அத்தியாயம் 4
இரவின் நிசப்தத்தை ஊடுருவிக்கொண்டு ரணதேவின் பிரம்மாண்டமான தனிப்பட்ட பங்களாவின் இரும்பு வாயில்கள் திறந்தன.
அந்தப் பண்ணை பங்களா நகரின் சலசலப்புகளிலிருந்து விலகி, அடர்ந்த மரங்கள் சூழ்ந்த அமைதியான பகுதியில் அமைந்திருந்தது. கார் பார்ச்சிங்கில் வந்து நின்றதும், எஞ்சினின் சத்தம் அடங்கியது. உடைந்துபோன காரின் பின்புறக் கண்ணாடி வழியே வீசிய நள்ளிரவுக் காற்று இருவரின் உணர்வுகளையும் மேலும் தூண்டுவதாக இருந்தது.
தீக்ஷிதா காரை விட்டு முதலில் இறங்கினாள். அவளது கூர்மையான கண்கள் நொடியில் பங்களாவைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளை நோட்டமிட்டன. சுற்றிலும் பொருத்தப்பட்டிருந்த சிசிடிவி கேமராக்கள், நவீனப் பாதுகாப்புச் சுவர்கள் என அனைத்தையும் ஒரு பாதுகாப்பு அதிகாரியின் கோணத்தில் அலசினாள்.
ரணதேவ் காரிலிருந்து இறங்கி, தன் கறுப்புச் சட்டையின் கைகளை முழங்கை வரை மடித்தபடியே அவளை நோக்கி நடந்தான். அவனது தோற்றத்தில் எதையும் சாதித்துவிட்ட அதீத திமிரும், அடக்க முடியாத ஆண்மையின் ஆளுமையும் மிளிர்ந்தன.
“உள்ளே போலாம், தீக்ஷிதா. இனிமே இந்த வீடோட ஒவ்வொரு மூளையும் உன் கட்டுப்பாட்டுலதான் இருக்கப்போகுது… அப்புறம் எதுக்கு வெளியவே நிக்குற?” அவனது குரலில் நக்கலும் காமமும் கலந்திருந்தது.
தீக்ஷிதா அவனைத் திரும்பிப் பார்க்காமல், தன் இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியைச் சரிசெய்தபடி பங்களாவின் பிரதான கதவை நோக்கி நடந்தாள்.
“நான் வீட்டைப் பார்க்க வரல, மிஸ்டர் ரணதேவ். உங்களோட பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த வந்திருக்கேன். இன்றிரவு எதிரிகள் மீண்டும் தாக்க வாய்ப்பிருக்கு. சோ, எந்த ஒரு கவனக்குறைவும் கூடாது,” என்றாள் கண்டிப்பான குரலில்.
பங்களாவின் பிரம்மாண்டமான ஹாலுக்குள் இருவரும் நுழைந்தனர். அதிநவீன மரச்சாமான்கள், விலையுயர்ந்த ஓவியங்கள் என அந்த இடமே ரணதேவின் செல்வச் செழிப்பையும் அதிகாரத்தையும் பறைசாற்றியது.
திடீரென, அந்த நள்ளிரவு வேளையில் பங்களாவின் மின்சாரம் முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டது!
ஒட்டுமொத்த ஹாலும் இருளில் மூழ்கியது. ஜன்னல்கள் வழியே ஊடுருவிய மெல்லிய நிலவொளி மட்டுமே அந்த அறையில் லேசான வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தது.
தீக்ஷிதா நொடிப் பொழுதில் சாதுரியமாகச் செயல்பட்டாள். தன் இடுப்பிலிருந்து துப்பாக்கியை உருவி, தயார் நிலைக்கு வந்தாள்.
“அசையாதீங்க ரணதேவ்! இது எதிரிகளோட வேலையா இருக்கலாம்…” என்று எச்சரித்தபடி, இருளுக்குள் தன் பார்வையைச் செலுத்தினாள்.
