அத்தியாயம் 1
அதிகாலை ஐந்து மணி. சென்னை மாநகரின் உயரடுக்கு மக்கள் வாழும் பகுதியில், அந்தப் பிரம்மாண்டமான கறுப்பு நிற மாளிகை ஒரு மௌனமான எரிமலையைப் போலக் காட்சியளித்தது. அந்த மாளிகையின் தரைத்தளத்தில் இருந்த அதிநவீன ஜிம் அறையில், தனது உடலை அசுரத்தனமாக வருத்திக் கொண்டிருந்தான் அக்னி புத்திரன்.
அக்னிக்கு வயது 32. ஒரு ஆணின் முழுமையான கம்பீரம் அவனிடம் குடிகொண்டிருந்தது. வியர்வை அவனது கட்டுமஸ்தான தேகத்தில் எண்ணெய் பூசியது போல வழிந்தோட, அவன் பஞ்ச் பேக்கை தாக்கிய ஒவ்வொரு முறையும் அவனது புஜங்களில் இருக்கும் நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன. ஆறடி உயரத்திற்குச் சற்று அதிகமான வளர்ச்சி, ஜிம்மில் செதுக்கப்பட்ட அகலமான மார்பு, கருகருவென அடர்த்தியாக வெட்டப்பட்ட முடி, எப்போதுமே கோபத்தில் சிவந்து கிடக்கும் கண்கள் என அக்னி ஒரு கிரேக்கச் சிலையைப் போலத் தெரிந்தான். அவனது தாடைப் பகுதியில் நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்டிருந்த லேசான தாடி, அவனது முரட்டுத்தனத்திற்கு இன்னும் வசீகரத்தைச் சேர்த்தது.
ஒவ்வொரு பஞ்ச் பேக் அடியிலும் அவனது கடந்த கால வலிகள் தெறித்தன. அவனுக்கு இந்த உலகத்தில் இரண்டே இரண்டு தான் உயிர். ஒன்று அவனது பிசினஸ் சாம்ராஜ்யம், இன்னொன்று அவனது இரண்டு கண்கள் போன்ற ஆரியன் மற்றும் மித்ரன்.
அவனது போன் அலறியது. “சார்… அந்த மேனேஜர் நம்ம டேட்டாவைத் திருடப் பார்த்திருக்கான்…” என்று பிஏ தயங்கியபடி சொல்ல, அக்னியின் முகம் சட்டென்று இறுகியது.
“அவன் கையைத் தொட்டது என் கம்பெனி பேப்பர் இல்ல… என் பசங்களோட எதிர்காலம்! அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல அவன் குடும்பத்தோட நடுரோட்டுல நிக்கணும். அக்னி சொன்னா செய்வான். புரியுதா?” – அவன் குரலில் இருந்த அந்த அதிகாரத்தின் உறுதி, அந்த அறையின் வெப்பத்தை இன்னும் கூட்டியது.
உடற்பயிற்சி முடிந்தவுடன் புத்துணர்ச்சியாக ஹாலிற்கு வர அங்கே நடுக்கூடத்தில் பெரிதாக மாற்றப்பட்டிருந்தது அவன் மனைவி ஸ்வேதாவின் புகைப்படம்.
ஏன் தனி திருமணம் செய்து கொண்டாள்?? எதற்காக வாழ்ந்தாள்?? தன்னையே வெறுத்து ஒதுக்கி இப்பொழுது இறந்தும் போனாள்.
அவளோடு வாழ்ந்த வாழ்க்கை இனிமை தருணங்களை விட கொடூரமான தருணங்கள் தான் அதிகம்.
மறுபக்கம் சோபாவில் டேட்டாவை வருகுத்து திருமணம் செய்து வைத்த அவனது பெற்றோர்கள் சுந்தரமூர்த்தியும், சாவித்திரியும் அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டு ஒன்றரை வயதான மித்திரனை உறங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கீழே தரையில் மூன்று வயது ஆரியன் கார் பொம்மை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
“வாப்பாவும் அக்னி மாமா கேர் டேக்கர் விளம்பரம் கொடுத்தியை என்னப்பா ஆச்சு??”.
என்று சாவித்திரி ஆவலாக கேட்டார் வயதான காலத்தில் இருந்து குழந்தைகளையும், வீட்டையும் அவரால் சமாளிக்க முடியவில்லை.
