அத்தியாயம் 8
காலை நேரத்துச் சூரிய ஒளி ஜன்னல்களின் வழியே உள்ளே புகுந்து, அந்தத் தளத்தையே பிரகாசமாக்கியிருந்தது.
இளவஞ்சி எப்போதும் போலத் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து, அன்றைய நாளுக்கான முக்கியக் கோப்புகளை கணினியில் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நேற்று மாலை கந்தர்வன் தனக்கு மிக அருகில் வந்து, அந்த முரட்டுத்தனமான குரலில் வம்படியாகப் பேசிவிட்டுச் சென்ற வார்த்தைகள் இன்னும் அவளது காதுகளுக்குள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தன. அவன் அருகில் வரும்போதெல்லாம் தனக்குள் ஏற்படும் அந்த விசித்திரமான நடுக்கத்தையும் தடுமாற்றத்தையும் அவளால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.
“அவர் எப்படிப்பட்ட முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் உள்ளவர்… நான் வெறும் உதவியாளர். அவரோட இந்த மிரட்டலான பாணிக்கு நான் எந்தக் காலத்திலயும் தலைவணங்கிடக் கூடாது,” என்று தனக்குள்ளே வைராக்கியமாக முணுமுணுத்துக் கொண்டவள், தன் கவனத்தை மீண்டும் வேலையின் பக்கம் திருப்பினாள்.
அதே நேரத்தில், கீழ் தளத்தில் சினேகா தன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஆனால் அவளது கவனம் கோப்புகளில் இல்லை. அவளது அசுர மூளை தன் அடுத்த கட்ட நகர்வை நோக்கித் தந்திரமாகக் காய் நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது.
அவள் தன் தோழி ரம்யாவை மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தாள். “ரம்யா, நான் கொஞ்ச நேரம் வெளிய போயிட்டு வர்றேன். மேனேஜர் கேட்டா, பேங்க் வேலை விஷயமா போயிருக்கான்னு சொல்லி சமாளிச்சுக்கோ,” என்று ரம்யாவின் காதோரம் ரகசியமாகக் கூறினாள்.
“சினேகா! இப்போதான் எல்லாம் கொஞ்சம் அமைதியாகியிருக்கு. மறுபடியும் நீ என்ன பண்ணப் போறே? எனக்குப் பயமா இருக்குடி,” என்று ரம்யா பதற்றத்தோடு அவளது கையைப் பற்றினாள்.
சினேகா அவளது கையை உதறிவிட்டு, உதடுகளில் ஒரு தந்திரப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். “நீ சும்மா இரு ரம்யா. இந்த சினேகா யாருன்னு காட்ட வேண்டிய நேரம் நெருங்கிடுச்சு. இப்போதைக்கு நான் ரொம்ப நல்ல பொண்ணா மாறப் போறேன். அந்த இளவஞ்சியோட கௌரவத்தை வேரோடு அறுக்கணும்கிறது என் லட்சியம். அதுக்கு நான் முதல்ல பிடிக்க வேண்டிய புள்ளி தனஞ்செயன் சார் தான்!” என்று வஞ்சகத்தோடு முணுமுணுத்துவிட்டு, தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு விறுவிறுவென வெளியேறினாள்.
சென்னையின் அமைதியான ஒரு பகுதியில் அமைந்திருந்தது அந்தப் பிரம்மாண்டமான முதியோர் மற்றும் ஆதரவற்றோர் தொண்டு நிறுவனம். தனஞ்செயன் வாரத்தில் ஒரு நாள் தன் வேலைகளைக் கடந்து, இந்தத் தொண்டு நிறுவனத்திற்கு வந்து அங்கிருப்பவர்களுக்குத் தன் கைகளால் உணவளிப்பதையும், அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். அது அவரது மனதிற்கு ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது.
