18) அதிரூபன் 🔥

அத்தியாயம் 18

பங்களாவைச் சுற்றி எம்பியின் ஆட்கள் சூழ்ந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த அதிரூபனின் முகம், போர்க்களத்திற்குச் செல்லும் ஒரு வீரனைப் போல மாறியது. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்தப் பல கார்களின் வெளிச்சம், ஒரு அழிவிற்கான முன்னறிவிப்பாகத் தெரிந்தது.

“கௌதம்! லாரா சித்தியையும், அமிர்தாவையும் பின்வாசல் வழியா அந்த ரகசிய சுரங்கப் பாதைக்குக் கூட்டிட்டுப் போ. அங்கே கார் தயாரா இருக்கும். அவங்களைச் சேஃபா பண்ணை வீட்டுக்குக் கொண்டு போய் சேரு,” என்று அதிரூபன் கட்டளையிட்டான்.

“இல்லை அதிரூபா! உங்களை விட்டுட்டு நான் வரமாட்டேன்,” என்று அமிர்தா அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள். அவளது கண்களில் பயம் இல்லை, அவனது உயிருக்கு ஏதேனும் ஆகிவிடுமோ என்ற கவலை மட்டுமே இருந்தது.

அதிரூபன் அவளது முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, நெற்றியில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தமிட்டான். “என் ராவணிக்கு ஒன்னுன்னா தான் இந்த ராவணன் விழுவான். நீ பாதுகாப்பா இருக்கிற வரைக்கும் எவனாலும் என்னைத் தொட முடியாது. போ அமிர்தா… இது என் மேல சத்தியம்,” என்று அவளைக் கௌதமிடம் ஒப்படைத்தான்.

மனமில்லாமல் அமிர்தா லாரா சித்தியுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவர்கள் சென்ற அடுத்த விநாடி, பங்களாவின் பிரதானக் கதவு பலமாக உடைக்கப்பட்டது. எம்பியின் அடியாட்கள் துப்பாக்கிகளுடன் உள்ளே புகுந்தனர்.

அதிரூபன் சோபாவில் மிகவும் நிதானமாக அமர்ந்து, ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தான். அவனது காலடியில் இருந்த அந்த மர்மமான பெட்டியும், அதில் இருந்த ஆதாரங்களும் இப்போது அவனது மிகப்பெரிய ஆயுதம்.

“எங்கேடா அந்தச் சிறுக்கி? லயாவோட டைரியையும் அந்த ஆடியோவையும் எடுத்துட்டு வந்தவன் எங்கே?” என்று கத்தியபடி ஒரு அடியாள் அதிரூபனை நோக்கி வந்தான்.

அதிரூபன் புகையை மெல்ல ஊதிவிட்டு, அவனை ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தான். “உன் எம்பி-கிட்ட போய் சொல்லு… அவன் வச்ச குறி தப்பிப்போச்சு. லயா செத்தப்போ நான் சும்மா இருந்தேன், ஏன்னா அப்போ என்கிட்ட ஆதாரம் இல்லை. ஆனா இப்போ லயாவே ஆதாரத்தை சுட்டி காட்டிட்டா. இந்த ஆதாரங்கள் நாளைக்கு காலையில டிவில ஓடும்,” என்றான் அழுத்தமான குரலில்.

அடுத்த சில நிமிடங்கள் அந்தப் பங்களா ஒரு போர்க்களமாக மாறியது. அதிரூபன் ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தைப் போலச் செயல்பட்டான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் துல்லியமாக இருந்தது. துப்பாக்கிச் சத்தங்களும், மனிதர்களின் அலறல்களும் அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைத்தன.

அதே சமயம், கௌதம் அமிர்தாவையும் லாராவையும் பத்திரமாகப் பண்ணை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கு சென்றதுமே அமிர்தா துடித்தாள். “கௌதம், இப்போவே போங்க… அவருக்கு உதவி தேவைப்படும். ப்ளீஸ்… எனக்காக அங்கே போங்க,” என்று கெஞ்சினாள்.

“மேடம், சார் என்னைத் திட்டினாலும் பரவாயில்லை… நான் போறேன். ஆனா நீங்க உள்ளே பத்திரமா இருங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு கௌதம் மீண்டும் கிளம்பினான்.

பண்ணை வீட்டின் தனிமையில் அமிர்தா லயாவின் டைரியை மீண்டும் புரட்டினாள். அதன் கடைசிப் பக்கத்தில் ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது:

“அதிரூபா… உன்னோட நட்பு நான் தப்பா நினைச்சுட்டேன்..

உனக்கு என் மேல அன்பு இருக்குது ஆனா அது காதல் இல்லை.

அதுக்காக நான் உன்னை காதலிக்காமல் இருக்க மாட்டேன்.

ஆனால்,
ஒருவேளை நான் உன்னோடு இல்லையென்றால், எனக்காக வருத்தப்படாதே.

