11) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 11

மருத்துவமனையின் அந்த நீண்ட காரிடாரில் நிலவிய நிசப்தம் தனஞ்செயன் ஐயாவின் மனதை மேலும் பாரமாக்கியது. இளவஞ்சியின் பிறப்பு ரகசியமும், அவளது கடந்த கால வலியும் அவரது நெஞ்சில் ஈட்டியாய் பாய்ந்திருந்தாலும், ‘குடும்பத்தின் வாரிசு’ என்ற பாரம்பரிய எண்ணம் அவளையே தன் வீட்டு மருமகளாக்கும் ஆசைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கச் செய்திருந்தது.

அவர் ஒரு பெருமூச்சுடன் மருத்துவமனை வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். இந்த உண்மைகள் எதுவும் தன் மகன் கந்தர்வனுக்குத் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் மிகத் தெளிவாக இருந்தார்.

மறுநாள் காலை, தனஞ்செயன் ஐயா தன் பிரம்மாண்டமான இல்லத்தின் வரவேற்பறையில் சோபாவில் அமர்ந்து, கவலையோடு ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். நேற்று விழா அரங்கில் நடந்த பூகம்பமும், அதன் தொடர்ச்சியாகத் தெரிந்த உண்மைகளும் அவரை நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை.

அப்போது, அந்த வீட்டின் பிரம்மாண்டமான கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தாள் சினேகா.

அவளது முகம் எப்போதும் போல இல்லாமல், அதீத சோகத்தோடும், குற்ற உணர்ச்சியால் வாடுவது போலவும் மிக கச்சிதமாக மாற்றப்பட்டிருந்தது. கண்களில் கண்ணீரைத் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு, மிகவும் மெதுவாகத் தனஞ்செயனின் முன்னால் வந்து நின்றாள்.

தனஞ்செயன் நிமிர்ந்து பார்த்து, “சினேகா… நீ என்னம்மா இந்த நேரத்துல இங்க?” என்று சற்றே ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்.

சினேகா சட்டென்று அவரது காலடியில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அவரது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். “ஐயா… என்னை மன்னிச்சிடுங்க ஐயா! நேத்து அந்த விழாவுல அவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை நடக்கும்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கலைங்க ஐயா. அந்த பட்ஜெட் ஃபைலை நான் உங்ககிட்ட கொண்டு வந்தது இவ்வளவு பெரிய தப்பா முடியும்னு எனக்குத் தெரியாது. என் அக்கா இளவஞ்சி எல்லார் முன்னாடியும் அப்படி பைத்தியம் மாதிரி கத்திட்டு மயங்கி விழுந்ததைப் பார்த்ததுல இருந்து என் நெஞ்சே வெடிச்சிடும் போல இருக்குங்க ஐயா!” என்று கதறி அழுதாள்.

தனஞ்செயன் அவளது கைகளைப் பற்றி மெதுவாக எழுப்பினார். “சினேகா… முதல்ல எழுந்திரும்மா. இதுல உன் தப்பு என்ன இருக்கு? கம்பெனிப் பணத்துல தப்பு நடக்கும்போது அதை என்கிட்ட கொண்டு வந்தது ஒரு ஊழியரா உன் கடமை. அதுக்காக நீ ஏன் அழுகுறே?” என்று கனிவோடு ஆறுதல் கூறினார். நேற்றைய சம்பவத்திற்குப் பிறகு, சினேகாவின் இந்த அதீத எமோஷனல் டிராமா அவளது அப்பாவியான வேஷத்தை அவர் மனதில் இன்னும் ஆழமாகப் பதிய வைத்தது.

சினேகா தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, “இல்லைங்க ஐயா… உங்களுக்கு ஒரு உண்மை தெரியணும். என் அக்கா இளவஞ்சி நேத்து அப்படி நடந்துகிட்டதுக்குக் காரணம்… அவ மனசுல இருந்த ஏதோ ஒரு பயம் தான். ஆனா, அவ இவ்வளவு கெட்டவளா… அதாவது இந்த அளவுக்குப் பட்ஜெட்ல தில்லுமுல்லு பண்ண என்ன காரணம் தெரியுமா ஐயா?” என்று இழுத்தாள்.

“என்னம்மா சொல்றே?” என்று தனஞ்செயன் கூர்மையாகப் பார்த்தார்.