ஆனால், ரணதேவ் பயப்படவில்லை. இருளுக்குள் அவளது சுவாசக் காற்றின் சத்தத்தையும், அவளது உடலிலிருந்து வீசிய அந்த லாவெண்டர் வாசனையையும் மட்டுமே அவன் உணர்ந்தான். சத்தமில்லாமல் அடிமேல் அடிவைத்து, இருளுக்குள் நின்றிருந்த தீக்ஷிதாவின் பின்புறமாக வந்து நின்றான்.
அவனது அகன்ற மார்பு அவளது முதுகுக்குப் பின்னால் லேசாக உரசியது. அவனது தடிமனான கரங்கள் இருளுக்குள் மெதுவாக நகர்ந்து, அவளது துப்பாக்கியைப் பிடித்திருந்த கரத்தைச் சுற்றி வளைத்தன.
தீக்ஷிதா சுதாரிப்பதற்குள், ரணதேவ் அவளை அப்படியே திருப்பி, அருகிலிருந்த தடிமனான சுவரோடு சேர்த்து நெரித்தான்!
“ரணதேவ்… விடுங்க!” தீக்ஷிதாவின் குரலில் முதல்முறையாக லேசான அதிர்வு ஏற்பட்டது.
ரணதேவ் அவளது இரு கைகளையும் சுவரோடு சேர்த்துப் பிடித்துக்கொண்டான். இருவரின் உடல்களும் இடைவெளியின்றி ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டன. அவனது கறுப்புச் சட்டையின் பட்டன்கள் கழன்றிருந்ததால், அவனது கரடுமுரடான மார்பின் சூடு அவளது சீருடையையும் தாண்டி தீக்ஷிதாவின் நெஞ்சில் நேரடியாகப் பதிந்தது.
“மின்சாரம் போனது எதிரிகளால இல்லை தீக்ஷிதா… இது என்னோட பங்களா. இங்க என்ன நடக்கணும்னு தீர்மானிக்கிறது நான் தான்,” ரணதேவின் குரல் அவளது காதோரம், அவளது பிடரி மயிர்க்கால்கள் சிலிர்க்கும் வண்ணம் ரகசியமாகக் கிசுகிசுத்தது.
அவனது முகத்தின் வெப்பமும், அவனது கட்டுப்பாடற்ற மூச்சுக்காற்றும் அவளது கன்னங்களிலும் கழுத்திலும் மோதின. நிலவொளியில் அவளது சீருடையின் மேல் பட்டன்களின் இடையே தெரிந்த அவளது கச்சிதமான உடலமைப்பும், அவளது இதழ்களின் அசைவும் ரணதேவின் கட்டுப்பாட்டை முற்றிலும் உடைத்தன.
“நீ என் பாடிகார்ட்… என்னை ஆபத்துல இருந்து காப்பாத்த வந்தவ. ஆனா, உன்கிட்ட இருந்து என்னை யாரு காப்பாத்துறது?” அவனது குரலில் திமிரும், அடக்க முடியாத தாகமும் கொப்பளித்தன.
தீக்ஷிதா தன் உடலை வளைத்து அவனது பிடியிலிருந்து விடுபட முயன்றாள். ஆனால் ரணதேவின் பலம் அசுரத்தனமாக இருந்தது. அவளது இடுப்பு வளைவைத் தன் இடது கரத்தால் இறுக்கமாகப் பற்றி, அவளைத் தன் உடலோடு இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்துக் கொண்டான்.
“எல்லை மீறுறீங்க ரணதேவ்! நான் உங்க செக்யூரிட்டி இன்சார்ஜ்… என்னை உங்களால் தொட்டுக்கூட பார்க்க முடியாது!” தீக்ஷிதா அவனது கண்களை இருளுக்குள் நேருக்கு நேராகச் சந்தித்தாள்.
ரணதேவ் சிரித்தான். தன் வலது கையின் விரல்களால் அவளது தாடியைப் பற்றி, அவளது முகத்தை உயர்த்தினான். அவளது உதடுகளுக்கு மிக அருகில் தன் உதடுகளைக் கொண்டு சென்றான்.
“என் எல்லை எதுன்னு எனக்கு யாரும் சொல்லித் தரத் தேவையில்லை தீக்ஷிதா. நீ எவ்வளவு கெத்து காமிச்சாலும்… இந்த நொடியில உன் உடம்போட ஒவ்வொரு நரம்பும் என்னைத்தான் தேடுது. உன் மூச்சுக்காற்று அதை எனக்குத் தெளிவா சொல்லுது!”
