அத்தியாயம் 20
பங்களாவின் கூரையை உடைத்துக்கொண்டு இறங்கிய இடியின் வெளிச்சம், அந்த அறையை ஒரு கணம் வெண்மையாக்கியது. அதிரூபன் சுடத் தொடங்கிய அடுத்த விநாடி, தர்மலிங்கத்தின் ஆட்கள் சிதறி ஓடினர். ஆனால் தர்மலிங்கம் நரித்தனமாக அமிர்தாவின் பின்னால் மறைந்து கொண்டு, அவள் கழுத்தில் கத்தியை வைத்தான்.
“அப்படியே நில்லு அதிரூபா! ஒரு அடி முன்னாடி வந்தா உன் பொண்டாட்டி சதை துண்டாயிடும். உனக்கு இவ மேல காதல் இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு இவ அப்பன் சேர்த்து வச்ச அந்த ஆதாரங்கள் வேணும். அது கிடைச்சா இந்த நாடே என் கால்ல விழும்!” என்று தர்மலிங்கம் கத்தினான்.
அதிரூபன் தன் கையில் இருந்த துப்பாக்கியைக் கீழே போடாமல், ஒரு வேட்டைக்காரனின் பார்வையோடு அவனை நெருங்கினான். “தர்மலிங்கம், அந்த நகைக்கடை ஆச்சாரி மகளை நீ சாதாரணமா நினைச்சுட்ட. அவகிட்ட இருக்கிற அந்த ரகசியம் உன் அழிவுக்கானதுன்னு உனக்குத் தெரியலையா? அந்த லாக்கர் கோட் அந்த மோதிரத்துல மட்டும் இல்லை… அது அவ ரத்தத்துல இருக்கு!”
அமிர்தா வலியால் துடித்தாலும், அதிரூபனின் கண்களைப் பார்த்தபோது அவளுக்கு ஒரு தைரியம் வந்தது. அதிரூபன் சொன்ன அந்த ‘ரத்த ரகசியம்’ தர்மலிங்கத்தைக் குழப்பியது.
“என்னடா உளறுற?” என்று தர்மலிங்கம் கேட்ட அந்த ஒரு நொடி கவனச்சிதறலைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட அமிர்தா, தன் காலால் அவனது பாதத்தை பலமாக மிதித்துவிட்டு, தலையால் அவன் முகத்தில் முட்டினாள். தர்மலிங்கம் நிலைகுலைந்து பின்வாங்க, அதிரூபன் பாய்ந்து வந்து அவனது கையைப் பிடித்துத் திருகினான். கத்தி தரையில் விழுந்து தெறித்தது.
அதிரூபனின் முரட்டுத்தனமான அடிகள் தர்மலிங்கத்தைத் துவம்சம் செய்தன. “என் பொண்டாட்டி மேல கை வைக்கிற அளவுக்கு உனக்குத் தைரியம் வந்துடுச்சா?” என்று அவனது முகத்தில் குத்தினான். கௌதமும் அவனது ஆட்களும் அதே சமயம் உள்ளே புகுந்து எஞ்சியிருந்த அடியாட்களைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.
அமிர்தாவின் கட்டுகளை அதிரூபன் வேகமாக அவிழ்த்தான். அவள் விம்மி அழுதுகொண்டே அவனது மார்பில் சாய்ந்துகொண்டாள். “அதிரூபா… எங்க அப்பா சாகுறப்போ என்கிட்ட அந்த மோதிரத்தைக் கொடுத்து, என் 23-வது பர்த்டே அன்னைக்கு மார்வாடி பேங்க் லாக்கரைத் திறக்கச் சொன்னாரு. அதுல இந்தத் தர்மலிங்கமும் எம்பியும் சேர்ந்து பண்ணின கொலைகளுக்கான வீடியோ ஆதாரம் இருக்குன்னு சொன்னாரு. அதனாலதான் இவங்க இவ்வளவு நாளா என்னை வேவு பார்த்திருக்காங்க,” என்று விம்மினாள்.
“எனக்குத் தெரியும் அமிர்தா. உன் அப்பா ரொம்ப புத்திசாலி. அவர் சேகரிச்ச அந்த ஆதாரங்கள் தான் இன்னைக்கு இந்த ராவணனுக்குக் கிடைச்ச அஸ்திரம்,” என்றான் அதிரூபன்.
