13) இச்சை ❣️

அத்தியாயம் 13

மாளிகையின் வரவேற்பறை ஒரு போர்க்களமாகக் காட்சியளித்தது. சுந்தரமூர்த்தி தலையில் அடிபட்டுச் சோபாவில் சாய்ந்து கிடக்க, சாவித்திரி அம்மாள் ஒரு மூலையில் வாய்கட்டப்பட்ட நிலையில் அழுதுகொண்டிருந்தார். விக்ரமின் ஆட்கள் நான்கு பேர் கையில் கத்திகளுடன் மிரட்டிக்கொண்டிருக்க, மித்ரா ஆரியனையும் மித்ரனையும் தன் இரு கைகளுக்குள் சிறைபிடித்து ஒரு சுவர் ஓரம் நின்றிருந்தாள்.

வீட்டு வேலை செய்யும் நபர்கள் தனியாக ஒரு அறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

“அம்மா… பயமா இருக்குமா!” என்று ஆரியன் அவளது சேலையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு அழுதான். அந்தச் சின்னஞ்சிறு பிஞ்சுகளின் அழுகுரல் அந்தப் பெரிய வீடெங்கும் எதிரொலித்தது.

“பசங்களை விட்டுடுங்க… அவங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ அதை என்கிட்ட கேளுங்க,” என்று மித்ரா நடுங்கும் குரலில், ஆனால் ஒரு தாய்க்கே உரிய துணிச்சலோடு கத்தினாள்.

“எங்களுக்குத் தேவை உன்னோட உயிர் இல்ல மித்ரா… அக்னியோட நிம்மதி! அவனைச் சாகடிக்கிறதை விட, அவன் உயிரை இப்படித் துடிக்க விடுறதுதான் விக்ரம் சாருக்குப் பிடிக்கும். அவனை அங்க கவனிச்சுட்டு இருப்பாங்க… இங்க உன்னை நாங்க கவனிப்போம்,” என்று ஒருவன் வக்கிரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே மித்ராவை நெருங்கினான்.

சரியாக அந்த நேரம், மாளிகையின் பிரதான கதவு ஒரு பெரும் சத்தத்துடன் உடைந்து சிதறியது. வெளியே பெய்து கொண்டிருந்த மழையின் சாரலோடு, ரத்தம் தோய்ந்த முகத்துடன் அக்னி உள்ளே நுழைந்தான். அவனது நெற்றியில் இருந்து வழிந்த ரத்தம் அவனது இடது கண்ணை மறைத்திருந்தது. ஒரு கையில் இரும்புத் தடி, மற்றொரு கையில் கட்டுக்கடங்காத ஆக்ரோஷம்.

அக்னியின் அந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும் விக்ரமின் ஆட்கள் ஒரு நிமிடம் மிரண்டு பின்வாங்கினர். அவன் மனிதனாகத் தெரியவில்லை; தன் கூட்டத்தைக் காக்க வந்த ஒரு காட்டுச் சிங்கத்தைப் போலத் தெரிந்தான்.

“அப்பா!” என்று ஆரியனும் மித்ரனும் கதறினர்.

அக்னி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. மின்னல் வேகத்தில் பாயந்து ஒருவனின் கழுத்தைப் பற்றி அப்படியே தூக்கிச் சுவரில் மோதினான். அடுத்த நொடி, அவன் கையில் இருந்த இரும்புத் தடி சுழன்றது. கத்தியுடன் பாய்ந்த இரண்டாவது ஆளின் மணிக்கட்டு உடைந்து சிதறியது. அக்னியின் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு கொடூரமான வேகம் இருந்தது.

மித்ரா திகைத்துப் போய் நின்றாள். அக்னியின் உடலில் இத்தனை காயங்கள் இருந்தும், அவன் காட்டும் அந்த அசுரத்தனமான பலம் அவளை மலைக்க வைத்தது. ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் அந்த நான்கு பேரும் ரத்த வெள்ளத்தில் தரையில் சரிந்தனர். அவர்கள் எழுந்து ஓடக் கூடத் தெம்பில்லாமல் முனகிக் கொண்டிருந்தனர்.

அக்னி மூச்சிரைக்க மித்ராவருகே வந்தான். அவனது கண்கள் இப்போது சிவந்து தகித்தன. மித்ரா பயத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் அழத் தொடங்கினாள். அக்னி தன் ரத்தம் தோய்ந்த கைகளால் அவளது முகத்தை வருடினான்.

