10) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 10

அந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் பிரம்மாண்ட அரங்கம் இசையாலும் வண்ண விளக்குகளாலும் நிறைந்திருந்தது. தொழிலதிபர்களும் முக்கியப் பிரமுகர்களும் குழுமியிருக்க, மேடையில் தனஞ்செயன் ஐயா கம்பீரமாக வீற்றிருந்தார். கந்தர்வன் தன் அசுரத்தனமான கறுப்பு சூட் உடையில், அங்கே வந்திருந்த சர்வதேச கிளைன்ட்களுடன் மிகவும் நிதானமாகவும் கம்பீரமாகவும் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

இளவஞ்சி மேடைக்கு அருகே நின்று, கையில் இருந்த விழா நிரல் பட்டியலைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். விழா மிக கச்சிதமாகத் தொடங்கி, அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவளது கடின உழைப்பு அந்த விழாவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அப்போது, மேடையின் பின்புறமிருந்து கம்பெனியின் தலைமை மேனேஜர் மிகவும் பதற்றமான முகத்தோடு விறுவிறுவென தனஞ்செயன் ஐயாவின் அருகில் வந்தார். அவரது கையில் சினேகா கொடுத்திருந்த அந்த பட்ஜெட் அறிக்கை இருந்தது.

“ஐயா… ஒரு முக்கியமான பிரச்சனை. நம்ம பார்ட்டிக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பட்ஜெட்ல, சில சர்வதேச பிராண்டுகளோட விளம்பரச் செலவுல ஒரு பெரிய குழப்பம் இருக்குங்க ஐயா. பல லட்ச ரூபாய் கணக்கு இடிக்குது,” என்று மேனேஜர் தனஞ்செயனின் காதோரம் ரகசியமாகக் கூறினார்.

தனஞ்செயன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தார். “என்ன சொல்றீங்க மேனேஜர்? இந்த விழாவோட முழுப் பொறுப்பையும் இளவஞ்சிகிட்டதானே ஒப்படைச்சோம்? அவ எல்லா கணக்கையும் கச்சிதமா முடிச்சுட்டதா சொன்னாளே,” என்றார் சற்றே அதிர்ச்சியுடன்.

“எனக்கும் புரியலைங்க ஐயா. அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல இருந்து சினேகா தான் இந்த விபரங்களை என்கிட்ட கொண்டு வந்தா. அவ இளவஞ்சி மேடம்கிட்ட நேடியா கேட்க பயந்துட்டு என்கிட்ட கொடுத்திருக்கா. இந்தா பாருங்க…” என்று அந்த ஃபைலை அவரிடம் நீட்டினார்.

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருப்பதை மேடையிலிருந்து கவனித்த கந்தர்வன், மெதுவாக அவர்கள் அருகில் வந்தான். அவனது கழுகுக் கண்கள் அந்த ஃபைலின் மீது பாய்ந்தன. “என்னப்பா விஷயம்? என்ன பட்ஜெட் பிரச்சனை?” என்று தன் முரட்டுத்தனமான குரலில் கேட்டான்.

மேனேஜர் விபரத்தைக் கூற, தனஞ்செயன் ஐயாவின் முகம் சற்றே யோசனையில் ஆழ்ந்தது. சினேகா இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தன் கேபினுக்கு வந்து, மிகவும் அப்பாவியாக அழுதுகொண்டே ‘இளவஞ்சி கொடுத்த கணக்குல சந்தேகம் இருக்கு’ என்று சொன்ன வார்த்தைகள் இப்போது அவரது மனதில் நாராசமாக ஒலித்தன.

“இளவஞ்சியைப் பத்தி நான் எவ்வளவு நல்லா நினைச்சேன்… ஆனா, சினேகா சொன்னது உண்மைதானா? இவ்வளவு பெரிய கம்பெனிப் பணத்துல ஒரு குளறுபடி நடந்திருக்கா?” என்று தனஞ்செயன் மனதில் இளவஞ்சியைப் பற்றிய அந்த அசைக்க முடியாத நல்ல அபிப்பிராயத்தில் ஒரு பெரிய விரிசல் விழுந்தது.