சரியாக அப்போது, கீழே விழுந்து கிடந்த தர்மலிங்கம் தன் சட்டையில் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு சிறு துப்பாக்கியை எடுத்து அமிர்தாவை நோக்கி நீட்டினான். “நான் சாவப்போறது உறுதி, ஆனா அந்த ஆச்சாரி மகளை உயிரோட விடமாட்டேன்!” என்று கத்தினான்.
அதிரூபன் ஒரு நொடியும் யோசிக்காமல் அமிர்தாவைத் தள்ளிவிட்டு அவளுக்குக் குறுக்காக நின்றான். தோட்டா அதிரூபனின் இடது தோளைத் துளைத்துக்கொண்டு சென்றது.
“அதிரூபா!” என்று அமிர்தா அலறினாள்.
அதிரூபன் வலியைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், தன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியால் தர்மலிங்கத்தின் நெற்றியில் குறி பார்த்துச் சுட்டான். தர்மலிங்கத்தின் ஒற்றைக் கண் அப்படியே நிலைகுத்தி நிற்க, அவன் சடலமாகத் தரையில் சாய்ந்தான். பழிவாங்கல் முழுமையடைந்தது.
கௌதம் ஓடிவந்து அதிரூபனைத் தாங்கிக்கொண்டான். “சார், போலீஸ் வெளிய வந்தாச்சு. நீங்க கிளம்புங்க… நான் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிறேன்.”
மறுநாள் காலை.
மார்வாடி பேங்க் லாக்கரின் முன் அதிரூபனும் அமிர்தாவும் நின்றனர். அமிர்தாவின் விரல் ரேகையைப் பதிவு செய்து, 23-வது பிறந்தநாளான இன்று அந்த லாக்கர் திறக்கப்பட்டது. உள்ளே ஒரு சிறிய பெட்டியில் ஒரு பென்டிரைவ் மற்றும் அமிர்தாவின் அப்பா எழுதிய ஒரு கடிதம் இருந்தது.
அதில் அமிர்தாவின் அப்பா, எம்பி மற்றும் தர்மலிங்கம் செய்த பல கள்ளத் தங்கம் கடத்தல் மற்றும் அரசியல் கொலைகளுக்கான ஆதாரங்களை மிகத் தெளிவாக ஆவணப்படுத்தியிருந்தார். அதிரூபன் அதை எடுத்துப் பார்த்தபோது, அவனது அப்பாவின் மரணத்திற்கும் தர்மலிங்கம் தான் நேரடி காரணம் என்பது உறுதியானது.
“அமிர்தா… உன் அப்பா ஒரு சாதாரண ஆச்சாரி இல்லை, அவர் ஒரு போர் வீரன். அவர் செஞ்ச இந்த வேலைதான் இன்னைக்கு நம்மை ஒன்னு சேர்த்திருக்கு,” என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான் அதிரூபன்.
அந்த ஆதாரங்கள் அன்றே போலீஸ் கமிஷனரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. எம்பியின் குடும்பம் மற்றும் தர்மலிங்கத்தின் மொத்த சாம்ராஜ்யமும் அரசாங்கத்தால் முடக்கப்பட்டது.
பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு…
அதிரூபனின் அந்தப் பெரிய பங்களாவில் மீண்டும் அமைதி திரும்பியது. அதிரூபனின் காயங்கள் ஆறியிருந்தன. மாலையில் கடற்கரை காற்றில் அமிர்தா ஒரு புதிய ஓவியத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த ஓவியத்தில் அதிரூபனும் அவளும் கைகோர்த்து நிற்பது போலவும், பின்னணியில் லயாவின் முகம் ஆசீர்வாதம் செய்வது போலவும் இருந்தது.
அதிரூபன் பின்னால் வந்து அவளை அணைத்துக்கொண்டான். “இனி நம்ம வாழ்க்கையில எந்த ரகசியமும் இல்லை, எந்தப் பகையும் இல்லை அமிர்தா. இந்த ராவணன் இப்போ உன் அன்புக்கு அடிமை,” என்றான் அவளது காதோரம்.