“மித்ரா… பயப்படாதே… நான் வந்துட்டேன்,” என்று அவளது நெற்றியில் தன் நெற்றியைச் சாய்த்தான். அந்தத் தொடுதலில் இருந்த ஆழமான காதல் மித்ராவின் அத்தனை பயத்தையும் போக்கியது. அவள் கதறி அழுதபடி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

ஆரியனும் மித்ரனும் ஓடி வந்து அக்னியின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டனர். “அம்மாவுக்கு அடிபட்டுடுமான்னு பயந்தோம்ப்பா!” என்று மித்ரன் விம்மினான். அக்னி அப்படியே மண்டியிட்டு அமர்ந்து, மித்ராவையும் குழந்தைகளையும் ஒரே அணைப்பிற்குள் கொண்டு வந்தான். அவனது சட்டையில் இருந்த ரத்தம் அவர்களின் உடலிலும் ஒட்டியது, ஆனால் அது ஒரு பாதுகாப்பின் அடையாளமாகத் தெரிந்தது.

அப்போது அக்னியின் போன் தரையில் கிடந்து ஒலித்தது. அது விக்ரமின் அழைப்பு. அக்னி போனை எடுத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டான்.

“என்ன அக்னி? அங்க எல்லாரும் செத்துட்டாங்களா? இல்ல நீ செத்துட்டு இருக்கியா?” என்று விக்ரம் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

அக்னி கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தான். “விக்ரம்… என் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சு என் குடும்பத்து மேல கை வச்சதுதான் நீ செஞ்ச கடைசித் தப்பு. இத்தனை நாள் நான் உன்னைப் பிசினஸ் எதிரியா பார்த்தேன்… ஆனா இனிமே நீ ஒரு பிணம்! நீ எந்தப் பொந்துல ஒளிஞ்சிருந்தாலும் சரி, அங்கேயே உன்னை எரிப்பேன். நாளைக்குக் காலைல சூரியன் உதிக்கிறதுக்குள்ள உன் அழிவு ஆரம்பமாகும்!”

அவன் போனை ஓங்கித் தரையில் அடித்து உடைத்தான். அக்னி எழுந்து நின்று, அங்கிருந்த வேலைக்காரர்களை விடுவித்து அழைத்துச் சுந்தரமூர்த்தியையும் சாவித்திரி அம்மாளையும் கவனிக்கச் சொன்னான். பிறகு மித்ராவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

ஒரு சிறிய மருத்துவ குழுவை வீட்டில் ஆக்கிரமிப்பு செய்திருந்தது. பெரியவர்களுக்கு தனியாக ட்ரீட்மென்ட் . அக்னிக்கு முதல் உதவி மட்டும் செய்யப்பட்ட பிறகு சில காயங்களுக்கான மருந்து மித்ரா கையில் கொடுக்கப்பட்டது.

அறைக்குள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்டான். மித்ரா அவனது காயங்களை மருந்து போட்டுத் துடைக்க முயன்றபோது, அவன் அவளது கைகளைப் பற்றித் தடுத்தான். “இந்தக் காயம் ஆறணும்னா உன் அன்பு மட்டும் போதாது மித்ரா… விக்ரமோட ரத்தம் எனக்கு வேணும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி, நான் உனக்குக் கொடுக்கணும்னு நினைச்சது…”

அவன் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த வைர மோதிரத்தை எடுத்தான். அதில் ரத்தக் கறை படிந்திருந்தது. அதைத் துடைத்து, மித்ராவின் விரலில் அணிவித்தான். “இனி நீ அக்னியோட மனைவி. இந்த உலகத்துல எவன் வந்தாலும் உன்னை என்கிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியாது,” என்று அவளது இதழ்களை ஆழமாகச் சிறைபிடித்தான்.

அந்த இரவு, ரத்தமும் காதலும் ஒரு சேர அந்த மாளிகையில் நிறைந்திருந்தது. விக்ரமின் சவால் அக்னியை இன்னும் ஒரு பயங்கரமான நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது.

அந்த நள்ளிரவு மழையில் அக்னியின் மாளிகை ஒரு மயான அமைதியில் இருந்தது. ஆனால் அக்னியின் அறைக்குள் அனல் தெறித்துக் கொண்டிருந்தது. மித்ரா பதற்றத்துடன் அக்னியின் நெற்றியில் இருந்த காயத்திற்கு மருந்து தடவிக்கொண்டிருந்தாள். அக்னி எவ்வித வலியும் காட்டாமல், தனது ரகசிய டேப்லெட்டில் விக்ரமின் இருப்பிடத்தைக் கண்டறியும் வேலையில் தீவிரமாக இருந்தான்.

“சார்… போது சார். நீங்க இப்போ போற நிலைமையில இல்ல. விடியட்டும், அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்,” என்று மித்ரா கெஞ்சினாள்.

அக்னி அவளது கையைப் பிடித்து நிறுத்தினான். அவனது கண்கள் சிவந்து, ஒரு வேங்கையின் பார்வையைப் போல மின்னியது. “மித்ரா… என் மேல கை வச்சிருந்தா நான் விட்டிருப்பேன். ஆனா என் அம்மாவையும், அப்பாவையும், உன்னையும், அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளையும் பயப்பட வச்சிருக்கான் விக்ரம். அவன் இன்னும் ஒரு நிமிஷம் உயிரோட இருக்கிறது இந்த அக்னிக்கு அவமானம்!”

