அத்தியாயம் 6
அக்னியின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு உள்ளே ஓடிவந்த சங்கமித்ராவிற்கு உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. ஹாலில் இருந்த பெரிய நிலைக்கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைப் பார்த்தாள். கலைந்திருந்த தலைமுடியும், அழுகையால் சிவந்திருந்த கண்களும், அக்னி பிடித்து இழுத்ததில் மணிக்கட்டில் ஏற்பட்டிருந்த அந்தச் சிறு செந்நிறத் தழும்பும் அவளது நிலையை அவளுக்கே பறைசாற்றின.
“என்ன வாழ்க்கை இது?” என்று அவளுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. அனாதை இல்லத்தில் வளர்ந்தபோது இருந்த தனிமையை விட, இந்த மாளிகையில் அக்னியின் ஆதிக்கத்திற்கும், அதிகாரத்திற்கும் நடுவே இருக்கும் இந்தத் தனிமை அவளை அதிகம் அச்சுறுத்தியது.
அவள் சமையலறைக்குள் நுழைந்தபோது, சாவித்திரி அம்மா அங்கே பாத்திரங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். மித்ராவைப் பார்த்ததும் அவர் பதறிப்போய் அருகில் வந்தார். “என்னம்மா… என்னாச்சு? ஏன் இப்படி அழுதுட்டு இருக்க? அக்னி ஏதாவது சொன்னானா?” என்று வாஞ்சையுடன் கேட்டார்.
மித்ரா சட்டென்று சாவித்திரி அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டு விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
“அம்மா… அக்னி சார் ஏதேதோ பேசுறாரு. ஐயா முன்னாடி என்னை அப்படி உரிமை கொண்டாடுறாரு. ஐயாவுக்கு என் மேல எவ்வளவு கோபம் வந்திருக்கும் தெரியுமா? என்னை ஒரு பணத்தாசை பிடிச்சவளா நினைக்கிறாரு அம்மா.
எனக்கு பயமா இருக்கும்மா. நான் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணு, எனக்கு இந்த உலகமே தெரியாது. அக்னி சாரோட கோபமும் சரி, அவரோட பிடிவாதமும் சரி… என்னால தாங்கிக்க முடியல,” என்று விக்கி விக்கிச் சொன்னாள்.
சாவித்திரி அவளது தலையை மெல்லக் கோதிவிட்டார். “அழாதம்மா… என் மகன் அக்னியைப் பத்தி உனக்குத் தெரியாது. அவன் ஒரு பிடிவாதக்காரன் தான், ஆனா அவன் எதையும் மனசுல ஒளிச்சு வைக்க மாட்டான். ஸ்வேதா போனதுக்கு அப்புறம் அவன் ஒரு இயந்திரம் மாதிரி தான் சுத்திட்டு இருந்தான். இப்போதான் அவன்கிட்ட ஒரு உயிரோட்டம் தெரியுது. என் வீட்டுக்காரருக்கு ஆரம்பத்துல அப்படித்தான் இருக்கும், ஆனா அக்னியோட சந்தோஷம் தான் அவருக்கு முக்கியம். நீ கிளம்பிட்டா என்னோட பேர பசங்க என்ன ஆவாங்கன்னு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாரு,” என்று ஆறுதல் சொன்னார்.
மித்ரா மௌனமானாள். ஆமாம், ஆரியனும் மித்ரனும் இப்போதுதான் அவளிடம் ஒட்டத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களைத் தவிக்கவிட்டுச் செல்ல அவளது மனது இடம்கொடுக்கவில்லை. அதே சமயம், அக்னியின் அந்தத் தகிக்கும் பார்வையைச் சந்திக்கும் தைரியமும் அவளிடம் இல்லை.
காலை 11:00 மணி வேளையில், அக்னி அலுவலகம் கிளம்புவதற்காகக் கீழே இறங்கி வந்தான். அவன் ஒரு கரும்நீல நிற சூட் அணிந்திருந்தான். அவனது கம்பீரம் அந்த மாளிகையையே நிறைத்தது. ஹாலில் குழந்தைகளுடன் அமர்ந்திருந்த மித்ராவை அவன் பார்த்தான்.
அவனது பார்வையில் காலையில் இருந்த ஆக்ரோஷம் இல்லை, ஒருவிதமான நிதானம் இருந்தது. அவன் அவளருகே வந்ததும், மித்ரா எழுந்து தள்ளி நின்றாள். அவளது கூச்சமும், பெரியவர்கள் பார்த்துவிடுவார்களே என்கிற பயமும் அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
“மித்ரா…” என்று அவன் அழைத்த குரலில் ஒரு மென்மை இருந்தது.