அன்றும் தனஞ்செயன் அங்கே வந்திருந்தார். முதியவர்கள் சிலரிடம் கனிவாகப் பேசிக் கொண்டு, அவர்களுக்குத் தேவையான மருத்துவ உதவிகளைப் பற்றித் தன் டைரியில் குறித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அப்போது, அந்தத் தொண்டு நிறுவனத்தின் நுழைவாயிலில் சினேகா வந்து நின்றாள். அவளது முகம் எப்போதும் இருக்கும் கர்வத்தை இழந்து, மிகவும் எளிமையாகவும், சோகமாகவும், ஒரு அப்பாவியான பெண் போலவும் அப்பட்டமாக மாறியிருந்தது. அவள் தலைமுடியை எளிய முறையில் வாரி, கண்களில் ஈரப்பதத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தாள்.
அங்கே இருந்த முதியவர்கள் சிலருக்குத் தன் கைகளால் பழங்களை எடுத்துக்கொடுத்து, மிகவும் கனிவாகவும் பாசமாகவும் பேசுவது போல நடிக்கத் தொடங்கினாள்.
தற்செயலாக அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பிய தனஞ்செயன், அங்கே ஒரு பெண் மிகவும் அப்பாவியாக நின்று முதியவர்களுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருக்கும் சினேகாவைப் பார்த்தார்.
“யார் அது… சினேகா மாதிரி தெரியுது?” என்று தனஞ்செயன் சற்றே ஆச்சரியத்துடன் அவளை நோக்கி மெதுவாக நடந்து வந்தார்.
சினேகா அவர் வருவதைக் கவனித்துவிட்டாலும், தனக்கு எதுவுமே தெரியாதது போல, ஒரு முதியவரின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, “பாட்டி… உங்களுக்கு உடம்பு நல்லா இருக்கா? இந்தாங்க பழம் சாப்பிடுங்க,” என்று எமோஷனலாகப் பேசினாள்.
“சினேகா…” என்று தனஞ்செயனின் கனிவான குரல் பின்னாலிருந்து கேட்டது.
சினேகா திடுக்கிட்டுத் திரும்புவது போலத் திரும்பி, தன் கண்களை அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டு, “ஐயா… நீங்களா? வணக்கங்க ஐயா,” என்று பயபக்தியோடு கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றாள்.
“நீ என்னம்மா இந்த நேரத்துல இங்க? ஆபீஸ் டைம்ல இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கே?” என்று தனஞ்செயன் சற்றே கண்டிப்பும் கனிவும் கலந்த குரலில் கேட்டார்.
சினேகா தன் தலையைக் குனிந்து கொண்டு, “மன்னிச்சிடுங்க ஐயா… வெளிய சின்ன வேலை விஷயமா வந்தேன். அப்படியே இந்தத் தொண்டு நிறுவனத்துக்குப் பக்கத்துல வந்ததால, இங்க இருக்கிற பாட்டி தாத்தாக்களைப் பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன். எனக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே இந்த மாதிரி உதவி செய்றதுனா ரொம்பப் பிடிக்கும்ங்க ஐயா. என் மனசுக்கு ஏதோ ஒரு நிம்மதி கிடைக்கும்,” என்று மிகவும் அப்பாவியாக, ஒரு நல்ல பொண்ணு போல நாடகமாடினாள்.
அவள் சொன்ன வார்த்தைகளும், அவளது அந்த எளிய சோகமான முகமும் தனஞ்செயன் மனதில் ஒரு கணத்தில் ஒரு விசித்திரமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஒருவேளை இவளைப் பத்தி நாம் தப்பா கணக்கு போட்டுட்டேனோ என்று தனஞ்செயன் தன் மனதிற்குள் யோசித்தார்.
“இருந்தாலும் ஆபீஸ் நேரத்துல இப்படி வரக் கூடாதும்மா. ஆனா, உனக்குள்ள இப்படி ஒரு நல்ல குணம் இருக்குறதப் பார்க்கும்போது எனக்குச்சந்தோஷமா இருக்கு,” என்றார் தனஞ்செயன் சற்றே கனிவோடு.