அவன் சட்டையை அணிந்துகொண்டு, தனது இடுப்பில் ஒரு சிறிய கத்தியைச் சொருகிக்கொண்டான். மித்ராவைத் தன் பக்கம் இழுத்து அவளது நெற்றியில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தமிட்டான். “குழந்தைங்க கிட்ட நான் வெளிய போனதைச் சொல்லாதே. அவங்க தூங்கிட்டு இருக்கட்டும். நான் வர்ற வரைக்கும் கதவைத் திறக்காதே,” என்று கட்டளையிட்டுவிட்டு வெளியேறினான்.

அக்னி தனது கருப்பு நிற காரில் ஏறி, விக்ரம் தங்கியிருந்த அந்தப் பழைய கிடங்கை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் சென்றான். அவனது போனில் விக்ரமின் போன் சிக்னல் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அந்தப் பழைய கிடங்கிற்கு வெளியே விக்ரமின் ஆட்கள் பத்து பேர் துப்பாக்கிகளுடன் காவல் நின்றனர். அக்னி காரின் விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு, சற்றுத் தள்ளியே நிறுத்தினான். அவன் காரிலிருந்து இறங்கிய விதம் ஒரு நிழலைப் போல இருந்தது. இருட்டில் மறைந்து மறைந்து சென்றவன், முதல் காவலாளியின் பின்னால் வந்து அவனது கழுத்தை ஒரே நொடியில் முறித்தான். சத்தம் கூட வராமல் அவன் கீழே விழுந்தான்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், அக்னியின் ஆக்ரோஷத்திற்கு முன்னால் அங்கு நின்றிருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராகச் சரிந்தனர். அக்னிக்கு இன்று எந்த விதிகளும் இல்லை. அவனது குடும்பத்தைத் தொட்ட எவனையும் அவன் உயிருடன் விடத் தயாராக இல்லை.

கிடங்கிற்குள் விக்ரம் தனது லேப்டாப்பில் ஏதோ ஒரு டீலை முடித்துக் கொண்டிருந்தான். வெளியே நடந்த சலசலப்பைக் கேட்டு அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். கதவு பலமாக உதைக்கப்பட்டுத் திறந்தது. அங்கே அக்னி நின்றிருந்தான். அவனது சட்டை முழுவதும் நனைந்திருந்தது, கையில் ஒரு ரத்தம் படிந்த இரும்புத் தடி.

“அக்னி! நீ வருவேன்னு தெரியும்… ஆனா இவ்வளவு சீக்கிரம் வருவேன்னு நினைக்கல,” என்று விக்ரம் எழுந்து நின்று ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்தான்.

“துப்பாக்கியை வச்சு மிரட்டுறது சின்னப் புள்ளைங்க விளையாட்டு விக்ரம். அக்னி கிட்ட விளையாடுறதுன்னா உன் உயிரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு விளையாடணும்!” என்று அக்னி ஒரே பாய்ச்சலில் விக்ரம் மீது விழுந்தான்.

விக்ரம் சுடுவதற்குள் அக்னி அவனது மணிக்கட்டைப் பிடித்துத் திருகினான். துப்பாக்கி கீழே விழுந்தது. இருவரும் தரையில் புரண்டு சண்டையிட்டனர். விக்ரம் ஒரு தேர்ந்த குத்துச்சண்டை வீரனாக இருந்தாலும், அக்னியிடம் இருந்த அந்த வெறி அவனது பலத்தை நூறு மடங்காக்கியிருந்தது. அக்னி விக்ரமின் முகத்தில் சரமாரியாகக் குத்துக்களை இறக்கினான்.

“என் அப்பாவை அடிச்சியே… இது அதுக்கு!” ஒரு குத்து.
“என் அம்மாவை பயமுறுத்தினியே… இது அதுக்கு!” மற்றொரு குத்து.
“கடைசியா… என் மித்ராவையும் பசங்களையும் தொடப் பார்த்தியே… இது அதுக்குடா!” என்று சொல்லி விக்ரமின் தலையைத் தரையில் ஓங்கி முட்டினான்.

விக்ரம் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்து முனகினான். “அக்னி… என்னை நீ ஒன்னும் பண்ண முடியாது… நான்…”

“நீ செத்துட்ட விக்ரம். ஆனா உன்னை நான் இப்போ கொல்ல மாட்டேன். நீ செஞ்ச பாவத்துக்கு அந்த நரகமே உன்னைத் தேடி வரும்,” என்று சொல்லிவிட்டு, அக்னி தனது போனில் ஒரு நம்பரை அழுத்தினான். அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் அந்த இடத்தைச் சர்வதேசக் காவல்துறை (Interpol) சூழ்ந்தது.

