அத்தியாயம் 15
அன்றைய பொழுது ஒரு விதமான மர்மமான அமைதியுடன் விடிந்தது. செய்தித்தாள்களில் ரகுநாத் மற்றும் நடராஜன் சிறையில் தாக்கப்பட்ட செய்தி காட்டுத்தீயாய் பரவியிருந்தது. அக்னியின் செல்வாக்கு எவ்வளவு பெரியது என்பது இப்போது ஊருக்கே தெரிந்திருந்தது. ஆனால், அக்னி இதைப் பற்றி துளியும் அலட்டிக்கொள்ளாமல், தன் அறையில் ஜன்னல் ஓரம் நின்று அந்த அதிகாலைப் பனியை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
மித்ரா மெதுவாக உள்ளே வந்தாள். அவளது கைகளில் ஒரு தட்டில் சூடான காபி இருந்தது. அக்னியின் முதுகைப் பார்த்தபடி நின்றவள், மெல்ல அவனருகே சென்றாள். அக்னி சட்டென்று திரும்பி அவளது கையைப் பற்றினான்.
“சார்… பயந்துட்டேன்,” என்று மூச்சிறைக்கச் சொன்னாள் மித்ரா.
அக்னி அவளை இழுத்துத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். “இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இந்த ‘சார்’ கூப்பிடு இருக்கும்னு பார்க்கிறேன் மித்ரா. நான் தான் உன் புருஷன்னு ஊரே சொல்லுது, ஆனா நீ மட்டும் இன்னும் பயந்துட்டே இருக்கே,” என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.
மித்ரா அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். “பயம் இல்ல… ஒரு விதமான தவிப்பு. நீங்க செய்ற ஒவ்வொரு அதிரடியும் என்னை நிலைகுலைய வைக்குது. அந்த ரகுநாத் இப்போ ஆஸ்பத்திரியில இருக்காராமே? அவரோட ஆளுங்க யாராவது திரும்ப வருவாங்களோன்னு தான் என் கவலை.”
அக்னி ஒரு குரூரமான புன்னகையைச் சிந்தினான். “அவன் இனிமே எழுந்து நடக்கவே சில வருஷங்கள் ஆகும் மித்ரா. அவன் பண்ணின பாவத்துக்கு அந்தத் தண்டனை கூடக் கம்மிதான். ஆனா இப்போ நம்ம முன்னாடி இருக்கிற ஒரே தலைவலி அந்த ரேகா தான். அவ எங்கே இருக்கான்னு இன்னும் தெரியல. அவளைக் கண்டுபிடிக்காம எனக்குத் தூக்கம் வராது.”
சரியாக அந்த நேரம், கதவு தட்டப்பட்டது. ஆரியனும் மித்ரனும் “அம்மா… அப்பா…” என்று கத்தியபடி உள்ளே நுழைந்தனர். அக்னி குழந்தைகளை அள்ளித் தூக்கிக்கொண்டான்.
“அப்பா… இன்னைக்கு ஸ்கூல் லீவ் தானே? நாம எங்கேயாவது வெளியே போலாமா?” என்று ஆரியன் அக்னியின் சட்டையைப் பிடித்துத் தொங்கினான்.
சாவித்திரி அம்மாளும் சுந்தரமூர்த்தியும் அங்கே வந்தனர். “அக்னி… பசங்க கேக்குறதுல நியாயம் இருக்கு. இத்தனை நாள் ஒரே பதற்றத்துல இருந்தோம். இன்னைக்கு நாம எல்லாரும் நம்ம தோட்டத்து வீட்டுக்குப் போய் ஒரு நாள் தங்கிட்டு வரலாமே? அங்கே போனா மனசுக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்,” என்றார் சாவித்திரி அம்மாள்.
அக்னி யோசித்தான். “சரிம்மா… நீங்க சொல்றது சரிதான். விக்ரம், ரகுநாத் எல்லாரும் இப்போ முடங்கிட்டாங்க. ஆனா பாதுகாப்புக்கு என் ஆளுங்க கூட வருவாங்க. கிளம்புங்க!” என்றான்.
அந்தத் தோட்டத்து வீடு நகரின் நெரிசலில் இருந்து தள்ளி, ஒரு ஏரிக்கரை ஓரம் அமைந்திருந்தது. மதியம் அங்குக் குடும்பத்துடன் சென்றடைந்தனர். மித்ராவிற்கு அந்த இடம் மிகவும் பிடித்திருந்தது. பசுமையான மரங்கள், பறவைகளின் சத்தம் என அந்த இடம் சொர்க்கமாகத் தெரிந்தது.
மாலை வேளையில், அக்னி மித்ராவை மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு ஏரிக்கரை ஓரம் நடந்தான். சூரியன் மறைந்து நிலவு மெல்ல எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
“மித்ரா… இந்த வாழ்க்கை உனக்கு எப்படி இருக்கு? ஒரு அனாதை ஆசிரமத்துல இருந்து வந்து, இன்னைக்கு இந்த அக்னியோட வாழ்க்கையில சரிபாதியா நிக்கிறே… இதைப் பத்தி என்ன நினைக்கிறே?” என்று அக்னி அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கேட்டான்.