அமிர்தா அவன் பக்கம் திரும்பி, அவனது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தாள். “நம்ம வாழ்க்கை ஒரு ஓவியம் மாதிரி அதிரூபா… ஆரம்பத்துல கறுப்பு வெள்ளையா இருந்தாலும், இப்போ காதலால வண்ணமயமாகிடுச்சு,” என்று அவனது மார்பில் தலை சாய்த்துக்கொண்டாள்.
…….
சென்னையின் நீலக்கடல் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருக்க, அதிரூபனின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான கடற்கரை பங்களா இன்று ஒரு புதிய ஒளியில் நனைந்திருந்தது. துப்பாக்கிச் சத்தங்களும், ரத்தக் கறைகளும் படிந்த அந்தப் பழைய நினைவுகள் இப்போது மெல்ல மறைந்து, மல்லிகைப் பூக்களின் நறுமணம் வீடு முழுவதும் நிறைந்திருந்தது.
அமிர்தா தன் அறையில் அமர்ந்து ஒரு பெரிய கேன்வாஸில் தூரிகையை அசைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு நிம்மதியும், ஒரு முதிர்ச்சியும் தெரிந்தன. அவளது தந்தை ஒரு சாதாரண ஆச்சாரியாக இருந்து, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துச் சேர்த்த அந்த ரகசிய ஆதாரங்கள், இன்று ஒரு பெரிய மாஃபியா சாம்ராஜ்யத்தையே வேரோடு அழித்துவிட்டன. அந்த ஆதாரங்கள் மூலம் எம்பி மற்றும் தர்மலிங்கத்தின் சொத்துக்கள் அனைத்தும் முடக்கப்பட்டு, சட்டவிரோதமாகப் பறிக்கப்பட்ட ஏழை மக்களின் நிலங்கள் மீண்டும் அவர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டன.
“இன்னும் முடியலையா உன் ஓவியம்?” என்ற கம்பீரமான குரல் கேட்டு அமிர்தா திரும்பினாள்.
அதிரூபன் வாசலில் நின்றிருந்தான். அவன் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஷர்ட் அவனது உடல்வாகிற்கு இன்னும் மெருகூட்டியது. அவனது தோளில் இருந்த அந்தத் தோட்டாக் காயம் இப்போது ஒரு தழும்பாக மாறியிருந்தது; அது அவனது காதலுக்காக அவன் ஏற்ற வீரத் தழும்பு.
“முடிஞ்சிருச்சு அதிரூபா… ஆனா ஒரு சின்ன கலர் மட்டும் பாக்கி,” என்று சிரித்தபடி சொன்ன அமிர்தா, தூரிகையை வைத்துவிட்டு அவனருகே சென்றாள்.
அதிரூபன் அவளைத் தன் கரங்களுக்குள் இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான். “இந்த ஒரு மாசத்துல எவ்வளவோ மாறிடுச்சு அமிர்தா. கௌதம் இப்போ நம்ம பிசினஸை முழுசா லீகல் முறையில கவனிச்சுக்கிறான். லாரா சித்தியும் தேவராஜ் சித்தப்பாவும் இத்தாலிக்கே கிளம்பிட்டாங்க. ஆனா அவங்க போகும்போது ஒன்னு சொல்லிட்டுப் போனாங்க… அடுத்த முறை வரும்போது இந்த வீட்ல ஒரு சின்ன அதிரூபனோ இல்லை ஒரு குட்டி அமிர்தாவோ ஓடி விளையாடணும்னு!”
அமிர்தா நாணத்தில் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள். “அதெல்லாம் இருக்கட்டும்… இன்னைக்கு லயாவோட நினைவு நாள். நீங்க சொன்ன அந்த டிரஸ்டுக்குப் போயிட்டு வரணும்,” என்றாள் மென்மையாக.
இருவரும் காரில் புறப்பட்டனர். சென்னை புறநகரில் இருந்த ‘லயா – அமிர்தா குழந்தைகள் இல்லம்’ இப்போது ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டிடமாக மாறியிருந்தது. அங்கே இருந்த நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகள் அதிரூபனைப் பார்த்ததும் “அங்கிள்!” என்று ஓடி வந்து சூழ்ந்து கொண்டனர். அமிர்தா தான் வரைந்திருந்த ஓவியங்களை அந்த குழந்தைகளுக்குப் பரிசாக வழங்கினாள்.