அதனால், குழந்தையை பார்த்துக் கொள்ள ஒரு பெண் வந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் விளம்பரம் கொடுத்தது ஆனால் அதற்கான முடிவு அக்னி தானே சொல்லியாகணும்.
“கொடுத்திருக்கேன் நம்ம போட்ட கண்டிஷனுக்கு ஏத்த மாதிரி கிடைக்கணும்ல வருவாங்க நிறைய ஸ்கூல் இன்ட்ரஸ்ட் கூட அனுப்பி இருக்கேன் அங்க இருக்க நல்ல டீச்சர்ஸ் எல்லாம் யாராவது ஒருத்தவங்க பசங்கள பார்த்து அவன் தான் நல்லா தான் இருக்கும்”.
என்று சொல்லிக் கொண்டு தன் வேலையை கவனிக்க சென்று விட்டான்.
அதே நேரம், நகரின் மறுபக்கத்தில் இருந்த ‘லிட்டில் பீஸ்’ மழலையர் பள்ளியில் ஒரு புதிய தென்றல் வீசத் தொடங்கியிருந்தது. அங்கே, 23 வயதின் துள்ளலோடு நின்றிருந்தாள் சங்கமித்ரா.
ஒரு பூ மலர்ந்து தேன் சிந்தக் காத்திருக்கும் பருவத்தைப் போல அவளது இளமை அவளிடம் குடிகொண்டிருந்தது. அனாதை இல்லத்தின் வறுமையிலும் வாடாத மேனி. மாநிறத்திற்கும் சற்று அதிகமான சந்தன நிறம். மை தீட்டாமலேயே அடர்த்தியாக இருக்கும் வில் போன்ற புருவங்கள், எதற்கோ எப்போதும் மிரளும் கருவிழி கண்கள். அவளது இதழ்கள் எப்போதுமே ஒரு மெல்லிய புன்னகையைச் சுமந்திருக்கும், அந்தச் சிரிப்பில் கன்னங்களில் விழும் சிறு குழி எப்பேர்ப்பட்டவனையும் கட்டிப்போடும்.
அவள் அணிந்திருந்த எளிய மஞ்சள் நிற காட்டன் சுடிதார், அவளது இளமை ததும்பும் மேனியைச் சுற்றிக் கச்சிதமாக அமர்ந்திருந்தது. அவளது இடைச் சுருக்கமும், நிமிர்ந்த நடையும் அவளுக்கே தெரியாத ஒரு வசீகரத்தை அவளுக்குத் தந்திருந்தது. அவள் குழந்தைகளுக்காகக் குனிந்து விளையாடும்போது, அவளது தோளில் அலைபாயும் அந்த நீண்ட கருங்கூந்தல், ஒரு கரிய அருவியைப் போல முதுகுப் புறம் சரிந்து கிடந்தது. அவளது விரல்கள் மெல்லியதாகவும், செந்நிற நகங்களோடும் காண்பவர் கண்களைக் கவரும் வண்ணம் இருந்தன.
“மித்ரா டீச்சர்… உங்களை பிரின்சிபால் மேடம் உடனே கேபின்ல பார்க்கணுமாம்,” என்று ஆயம்மா வந்து சொல்ல, மித்ரா கையில் இருந்த குழந்தையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கி விட்டாள்.
கேபினுக்குள் நுழைந்தவளைப் பார்த்த பிரின்சிபால் ரேவதி, ஒரு நிமிடம் அவளது அழகில் சொக்கித்தான் போனார். “மித்ரா, உனக்கு ஒரு பெரிய பொறுப்பு வந்திருக்கு. அக்னி புத்திரன் தெரியுமில்ல? அவரோட ரெண்டு பசங்களைப் பாத்துக்க ஒரு கேர் டேக்கர் வேணும். சம்பளம் ரொம்ப அதிகம், ஆனா அந்த மனுஷன் ஒரு அக்னி குண்டம். உன்னால முடியுமா?”
