அத்தியாயம் 8
தோட்டத்தின் புல்வெளியில் அக்னியும் மித்ராவும் அமர்ந்திருந்த அந்தத் தருணம் ஒரு ஓவியம் போல இருந்தது. ஆரியன் அக்னியின் முதுகில் ஏறிக்கொண்டு “குதிரை… குதிரை…” என்று விளையாட, மித்ரன் மித்ராவின் மடியில் அமர்ந்து அவளது விரல்களைப் பிடித்துக் கொண்டு விளையாடினான். அக்னி மெல்ல மித்ராவின் பக்கம் சாய்ந்து, அவளது காதோரம், “இந்த சந்தோஷத்துக்காகத்தான் இத்தனை வருஷமா என் இதயம் காத்துட்டு இருந்திருக்கு மித்ரா…” என்று கிசுகிசுத்தான்.
மித்ரா வெட்கத்துடன் புன்னகைத்து, அக்னியின் சட்டையை லேசாகப் பிடித்தாள். “எனக்கும் தான் சார்… ஆனா இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது ஒரு பக்கம் பயமாவும் இருக்கு,” என்றாள்.
பிறகு நேரமானதை தொடர்ந்து குழந்தைகள் இருவரையும் மேல் அறையில் சாவித்திரி ஒப்படைத்துவிட்டு திரும்பும் பொழுது சுந்தரமூர்த்தி உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்று அழைக்க இருவரும் ஹாலை நோக்கி வந்தனர்
_
ஹாலில் வந்து நின்ற அக்னியை ஏறிட்ட சுந்தரமூர்த்தி, பெருமூச்சு ஒன்றை வெளிப்படுத்தினார். “அக்னி, அன்னைக்கு உன் விருப்பத்தை மீறி, நானும் உன் அம்மாவும் சேர்ந்து தான் ஸ்வேதா உனக்குச் சரியானவளா இருப்பான்னு ஆசைப்பட்டு அந்தப் பெண்ணை உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சோம். ஆனா அந்த முடிவு உன்னோட வாழ்க்கையையே தலைகீழா மாத்திடுச்சு. அவ உனக்குக் கொடுத்த வலியைப் பார்த்த ஒரு அப்பாவா, இன்னும் என்னால அந்த குற்ற உணர்ச்சியில இருந்து மீள முடியல,” என்றார்.
சுந்தரமூர்த்தி தொடர்ந்தார், “அன்னைக்கு நாங்க தப்பு பண்ணோம், ஆனா இன்னைக்கு நீயே உனக்குத் தப்பு பண்ணிக்கிற மாதிரி இருக்கு அக்னி. இந்தப் பெண் மித்ரா… இவளைப் பத்தி நமக்கு என்ன தெரியும்? யாரும் இல்லாத ஒரு அனாதைன்னு சொல்லப்படுற ஒரு பெண்ணை, எடுத்தவுடனேயே உன் வாழ்க்கையில இவ்வளவு தூரம் அனுமதிச்சிருக்கிறது எனக்குப் பயமா இருக்கு. மறுபடியும் நீ ஏமாந்து போயிடுவியோன்னு பதற்றமா இருக்குப்பா,” என்றார்.
அவர் பேசி முடிப்பதற்குள், போர்டிகோவில் ஒரு கார் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது. கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவளைக் கண்டு சுந்தரமூர்த்தியின் முகம் சுருங்கியது. அது ஸ்வேதாவின் தங்கை ரேகா.
“வாவ்! நான் ரொம்ப சரியான நேரத்தில் தான் வந்து இருக்கேன்னு நினைக்கிறேன் மாமா!” என்று நக்கலாகச் சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே வந்த ரேகாவைப் பார்த்ததும் சுந்தரமூர்த்திக்கு எரிச்சல் தலைக்கேறியது. “ரேகா! நீ எதுக்கு இப்போ இங்கே வந்திருக்க?” என்று அவர் கடுமையாகக் கேட்டார்.
ரேகா தன் கையிலிருந்த பேக்கை சோபாவில் வீசிவிட்டு, அந்த வீட்டைச் சுற்றி ஒரு பார்வை பார்த்தாள். “ஏன் மாமா… இது என் அக்கா வாழ்ந்த வீடு. இங்கே எனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. என் அக்காவுக்குப் பதிலா ஒரு சாதாரண வேலைக்காரி இந்த வீட்டையே ஆளப்பார்க்கிறான்னு கேள்விப்பட்டேன், அதான் நேர்ல பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்,” என்று மித்ராவை ஏளனமாகப் பார்த்தாள்.
மித்ரா அக்னியின் பின்னால் ஒதுங்கி நின்றாள். அக்னி பற்களைக் கடித்தபடி, “ரேகா! இது உன் அக்கா வாழ்ந்த வீடா இருக்கலாம், ஆனா இப்போ இது என் வீடு. மரியாதையா வெளியே போ,” என்று கர்ஜித்தான்.