“எல்லாம் உங்க மகன்… சிஇஓ கந்தர்வன் சார் தான் ஐயா காரணம்!” என்று சினேகா அதிரடியாக ஒரு புதிய பொய்யை வீசினாள்.

தனஞ்செயன் திடுக்கிட்டார். “என் மகன் கந்தர்வனா? அவனுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

சினேகா மீண்டும் அழுகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, “ஐயா… நானும் கந்தர்வன் சாரும் கடந்த சில மாசமா ஒருத்தரையொருத்தர் உசுரா காதலிச்சோம் ஐயா. நாங்க ரெண்டு பேரும் உண்மையாத்தான் இருந்தோம். ஆனா, கந்தர்வன் சார் ஒரு நாள் ராத்திரி என்னை ஒரு ஹோட்டலுக்குக் கூப்பிட்டு… என்னைத் தப்பான முறையில பயன்படுத்திக்கப் பார்த்தாரு ஐயா! ‘நான் ஏழைப் பொண்ணு, என்னை ஏமாத்திடாதீங்க’ன்னு அழுது கெஞ்சியும்கூட அவர் கேட்கல. அவரோட அந்தப் பெண் பித்து குணத்தால என் காதலை அவர் ஒரு நாள் ராத்திரி சந்தோஷத்துக்காகப் பயன்படுத்திக்க நினைச்சாரு,” என்று அபாண்டமான பழியை கந்தர்வன் மீது போட்டாள்.

தனஞ்செயன் ஆத்திரத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் சோபாவில் இருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்றார். “சினேகா! என்ன வார்த்தை சொல்றே நீ? என் மகன் கந்தர்வன் அப்படியாப்பட்டவனா?” என்று அவரது குரல் கோபத்தால் நடுங்கியது. கந்தர்வன் பெண்க விஷயத்தில் கொஞ்சம் தறிகெட்டு வாழ்பவன் என்பது தந்தைக்கே தெரிந்த உண்மை என்பதால், சினேகா சொன்ன இந்தப் பொய் அவரது மனதில் மிக எளிதாக அம்பு போலப் பாய்ந்தது.

“ஆமாங்க ஐயா! நான் பொய் சொல்லலை. உங்க மகன் என்னை ஏமாத்துன அந்த ஆத்திரத்துல தான், என் அக்கா இளவஞ்சி கம்பெனிப் பணத்தை எப்படியாவது நஷ்டப்படுத்தணும்னு நினைச்சு அந்த பட்ஜெட் தில்லுமுல்லுகளைப் பண்ணியிருக்கா. தங்கச்சியான எனக்கு நடந்த அநியாயத்துக்குப் பழிவாங்கத்தான் அவ அப்படிப் பண்ணா. ஆனா நேத்து எல்லார் முன்னாடியும் உண்மை தெரிஞ்சிடுமோங்கிற பயத்துல தான் அவ அப்படிப் பைத்தியம் மாதிரி கத்திட்டு மயங்கி விழுந்துட்டா ஐயா. நான் ஏழைப் பொண்ணு… என் காதல் தோத்துப் போகக் கூடாதுங்க ஐயா. கந்தர்வன் சார் என்னை ஏமாத்திட்டு இப்போ ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி சுத்திக்கிட்டு இருக்காரு,” என்று சினேகா தனஞ்செயனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு எமோஷனல் பிளாக்மெயில் செய்தாள்.

தன் மகன் ஏற்கனவே கல்யாணமே பண்ணிக்க மாட்டேங்கிறான், பெண்களோடு ஜாலியாகச் சுத்திக்கொண்டு தன் வாழ்க்கையை வீணடிக்கிறான் என்ற கவலையில் இருந்த தனஞ்செயனுக்கு, சினேகாவின் இந்த அழுகையும் நாடகமும் முற்றிலும் உண்மையாகவே தெரிந்தது.

“இளவஞ்சிக்குத்தான் பிறப்புப் பின்னணியால எந்தத் தகுதியும் இல்லைன்னு ஆயிடுச்சு. ஆனா, சினேகா ஒரு ஏழைப் பொண்ணாக இருந்தாலும், என் மகன் அவளது வாழ்க்கையைச் சீரழித்திருக்கிறான் என்றால், அதற்குத் தந்தையாக நான் தான் பரிகாரம் தேட வேண்டும். இவளும் நல்ல பொண்ணு மாதிரிதான் தெரியுறா. இவளை நம் வீட்டுக்கு மருமகளாக்கிக் கொண்டால், கந்தர்வனின் அந்தத் தறிகெட்ட குணமும் மாறும், இவள் குடும்பத்துக்கும் ஒரு நல்ல விடிவு பிறக்கும்,” என்று தனஞ்செயன் ஐயா தீர்க்கமாக முடிவெடுத்தார்.