மித்ரா சிறிது நேரம் யோசித்தாள். அனாதை இல்லத்தில் வளர்ந்த அவளுக்கு, ஒரு குடும்பத்தின் அரவணைப்பு எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாது. ஆனால் குழந்தைகளின் மேல் அவளுக்கு இருந்த காதல் அவளைச் சம்மதிக்க வைத்தது. “குழந்தைங்க பாவம்னா நான் போறேன் மேடம். அக்னிக்கு முன்னாடி இந்த மித்ரா தோற்கமாட்டாள்,” என்று புன்னகையுடன் சொன்னாள்.
அன்று இரவு அனாதை இல்லத்தில் தன் சிறிய பையில் துணிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கம் இருந்தது. “நாளைக்கு நான் போகப்போற அந்த வீட்டுல என் வாழ்க்கை என்னவாகப் போகுதோ?” என்று ஜன்னல் வழியாக நிலவைப் பார்த்துத் தனக்குள்ளே கேட்டுக் கொண்டாள்.
மறுநாள் காலை. மித்ரா அந்தப் பிரம்மாண்டமான ‘அக்னி மாளிகை’யின் முன் நின்றாள். அதன் இரும்புக் கதவுகள் திறக்கும்போதே ஒருவிதமான மிரட்சி அவளுக்குள் ஏற்பட்டது. உள்ளே நுழைந்தவளுக்கு அந்த வீட்டின் அமைதி ஒருவித பயத்தைத் தந்தது. வீட்டின் ஹாலில் இருந்த அக்னியின் பெற்றோர் அவளை வரவேற்று, மாடியில் இருந்த அக்னியின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.
மித்ரா மெதுவாக அந்த அறையின் கதவைத் தட்டினாள். உள்ளிருந்து “உள்ள வா!” என்ற அந்த ஆழமான, அதிகாரப்பூர்வமான குரல் கேட்டது.
உள்ளே நுழைந்தவள் ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து போனாள். அக்னி அங்கே தனது சட்டையின் முதல் மூன்று பொத்தான்களைக் கழற்றிவிட்டு, ஜன்னல் ஓரம் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது அகலமான முதுகுப்புறமும், சட்டையையும் மீறித் தெரிந்த அவனது தசைக்கட்டுகளும் அவளை மிரட்டியது.
அவன் மெதுவாகத் திரும்பினான். அக்னியின் அனல் பறக்கும் கண்கள் முதன்முதலாக சங்கமித்ராவின் மீது பட்டன. காலடியில் இருந்து உச்சி வரை அவளை ஒரு முறை அந்த 32 வயது வேட்டையன் அளவெடுத்தான். அவளது 23 வயது இளமையும், அந்த மஞ்சள் சுடிதாரில் அவள் ஒரு தேவதை போலத் தெரிந்ததும், அவளது உடலமைப்பின் நளினமும் அவனது இதயத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையைச் சுண்டியது. அவனது நாசியில் அவளது மேனியின் அந்த இயற்கையான மணம் மோதியது.
“சங்கமித்ரா… அனாதை இல்லம். சரி, ஆனா ஒன்னு புரிஞ்சுக்கோ, இது என் கோட்டை. இங்க என் ரூல்ஸ் தான். என் பசங்களுக்கு உன்னைப் பிடிச்சா தான் நீ இங்க இருக்க முடியும். இல்லைன்னா, அடுத்த நிமிஷமே உன் பையைத் தூக்கிட்டு வெளிய போயிடணும்,” என்றான் அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடி.
மித்ரா அவனது அந்த ஆளுமை நிறைந்த உருவத்தைக் கண்டு ஒரு கணம் தடுமாறினாலும், அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். “பசங்களுக்குப் பிடிக்கிற மாதிரி நடக்கிறது என் வேலை சார். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி, உங்க கோபம் அந்தப் பசங்க மேல படாம நீங்க பாத்துக்கணும்,” என்று சற்றும் தயங்காமல் பதில் சொன்னாள்.
அக்னியின் புருவங்கள் சுருங்கியது. இதுவரை எவருமே அவனிடம் இப்படிப் பேசியதில்லை. அவனது உதட்டோரம் ஒரு குதர்க்கமான புன்னகை அரும்பியது. “என்கிட்டயே எதிர்த்துப் பேசுறியா? சரி, உன் திமிர் எவ்வளவு நேரம் நிக்குதுன்னு பார்ப்போம். போ… பசங்க ரூமுக்கு போ!” என்று கர்ஜித்தான்.