அவனது தடிமனான விரல்கள் அவளது கழுத்துவழியே மெதுவாக இறங்கி, அவளது சீருடையின் காலர் பகுதியை உரசிச் சென்றன. தீக்ஷிதாவின் உடலெங்கும் ஒரு விசித்திரமான காமத் தீ பற்றி எரிந்தது. அவளது சுயக்கட்டுப்பாடு ஒரு நொடி தள்ளாடியது.
ஆனால், அதே கணத்தில் பங்களாவின் ஜெனரேட்டர் தானாக இயங்கத் தொடங்கி, விளக்குகள் அனைத்தும் மீண்டும் பிரகாசமாக எரிந்தன!
அந்த வெளிச்சத்தில் தீக்ஷிதா தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, ரணதேவின் மார்பில் கைவைத்து ஓங்கித் தள்ளினாள்.
ரணதேவ் லேசாகப் பின்வாங்கி, உதடோரம் ஒரு கொடூரமான புன்னகையோடு அவளைப் பார்த்தான்.
தீக்ஷிதா தன் சீருடையைச் சரிசெய்து கொண்டு, தன் மூச்சைச் சீராக்கினாள். அவளது கண்கள் கோபத்தில் அக்னிப் பிழம்பாக எரிந்தன.
“இனிமே ஒரு அடி என் பக்கத்துல வந்தீங்கன்னா… அப்புறம் நடக்கிற விளைவுகளுக்கு நீங்கதான் பொறுப்பு, மிஸ்டர் ரணதேவ்!”
தீக்ஷிதா தன் துப்பாக்கியை உறையில் செருகிவிட்டு, கம்பீரமான நடையோடு ஹாலை விட்டு வெளியேறினாள்.
ரணதேவ் தன் கை விரல்களைப் பார்த்துக்கொண்டான். அவற்றில் இன்னும் அவளது உடலின் சூடும் வாசனையும் உறைந்திருந்தன.
“நீ எவ்வளவு தூரம் ஓடினாலும்… கடைசியில என் அணைப்புக்குள்ளதான் வந்தாகணும் தீக்ஷிதா!” அவனது திமிரான குரல் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஹாலில் எதிரொளித்தது.
…
பங்களாவின் முதல் மாடியில் அமைந்திருந்த விருந்தினர் அறையில் தீக்ஷிதா அமர்ந்திருந்தாள். விளக்குகள் மீண்டும் எரிந்தாலும், அவளது மனதுக்குள் ரணதேவ் ஏற்படுத்திய அந்த உணர்ச்சிப் புயல் இன்னும் அடங்கவில்லை.
தன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ ஆபத்தான மனிதர்களை, ஆயுதம் தாங்கிய எதிரிகளை அவள் சந்தித்திருக்கிறாள். ஆனால், எந்த ஒரு ஆணுக்கும் அவளது சுயக்கட்டுப்பாட்டை ஒரு நொடி கூட அசைத்துப் பார்க்கும் தைரியமோ தகுதியோ இருந்ததில்லை.
ஆனால் ரணதேவ்… அவனது அதீத திமிரும், அடங்காத ஆண்மையின் வேகமும், அவளது பாதுகாப்பு வளையத்தை உடைத்து அவளது பெண்மையைத் தீண்டும் விளிம்பு வரை கொண்டு சென்றுவிட்டது.
தன் கட்டான உடலமைப்பை இறுக்கிப்பிடித்திருந்த செக்யூரிட்டி சீஃப் சீருடையின் மேல் பட்டன்களை லேசாகத் தளர்த்தினாள். அவளது நெஞ்சுக் கூட்டின் அதிவேகத் துடிப்பும், கழுத்துவழியே வழிந்த வேர்வைத் துளியும் அவளது உடலுக்குள் எரியும் காமத் தீயைப் பறைசாற்றியது.