அவர் சினேகாவின் தலையில் கைவைத்து, “அழாதம்மா சினேகா. என் மகன் பண்ண தப்புக்குத் தகப்பனா நான் உனக்கு நீதி தேடித்தர்றேன். இந்தத் தனஞ்செயன் சக்கரவர்த்தியோட வார்த்தை இது… என் மகன் கந்தர்வனுக்கும் உனக்கும்தான் கல்யாணம்! இந்த சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மருமகளா நீதான் என் வீட்டுக்கு வரப்போறே. நான் இந்த கல்யாண ஏற்பாடுகளை முறைப்படி செய்றேன்,” என்று உறுதியளித்தார்.

சினேகா குனிந்து அவரது கால்களைத் தொட்டு கும்பிடுவது போலக் குனிந்தாள். அவளது முகத்தில் இப்போது அந்த அசுரத்தனமான வஞ்சகப் புன்னகை அப்பட்டமாக விரிந்தது.

“சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அடுத்த மகாராணி நான்தான்! இளவஞ்சி… நீ ஹாஸ்பிடல்ல செத்து மடிஞ்சாலும் எனக்குக் கவலையில்லை. உன்னையும் ஒழிச்சு, கந்தர்வனையும் என் கால் அடியில கொண்டு வரப்போறேன் பாரு,” என்று தன் மனதிற்குள் வன்மத்தோடு கணக்குப் போட்டாள் சினேகா.

தனஞ்செயன் ஐயா சினேகாவின் வஞ்சக வலையில் முழுமையாகச் சிக்கி, திருமண ஏற்பாடுகளைத் தொடங்க முடிவெடுத்த அந்த நொடியில், கதையின் அடுத்த கட்டப் புயலுக்கான அஸ்திவாரம் பலமாக போடப்பட்டது!

……

தனஞ்செயன் ஐயாவின் வீட்டில் தன் திருமண உறுதிமொழியைப் பெற்றுக் கொண்ட சினேகா, அங்கிருந்து வெளியேறும்போது கர்வத்தின் உச்சியில் இருந்தாள். அவளது கண்கள் வஞ்சக ஒளியுடன் மின்னின.

“இளவஞ்சி… எல்லாரும் உன்னை உத்தமினு கொண்டாடுனாங்க, ஆனா ஒரே ஒரு ஃபைல், ஒரே ஒரு எமோஷனல் டிராமா… மொத்தக் கதையையும் எனக்கா மாத்திட்டேன். இனி இந்த சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட அடுத்த மகாராணி நான்தான்!” என்று தனக்குள்ளே கர்வத்துடன் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.

மறுபுறம், சென்னை அப்பல்லோ மருத்துவமனையின் தனி அறையில் இளவஞ்சிக்குச் சுயநினைவு திரும்பியிருந்தது. அவளது கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன. அவளது முகத்தில் இன்னும் அந்தப் பயங்கரமான மன அழுத்தத்தின் சோர்வு அப்படியே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவளருகே அமர்ந்திருந்த தோழி அகிலா, அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். “இளவஞ்சி… இப்போ எப்படிடி இருக்கே? கண்ணைத் திறந்து பார்டி,” என்றாள் கவலையோடு.

இளவஞ்சி பேச முயன்றாள், ஆனால் தொண்டை வறண்டு போய் வார்த்தைகள் வரவில்லை. நேற்று எல்லார் முன்னாடியும் தன் பிறப்பு ரகசியத்தை நினைத்துத் தான் பைத்தியம் போலக் கத்தியதும், அசிங்கப்பட்டதும் அவளது நினைவுக்கு வந்து அவளது கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் கசிந்தது.

அகிலா அவளது கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, “அழாதே இளவஞ்சி… நேத்து பார்ட்டில நீ அப்படி அழுது, தன்னைத்தானே துன்புறுத்திக்கிட்டு மயங்கி விழுந்தப்போ எனக்கு என்ன செய்யுறதுன்னே தெரியலடி. டாக்டர்ஸ் உன்னை அட்மிட் பண்ணிட்டு, நீ இந்த அளவுக்கு உடைஞ்சு போனதுக்கான காரணம் என்னன்னு கேட்டாங்க. அப்போ உங்க கம்பெனி ஓனர் தனஞ்செயன் சாரும் அங்கதான் இருந்தார். நீ எல்லார் முன்னாடியும் ‘நான் பெண்ணே இல்லை’ன்னு கத்துனதை வச்சு அவரும் ரொம்பக் குழப்பத்துல இருந்தார். அதான்…” என்று அகிலா லேசாக இழுத்தாள்.