“ஆபீஸ்ல நான் ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டதா எல்லாரும் நினைக்கிறாங்க. ஆனா நான் வேணும்னே எந்தத் தப்பும் பண்ணலைங்க ஐயா. என் மீது உங்களுக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் வரணும்னுதான் நான் ஆசைப்படுறேன்,” என்று சினேகா தன் அப்பாவிக் கதாபாத்திரத்தை மிக கச்சிதமாக அரங்கேற்றினாள்.
தனஞ்செயன் அவளது பேச்சைக் கேட்டு மெல்ல இளகினார். “சரிம்மா, நீ நல்ல பொண்ணுதான் தெரியுறா. போய் வேலையைக் கவனி,” என்றார்.
சினேகா அவருக்கு ஒரு மரியாதையான கும்பிடு போட்டுவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள். அவளது முகத்தில் இப்போது அந்த வஞ்சகப் புன்னகை மீண்டும் அரும்பியது. தனஞ்செயன் மனதில் தான் ஒரு நல்ல பெண் என்ற எண்ணத்தை விதைப்பதில் அவளது முதல் கட்டத் தந்திரம் கச்சிதமாக வெற்றியடைந்திருந்தது.
தனஞ்செயன் தொண்டு நிறுவனத்தில் இருந்து நேராக மீண்டும் கம்பெனிக்குத் திரும்பினார். லிஃப்டை விட்டு வெளியே வந்தவர், தன் அறைக்குச் செல்லாமல் நேராக இளவஞ்சியினுடைய மேஜை முன்னால் வந்து நின்றார்.
இளவஞ்சி பதறியடித்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றாள். “ஐயா… வாங்க ஐயா.”
தனஞ்செயன் அவளைப் பார்த்து மிகவும் பாசமாகப் புன்னகைத்தார். “இளவஞ்சி… உன்னைப் பார்க்கும்போது எனக்கு எப்போதும் ஒரு பெரிய நிம்மதி கிடைக்குதும்மா. உன் முகத்துல இருக்குற அந்த அமைதியும் நேர்மையும் தான் நமக்கு ஒரு பெரிய பலம். என் மகன் கந்தர்வன் ரொம்ப முரட்டுத்தனமானவன்… அவனோட வாழ்க்கையிலயும் குணத்திலயும் ஒரு பெரிய மாற்றம் வரணும்னா, உன்னை மாதிரி ஒரு உன்னதமான பொண்ணு தான் அவனுக்குப் பக்கத்துல இருக்கணும். உன்னை என் வீட்டுக்கு மருமகளா… அதாவது கந்தர்வனுக்குப் பேசி முடிக்கலாமான்னு என் மனசுல ஒரு பெரிய யோசனை ஓடிட்டே இருக்குமா,” என்று தன் மனதில் இருந்த ஆசையை இளவஞ்சியிடம் மிகவும் கனிவோடு வெளிப்படுத்தினார் தனஞ்செயன்.
தனஞ்செயன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இளவஞ்சியின் ஒட்டுமொத்த உலகமும் ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்து நின்றது போல இருந்தது! அவளது முகம் அப்படியே அதிர்ச்சியில் வெளுத்துப் போனது.
தனக்குள்ளே இருக்கும் அந்தப் பிறப்பு ரகசியமும், இந்தச் சமூகம் தனக்கு விதித்திருக்கும் அந்த விசித்திரமான வலியும் அவளது நெஞ்சுக்குள் சுரீரெனக் குத்தியது. அதுமட்டுமில்லாமல், கந்தர்வன் எப்படிப்பட்டவன்? எப்போதும் தன்னைச் சுற்றிப் பல பெண்களோடு இருக்கும் ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதன் அவன். அப்படிப்பட்டவனா நமக்குக் கணவனாக வரப்போகிறான் என்று நினைக்கும்போதே அவளுக்குள் ஒரு பயங்கரமான நடுக்கம் ஏறியது. தனக்கு எந்தக் கல்யாணத் தகுதியும் இல்லை என்ற அந்தப் பயங்கரமான உண்மையும், கந்தர்வனின் அந்தப் பெண் பித்து குணமும் அவளை ஒட்டுமொத்தமாக உரைய வைத்தது. அவள் என்ன சொல்வதென்றே தெரியாமல் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டாள்.