“இல்லை… நான் என் கடமையில இருந்து ஒரு அடியும் விலகக் கூடாது. அவன் ஒரு கிளைன்ட்… வெறும் கிளைன்ட் மட்டும்தான்!” தீக்ஷிதா தனக்குத்தானே உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டாள். தன் துப்பாக்கியைச் சோதித்துவிட்டு, பங்களாவின் சுற்றறிக்கையைக் கண்காணிக்க மீண்டும் ஹாலுக்குப் புறப்பட்டாள்.
அதே நேரம்…
பங்களாவின் பிரதான நீச்சல் குளத்தின் அருகே ரணதேவ் நின்றிருந்தான்.
அவனது உடம்பில் மேற்சட்டை எதுவுமில்லை. கச்சிதமான உடற்பயிற்சியால் முறுக்கேறிய அவனது அகன்ற மார்பும், சிக்ஸ் பேக் வயிற்றுத் தசைகளும் நிலவொளியில் பாறை போலக் காட்சியளித்தன. கையிலிருந்த விஸ்கி கிளாஸைச் சுழற்றியபடியே, நீச்சல் குளத்தின் நீல நிறத் தண்ணீரையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவனது மனதில் தீக்ஷிதாவின் பிம்பம் மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. இருளுக்குள் அவளது உடலின் சூடு தன் மார்பில் பதிந்த அந்த நொடியை அவனால் மறக்க முடியவில்லை. அவளது அக்னி போன்ற கண்கள், அவளது கம்பீரமான நடை, தன் திமிருக்கே சவால் விடும் அவளது ஆளுமை — எல்லாமே அவனுக்குள் அடக்க முடியாத தாகத்தைக் கிளறியிருந்தன.
“என்னை எதிர்க்கிற ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் உடைச்சு எறியிறதுதான் என் வழக்கம். நீயும் அதுக்கு விதிவிலக்கு இல்லை தீக்ஷிதா…” என்று முணுமுணுத்தபடி, தன் கையில் இருந்த விஸ்கியை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடித்தான்.
திடீரென, நீச்சல் குளத்தைச் சுற்றியிருந்த அமைதியை உடைத்துக்கொண்டு தீக்ஷிதாவின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
கருப்பு நிற ஃபார்மல் உடையில், துப்பாக்கியைக் கையில் ஏந்தியபடி, நிலவொளியில் ஒரு பெண் புலியைப் போல நடந்து வந்தாள் தீக்ஷிதா.
அவளது கண்கள் நீச்சல் குளத்தின் கரையிலிருந்த மரங்களையும் சுவர்களையும் கூர்மையாக அலசின. ஆனால், மேற்சட்டையின்றி கம்பீரமாக நின்றிருந்த ரணதேவின் முறுக்கேறிய உடலமைப்பைப் பார்த்ததும், அவளது பார்வையில் ஒரு நொடி தடுமாற்றம் ஏற்பட்டது. அவளது பெண்மை அவனது ஆண்மையின் வசீகரத்திற்கு அடி பணியத் துடித்தது.
ரணதேவ் மெதுவாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். அவனது உதடுகளில் அந்த வழக்கமான திமிர்ச் சிரிப்பு தவழ்ந்தது.
“என்ன தீக்ஷிதா… நைட் 1 மணிக்கு மேல் ஆச்சு. இன்னும் தூங்காம என் உருவத்தையே நோட்டம் விட்டுட்டு இருக்க?” ரணதேவ் தன் தடிமனான குரலில் கேட்டபடியே அவளை நோக்கி நடந்து வந்தான்.
தீக்ஷிதா தன் பார்வையை உடனே அவனது கண்களுக்கு மாற்றினாள்.
“நான் உங்களைப் பார்க்க வரல, மிஸ்டர் ரணதேவ். சுற்றிலும் செக்யூரிட்டி செக்கிங் பண்ண வந்தேன். அப்புறம்… இந்த நேரத்துல மேற்சட்டை இல்லாம வெளிய நிக்கிறது உங்க பாதுகாப்புக்கு நல்லதில்லை. எதிரிகளுக்கு நீங்க சுலபமான இலக்கா மாறிடுவீங்க,” அவளது குரலில் தொழில்முறைக் கண்டிப்பு மீண்டும் திரும்பி வந்தது.