அங்கே லயாவின் உருவப்படத்திற்கு மாலை அணிவித்துவிட்டு அதிரூபன் நின்றான். அவனது கண்களில் இப்போது அந்தப் பழைய குற்ற உணர்ச்சி இல்லை. “பார்த்தியா லயா… நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரி நான் இப்போ ஒரு நல்ல மனுஷனா வாழ முயற்சி பண்றேன். எனக்கு ஒரு தேவதையைக் காட்டிட்டு நீ போயிட்ட. அவ இன்னைக்கு என் உலகத்தையே மாத்திட்டா,” என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
அங்கிருந்து கிளம்பி கடற்கரைக்கு வந்தனர். சூரியன் மறையும் அந்த அந்திப் பொழுதில், அலைகள் அவர்கள் காலடியைத் தொட்டுச் சென்றன.
“அமிர்தா, நான் உன் அப்பாவோட அந்த லாக்கர்ல இருந்த ஒரு டைரியை உன்கிட்ட கொடுக்க மறந்துட்டேன்,” என்று தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு சிறிய காகிதத்தை எடுத்தான் அதிரூபன்.
அமிர்தா அதை வாங்கிப் படித்தாள். அது அவளது அப்பா எழுதிய கடைசி வரிகள்:
“என் செல்ல மகளே, உன் கையில் இந்தத் தங்கம் சேரும்போது நான் இருக்க மாட்டேன். ஆனா உன்னைக் காக்க ஒரு வீரன் வருவான். அந்த வீரன் உன் ஓவியங்களுக்கு உயிர் கொடுப்பான். நீ ராஜகுமாரியா வாழணும்ன்றது தான் என் ஆசை.”
அமிர்தாவின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. “அப்பா சொன்னது சரிதான்… நீங்க என் ஓவியங்களுக்கு உயிர் கொடுத்தது மட்டும் இல்லை, என் வாழ்க்கைக்கே ஒரு அர்த்தம் கொடுத்துட்டீங்க.”
அதிரூபன் அவளது கையைப் பற்றித் தன் இதயத்தின் மேல் வைத்துக் கொண்டான். “உலகம் என்னை ஒரு ராவணனா பார்க்கலாம். ஆனா இந்த ராவணனோட லட்சியமே அவன் சீதையை சந்தோஷமா வச்சிருக்கிறது தான். இனிமே நம்ம வாழ்க்கையில எந்தப் பகையும் இல்லை, எந்த ரகசியமும் இல்லை. இருக்குறது எல்லாம் உன் தூரிகையில இருந்து வர்ற வண்ணங்களும், என் மனசுல இருக்கிற உன்னோட காதலும் தான்.”
கடற்கரையின் அந்தி வெளிச்சத்தில், இருவரும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். அந்த நொடியில் காலமே உறைந்து போனது போல இருந்தது. அதிரூபன் குனிந்து அமிர்தாவின் நெற்றியில் ஆழமாக ஒரு முத்தமிட்டான்.
பல போராட்டங்கள், உயிரிழப்புகள், ரகசியங்கள் மற்றும் பழிவாங்கல்களுக்குப் பிறகு, ஒரு ராவணனின் மாஃபியா சாம்ராஜ்யம் காதலால் ஒரு புனிதமான இல்லமாக மாறியிருந்தது. அந்த ஓவியக்காரி தன் வண்ணங்களால் ஒரு கரடுமுரடான கல்லைச் சிலையாகச் செதுக்கி முடித்திருந்தாள்.
வானில் தெரிந்த முதல் நட்சத்திரம் லயாவைப் போல மின்ன, அதிரூபனும் அமிர்தாவும் கைகோர்த்து அந்த மணல் பரப்பில் நடந்து சென்றனர்… அவர்களது காதல் காவியம் இனிவரும் காலமெல்லாம் ஒரு ஓவியமாக நிலைத்திருக்கும்.
….