அதே நேரத்தில், சிஇஓ கேபினின் கதவு சட்டென்று திறக்கப்பட்டது. உள்ளே இருந்து கம்பீரமாக வெளியே வந்த கந்தர்வன், தன் தந்தை தனஞ்செயன் இளவஞ்சியிடம் ஏதோ மிகவும் எமோஷனலாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதை அந்த அசுரக் கண்களால் கூர்மையாகப் பார்த்தான்!
……….
கேபினின் வாசலில் நின்றிருந்த கந்தர்வனின் பார்வை, தன் தந்தை தனஞ்செயன் மற்றும் இளவஞ்சி ஆகிய இருவர் மீதும் அசுரத்தனமாகப் பதிந்தது. இளவஞ்சியின் முகத்தில் தெரிந்த அந்த அதீத அதிர்ச்சியும், அவளது வெளுத்துப் போன உதடுகளும் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான கணக்கை உருவாக்கின.
அவன் தன் கோட்டின் பொத்தான்களை மெல்ல மாட்டிக்கொண்டே, அந்த நளினமான சிங்க நடை போட்டு அவர்கள் அருகில் வந்தான். அவனது பிரம்மாண்டமான கரிய நிழல் அவர்கள் இருவர் மீதும் விழுந்தது.
“என்னப்பா… இந்தத் தளத்துல ஏதோ சீரியஸான டிஸ்கஷன் நடக்குற மாதிரி இருக்கு? அதுவும் என் பர்சனல் அசிஸ்டென்ட் முகமே மாறிப்போய் நிற்குது?” என்று தன் முரட்டுத்தனமான குரலில், லேசான குத்தலோடு கேட்டான் கந்தர்வன்.
தனஞ்செயன் தன் மகனை நிமிர்ந்து பார்த்து மெல்லப் புன்னகைத்தார். “ஒன்னுமில்லப்பா… சும்மா இளவஞ்சிகிட்ட கம்பெனியோட அடுத்த கட்ட வேலைகளைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தேன். அவளோட நேர்த்தியான உழைப்பு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு, அதான் பாராட்டினேன்,” என்று இளவஞ்சியின் தவிப்பைப் புரிந்துகொண்டு கதையை அப்படியே நாசூக்காக மாற்றினார்.
“அப்படியா…” என்று இழுத்த கந்தர்வன், தன் தந்தையின் வார்த்தைகளை நம்பியதாகத் தெரியவில்லை. அவனது கழுகுக் கண்கள் இளவஞ்சியின் முகத்தையே துளைத்தன.
“சரிப்பா, நீங்க உள்ள வாங்க. அந்த லண்டன் கிளைன்ட்ஸ் அனுப்பின புதிய பட்ஜெட் விபரங்களை உங்ககிட்ட காட்டணும்,” என்று தன் தந்தையை உள்ளே அழைத்தான்.
தனஞ்செயன் இளவஞ்சியை ஒருமுறை கனிவோடு பார்த்துவிட்டு, “சரிப்பா, வரேன்” என்று அவனது அறைக்குள் நுழைந்தார். கதவு மூடுவதற்கு முன்னால், கந்தர்வன் இளவஞ்சியை நோக்கி ஒரு விசித்திரமான, வம்படியான பார்வையை வீசிவிட்டுச் சென்றான்.
அவர்கள் உள்ளே சென்றதும், இளவஞ்சி அப்படியே தன் நாற்காலியில் சரிந்தாள். அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. நெஞ்சுக்கூடு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. தனஞ்செயன் ஐயா தன் மீது வைத்திருக்கும் அந்தப் பாசமும், மருமகளாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையும் அவளது இதயத்தை என்னவோ செய்தது. ஆனால், தனக்குள்ளே இருக்கும் அந்தப் பிறப்பு ரகசியம்… இந்தச் சமூகம் தனக்கு விதித்திருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான சாபம் அவளை அடியோடு உலுக்கியது.