விக்ரம் அமெரிக்காவில் செய்த பல மில்லியன் டாலர் மோசடி புகார்கள் மற்றும் அங்கிருந்து அவன் தப்பி வந்ததற்கான ஆதாரங்களை அக்னி ஏற்கனவே சேகரித்து வைத்திருந்தான். விக்ரம் இப்போது இந்தியச் சட்டத்திடம் மட்டுமல்ல, சர்வதேசச் சட்டத்திடமும் சிக்கிக்கொண்டான்.

அக்னி வெளியே வந்தான். மழை நின்றிருந்தது. அவன் தனது காரில் ஏறி மாளிகைக்குத் திரும்பினான். விடியற்காலை நான்கு மணி. அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது மித்ரா ஹாலிலேயே அமர்ந்து காத்துக் கொண்டிருந்தாள். அக்னியைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்து அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“சார்… நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா? என்னாச்சு?”

அக்னி அவளைத் தூக்கித் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். “எல்லாம் முடிஞ்சது மித்ரா. விக்ரம் இனிமே சூரிய வெளிச்சத்தைப் பார்க்க மாட்டான். இனி நமக்கும் நம்ம பிள்ளைங்களுக்கும் எந்தப் பயமும் இல்லை.”

சாவித்திரி அம்மாளும் சுந்தரமூர்த்தியும் மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தனர். அக்னி தனது பெற்றோரின் கால்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றான். “அப்பா… மன்னிச்சுடுங்க. எனக்காக நீங்க இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டியதாயிடுச்சு.”

சுந்தரமூர்த்தி அக்னியைத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டார். “இல்லடா அக்னி… இன்னைக்குத்தான் நீ ஒரு உண்மையான தலைவனா, ஒரு அப்பாவா ஜெயிச்சிருக்க.”

என்று சொன்னவுடன் நிம்மதி அடைந்தால் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று அனைவரும் தங்கள் அறைக்குள் தஞ்சம் அடைந்தனர்..

அப்பொழுது மணி விடியற்காலை ஐந்து மணி வெயில் காலம் தொடங்கிவிட்டு அறிகுறியாக சற்று மங்கலான சூரிய ஒளி தென்பட்டது..

அக்னி ஒரு வெள்ளை நிற பனியனும் வெள்ளை நிற டிராக் அண்ட் அணிந்து கொண்டு நின்று கொண்டிருக்க அவன் கரங்களைப் பற்றிய வரும் மித்ரா அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“எல்லாமே புயல் மாதிரி வந்து போயிடுச்சு மித்ரா ஆனா நீ என்ன இவ்வளவு சீக்கிரம் ஏத்துக்குவ அப்படின்னு நினைச்சு கூட பாக்கல”.

என்று இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக தங்களுக்குள் நடந்த கூடலுக்கு சாட்சியாக அவள் கழுத்தின் ஓரம், இருக்கும் அந்த தடம் இன்னும் கரையாமல் இருப்பதை சுட்டிக்காட்டி சொல்ல.

“உங்களை யாருக்கு தான் பிடிக்காது நீங்கதான் என்ன மயக்கிட்டீங்க”.

என்று அவனைப் பார்த்து கிண்டல் அடிக்க குழந்தைகள் இருவரும் இவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை பார்த்து, “அம்மா.. அப்பா அப்பா”.. என்று சிரிக்கத் தொடங்க அவர்கள் அழகாக நின்று கொண்டிருக்கும் காட்சி ஒரு அழகிய குடும்பத்தை சுட்டிக்காட்டுவது போல் இருந்தது.

அன்று காலை விடியல் அந்த மாளிகையில் ஒரு புதிய உற்சாகத்தைத் தந்தது. அக்னி மித்ராவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “அம்மா… இன்னைக்கே நம்ம குடும்ப ஜோசியரை வரச் சொல்லுங்க. எனக்கும் மித்ராவுக்கும் வர்ற முகூர்த்தத்திலேயே கல்யாணம் நடக்கணும்,” என்றான் அக்னி அதிகாரமும் காதலும் கலந்த குரலில்.

மித்ராவின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. ஆரியனும் மித்ரனும் “அம்மா… அப்பா…” என்று கத்தியபடி வந்து அவர்களைக் கட்டிக்கொண்டனர். அக்னியின் சாம்ராஜ்யம் இப்போது முழுமையடைந்தது.

ஆனால், ஜெயிலுக்குச் சென்ற ரகுநாத் மற்றும் நடராஜன் இவர்களின் இந்தச் சந்தோஷத்தை வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்களா? அல்லது ஏதேனும் ஒரு புதிய சதி பின்னால் காத்திருக்கிறதா?