ரேகா அசரவில்லை. “அப்படிப் போக முடியாது அக்னி. மாமா, நீங்களுமா இவளை நம்புறீங்க? அனாதைன்னு சொல்லிக்கிட்டு வந்து அக்னியைத் தன் வலையில விழ வச்சிருக்கா,” என்று மித்ராவை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள்.
சரியாக அந்த நேரம், மாடியில் உறக்கத்தில் இருந்து விழித்துஅழுதபடி ஓடி வந்த ஆரியனும் மித்ரனும், யாரையும் பொருட்படுத்தாமல் நேராக வந்து மித்ராவின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டனர். “டீச்சர்… டீச்சர்…” என்று அவர்கள் அழுதுகொண்டே அவளைத் தேடிய விதம், அந்த இடத்தையே ஒரு நிமிடம் மௌனமாக்கியது.
மித்ரா சட்டென்று குனிந்து இருவரையும் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டாள். “அழாதீங்கடா… இதோ டீச்சர் இருக்கேன்ல,” என்று அவள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திய விதமும், அந்தப் பிஞ்சு குழந்தைகள் அவளிடம் காட்டிய அந்தப் பற்றும் சுந்தரமூர்த்தியின் மனதில் ஒரு மெல்லிய அசைவை ஏற்படுத்தியது. ஸ்வேதா இருந்தபோது கூட இந்தக் குழந்தைகள் இவ்வளவு சீக்கிரம் ஒருவரிடம் ஒட்டியதில்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும்.
ஆனாலும், அந்த ஒரு மாற்றம் மட்டும் அவரது நீண்ட காலப் பயத்தைத் தீர்த்துவிடவில்லை. ரேகா ஒரு பக்கம் அதிகாரத்தோடு அங்கே அமர, அக்னி ஆவேசமாக அவளைப் பார்க்க, மித்ரா குழந்தைகளுடன் மௌனமாக நின்றாள். அந்த மாளிகைக்குள் ஒரு பெரிய போர் தொடங்கிவிட்டது. ஒரு பக்கம் அக்னியின் பிடிவாதம், இன்னொரு பக்கம் சுந்தரமூர்த்தியின் பயம், மறுபக்கம் ரேகாவின் வஞ்சகம். இதற்கு நடுவில் மித்ராவின் நிலை என்னவாகப் போகிறது?
மாளிகையின் ஹாலில் நிலவிய அந்த இறுக்கம், ஒரு எரிமலை வெடிப்பதற்குத் தயாராக இருப்பதைப் போலவே இருந்தது. சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்த ரேகா, தன் நகங்களை ரசித்துப் பார்த்தபடி மித்ராவை ஏளனமாகப் பார்த்துச் சிரித்தாள். சுந்தரமூர்த்தி ஒரு தூணில் சாய்ந்து கொண்டு, தன் மகனுக்கும் இந்த அந்நியப் பெண்ணுக்கும் இடையிலான மோதலை அமைதியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.
“அக்னி, நான் அமெரிக்காவிலிருந்து சும்மா வரல. இந்த வீட்டுப் பையன்களுக்கு ஒரு உண்மையான சொந்தக்காரங்க வேணும்னு தான் வந்திருக்கேன். என் அக்கா ஸ்வேதாவோட இடத்துல இந்த மாதிரி ஒரு அனாதையை உட்கார வச்சிருக்கிறதை பார்த்தா எனக்கு ரத்தம் கொதிக்குது,” என்று ரேகா தன் குரலில் விஷத்தைக் கக்கினாள்.
அக்னி அவளருகே நெருங்கிச் சென்றான். அவனது கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருந்தன. “சொந்தக்காரங்களா? ஸ்வேதா இருந்தப்போ கூட நீ இந்த வீட்டுப் பக்கம் தலை வச்சுப் பார்த்தது இல்ல ரேகா. இப்போ எப்போதிருந்து உனக்கு என் பசங்க மேல இவ்வளவு அக்கறை வந்தது? உன்னோட நோக்கம் என்னன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். மரியாதையா சொல்றேன்… கிளம்பிடு!”
ரேகா அசால்ட்டாக எழுந்து நின்று மித்ராவை நோக்கி நடந்தாள். மித்ரா குழந்தைகளை இறுக அணைத்தபடி பின்வாங்கினாள். “ஏய் மித்ரா! நீ ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி. ஒரு கேர் டேக்கரா உள்ள வந்து, முதலாளியையே உன் வசப்படுத்திட்ட. ஆனா ஒன்னு புரிஞ்சுக்கோ, இது ஸ்வேதாவோட சாம்ராஜ்யம். இங்கே நீ வெறும் தூசி தான்,” என்று ரேகா மித்ராவின் தோளைத் தள்ள முயன்றாள்.