அதுமட்டுமா? கந்தர்வன்… நினைக்கும்போதே உடம்பெல்லாம் நடுங்குகிறது. எப்போதும் தன்னைச் சுற்றிப் பல பெண்களோடு, தன் இஷ்டத்திற்கு வாழும் ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதன் அவன். அவனா நமக்குக் கணவன்? அவனது அந்த ஆதிக்கக் குணத்திற்கு முன்னால் தன்னால் ஒரு நிமிடம் கூட நிமிர்ந்து நிற்க முடியாது என்பதை அவளது உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது.
“இல்லை… இது நடக்கவே கூடாது. ஐயாவிடம் எப்படியாவது பேசி இந்த எண்ணத்தை மாற்ற வேண்டும்,” என்று தனக்குள்ளே வைராக்கியமாக முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.
மறுபுறம், தொண்டு நிறுவனத்தில் இருந்து திரும்பிய சினேகா, தன் இருக்கையில் அமர்ந்து பேனாவைத் தன் விரல்களால் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மனதில் தனஞ்செயனைச் சந்தித்த அந்த நிமிடங்களும், அவர் தன்னிடம் காட்டிய கனிவும் மீண்டும் மீண்டும் ஓடின.
“என் முதல் அம்பு கச்சிதமா பாய்ஞ்சிருக்கு. அந்தத் கிழவர் மனசுல ‘நான் ரொம்ப நல்ல பொண்ணு’ அப்படிங்கிற எண்ணம் லேசா உதிச்சாச்சு. ஆனா, இது மட்டும் போதாது. அந்த இளவஞ்சியோட கௌரவத்தை ஒட்டுமொத்தமா உடைக்கணும்னா, இன்னும் சில வேலைகளை நான் பண்ணணும்,” என்று வஞ்சகத்தோடு தனக்குள்ளே திட்டமிட்டாள்.
அப்போது அவளது மேஜை மீது இருந்த லேண்ட்லைன் போன் அடித்தது. எடுத்துப் பேசியவளின் முகம் சட்டென்று மாறியது.
“சினேகா… நாளைக்குக் காலையில நம்ம கம்பெனியோட பத்தாம் ஆண்டு விழாவுக்கான (10th Anniversary) ஆரம்பக்கட்ட மீட்டிங் மெயின் ஹால்ல நடக்குது. அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல இருந்து பட்ஜெட் விபரங்களோட நீயும் ரம்யாவும் அங்க வரணும்,” என்று மேனேஜர் உத்தரவிட்டுப் போனை வைத்தார்.
சினேகாவின் கண்களில் ஒரு புதிய வினோத ஒளி மின்னியது. பத்தாம் ஆண்டு விழா… ஒட்டுமொத்த நிறுவனமே, ஏன் இந்தத் தொழில்துறையே திரளப்போகும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான விழா.
“இந்த விழாவுலதான் என் அக்கா இளவஞ்சிக்கான அந்தப் பெரிய அவமானத்தை நான் தேடித் தரப்போறேன். அவளோட கௌரவம் அங்கே எல்லார் முன்னாடியும் உடையப் போகுது. அதுக்கு நான் இன்னும் கொஞ்ச நாள் ரொம்ப அமைதியா, அப்பாவியா நடிச்சே ஆகணும்,” என்று தன் நகங்களை கடித்தபடி கொடூரமான புன்னகையை உதிர்த்தாள் சினேகா.
மறுநாள் காலை.
நிறுவனத்தின் பிரம்மாண்டமான மாநாட்டு அரங்கம் (Conference Hall) ஊழியர்களால் நிறைந்திருந்தது. கம்பெனியின் பத்தாம் ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு நடத்தப்பட வேண்டிய பார்ட்டி, அழைக்கப்பட வேண்டிய முக்கியப் பிரமுகர்கள் மற்றும் பட்ஜெட் விபரங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதற்காக அனைவரும் கூடியிருந்தனர்.
மேடையில் தனஞ்செயன் மற்றும் கந்தர்வன் அமர்ந்திருக்க, மேடைக்குக் கீழே ஒரு முக்கியப் பொறுப்பில் இளவஞ்சி தன் கோப்புகளுடன் நின்று அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது எளிமையான கண்ணியமும் நேர்மையும் அந்த இடத்திலும் அவளைத் தனித்துக் காட்டியது.