மித்ரா தலை நிமிராமல், “சார்… நான் ரூம்க்கு பசங்களைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்,” என்று நழுவ முயன்றாள்.
அக்னி அவளது பாதையை மறித்து நின்றான். “என்னைத் தவிர்க்காதே மித்ரா. காலையில நான் பேசின விதம் உன்னைக் காயப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனா அதுதான் உண்மை. என் அப்பா கிட்ட நான் சொன்னதுல ஒரு எழுத்து கூடப் பொய் இல்லை. நீ அனாதை இல்ல… இனி நீ இந்த அக்னியோட பொறுப்பு. உன்னை யாராவது குறைச்சுப் பேசினா அதை என்னால சகிச்சுக்க முடியாது,” என்றான் அவளது காதோரம் மிக மெதுவாக.
மித்ராவுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. “சார்… ப்ளீஸ்… யாராவது கேக்கப் போறாங்க. இது தப்பு… நான் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணு. நீங்க ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்துக்குச் சொந்தக்காரர். நமக்குள்ள எந்தப் பொருத்தமும் இல்லை. நீங்க இப்படிப் பேசுறது எனக்குப் பயத்தை மட்டும் தான் தருது,” என்று அவள் பதறினாள்.
“பயப்படாதே மித்ரா… உனக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட ஈர்ப்பு இல்லையா? என் கண்கள் உன்னைத் தேடுறது உனக்குப் புரியலையா?” என்று அவன் அவளது முகவாயைத் தூக்கித் தன் கண்களைப் பார்க்க வைத்தான்.
மித்ரா அவனது அந்தத் தீட்சண்யமான கண்களைப் பார்த்த அந்த நொடி, அவளுக்குள் இருந்த எல்லாத் தடுப்புச் சுவர்களும் சரிவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், தன் கண்ணியமும், வளர்ப்பும் அவளைத் தடுத்தன. “என்னை விட்டுடுங்க சார்… நான் என் வேலையைப் பார்க்குறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் கையை மெல்ல விலக்கிவிட்டு ஓடினாள்.
அக்னி அவளது ஓட்டத்தைப் பார்த்தபடி ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தான். அக்னி அலுவலகம் சென்ற பிறகு, மித்ரா சற்று நிம்மதியாக உணர்ந்தாள். ஆனால், அன்று இரவு அக்னி வீடு திரும்பத் தாமதமானது. மணி பன்னிரண்டைத் தாண்டியிருந்தது. திடீரென்று அவளது செல்போன் அடித்தது. அது ஒரு அறிமுகமில்லாத எண்.
தயக்கத்துடன் எடுத்தவளுக்கு மறுமுனையில் கேட்ட குரல் அதிர்ச்சியைத் தந்தது. அது ஸ்வேதாவின் தந்தை நடராஜன்.
“என்ன மித்ரா… அக்னியோட கோட்டையில நல்லா சுகமா இருக்கியா?” என்று அந்த நயவஞ்சகக் குரல் கேட்டது.
மித்ரா அதிர்ந்து போனாள். “நீங்க எதுக்கு எனக்குப் போன் பண்றீங்க? அக்னி சார் உங்களை வெளியே போகச் சொன்னது இன்னும் உங்களுக்குப் புரியலையா?” என்று தன் குரலைச் செம்மைப்படுத்திக்கொண்டு கேட்டாள்.
“ஓ… அக்னி சார்னு அவ்வளவு அக்கறையா? இதோ பார் மித்ரா, நீ ஒரு அனாதை. அக்னியோட சொத்தைப் பார்த்து மயங்கி, என் பொண்ணு ஸ்வேதாவோட இடத்துக்கு வரப் பாக்குறன்னு எனக்குத் தெரியும். அவன் ஒரு கொலைகாரன் கேவலமானவன் என் பொண்ணு போனதுக்கு முக்கிய காரணமே அவன்தான்.
ஆனா ஒன்னு புரிஞ்சுக்கோ, அந்த வீட்டு ராணி ஸ்வேதா மட்டும் தான். நீ ஒரு சாதாரண வேலைக்காரி. மரியாதையா அந்த வீட்டை விட்டு கிளம்பிடு. இல்லேன்னா, விளைவு மோசமா இருக்கும்,” என்று மிரட்டலாகப் பேசினார்.
மித்ராவிற்கு கோபம் தலைக்கேறியது. “கொஞ்சம் நிறுத்துங்க நடராஜன் சார்!” என்று அவள் அதட்டினாள்.