கந்தர்வன் அந்த ஃபைலை வாங்கிப் பார்த்தான். அவனது உதடுகளில் ஒரு குத்தலான புன்னகை விரிந்தது. “பட்ஜெட் இன்சார்ஜ் இளவஞ்சிதானே… அவளை உடனே இங்க கூப்பிடுங்க,” என்றான் கறாரான குரலில்.

அரங்கத்தின் ஒரு மூலையில் நின்று இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த சினேகாவின் முகம் வஞ்சகப் பெருமிதத்தில் மிளிர்ந்தது.

“ஆரம்பிச்சிருச்சு… பூகம்பம் ஆரம்பிச்சிருச்சு. இளவஞ்சி… உன்னை எல்லார் முன்னாடியும் திருடின்னோ, இல்ல பொறுப்பற்றவன்னோ பழி சுமத்தி இந்த இடத்தை விட்டே துரத்தப் போறாங்க பாரு,” என்று தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஆவலோடு காத்திருந்தாள்.

சில நொடிகளில், மேனேஜர் இளவஞ்சியின் அருகில் வந்து, “இளவஞ்சி, சிஇஓ-வும் ஐயாவும் உன்னை மேடைக்குக் கூப்பிடுறாங்க. உடனே வா,” என்றார் சற்றே கண்டிப்பான குரலில்.

இளவஞ்சிக்கு ஏனோ இதயம் பலமாக அடித்துக் கொண்டது. அவள் தன் கோப்புகளை அணைத்தபடி மெதுவாக மேடையை நோக்கி நடந்தாள். அங்கே வந்திருந்த முக்கியப் பிரமுகர்கள் பலரின் பார்வையும் இப்போது மேடையின் மீது திரும்பியிருந்தது.

அவள் தனஞ்செயன் மற்றும் கந்தர்வனின் முன்னால் வந்து நின்றாள். “சொல்லுங்க சார்… ஐயா, கூப்பிட்டீங்களா?” என்று கனிவோடு கேட்டாள்.

தனஞ்செயன் அவளை ஒரு விசித்திரமான பார்வையோடு பார்த்தார். “இளவஞ்சி… இந்த விழாவுக்கான பட்ஜெட் கணக்குகள்ல பல லட்ச ரூபாய் வித்தியாசம் வருதுன்னு மேனேஜர் சொல்றாரு. நீ சரிபார்த்து கொடுத்த ஃபைல்ல இவ்வளவு பெரிய குளறுபடி எப்படி வந்தது? உன்னை நான் எவ்வளவு நம்பினேன்…” என்று அவரது குரலில் ஒரு பெரிய ஏமாற்றமும் கோபமும் கலந்திருந்தது.

இளவஞ்சி அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். “ஐயா… என்ன சொல்றீங்க? நான் எல்லா கணக்குகளையும் ரெண்டு தடவை வெரிஃபை பண்ணிதானே கொடுத்தேன். இதுல எந்தத் தப்பும் நடக்க வாய்ப்பே இல்லைங்க ஐயா,” என்று பதற்றத்தோடு கூறினாள்.

“ஆனா அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல இருந்து வந்த ரிப்போர்ட் வேற மாதிரி இருக்கு இளவஞ்சி,” என்று கந்தர்வன் அந்த ஃபைலை அவளுக்கு முன்னால் நீட்டினான். அவனது முரட்டுத்தனமான பார்வையில் இருந்த அந்த வம்படியான கூர்மை அவளை அடியோடு அச்சுறுத்தியது.

“சார்… என் மீது எந்தத் தப்பும் இல்லை. இந்த பட்ஜெட்ல நான் எந்தத் தில்லுமுல்லும் பண்ணல. யாரோ வேணும்னே…” என்று இளவஞ்சி தன் கௌரவத்திற்காகப் போராடிப் பேசினாள்.

“போதும் இளவஞ்சி!” என்று கந்தர்வன் தன் இடிமுழக்கக் குரலில் அதட்டினான். அரங்கத்தில் இருந்த சில முக்கியப் பிரமுகர்கள் தங்களுக்குள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர். அது ஒரு பெரிய அவமானமாக அங்கே உருவெடுத்தது.