உனக்காக ஒரு தேவதை வருவாள். அவளிடம் என் காதலையும் சேர்த்து நீ கொடுக்க வேண்டும்.”

வாசிக்க வாசிக்க அமிர்தாவின் கண்ணீர் அந்த டைரியின் மேல் விழுந்தது. விடியற்காலை நான்கு மணி இருக்கும். தூரத்திலிருந்து ஒரு காரின் சத்தம் கேட்டது. அமிர்தா ஓடிச் சென்று வாசலில் நின்றாள்.

கார் நின்றது. அதிலிருந்து அதிரூபன் மெல்ல இறங்கினான். அவனது வெள்ளைச் சட்டை ரத்தக் கறைகளால் சிவந்து போயிருந்தது. ஒரு கையில் காயம் ஏற்பட்டுத் துணியால் கட்டப்பட்டிருந்தது.

“அதிரூபா!” என்று கத்தியபடி ஓடிச் சென்று அவனை இறுகக் கட்டிக் கொண்டாள் அமிர்தா.

“முடிஞ்சது அமிர்தா… எம்பி போலீஸ் கஸ்டடில இருக்காரு. லாவண்யா மனநலக் காப்பகத்துக்கு அனுப்பப்பட்டுட்டா. லயாவோட சாவுக்கு இப்போ நியாயம் கிடைச்சிருச்சு,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளது தோளில் சாய்ந்தான்.

அதிரூபனின் முகத்தில் ஒரு நிம்மதி தெரிந்தது. பல வருடங்களாக அவனை வாட்டிய அந்தச் சுமை இப்போது இறக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

லாரா சித்தி ஓடி வந்து அவனை அணைத்துக் கொண்டார். “இப்போதான் முழு மனுஷனா மாறியிருக்க. இனிமே இந்த ரத்தமும் துப்பாக்கியும் நம்ம வாழ்க்கையில இருக்கக்கூடாது அதிரூபா,” என்றார்.

“ஆமா சித்தி… இனி அதிரூபனோட சாம்ராஜ்யத்துல காதல் மட்டும் தான் இருக்கும்,” என்று சொல்லி அமிர்தாவைப் பார்த்தான்.

அந்த விடியல் அவர்களுக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தந்தது. லயாவின் ஆசிர்வாதத்தோடு, அதிரூபனும் அமிர்தாவும் தங்கள் புதிய பயணத்தைத் தொடங்கத் தயாராகினர்.

……

விடியற்காலைச் சூரியனின் முதல் கதிர்கள் பண்ணை வீட்டின் புல்வெளிகளில் பட்டுத் தெறித்தன. அதிரூபனின் காயங்களுக்கு மருந்திடும்போது அமிர்தாவின் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவன் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு அமர்ந்திருக்க, அவனது தோளிலும் முதுகிலும் இருந்த பழைய தழும்புகளுக்கு இடையே, நேற்றிரவு ஏற்பட்ட புதிய காயத்தின் ரத்தம் உறைந்து போயிருந்தது.

“மெதுவா அமிர்தா… உன் கண்ணுல வர்ற கண்ணீர் அந்த காயத்தை விட அதிகமா வலிக்குது,” என்று அதிரூபன் அவளது கையைப் பற்றினான்.

“ஏன் இப்படி ஒரு ஆபத்தான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தீங்க? நேத்து ஏதாவது ஒன்னு ஆயிருந்தா…” என்று அவள் விம்மி அழ, அவளை அப்படியே இழுத்துத் தன் மடியில் அமர வைத்துக் கொண்டான். அவனது காயத்தின் வலி அவளது அணைப்பில் மறைந்து போனது.

“இனிமே அந்த ஆபத்து இருக்காது அமிர்தா. எம்பியோட எல்லா சட்டவிரோத ஆவணங்களும் இப்போ போலீஸ் கமிஷனர் கையில இருக்கு. லயாவுக்குச் செஞ்ச துரோகத்துக்கு அவன் ஜெயில்ல கம்பி எண்ணுறது மட்டும் இல்ல, அவனோட மொத்த அரசியல் வாழ்க்கையும் முடிஞ்சு போச்சு. லாவண்யா இப்போ அவ செஞ்ச தப்புக்குத் தண்டனையா மனநலச் சிகிச்சையில இருக்கா. நாம இனிமே அமைதியா வாழலாம்,” என்றான் அவளது கூந்தலை வருடியபடி.

அன்று மதியம், பண்ணை வீடே களைகட்டியிருந்தது. லாரா சித்தியும் தேவராஜ் சித்தப்பாவும் உற்சாகமாகத் தெரிந்தனர். லாரா சித்தி இத்தாலியிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த சில பழங்கால நகைகளை அமிர்தாவிற்கு அணிவித்துப் பார்த்தார்.