இரண்டு வருடங்கள் மின்னலாகக் கடந்து போயிருந்தன. அதிரூபனின் அந்தப் பிரம்மாண்ட கடற்கரை பங்களா இன்று முன்பை விட அதிக ஒளியுடனும், மழலைச் சிரிப்புடனும் நிறைந்திருந்தது. வீட்டின் வரவேற்பறையில் ஒரு பெரிய பிரேம் செய்யப்பட்ட புகைப்படம் மாட்டப்பட்டிருந்தது—அதில் அதிரூபன் தன் கையில் ஒரு குழந்தையையும், அமிர்தா ஒரு குழந்தையையும் ஏந்தியிருக்க, பின்னணியில் கடல் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.
அன்று ஒரு விசேஷமான நாள். அதிரூபன்-அமிர்தாவின் இரட்டைக் குழந்தைகளான ‘ஆயன்’ மற்றும் ‘ஆதிரா’-வின் இரண்டாவது பிறந்தநாள்.
வாசலில் ஒரு கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து லாரா சித்தியும் தேவராஜ் சித்தப்பாவும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இறங்கினர். இத்தாலியிலிருந்து இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு இந்தியா வந்திருந்த அவர்களின் முகத்தில் அத்தனை மகிழ்ச்சி.
“அதிரூபா! எங்க இருக்கீங்க எல்லாரும்?” என்று லாரா சித்தி குரல் கொடுத்தபடி உள்ளே ஓடிவந்தார்.
அதிரூபன் தன் கையில் குட்டி ஆதிராவைத் தூக்கிக்கொண்டு மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தான். பழைய அந்த ராவணனின் முகத்தில் இருந்த கரடுமுரடான கோடுகள் இப்போது மறைந்து, ஒரு தந்தையின் கனிவு குடியேறியிருந்தது. அமிர்தா, குட்டி ஆயனைத் தூக்கிக் கொண்டு பின்னால் வந்தாள்.
“வாங்கா சித்தி! வாங்க சித்தப்பா! இத்தாலியில இருந்து எங்க குட்டீஸ்க்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்தீங்க?” என்று அதிரூபன் சிரிக்க, லாரா சித்தி ஓடிவந்து குழந்தைகளை வாங்கிக் கொஞ்சினார்.
“பாரு தேவராஜ்… ஆயன் அப்படியே அதிரூபன் மாதிரியே இருக்கான். ஆனா இந்த ஆதிரா குட்டி, அமிர்தா மாதிரியே ஓவியம் மாதிரி இருக்கா!” என்று லாரா நெகிழ்ந்து போனார்.
வீட்டின் தோட்டம் முழுவதும் வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. கௌதம் இப்போது அதிரூபனின் நிழலாக மட்டுமல்லாமல், அந்தக் குழந்தைகளின் அன்புக்குரிய மாமாவாகவும் மாறியிருந்தான். பிறந்தநாள் கேக் வெட்டப்பட்டது.
அமிர்தா தன் தந்தையின் அந்த பழைய மோதிரத்தை ஒரு தங்கச் சங்கிலியில் கோர்த்து தன் கழுத்தில் அணிந்திருந்தாள். அவள் தன் தந்தையின் ஆசியையும், லயாவின் நினைவுகளையும் இந்தத் தருணத்தில் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.
விழாவின் இறுதியில், ஒரு குடும்பப் புகைப்படம் (Family Photo) எடுக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
மத்தியில் அதிரூபனும் அமிர்தாவும் அமர்ந்திருக்க, அவர்களின் மடியில் ஆதிராவும் ஆயனும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒருபுறம் லாரா சித்தியும் தேவராஜ் சித்தப்பாவும், மறுபுறம் கௌதமும் நின்று கொண்டிருக்க, கேமரா ‘க்ளிக்’ செய்தது.
அந்தப் புகைப்படத்தில் தெரிந்த சிரிப்பு வெறும் மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல; அது பல வருடப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு கிடைத்த அமைதி.
“அதிரூபா, இந்த ஓவியம் தான் இப்போ கம்ப்ளீட் ஆகிடுச்சு,” என்று அமிர்தா அவன் தோளில் சாய்ந்து மெல்லச் சொன்னாள்.