“இவ்வளவு பெரிய சர்வதேச விழா நடக்குற இடத்துல, கம்பெனியோட பேரை அசிங்கப்படுத்துற மாதிரி இப்படி ஒரு பட்ஜெட் குளறுபடியை நான் சகிச்சுக்க மாட்டேன். நீ கச்சிதமா வேலை பார்ப்பேன்னு நம்பித்தான் இந்தப் பொறுப்பைக் கொடுத்தேன். ஆனா நீ இவ்வளவு பொறுப்பற்றவளா இருப்பேன்னு நினைக்கல. இப்போதைக்கு இந்த விழாவுல இருந்து நீ தள்ளி இரு. உன்னை வேலையை விட்டு அனுப்பலாமா வேண்டாமான்னு நான் அப்புறமா முடிவெடுக்குறேன். இப்போ இங்கிருந்து கிளம்பு!” என்று கந்தர்வன் எல்லார் முன்னாடியும் அவளைக் கோபமாகத் திட்டி, வேலையை விட்டு அனுப்பும் தொனியில் கத்தினான்.

ஒட்டுமொத்த அரங்கத்தின் பார்வையும் தன் மீது குத்த, இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்கூடு அவமானத்தாலும் வேதனையாலும் அடியோடு வெடித்தது. சினேகா அங்கே தூரத்தில் நின்று தன் வெற்றியை வஞ்சகமாக ரசித்துக் கொண்டிருப்பதை அவளது கண்கள் கண்டன.

தன்னை எல்லாரும் ஒரு திருடியைப் போலவும், ஏமாற்றுக்காரியைப் போலவும் பார்ப்பதை அவளால் தாங்கவே முடியவில்லை. நேற்று தனஞ்செயன் ஐயா காட்டிய அந்தப் பாசமும், ‘என் வீட்டு மருமகளாக்கிக்கிறேன்’ என்று சொன்ன அந்த நல்ல அபிப்பிராயமும் இன்று இந்த ஒரு ஃபைலால் சுக்குநூறாக உடைந்துவிட்டதை நினைத்தபோது, அவளது அசுர மூளை ஒட்டுமொத்தமாகக் கட்டுப்பாட்டை இழந்தது!

அவளது கடந்த காலத்தின் அத்தனை மன அழுத்தங்களும், அவளது பிறப்பு ரகசியத்தைப் பற்றிய அந்தப் பயங்கரமான தாழ்வு மனப்பான்மையும், இந்தச் சமூகம் தனக்கு விதித்திருக்கும் அநீதிகளும் ஒரே புள்ளியில் அவளது தலைக்குள் முட்டிக்கொண்டு வெடித்தன.

“இல்லை… நான் திருடி இல்லை! எனக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை… என்னை ஏன் எல்லாரும் இப்படி படுத்துறீங்க!” என்று இளவஞ்சி திடீரெனத் தன் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு, பைத்தியம் பிடித்தவள் போல ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் அதிரும் அளவுக்குக் கத்தினாள்!

அவளது இந்தத் திடீர் உணர்ச்சி வெடிப்பைப் பார்த்து அரங்கத்தில் இருந்த தொழிலதிபர்களும், தனஞ்செயனும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர்.

இளவஞ்சி தன் கைகளில் இருந்த கோப்புகளைத் தரையெங்கும் சிதறடித்துவிட்டு, தன் நகங்களால் தன் தலையையும் முகத்தையும் தானே துன்புறுத்திக் கீறிக்கொண்டாள். “உனக்குக் கல்யாணத் தகுதி இல்ல இளவஞ்சி… நீ ஒன்னும் இல்ல… நீ ஒரு பெண்ணே இல்ல… நீ ஒன்னும் இல்லடி!” என்று தன் ஆடைகளைக் பிடித்து இழுத்து, தன்னைத்தானே சித்திரவதை செய்துகொண்டு பைத்தியம் போலக் கதறி அழுது துடித்தாள்.

அவளது இந்த விசித்திரமான, கொடூரமான மன அழுத்தத்தின் உச்சக்கட்ட ஆட்டத்தைப் பார்த்து அங்கே குழுமியிருந்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் பயத்தில் அலறியது. கந்தர்வனின் கண்கள் கூட இந்த எதிர்பாராத காட்சியில் ஒரு நொடி நிலைதடுமாறிப் போயின.