மித்ரா அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவளது 23 வயதுத் துணிச்சலும், அவனது 32 வயது அதிகாரமும் முதல் முறையாக நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்டன. அந்த மாளிகையில் ஒரு பெரும் காதல் யுத்தம் தொடங்கப்போவதற்கான அறிகுறி அது.
அக்னியின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்த சங்கமித்ராவிற்கு இதயம் தறிகெட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த அறையின் கதவை மூடிய பின்பும், அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆளுமையும், சட்டையின் பொத்தான்கள் விலகித் தெரிந்த அந்த அகலமான மார்பும் அவள் கண்களுக்குள்ளேயே நின்றன. 32 வயதின் முதிர்ச்சியும், ஒரு ஆணுக்குரிய அந்த அதிகாரத் திமிரும் கலந்த அக்னியின் உருவம், 23 வயதே ஆன மித்ராவிற்கு ஒரு புதுவிதமான நடுக்கத்தைக் கொடுத்திருந்தது.
“மித்ரா.. இங்க வா மா,” என்று சாவித்திரி அழைத்த குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள் மித்ரா.
சாவித்திரி அவளை மாடியின் வலது புறம் இருந்த ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். “இதுதான் பசங்க ரூம் மித்ரா. இங்க தான் ஆரியனும், மித்ரனும் இருப்பாங்க. நீயும் இங்கயே தங்கிக்கலாம். உனக்குத் தேவையான எல்லாமே இங்கேயே இருக்கும்,” என்றார் வாஞ்சையுடன்.
மித்ரா மெதுவாக அந்த அறைக்குள் நுழைந்தாள். அது ஒரு அறை என்பதை விட ஒரு குட்டி விளையாட்டு உலகம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், இவ்வளவு வண்ணங்களுக்கு நடுவே அந்த இரு குழந்தைகளின் முகத்திலும் ஒரு மௌனம் அப்பியிருந்தது. மூன்று வயது ஆரியன் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஒன்றரை வயது மித்ரன் தரையில் அமர்ந்து ஒரு பொம்மை காரை உருட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
மித்ரா மெதுவாக தரையில் அமர்ந்தாள். அவளது மஞ்சள் சுடிதார் தரை முழுவதும் ஒரு பூவைப்போல விரிந்து கிடந்தது. “ஹலோ குட்டிஸ்… நான் தான் உங்க புது ஃப்ரெண்ட். என் பேரு மித்ரா,” என்று அவள் மென்மையாகச் சொன்னபோது, அவளது குரலில் இருந்த அந்த ஈரப்பதம் ஆரியனைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.
சரியாக அதே நேரம், அறையின் வாசலில் ஒரு கனத்த நிழல் விழுந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தால், அக்னி அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் இப்போது ஒரு கறுப்பு நிற டீ-ஷர்ட் அணிந்திருந்தான். அது அவனது உடலோடு ஒட்டிப் போய் அவனது கட்டுமஸ்தான தோள்களையும், புஜங்களையும் இன்னும் அழுத்தமாக எடுத்துக் காட்டியது. கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு வாசலில் சாய்ந்து நின்ற அவனது தோரணை, வேட்டையாடக் காத்திருக்கும் ஒரு சிறுத்தையைப் போல இருந்தது.
“என்ன… ஆரம்பிச்சுட்டியா? உன் சிரிப்புக்கும் பேச்சுக்கும் இவங்க மயங்கிடுவாங்கன்னு நினைக்கிறியா? இவங்க அக்னியோட பசங்க. அவ்வளவு சீக்கிரம் யாரையும் கிட்ட சேர்க்க மாட்டாங்க,” என்றான் அக்னி, ஒருவிதமான குதர்க்கமான புன்னகையுடன்.
மித்ரா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். கீழே அமர்ந்திருந்த அவளது நிலைக்கு, உயரமாக நின்றிருந்த அக்னி ஒரு மலையைப் போலத் தெரிந்தான். “குழந்தைங்க அக்னியோட பசங்களா இருக்கலாம் சார்… ஆனா அவங்களுக்கு உலகமே அன்பு தான். நீங்க வேணும்னா பாருங்க, இன்னும் ஒரு வாரத்துல இவங்க என்கூட விளையாடுவாங்க,” என்று சவால் விட்டாள்.