“ஒரு அப்பாவா ஸ்வேதா அக்காவை பத்தி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? அக்னி சார் மாதிரியான ஒரு மனுஷனை ஏமாத்திட்டுப் போனதுக்கு அப்புறமும், இன்னும் அவரோட சொத்து மேல உங்களுக்கு எப்படி இவ்வளவு ஆசை வருது? நான் அனாதையா இருக்கலாம், ஆனா உங்களை மாதிரி பேராசை பிடிச்ச மனுஷி இல்லை.
நான் இங்க இருக்கிறது சொத்துக்காக இல்ல, அந்த ரெண்டு அப்பாவி குழந்தைகளுக்காக. இனிமே எனக்கு போன் பண்ணி உங்க நயவஞ்சகமான பேச்சால என் நேரத்தை வீணாக்காதீங்க. அக்னி சார் உங்களை வெளியே அனுப்பினதுல எந்தத் தப்பும் இல்லை!”
“ஏய்! என்னையா எதிர்த்துப் பேசுற?”
“ஆமாம், பேசுறேன்! இனிமே போன் பண்ணீங்கன்னா, போலீஸ்ல புகார் கொடுக்கவும் எனக்குத் தெரியும். உங்க மிரட்டல் எல்லாம் இங்க வேலை செய்யாது,” என்று ஆவேசமாக போனைத் துண்டித்தாள்.
அவளது கைகள் கோபத்தில் நடுங்கின. போனை அணைத்துவிட்டுத் திரும்பியபோது, வாசலில் அக்னி நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் எப்போது வந்தான் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான பெருமையும், மென்மையும் கலந்திருந்தது.
“எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டு தான் இருந்தேன் மித்ரா. எனக்காக நீ பேசின ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுல ஒரு பெரிய பாரத்தை இறக்கி வைச்ச மாதிரி இருக்கு,” என்றான் அக்னி, அவளை நோக்கி மெல்ல நடந்து வந்தபடி.
__
அக்னி அங்கே நின்றிருந்த விதம் மித்ராவை ஒரு நொடி நிலை குலையச் செய்தது. நடராஜனிடம் ஆவேசமாகப் பேசிய அந்தத் துணிச்சல், அக்னியின் தீர்க்கமான பார்வையைச் சந்தித்ததும் எங்கே போனது என்று தெரியவில்லை. அவளது கைகள் இன்னும் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. மழையில் நனைந்து வந்திருந்த அக்னியின் மேலங்கியிலிருந்து சொட்டிய நீர் துளிகள், அந்தத் தரையில் ஒரு சிறு கோலத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தன.
“சார்… நீங்க எப்போ வந்தீங்க?” என்று தட்டுத்தடுமாறி கேட்டாள் மித்ரா.
அக்னி அவளை நோக்கி நிதானமாக நடந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் அவளது இதயத் துடிப்பை அதிகமாக்கியது. அவளருகே வந்து நின்றவன், தனது மேலங்கியைக் கழற்றி அருகில் இருந்த சோபாவில் வீசினான். அவனது வெள்ளை நிறச் சட்டை மழையில் நனைந்து அவனது கட்டழகான மேனியோடு ஒட்டியிருந்தது.
“நீ அந்த ஆள்கிட்ட ‘அக்னி சாருக்கு தகுதி இருக்கு’ன்னு சொன்ன அந்த நிமிஷம் நான் இங்கதான் இருந்தேன்,” என்றான் அக்னி. அவனது குரலில் எப்போதும் இருக்கும் அதிகாரத்தைக் காட்டிலும், இப்போது ஒருவிதமான உருக்கம் கலந்திருந்தது. “இந்த உலகமே என்னை ஒரு முரடனாவும், கோபக்காரனாவும் தான் பார்க்குது மித்ரா. ஆனா முதல் முறையா, ஒரு பொண்ணு எனக்காகப் பரிந்து பேசி நான் பார்த்திருக்கேன். அதுவும் நீ…”
மித்ரா தலை குனிந்து கொண்டாள். “அது… அவர் உங்களை ரொம்பக் கேவலமா பேசினாரு சார். என்னால அதைக் கேட்டுட்டுச் சும்மா இருக்க முடியல. என்னைப் பத்தி என்ன வேணா பேசட்டும், ஆனா உங்களைப் பத்தி…” என்று இழுத்தவள், மேலே பேச முடியாமல் மௌனமானாள்.