இளவஞ்சி அழுதுகொண்டே, “என்னை விட்டுடுங்க…” என்று கத்திய அடுத்த நொடி, ஒட்டுமொத்த உடம்பும் நடுங்கி, கண்கள் சொருக அப்படியே அந்தப் பிரம்மாண்ட மேடையின் அருகிலேயே மயங்கிச் சரிந்து விழுந்தாள்!

அந்தப் பிரம்மாண்டமான விழா அரங்கம் அப்படியே மயான அமைதியில் மூழ்க, இளவஞ்சியின் அந்த அமானுஷ்யமான பிறப்பு ரகசியத்தின் முதல் திரை எல்லார் முன்னாடியும் கிழிந்து விழத் தொடங்கியது!

……

மேடையில் மயங்கி விழுந்த இளவஞ்சியைச் சுற்றி ஒட்டுமொத்த அரங்கமே பெரும் பரபரப்பில் ஆழ்ந்தது. வண்ண விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், கலைந்து கிடந்த கோப்புகளுக்கு நடுவே சுயநினைவற்றுத் தரையில் கிடந்த அவளது வெளுத்த முகம், அங்கே குழுமியிருந்த தொழிலதிபர்களுக்கும் பிரமுகர்களுக்கும் ஒரு விசித்திரமான பயத்தையும் குழப்பத்தையும் தந்தது.

“என்ன ஆச்சு இந்தப்பொண்ணுக்கு? திடீர்னு பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி கத்திட்டு மயங்கி விழுந்துடுச்சு!” என்று கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் தங்களுக்குள் ரகசியமாகப் பேசத் தொடங்கினர்.

அங்கிருந்தவர்களில், இந்த விழாவுக்கு வருகை தந்திருந்த மற்றொரு முன்னணி நிறுவனத்தின் உரிமையாளரான கௌதமின் தங்கை அகிலா சற்றும் யோசிக்காமல் மேடையை நோக்கி ஓடி வந்தாள். அகிலா, இளவஞ்சியுடன் கல்லூரிப் பருவத்தில் ஒன்றாகப் படித்த அவளது நெருங்கிய தோழி.

“இளவஞ்சி! இளவஞ்சி, கண்ணைத் திறடி!” என்று பதற்றத்தோடு அவளது முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்தாள் அகிலா. ஆனால் இளவஞ்சியிடம் எந்தவொரு அசைவும் இல்லை. அவளது நாடித் துடிப்பு மிக பலவீனமாக அடங்கிக் கொண்டு வந்தது.

தனஞ்செயன் ஐயா மேடையில் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றார். தன் மகனுக்கு மருமகளாகப் பேசி முடிக்க நினைத்த ஒரு பெண், எல்லார் முன்னாடியும் ‘நான் பொண்ணே இல்லை, எனக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை’ என்று தன்னைத்தானே துன்புறுத்திக் கொண்டு அலறிய வார்த்தைகள் அவரது காதுகளுக்குள் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்தன.

கந்தர்வன் தன் அசுர விழிகளில் ஒரு விசித்திரமான மௌனத்தோடு இளவஞ்சியையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் எந்தவொரு உணர்ச்சியையும் காட்டாமல் இரும்புப் பாறையாக இருந்தது.

“உடனே ஆம்புலன்ஸுக்கு போன் பண்ணுங்க!” என்று அகிலா கத்திய சத்தம் கேட்டு, கம்பெனி ஊழியர்கள் சிலர் அவசர அவசரமாகச் செயல்பட்டனர். அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் பரபரப்பிற்கு நடுவே இளவஞ்சி அம்புலன்ஸில் ஏற்றப்பட்டு, சென்னை அப்பல்லோ மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டாள். அகிலாவும் அவளுடனேயே சென்றாள்.

மருத்துவமனையின் அவசரச் சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு வெளியே (ICU) விளக்கு சிவப்பு நிறத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. விழாப் பரபரப்புகள் அனைத்தையும் கம்பெனி ஆட்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தனஞ்செயன் ஐயா மட்டும் நேராக மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தார்.