அரங்கத்தின் ஒரு மூலையில் சினேகா மிகவும் சோகமாகவும், அமைதியாகவும், ஒரு அப்பாவியான பெண் போலவும் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். மேடையில் இருந்து தற்செயலாகக் கீழே பார்த்த தனஞ்செயனின் பார்வை சினேகாவின் மீது விழுந்தது.
அவளது அந்த எளிய, ஒடுங்கிய தோற்றத்தைப் பார்த்ததும் நேற்று தொண்டு நிறுவனத்தில் அவளைச் சந்தித்தது அவரது நினைவுக்கு வந்தது. “பாவம்… ஏழைப் பொண்ணு. ஆபீஸ்ல எல்லாரும் இவளைப் பத்தித் தப்பா பேசினாலும், இவளுக்குள்ள ஏதோ ஒரு நல்ல குணம் இருக்கு,” என்று தனஞ்செயன் சினேகாவை நோக்கி லேசாகத் தலையசைத்தார்.
சினேகா அதைத் தன் கழுகுக் கண்களால் கவனித்துவிட்டு, மிகவும் விசுவாசமாக அவருக்குத் தலைவணங்கித் தன் அப்பாவிக் கதாபாத்திரத்தை மேலும் பலப்படுத்தினாள்.
மீட்டிங் தொடங்கி விறுவிறுப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது கந்தர்வன் எழுந்து நின்று, தன் கம்பீரமான குரலில் பேசத் தொடங்கினான்.
“நம்ம கம்பெனியோட இந்த பத்தாவது ஆண்டு விழா சென்னையே அதிரும் அளவுக்கு ஒரு பிரம்மாண்டமான பார்ட்டியா இருக்கணும். இந்த விழாவோட ஒட்டுமொத்த ஒருங்கிணைப்புப் பொறுப்பையும் (Overall Coordination), பட்ஜெட் மேனேஜ்மென்ட்டையும் என் பர்சனல் அசிஸ்டென்ட் இளவஞ்சிகிட்ட ஒப்படைக்கிறேன். அவதான் இந்த விழாவோட மெயின் இன்சார்ஜ்!” என்று அதிரடியாக அறிவித்தான்.
ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் இளவஞ்சியை நோக்கிப் பெருமையுடன் கைதட்டியது. தனஞ்செயனும் அதை ஆமோதித்துத் தன் முகத்தில் ஒரு பெரிய திருப்தியோடு புன்னகைத்தார்.
ஆனால், இளவஞ்சிக்கோ அது ஒரு பெரிய சுமையாகத் தெரிந்தது. கந்தர்வனின் இந்தத் திடீர் அறிவிப்பும், அவளது தோள்களில் விழுந்திருக்கும் இந்தப் பெரிய பொறுப்பும் அவளைத் தவிக்க வைத்தது. அவள் மேடையில் இருந்த கந்தர்வனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
கந்தர்வன் அவளைப் பார்த்து தன் உதடுகளில் ஒரு வம்படியான, முரட்டுத்தனமான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டான். அவனது அந்தப் பார்வை, “என்ன இளவஞ்சி… இந்த பாஸோட அடுத்த ஆட்டத்தை எப்படிக் கையாளப் போறே?” என்று சவாலிடுவது போல் இருந்தது.
அதே நேரத்தில், அரங்கத்தின் மூலையில் நின்றிருந்த சினேகாவின் முகம் ஆத்திரத்தில் கருகியது. “ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பும் இவகிட்டயா? ரொம்ப நல்லது… இந்த விழாவுல இவளை வச்சு செய்யுற சதியில, இவளா இந்த வேலையை விட்டுட்டு ஓடுற மாதிரி பண்ணலை… நான் சினேகாவே இல்லை!” என்று தன் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, வரப்போகும் அந்தப் பெரிய புயலுக்கான வஞ்சகப் பாதையை நோக்கித் தன் அடியை எடுத்து வைத்தாள்!
……