அதிரூபன் அவளது கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். “ஆமா அமிர்தா… இனி நம்ம வம்சம் காதலையும் வீரத்தையும் ஒன்னா சேர்த்து வளர்க்கும். இது ராவணனோட வம்சம், ஆனா அன்பால ஆளப்படும் வம்சம்!”
குழந்தைகள் உறங்கிய பின், பங்களாவின் அந்தப் பெரிய அறை அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. ஜன்னல் வழியே புகுந்த கடற்கரை காற்று, அங்கிருந்த மெல்லிய திரைகளை அசைத்து விளையாடியது. அறை முழுவதும் மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையும், லாவண்டர் மெழுகுவர்த்திகளின் நறுமணமும் ஒருவித மயக்கத்தைத் தந்து கொண்டிருந்தன.
அமிர்தா பால்கனியில் நின்று கடலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அதிரூபன் மெல்ல அவளது பின்னால் வந்து, அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பலமான கரங்களால் அணைத்துக் கொண்டான். அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது பிடரியில் பட்டபோது, அமிர்தா ஒருமுறை சிலிர்த்துப் போய் அவனது கைகளின் மேல் தன் கைகளை வைத்துக் கொண்டாள்.
“இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்க அமிர்தா…” என்று அவன் அவளது காதோரம் கிசுகிசுக்க, அவளது முகம் சிவந்தது.
அவன் அவளை மெல்லத் தன் பக்கம் திருப்பினான். நிலவொளியில் அமிர்தாவின் முகம் ஒரு தெய்வீக ஓவியம் போலத் தெரிந்தது. அதிரூபன் அவளது முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, அவளது நெற்றியில் தொடங்கி, கண்கள், கன்னங்கள் என மென்மையாக முத்தமிட்டான். அவனது இதழ்கள் அவளது இதழ்களை நெருங்கியபோது, அமிர்தா கண்களை மூடிக்கொண்டு அவனது சட்டையை இறுகப் பற்றினாள்.
அவர்களின் இதழ்கள் நீண்ட தேடலுக்குப் பின் இணைந்தன. அந்த முத்தத்தில் இரண்டு வருட காலத் தவிப்பும், காதலும், உரிமையும் கலந்திருந்தன. அதிரூபன் அவளை அப்படியே அலாக்காகத் தூக்கிக் கொண்டு மெத்தையை நோக்கி நடந்தான். பூக்கள் தூவப்பட்ட அந்த மெத்தையில் அவளை மென்மையாகக் கிடத்தி, அவளருகே அமர்ந்தான்.
அவன் அவளது சேலையின் முந்தானையை மெல்ல விலக்க, அமிர்தாவின் இதயம் ஒரு போர் முரசைப் போலத் துடித்தது. அவனது விரல்கள் அவளது தோள் வளைவுகளில் ஊர்ந்து செல்ல, அந்தத் தீண்டலில் அமிர்தா மெல்ல உருகினாள். “அதிரூபா…” என்று அவள் ஆசையோடு அவனது பெயரை முணுமுணுக்க, அவன் அவளது கழுத்து வளைவுகளில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டான்.
அறையின் விளக்குகள் அணைய, அந்த ராவணனின் ஆவேசமான காதலும், அவனது ஓவியக்காரியின் மென்மையான அர்ப்பணிப்பும் அந்த இரவை ஒரு காவியமாக மாற்றின. இரு உடல்களும் ஒன்றிணைந்து, உலகையே மறந்து தங்கள் காதலின் உச்சத்தைத் தொட்டனர்.
நிலவொளியில் அந்தக் குடும்பத்தின் சிரிப்பு அலைகளின் ஓசையோடு கலந்து காற்றில் கரைந்தது.
………
பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள் முடிந்து பங்களாவே மெல்ல அமைதிக்குத் திரும்பியிருந்தது. குழந்தைகள் இருவரும் லாரா சித்தி மற்றும் தேவராஜ் சித்தப்பாவின் அரவணைப்பில் உறங்கிவிட, அதிரூபனும் அமிர்தாவும் தங்களின் தனிமை உலகிற்குள் நுழைந்தனர்.