அவருக்குள் இளவஞ்சி சொன்ன வார்த்தைகள் ஒரு மிகப்பெரிய புதிராகக் குடைந்து கொண்டிருந்தது. அப்போதுதான், உள்ளே இருந்து வெளியே வந்த மருத்துவரிடம் அகிலா ஏதோ தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதை அவர் பார்த்தார்.

தனஞ்செயன் மெதுவாக அகிலாவின் அருகில் வந்தார். “அம்மா… நீங்க இளவஞ்சியோட பிரண்டா? அவளுக்கு என்ன ஆச்சுமா? திடீர்னு ஏன் எல்லார் முன்னாடியும் அப்படி நடந்துகிட்டா?” என்று மிகுந்த கவலையுடனும் குழப்பத்துடனும் கேட்டார்.

அகிலா தனஞ்செயனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. “நீங்க சக்கரவர்த்தி சார் தானே? இளவஞ்சி வேலை செய்யுற கம்பெனியோட ஓனர்…” என்று கேட்டவள், ஒரு நிமிடம் தன் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள்.

“சார்… அவ இன்னைக்கு இந்த நிலைமையில எல்லார் முன்னாடியும் பைத்தியம் மாதிரி கத்திட்டு விழுந்திருக்கான்னா, அதுக்குக் காரணம் அவ மனசுக்குள்ள வருஷக்கணக்கா பூட்டி வச்சிருக்கிற அந்தப் பயங்கரமான ரகசியமும், இந்தச் சமூகம் அவளுக்குக் கொடுத்த அசிங்கமான அழுத்தமும் தான் சார்,” என்றாள் அகிலா நெஞ்சடைத்த குரலில்.

“என்னம்மா சொல்றே? எனக்கு ஒன்னும் புரியலையே…” என்றார் தனஞ்செயன் சுருங்கிய புருவங்களுடன்.

“சார்… இளவஞ்சி பிறப்பிலேயே ஒரு விசித்திரமான பாதிப்போட பிறந்தவ. அவ பிறப்பால் ஒரு முழுமையான பெண்ணும் இல்லை, அதே சமயம் ஆணுமில்லை… அதாவது பாலினம் இல்லாத பெண் உருவத்தில் அவ பிறந்திருக்கா. ஆனா, ஒரு பெண்ணுக்கு உண்டான அத்தனை உணர்வுகளும், மென்மையும் அவளுக்குள்ள கச்சிதமா இருக்கு. இந்த ரகசியம் அவளை வளர்த்த தாயைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது,” என்று அகிலா உண்மையை உடைத்தாள்.

தனஞ்செயன் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தார். “என்ன… என்ன சொல்றே?” என்று அவரது நாக்கு தழுதழுத்தது.

“ஆமா சார். இதைக் காரணமா வச்சுதான், அவளோட வளர்ப்புத் தாயோட தம்பி… அதாவது அவளோட மாமா, அவ சின்னப் பொண்ணா இருக்கும்போது அவகிட்ட ரொம்ப தப்பா நடந்துக்கப் பார்த்தான். ‘நீயெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்க லாயக்கே இல்லாதவ, உன்னை மாதிரி ஆளுங்க இந்த மாதிரி அசிங்கமான தொழிலுக்குத்தான் சரிப்பட்டு வருவாங்க’ன்னு அவளோட கௌரவத்தைச் சிதைக்கப் பார்த்தான். அந்த வஞ்சக மிருகத்தோட கொடுமை தாங்க முடியாமத்தான், ஒரு நாள் அவ தன் கௌரவத்தைக் காப்பாத்திக்க அவனோட தலை மேல கட்டையைத் தூக்கி அடிச்சா!” என்று அகிலா சொல்லச் சொல்ல தனஞ்செயனின் உடம்பு நடுங்கியது.