ரணதேவ் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது வெறும் மார்பிலிருந்து வீசிய வெப்பமும், விஸ்கியின் வாசமும் தீக்ஷிதாவின் நாசியைத் துளைத்தன.
“எனக்கு எதிரிகளைப் பத்தி கவலையில்லை தீக்ஷிதா… என் முன்னாடி நிற்குற இந்தத் தீப்பொறியைப் பத்திதான் கவலையா இருக்கு,” ரணதேவ் தன் வலது கரத்தை மெதுவாக உயர்த்தி, அவளது கையில் இருந்த துப்பாக்கியின் குழலைத் தன் நெஞ்சின் மையப் பகுதியில் வைத்தான்.
“சுடு… தைரியம் இருந்தா சுடு! என் உயிரை எடுக்க உனக்கு முழு உரிமை இருக்கு. ஆனா… என் மேல இருக்குற உன் ஆசையை உன்னால மறைக்க முடியாது!” அவனது குரலில் அசுரத்தனமான கம்பீரம் ஒலித்தது.
தீக்ஷிதாவின் மூச்சுக்காற்று சூடானது. துப்பாக்கியின் குழல் அவனது முறுக்கேறிய மார்பின் மையத்தில் அழுந்தியிருந்தது. அவனது இதயத்துடிப்பு துப்பாக்கியின் வழியே அவளது கை நரம்புகளுக்குக் கடத்தப்பட்டது.
“என்னைச் சோதிக்காதீங்க ரணதேவ்… நான் டிரெய்ன் ஆன செக்யூரிட்டி ஆபீஸர். தூண்டுதல்களுக்குப் பலியாகுறவள் இல்லை,” தீக்ஷிதா துப்பாக்கியைக் கீழே இறக்க முயன்றாள்.
ஆனால் ரணதேவ் சடாரென அவளது மணிக்கட்டைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்தான். துப்பாக்கி அவளது கையிலிருந்து நழுவிப் புல்வெளியில் விழுந்தது.
அடுத்த நொடி, ரணதேவ் அவளது இடுப்பைத் தன் இரு கரங்களாலும் இறுக்கமாக வளைத்து, தன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான். தீக்ஷிதாவின் உடை அணிந்த உடல் அவனது வெறும் உடம்போடு உரசியது.
“இனிமே உன்னால தப்பிக்க முடியாதுடி!” ரணதேவ் கர்ஜித்தபடி, அவளது காதோரம் குனிந்து அவளது மென்மையான கழுத்து வளைவில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான்.
தீக்ஷிதாவின் உடலெங்கும் ஒரு பயங்கரமான மின்சாரம் பாய்ந்தது. அவளது கண்கள் சொருகின. அவளது சுயக்கட்டுப்பாட்டின் கடைசிச் சுவரும் இடிந்து விழும் நிலைமைக்கு வந்தது. அவனது அகன்ற தோள்களைத் தன் கைகளால் பற்றி, அவனது அணைப்பில் தன்னை மறந்தாள்.
ஆனால், அதே கணத்தில்… பங்களாவின் வெளிப்புறச் சுவரின் மேல் ஒரு நிழல் அசைந்தது. ஒரு ரகசியத் துப்பாக்கியின் சப்ஸர் (Laser sight) சிவப்புப் புள்ளி ரணதேவின் மார்பின் மீது வந்து விழுந்தது!
தீக்ஷிதாவின் பாதுகாப்பு அதிகாரி மூளை நொடியில் விழித்துக் கொண்டது!
“ரணதேவ்… டவுன்!”
தீக்ஷிதா தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, ரணதேவை நீச்சல் குளத்து தண்ணீருக்குள் தள்ளித் தானும் அவனோடு சேர்ந்து தண்ணீருக்குள் பாய்ந்தாள்!
டப்… டப்!
அவர்கள் நின்றிருந்த இடத்தை நோக்கித் தோட்டாக்கள் பாய்ந்து வந்து தரையைப் பிளந்தன!
ஈகோவும் காமமும் கொதித்துக்கொண்டிருந்த அந்த இரவில், எதிரிகளின் தாக்குதல் மீண்டும் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கியது!