ஆனால், அதே சமயம் பங்களாவின் வெளிப்புறத்தில் ஒரு நிழல் அசைந்தது. கௌதம்! எப்போதும் அதிரூபனின் நிழலாக, எதற்கும் துணியாத விசுவாசியாகத் தெரிந்த கௌதமின் முகம் இன்று வேறொரு கோணத்தில் இருந்தது. அவன் யாருக்கும் தெரியாமல் பங்களாவின் அடித்தளத்தில் இருந்த ஒரு ரகசிய அறைக்குச் சென்றான்.
அவன் ஒரு பயோமெட்ரிக் லாக் மூலம் கதவைத் திறக்க, உள்ளே ஏசி குளிரில் நவீன மருத்துவ உபகரணங்கள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. அங்கே ஒரு கட்டிலில், தலைப்பகுதியில் கட்டுடன் அசைவற்றுப் படுத்துக் கிடந்தாள் லாவண்யா.
அன்று தர்மலிங்கம் சுட்ட தோட்டா அவளது உயிரைப் பறிக்கவில்லை, ஆனால் அவளது மூளையைச் சிதைத்திருந்தது. அவள் இப்போது ஒரு கோமா நிலையில் இருந்தாள். ஒருவேளை நினைவு திரும்பினாலும், அவள் பழைய லாவண்யாவாக இருக்க மாட்டாள்; ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அனைத்தும் மறந்த நிலையில் இருப்பாள்.
கௌதம் அவளருகே சென்றான். அவனது கண்களில் விசுவாசம் இல்லை, மாறாகக் கனன்று கொண்டிருக்கும் ஒரு தணல் தெரிந்தது. அவன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு பழைய புகைப்படத்தை எடுத்தான். அது லயா! அதிரூபன் நேசித்த, தர்மலிங்கத்தின் சதியால் பலியான அதே லயா.
லயாவின் புகைப்படத்தை வருடிய கௌதமின் விரல்கள் நடுங்கின. “லயா… இந்த அதிரூபன் உன்னை ஒரு தோழியா தான் பார்த்தான். ஆனா நான்… நான் உன்னை என் உயிரை விட அதிகமா நேசிச்சேன். அந்த உண்மையை உன்கிட்ட சொல்றதுக்குள்ள இந்த லாவண்யாவும் அவ அப்பனும் சேர்ந்து உன்னை என்கிட்ட இருந்து பறிச்சுட்டாங்க,” என்று அவன் குரல் கரகரத்தது.
அவன் லாவண்யாவைப் பார்த்தான். அவனது பார்வை கூர்மையாக மாறியது. “அதிரூபன் இப்போ குடும்பம், குழந்தைன்னு செட்டில் ஆகிட்டான். அவன் உன்னைத் தண்டிக்காம விட்டுட்டான். ஆனா நான் விடமாட்டேன். நீ சாகுறதை விட, இந்த உலகத்துல யாரும் இல்லாம, எதுவும் தெரியாம அணு அணுவா சித்திரவதையை அனுபவிக்கணும். லயாவோட மரணத்துக்கு நீ தான் முதல் காரணம். உன் மூலமா தான் என் அடுத்த ஆட்டம் ஆரம்பமாகப்போகுது!”
கௌதமின் அந்த வெறித்தனமான சபதம் அந்த ரகசிய அறைக்குள் எதிரொலித்தது. அதிரூபனின் குடும்பம் சந்தோஷத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு புதிய நிழல் யுத்தம் கௌதமின் வடிவில் அங்கேயே முளைக்கத் தொடங்கியது.
இருளின் ஆழத்தில் கௌதமின் புன்னகை ஒரு கொடூரமான ரகசியத்தைச் சுமந்திருந்தது.
அவன் லயாவின் புகைப்படத்தை முத்தமிட்டுத் தன் இதயத்தோடு அணைத்துக் கொண்டான். கௌதமின் அந்த மறைக்கப்பட்ட காதல், ஒரு பெரும் எரிமலையாக லாவண்யாவை நோக்கித் திரும்பத் தயாரானது.
மேலே ஒரு அழகான காதல் கதை சுபம் பெற்றது… கீழே ஒரு பயங்கரமான பழிவாங்கல் கதைக்கான விதை ஊன்றப்பட்டது..
……
முற்றும்…