அக்னி ஒரு அடி முன்னே வந்தான். அவனது காலடியில் இருந்த அந்த விலையுயர்ந்த கார்பெட்டில் அவனது காலடிச் சத்தம் கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவன் நெருங்க நெருங்க அவனது அந்த கம்பீரமான ஆண்மை வாசனை மித்ராவைச் சூழ்ந்தது.
அவளது இதயம் இப்போது இன்னும் வேகமாகத் துடித்தது. அவனது கண்கள் அவளது முகத்தில் படிந்திருந்த அந்தச் சிறு வியர்வைத் துளியையும், அவளது உதடுகளின் நடுக்கத்தையும் ரசிப்பது போல இருந்தது.
“பார்ப்போம்… உன் நம்பிக்கை ஜெயிக்குதா இல்ல என் கணிப்பு ஜெயிக்குதான்னு. ஆனா ஒன்னு, பசங்களுக்கு ஒரு சின்னக் கீறல் விழுந்தாலும், இந்த அக்னி எவ்வளவு மோசமானவன்னு நீ அப்போ தெரிஞ்சுப்ப,” என்று எச்சரித்தபடி அவள் காதுக்கு மிக அருகில் குனிந்து சொன்னான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது கன்னத்தில் பட்ட அந்த நொடி, மித்ராவிற்கு உடல் சிலிர்த்தது.
அவன் அங்கிருந்து நகர்ந்ததும், மித்ரா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள். தன் நெஞ்சில் கை வைத்துத் துடிப்பை அடக்க முயன்றாள். ‘ஏன் இந்த மனுஷனைப் பார்த்தா மட்டும் இப்படி ஒரு நடுக்கம் வருது?’ என்று தனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டாள்.
மாலை நேரம் நெருங்கியது. சுந்தரமூர்த்தியும் சாவித்திரியும் கீழ்த்தளத்தில் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க, மித்ரா குழந்தைகளுடன் ஐக்கியமாக முயன்றாள். ஆரியன் மெல்ல அவளிடம் வந்து ஒரு பொம்மையைக் காட்டினான். அவனது அந்தச் சிறு முன்னேற்றம் மித்ராவிற்குப் பெரிய உற்சாகத்தைத் தந்தது.
திடீரென்று கதவு தட்டப்படாமல் திறந்தது. அக்னி கையில் ஒரு ஃபைலுடன் உள்ளே வந்தான். “ஆரி… அப்பா கூப்பிடுறேன்ல? இங்க வா,” என்றான்.
ஆரியன் பயந்தபடி மித்ராவின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டான். இதைக் கண்ட அக்னியின் முகம் சட்டென்று கறுத்தது. “என் பையன் என்கிட்ட வராம உன்கிட்ட ஒளியுறானா? என்ன மந்திரம் போட்ட நீ?” என்று கோபமாகக் கத்தினான்.
“மந்திரம் இல்ல சார்… இதுதான் அன்பு. நீங்க எப்போ பார்த்தாலும் இப்படி அதட்டினா, குழந்தைங்க உங்ககிட்ட வர மாட்டாங்க,” என்று மித்ரா எழுந்து நின்று அவனைத் தடுத்தாள்.
அக்னி அவளை ஆக்ரோஷமாகப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் அவளது துணிச்சலை மீண்டும் ஒரு முறை உரசிச் சென்றது. அந்த அறையில் ஒரு மெல்லிய இறுக்கம் நிலவியது. அது கோபத்தினால் வந்ததா அல்லது அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே உருவான அந்த இனம்புரியாத ஈர்ப்பினால் வந்ததா என்று சொல்லத் தெரியவில்லை.
அக்னி எதுவும் பேசாமல் அவளை ஒரு தீர்க்கமான பார்வை பார்த்துவிட்டு வெளியேறினான். ஆனால், அவன் செல்லும் போது கதவை ஓங்கி மூடிய அந்தச் சத்தம், அந்த மாளிகையில் ஒரு பெரும் புயல் வீசப்போகிறது என்பதற்கான எச்சரிக்கையாக இருந்தது.
மித்ரா ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த நிலவைப் பார்த்தாள். அக்னியின் அனல் அவளைச் சுட்டாலும், அந்த அனலில் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு இருப்பதை அவளது இளமனது உணரத் தொடங்கியிருந்தது.