அக்னி அவளது முகவாயைத் தன் விரல்களால் மெல்லத் தூக்கினான். அவனது விரல்களின் குளிர்ச்சி அவளது கன்னங்களில் பட்டபோது, மித்ரா ஒரு நிமிடம் சிலிர்த்துப் போனாள். அவனது கண்கள் அவளது கண்களை ஆழமாக ஊடுருவின. “ஏன் மித்ரா? எனக்காக ஏன் இவ்வளவு தூரம் யோசிக்கிற? நான் உன்னை மிரட்டுறேன், அதிகாரமா நடத்துறேன்… அப்படி இருந்தும் என் மேல உனக்கு ஏன் இந்த அக்கறை?”
மித்ரா அவனது பிடியிலிருந்து விலக முயலாமல், “தெரியல சார்… ஆனா நீங்க வெளியே காட்டிக்கிற கோபத்தை விட, உங்களுக்குள்ள இருக்குற அந்த வலிதான் எனக்குப் பெருசா தெரியுது. அந்த வலியைக் குறைக்கத்தான் நான் நினைக்கிறேன்,” என்று உண்மையை உடைத்தாள்.
அக்னியின் இதயம் ஒரு கணம் அதிர்ந்தது. இதுவரை அவனது அதிகாரத்திற்கும் பணத்திற்கும் பயந்தவர்களைப் பார்த்த அவனுக்கு, அவனது வலியை உணர்ந்த முதல் ஜீவன் இவள்தான். அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் தகிப்பு மறைந்து, ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பு வந்து சேர்ந்தது.
சட்டென்று அவன் அவளைத் தன் கைகளுக்குள் சிறைப்படுத்தினான். இது முன்னால் இருந்தது போல ஒரு ஆதிக்கமான அணைப்பு இல்லை. இது ஒரு தவிப்பான, பாதுகாப்பான தழுவல். மித்ரா அதிர்ந்து போனாள். அவளது கைகள் அவனது மார்பில் படிந்து, அவனது இதயத் துடிப்பை அளவிட்டன. அக்னியின் உடல் வெப்பம் அவளது உடலுக்குள் ஒரு புதிய உணர்வைப் பாய்ச்சியது.
“சார்… இது… தப்பு சார்… யாராவது பார்த்தா…” என்று மித்ரா முணுமுணுத்தாள். ஆனால் அவளது கைகள் அவனைத் தள்ளவில்லை.
“யாரும் பார்க்க மாட்டாங்க மித்ரா. இந்த நிமிஷம் எனக்கும் உனக்கும் மட்டும் தான். என்னை விட்டுப் போகாதே… இப்போதைக்கு எனக்கு நீ வேணும்,” என்று அவளது தோளில் தலை சாய்த்து ஒரு சின்னக் குழந்தை போல அவன் சொன்னபோது, மித்ராவிற்கு அவன் மேல் இருந்த அந்த ஒரு துளி பயமும் மறைந்து போனது.
அவன் அவளை விட்டு மெல்ல விலகினான். அவனது கண்கள் அவளது இதழ்களில் ஒரு நொடி நிலைத்து நின்றன. அந்தப் பார்வை தந்த அழுத்தத்தில் மித்ராவின் இதயம் விக்கித்தது. அவன் குனிந்து அவளது நெற்றியில் நீண்ட ஒரு முத்தத்தைப் பதித்தான். அது வெறும் முத்தமல்ல, அவளுக்கான அவனது அங்கீகாரம்.
“இப்போ போய் தூங்கு. நாளைக்கு நம்ம வாழ்க்கை ஒரு புது பாதையில ஆரம்பிக்கப் போகுது,” என்று அவன் சொன்னபோது, மித்ராவிற்குள் ஒரு புது நம்பிக்கை பிறந்தது.
அவள் தன் அறைக்குச் சென்ற பிறகும், அக்னியின் அந்த அணைப்பும், அவன் நெற்றியில் பதித்த முத்தமும் அவளது ஆன்மாவை வருடிக்கொண்டே இருந்தன. ஆனால், மாடியில் உள்ள தன் அறை வெளியே நின்று கொண்டு சுந்தரமூர்த்தி, இந்த மொத்தக் காட்சியையும் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவரது முகத்தில் இருந்த அந்த அதிர்ச்சி, ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து நெருங்குவதை உணர்த்தியது.
மறுநாள் காலை விடியும்போது, அந்த மாளிகையில் ஒரு பெரிய மாற்றம் காத்திருந்தது. அக்னி அலுவலகம் செல்லவில்லை. அவன் நேராகத் தன் தந்தையின் அறைக்குச் சென்றான். அங்கே நடந்த அந்த விவாதம், மித்ராவின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றப் போவதை அவள் அப்போது உணரவில்லை.