அடுத்த நொடி, அக்னி ரேகாவின் மணிக்கட்டைப் பிடித்துத் தடுத்தான். அவனது பிடி இரும்பு போல இருந்தது. “இன்னொரு தடவை இவ மேல கை வச்ச… உன் கையை என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது. மித்ரா இந்த வீட்டு வேலைக்காரி இல்ல… அவ இந்த வீட்டோட கௌரவம். புரியுதா?” என்று கர்ஜித்தான்.
சுந்தரமூர்த்தி இடையில் குறுக்கிட்டார். “அக்னி! நிறுத்து. ரேகா சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கு. அவ ஸ்வேதாவோட தங்கை. அவளுக்கு இந்த வீட்டுல தங்குறதுக்கு உரிமை இருக்கு. நீ ஒரு அந்நியப் பெண்ணுக்காக உன் சொந்த பந்தங்களை வெளியே போகச் சொல்றது முறையல்ல,” என்றார் அழுத்தமாக.
அக்னி அதிர்ச்சியுடன் தன் தந்தையைப் பார்த்தான். “அப்பா… இவ என்ன மாதிரியானவன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?”
“எனக்குத் தெரியும் அக்னி. ஆனா மித்ராவைப் பத்தி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. அதான் எனக்குப் பயமா இருக்கு. ரேகா இங்கேயே தங்கட்டும். அவ வந்த பிறகுதான் இந்த வீட்டுல சில விஷயங்கள் தெளிவாக்கும்,” என்று சுந்தரமூர்த்தி சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவெனத் தன் அறைக்குச் சென்றார்.
ரேகா ஒரு வெற்றிக் களிப்புடன் மித்ராவைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். “கேட்டியா அக்னி? மாமாவே சொல்லிட்டாரு. சோ, இனிமே நான் இந்த வீட்டை ஒரு வழி பண்ணாம விடமாட்டேன்,” என்று சொல்லிவிட்டுத் தனது பெட்டிகளைத் தூக்கிக்கொண்டு மாடிக்குச் சென்றாள்.
மித்ராவின் கண்கள் கலங்கின. அக்னி அவளைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான இயலாமை தெரிந்தது. “மித்ரா… பயப்படாதே. அவளை நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ பசங்களை அழைச்சிட்டு உன் அறைக்குப் போ,” என்றான் கம்மிய குரலில்.
அன்று இரவு முழுவதும் மித்ராவிற்குத் தூக்கமே வரவில்லை. ரேகாவின் வருகை ஒரு பெரிய ஆபத்தின் அறிகுறி என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. நள்ளிரவு தாண்டிய வேளையில், யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டுத் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். மெதுவாகக் கதவைத் திறந்தபோது அங்கே அக்னி நின்று கொண்டிருந்தான்.
அவனது முகம் வாடிப் போயிருந்தது. மித்ரா அவனை உள்ளே வரச் சொல்லிவிட்டுத் தாளிட்டாள். அக்னி எதுவும் பேசாமல் மித்ராவை அப்படியே கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டான். அவனது உடல் நடுக்கம் அவளுக்குப் புரிந்தது.
“மித்ரா… எனக்குப் பயமா இருக்கு. உன்னை என்கிட்ட இருந்து பிரிச்சிடுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு,” என்று அவன் அவளது தோளில் முகம் புதைத்துச் சொன்னான்.
மித்ரா அவனது முதுகை மெல்ல வருடினாள். “சார்… நிதானமா இருங்க. யாரும் யாரையும் பிரிக்க முடியாது. ஐயாவுக்கு என் மேல சந்தேகம் இருக்கிறது நியாயம் தான். நான் அதை என் அன்பால மாத்துவேன். ஆனா இந்த ரேகா…”
அக்னி அவளது முகத்தைத் தூக்கி, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். “ரேகாவுக்குத் தெரியாது மித்ரா… உனக்கும் எனக்கும் இடையில இருக்குற அந்தப் பந்தம் எவ்வளவு ஆழமானதுன்னு. அவ எவ்வளவோ பேசி என் அப்பாவைக் குழப்பலாம், ஆனா என் மனசை யாராலயும் மாத்த முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளது நெற்றியில் ஒரு நீண்ட முத்தத்தைப் பதித்தான்.
இருவரும் அந்த இருட்டில் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்தபடி நின்றனர். வெளியே புயல் வீசிக்கொண்டிருந்தது, உள்ளே ரேகா என்கிற புயல் எப்போது வெடிக்கும் என்கிற தவிப்பு இருந்தது.
ஆனால் அந்த அணைப்பில், அக்னியும் மித்ராவும் தங்களுக்குள் ஒரு ரகசியப் பாதுகாப்பை உணர்ந்தனர். ரேகாவின் வருகை அவர்கள் காதலை அசைக்கப் போகிறதா அல்லது இன்னும் உரமாக்கப் போகிறதா என்பது போகப்போகத்தான் தெரியும்.