“அதிரூபா, இந்த ரத்தம், பழிவாங்கல் எல்லாம் இத்தோட முடியட்டும். அமிர்தா வந்த நேரம், உன் மனசுல இருந்த பாரம் குறைஞ்சிருக்கு. இனிமே ஒரு நல்ல நாளா பார்த்து உங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம்னு இருக்கேன்,” என்றார் லாரா சித்தி.

அதிரூபன் அமிர்தாவைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்தச் சிறு நாணம் அவனுக்குப் புதிய உற்சாகத்தைத் தந்தது. “சித்தி சொல்றது சரிதான் அமிர்தா. ஆனா இந்தக் கல்யாணம் சும்மா சாதாரணமா நடக்காது. ஒரு ராவணனோட கல்யாணம் எப்படி இருக்கணுமோ அப்படிப் பிரம்மாண்டமா நடக்கும். இன்னும் பத்து நாள்ல நமக்கான முகூர்த்தம்,” என்று அறிவித்தான்.

அடுத்த பத்து நாட்களும் அந்தப் பண்ணை வீடு ஒரு திருவிழாக் கோலம் பூண்டது. அதிரூபன் தன் பிசினஸ் வேலைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அமிர்தாவோடு நேரம் செலவிட்டான். இருவரும் சேர்ந்து தோட்டத்தில் நடப்பதும், லயாவின் டைரியில் இருந்த கவிதைகளைப் பற்றிப் பேசுவதுமாக இருந்தனர். அந்த டைரி இப்போது அவர்களுக்கு இடையே ஒரு பாலமாக மாறியிருந்தது.
திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் இரவு

இரவு, பங்களாவின் உப்பரிகையில் நிலவொளியில் இருவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அதிரூபன் அவளது கையைத் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டான்.

“அமிர்தா, ஒரு விஷயம் சொல்லணும். லயா அவ டைரியில கடைசியா எழுதின அந்த வரிகள்… அது இப்போ நிஜமாயிடுச்சு. எனக்காக ஒரு தேவதை வருவான்னு சொன்னா… அவ சொன்னது உன்னைத்தான்,” என்று சொல்லி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

“இனி நம்ம கதையில கண்ணீர் இருக்காது அதிரூபா… காதல் மட்டும் தான் இருக்கும்,” என்று அமிர்தா அவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

கல்யாணத்தன்று காலை…

திருமலைக் கோவிலின் அடிவாரத்தில் இருந்த அதிரூபனின் சொந்த மண்டபத்தில் பிரம்மாண்டமான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. கௌதம் முன்னின்று எல்லா வேலைகளையும் கவனித்துக் கொண்டான். ஊர் மக்கள் அனைவரும் அதிரூபனின் தாராள மனதைப் போற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அமிர்தா, பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையில், பாரம்பரிய நகைகளுடன் மணமேடைக்கு வந்தாள். அவளைப் பார்த்த அதிரூபன் ஒரு நிமிடம் இமைக்க மறந்து நின்றான். வெள்ளை நிறப் பட்டு வேட்டி சட்டையில் அவன் ஒரு இளவரசனைப் போலத் தெரிந்தான்.

மேள தாளங்கள் முழங்க, லாரா சித்தியும் தேவராஜும் முன்னின்று நடத்த, அதிரூபன் அமிர்தாவின் கழுத்தில் மங்கல நாண் சூட்டினான். “இனி நீ என் சரிபாதி… என் வாழ்வின் ஓவியம்,” என்று அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தான்.

அந்த மங்களகரமான தருணத்தில், அமிர்தாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. லயாவின் ஆன்மா எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்து தங்களை ஆசிர்வதிப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

…..

அந்தப் பெரிய பங்களாவே மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையிலும், பன்னீர் தெளித்த நறுமணத்திலும் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அதிரூபனின் அறை இன்று ஒரு சொர்க்கத்தைப் போல அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அறையெங்கும் மெழுகுவர்த்திகள் மென்மையாக எரிய, ஜன்னல் வழியே புகுந்த கடற்கரை காற்று திரைகளை அசைத்து விளையாடியது.

அமிர்தா, சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையில், தலையில் சூடியிருந்த மல்லிகைப் பூக்களின் பாரத்துடன் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது இதயம் ஒரு போர் முரசைப் போல அடித்துக் கொண்டிருந்தது. இவ்வளவு போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, இன்று அவள் அந்த ராவணனின் சரிபாதியாக, அவனது அறையில், அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறாள்.

கதவு மெல்லத் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. அதிரூபன் உள்ளே வந்து கதவைத் தாழிட்டான். அவன் அணிந்திருந்த பட்டுச் சட்டை அவனது கம்பீரத்தை இன்னும் கூட்டிக் காட்டியது. அவன் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு காலடிச் சத்தமும் அமிர்தாவின் நாணத்தை அதிகமாக்கியது.

அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்ததும், அமிர்தா இன்னும் தலை குனிந்து கொண்டாள். அதிரூபன் அவளது முகத்தைத் தன் கைகளால் மெல்ல நிமிர்த்தினான். அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தாகம் அமிர்தாவை ஒரு நொடி நடுங்க வைத்தது.

“இப்போ ஏன் இந்த நடுக்கம் அமிர்தா? இந்த ராவணனைக் கண்டு பயமா… இல்லை உன் புருஷனைப் பார்த்து வெட்கமா?” என்று காதோரம் குனிந்து கிசுகிசுத்தான்.

“தெரியல… ஒரு மாதிரி பயமாவும் இருக்கு, சந்தோஷமாவும் இருக்கு,” என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

அதிரூபன் அவளது கையில் இருந்த பால் சொம்பை வாங்கிப் பக்கத்தில் வைத்துவிட்டு, அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டான். “இந்தக் கைகள் எனக்காக எவ்வளவு வரைஞ்சிருக்கு… எனக்காக எவ்வளவு கண்ணீர் துடைச்சிருக்கு. இனிமே இந்த அதிரூபன் உன்னோட அடிமை அமிர்தா. இந்த நிமிஷத்துல இருந்து நம்ம உலகத்துல மூணாவதா ஒரு மனுஷன் இருக்க மாட்டான்,” என்று சொல்லி அவளது நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.

அவன் மெல்ல அவளது கூந்தலில் இருந்த பூக்களை நீக்கினான். அவனது விரல்கள் அவளது கழுத்து வளைவுகளில் பட்டபோது, அமிர்தா சிலிர்த்துப் போய் அவனது சட்டையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அதிரூபன் அவளைத் தூக்கி மெத்தையின் நடுவில் கிடத்தினான்.

“அதிரூபா…” என்று அவள் ஆசையோடு அழைக்க, அவளது இதழ்களில் தன் இதழ் பதித்து அவளது பேச்சைத் தடுத்தான். அந்த முத்தம் மென்மையாகத் தொடங்கி, பின் ஆவேசமாக மாறியது. பல காலத்துப் பிரிவும், தவிப்பும் அந்த ஒரு முத்தத்தில் கரைந்து போயின.

அறையின் விளக்குகள் அணைய, நிலவொளி மட்டும் அவர்கள் இருவரின் சங்கமத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தது. ராவணனின் முரட்டுத்தனமான காதலும், அமிர்தாவின் மென்மையான அர்ப்பணிப்பும் அந்த இரவை ஒரு காவியமாக மாற்றின.

மறுநாள் காலை.

அதிரூபனின் வலுவான கரங்களுக்குள் அமிர்தா உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். சூரிய ஒளி அவளது முகத்தில் பட, மெல்லக் கண் விழித்தவள், தன்னை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அதிரூபனைப் பார்த்ததும் மீண்டும் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள்.

“குட் மார்னிங் மிஸஸ் அதிரூபன்!” என்று அவன் குறும்புடன் சொல்ல, அவளது கன்னங்கள் சிவந்தன.

“நேரம் என்ன ஆச்சு? லாரா சித்தி தேடுவாங்க,” என்று அவள் எழ முயல, அவன் அவளை விடாமல் இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்துக் கொண்டான்.

“இன்னைக்கு யாரையும் பத்தி கவலைப்படாதே. இது நம்ம நாள்,” என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவனது போன் விடாமல் அடித்தது.

அதிரூபன் எரிச்சலுடன் போனை எடுத்தான். கௌதம்தான் கூப்பிட்டிருந்தான்.

“சார்… ஒரு கெட்ட செய்தி. எம்பி ஜெயில்ல தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டதா தகவல் வந்திருக்கு. ஆனா அது தற்கொலை மாதிரி தெரியல. யாரோ அவரைத் தீர்த்துக்கட்டியிருக்காங்க. அதே சமயம் லாவண்யாவை ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து யாரோ கடத்திட்டுப் போயிட்டாங்க!”

அதிரூபனின் முகம் சட்டென்று கல்லாக மாறியது. அமிர்தா அவனது முக மாற்றத்தைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

“என்ன ஆச்சு அதிரூபா?”

“எம்பி இறந்துட்டான் அமிர்தா… லாவண்யாவைக் காணோம். இது ஏதோ பெரிய சதி. எம்பியை விடப் பெரிய ஒரு ஆள் பின்னாடி இருந்து வேலை பார்க்கிறான் போல இருக்கு,” என்றான் அதிரூபன். அவனது கண்கள் மீண்டும் அந்த வேட்டைக்காரன் பார்வையை எடுத்தன.

அவர்களது முதலிரவின் சந்தோஷம் முடிவதற்குள்ளேயே, அடுத்த பகை கதவைத் தட்டியது.

…..