“ஆனா, அந்த வீட்ல அவளுக்கு எந்த அநியாயத்துக்கும் நீதி கிடைக்கல சார். அந்த மாமா வீட்டார் அவ மேலேயே பழியைப் போட்டு அவளை ஒரு குற்றவாளியா பார்த்தாங்க. பிறப்பாலேயே தன்னைத்தானே தாழ்த்திக்கிட்டு, இந்த உலகத்துல தனக்கு கௌரவமான வாழ்க்கை வாழத் தகுதி இல்லைன்னு நினைச்சு, அவ தனக்குள்ளேயே ஒரு பெரிய அழுத்தத்தை வச்சுட்டு வாழ்ந்துட்டு இருக்கா. அவ மனசுல இருக்குற அந்தப் பயங்கரமான வலியை யாராலயும் புரிஞ்சுக்க முடியாது சார். இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல அவ மேல விழுந்த அந்தப் பழி, அவளோட கௌரவத்தை அடியோடு தாக்குனதால தான், அவளால அதைத் தாங்க முடியாம தன்னைத்தானே துன்புறுத்தி இந்த நிலைமைக்கு ஆளாகியிருக்கா!” என்று அகிலா அழுதுகொண்டே கூறி முடித்தாள்.

அகிலா சொன்ன அத்தனை விபரங்களையும் கேட்ட தனஞ்செயன் ஐயா, அப்படியே ஒரு மரநாற்காலியில் தளர்ந்து அமர்ந்தார்.

அவரது மனதில் இளவஞ்சி மீது அளவற்ற பரிதாபமும் பாசமும் பொங்கியது. “ஐயோ… இவ்வளவு பெரிய கொடுமையையா அந்தப் பிள்ளை தன் மனசுக்குள்ள சுமந்துட்டு இருந்திருக்கு?” என்று அவரது கண்கள் கலங்கின.

ஆனால், அதே சமயம்… அவரது பாரம்பரியமான குடும்பப் பின்னணியும், ஒரு தந்தையின் கடமையும் அவரது மூளைக்குள் குறுக்கே நின்றது.

“இளவஞ்சி ரொம்ப நல்ல பொண்ணு… ஆனா, என் மகனுக்கு மருமகளா வரக்கூடியவ இந்த சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட அடுத்த வாரிசைப் பெற்றுக் கொடுக்கணுமே! பிறப்பிலேயே இப்படி ஒரு பாதிப்பு இருக்கிற ஒரு பெண்ணால் அது எப்படி முடியும்? என் வம்சத்தோட வாரிசு என்னாவது?” என்ற எண்ணம் அவரது பாரம்பரிய சிந்தனையை அடியோடு உலுக்கியது.

இளவஞ்சி மீது எவ்வளவுதான் பரிதாபம் இருந்தாலும், தன் குடும்பத்தின் வாரிசு என்ற புள்ளியில் தனஞ்செயன் ஐயா தன் மனதை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டார்.

“நம் பையன் கந்தர்வனுக்கு இளவஞ்சியைக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு நினைச்ச அந்த ஐடியாவை இதோட நான் அப்படியே மறைச்சுட வேண்டியதுதான். இந்த விஷயம் கந்தர்வனுக்குத் தெரிய வரக் கூடாது. அவனோட முரட்டுத்தனமான குணத்துக்கு இந்த உண்மை தெரிஞ்சா அவன் எப்படியெல்லாம் ரியாக்ட் பண்ணுவான்னு தெரியாது. நாமளே இதை ரகசியமா சமாளிச்சுக்கணும்,” என்று தனக்குள்ளே ஒரு தீர்க்கமான முடிவுக்கு வந்தார் தனஞ்செயன்.

அந்தச் சமயம், மருத்துவமனையின் அந்தப் பகுதியில் கந்தர்வன் இல்லை. அவன் பார்ட்டி நடந்த ஹோட்டலிலேயே சில விபரங்களைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்ததால், தனஞ்செயன் ஐயா மட்டுமே இந்த ஒட்டுமொத்த பிறப்பு ரகசியத்தையும் கேட்கும் சூழல் அமைந்தது.

இளவஞ்சியின் பிறப்புப் பின்னணியும், அவளது கடந்த கால வலியும் தனஞ்செயன் ஐயாவுக்குத் தெரிய வந்த அதே வேளையில், சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தின் மருமகளாகும் தகுதியை அவரிடமிருந்து இளவஞ்சி இழந்தாள். ஆனால், இந்த உண்மைகள் எதுவும் தெரியாமல், சினேகா தன் அடுத்த கட்ட வஞ்சக ஆட்டத்திற்கு அடியில் காய் நகர்த்தக் காத்துக்கொண்டிருந்தாள்!

‌…….