிகளை கட் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் அங்கே அறையில்???