“அதான் என்னடி?” என்று இளவஞ்சி பதற்றத்தோடு பார்த்தாள்.

“வேற வழியே இல்லாம, நீ அப்படி அழுததுக்கான காரணத்தை அவர் கேட்டப்போ… உன்னோட அந்தப் பிறப்பு ரகசியத்தைப் பத்தி நான் அவர்கிட்ட சொல்லிட்டேண்டி. நீ பிறப்பால பாலினக் குறைபாடோட பிறந்திருந்தாலும் உனக்குள்ள பெண்மைக்கான எல்லாமே இருக்குறதையும், உன் கடந்த காலத்துல உன் வளர்ப்புத் தாயோட தம்பி உனக்குச் செஞ்ச அநியாயத்தையும், அதனால உன் மனசுல இருக்குற அழுத்தத்தையும் அவர்கிட்ட விவரிச்சேன்,” என்றாள் அகிலா.

இளவஞ்சி அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். “ஐயோ… ஐயாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிட்டாயா அகிலா? இனி அவர் என்னை எப்படிப் பார்ப்பார்?” என்று கைகூப்பி அழுதாள்.

“அவர் உன் மேல ரொம்ப பரிதாபப்பட்டாருடி இளவஞ்சி. ஆனா… அவங்க குடும்பத்துக்கு வாரிசு வேணும்கிற அந்த ஒரு விஷயத்தால, உன்னைத் தன் வீட்டு மருமகளாக்கணும்னு அவர் மனசுல வச்சிருந்த ஆசையை அப்படியே கைவிட்டுட்டு, அங்கிருந்து கிளம்பி போயிட்டாரு,” என்று அகிலா உண்மையை உரைத்தாள்.

இளவஞ்சி தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டே, “எனக்கு இது நல்லாத் தேவைதான் அகிலா. ஆனா… நேத்து நடந்த அந்த பட்ஜெட் பிரச்சனைக்கு நான் காரணம் இல்லைடி. எனக்கு என்னமோ என் தங்கச்சி சினேகா மேலதான் சந்தேகமா இருக்கு. கண்டிப்பாக அவதான் என் மேல பழி வர்ற மாதிரி ஏதோ தில்லுமுல்லு பண்ணி இருக்கணும். அவளுக்கு என் மேல இருக்குற வஞ்சகம் எனக்குத் தெரியும்டி,” என்று அழுதுகொண்டே தன் சந்தேகத்தைக் கூறினாள்.

“அவ இவ்வளவு மோசமானவளாடி? நீ ஹாஸ்பிட்டல்ல இருக்குற விஷயம் கண்டிப்பா அவளுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். ஆனா அவ வீட்ல யார்கிட்டயும் சொல்லியிருக்க மாட்டா போலிருக்கு. இங்க உன்னைப் பார்க்க யாருமே வரலையே,” என்று அகிலா ஆதங்கப்பட்டாள்.

இளவஞ்சி ஒரு கசப்பான புன்னகையோடு, “அவ சொன்னாலும் எங்க சித்தி இங்க வர மாட்டாங்க அகிலா… எங்க அப்பாவும் வரமாட்டார். எனக்குன்னு இந்த உலகத்துல யாருமே இல்லைடி… சொந்தக் குடும்பமே என்னை ஒரு பாரமா, சாபமாத்தான் பார்க்குறாங்க. இப்படி எல்லாராலும் அசிங்கப்பட்டு, யாருமே இல்லாத அனாதையா வாழ்கிற இந்த வாழ்க்கை எனக்குத் தேவைதானாடி? நான் ஏன் இன்னும் உயிரோட இருக்கேன்னே தெரியல…” என்று தன் நெஞ்சில் இருந்த ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் கொட்டி, அழுதுகொண்டே தவித்துத் துடித்தாள்.

அவளது இந்த அதீத மன அழுத்தமும், தனக்கு என்று யாருமில்லை என்ற ஏக்கமும் அந்த மருத்துவமனை அறையையே சோகத்தில் மூழ்கடித்தது!

……..