மித்ரா அக்னியின் தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள். “எனக்கு இதெல்லாம் ஒரு கனவு மாதிரி இருக்கு சார்… சாரி, அக்னி! ஆனா இந்த நிமிஷம் எனக்குப் போதும். நீங்க, அந்தப் பசங்க, இந்த அன்பு… இதுக்காக நான் என் உயிரையே கொடுப்பேன்,” என்றாள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு.
அக்னி அவளைத் தடுத்து நிறுத்தி, அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்தினான். “உயிர் கொடுக்கிறதெல்லாம் அப்புறம்… முதல்ல எனக்காக வாழக் கத்துக்கோ மித்ரா. அக்னியோட ராணி எப்பவும் கம்பீரமா இருக்கணும்,” என்று சொல்லி அவளது இதழ்களில் ஒரு மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தான்.
நிலவொளி அந்த ஏரி நீரில் பட்டுப் பிரதிபலிக்க, அவர்கள் இருவரும் ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் போல அங்கே நின்றனர்.
ஆனால், அந்தத் தோட்டத்து வீட்டின் வேலிக்கு அப்பால், ஒரு கார் மறைவாக நின்றிருந்தது. காருக்குள் இருந்த ரேகா, கையில் ஒரு பைனாகுலர் (Binocular) வைத்து அக்னியையும் மித்ராவையும் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் வஞ்சகத்தில் துடித்தது.
“சந்தோஷமா இருங்க அக்னி… இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் தான் உங்களோடது. நாளைக்கு விடியும்போது, நீ எதை எல்லாம் உன் கௌரவம்னு நினைக்கிறாயோ, அதையெல்லாம் நான் சுடுகாடா மாத்துவேன். ரகுநாத் அண்ணாவை நீ அடிச்ச ஒவ்வொரு அடிக்கும் உன் பொண்டாட்டி இப்போ பதில் சொல்லணும்!” என்று கத்தினாள்.
அவளருகே ஒரு வெளிநாட்டு ஆசாமி அமர்ந்திருந்தான். அவன் ஒரு கூலிப்படைத் தலைவன். “மேடம்… ஆர்டர் கொடுத்தா இப்போவே முடிச்சுடலாம்,” என்றான்.
“இப்போ இல்ல… அவங்க தூங்கட்டும். நள்ளிரவு ஒரு மணி… அந்தத் தோட்டத்து வீடு எரியணும். அதுல அக்னியோட சந்தோஷம் சாம்பலாகணும்!” என்று ரேகா உத்தரவிட்டாள்.
தோட்டத்து வீட்டுக்குள் அக்னியும் மித்ராவும் குழந்தைகளுடன் மகிழ்ச்சியாக உணவருந்திக் கொண்டிருந்தனர். அக்னிக்குத் தெரியாது, அவன் சந்தித்த எதிரிகளை விடவும், ஒரு பெண் கொள்ளும் வஞ்சம் எவ்வளவு பயங்கரமானது என்று.
ஏரிக்கரை ஓரம் இருந்த அந்தத் தோட்டத்து வீடு, நள்ளிரவு ஒரு மணி அளவில் ஆழ்ந்த அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வந்த நிலவொளி மித்ராவின் முகத்தில் விழுந்து அவளை ஒரு தேவதையாய் காட்டியது. அக்னி அவளருகே, பல நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நிம்மதியான உறக்கத்தில் இருந்தான். பக்கத்து அறையில் ஆரியனும் மித்ரனும் சாவித்திரி அம்மாளின் அணைப்பில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். சுந்தரமூர்த்தி ஐயா மட்டும் வராந்தாவில் அமர்ந்து நிலவைப் பார்த்தபடி ஏதோ சிந்தனையில் இருந்தார்.
திடீரென்று தோட்டத்தின் வேலிக்கு அப்பால் சில நிழல்கள் அசைந்தன. ரேகா தனது கூலிப்படை ஆட்களுடன் அங்கே மறைந்து நின்றிருந்தாள். அவளது கண்களில் வஞ்சகம் தாண்டவமாடியது.
“ரேகா மேடம், எல்லாரும் தூங்கிட்டாங்க. இப்போவே வேலையை முடிச்சிடலாமா?” என்று ஒருவன் ரகசியமாகக் கேட்டான்.
“இல்லை… அக்னி சாதாரணமானவன் இல்லை. அவன் அசந்த நேரமா பார்த்து வீட்டைச் சுத்தி பெட்ரோல் ஊத்துங்க. அவன் முழிக்கும்போது அவன் முன்னாடி அவனோட சாம்ராஜ்யமே எரிஞ்சு சாம்பலாகணும்!” என்று ரேகா உத்தரவிட்டாள்.
அவர்கள் சத்தமில்லாமல் வீட்டைச் சுற்றி பெட்ரோலை ஊற்றத் தொடங்கினர். வராந்தாவில் இருந்த சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவிற்கு ஏதோ ஒரு வித்தியாசமான நெடி மூக்கைத் துளைத்தது. “என்ன இது… பெட்ரோல் வாசனையா இருக்கே?” என்று அவர் எழுந்து தட்டுத்தடுமாறி நடக்க முயன்றபோது, ரேகாவின் ஆள் ஒருவன் அவரைப் பின்னால் இருந்து தாக்கி கீழே தள்ளினான்.
“அக்னி! அக்னி!” என்று சுந்தரமூர்த்தி ஐயா அலற முயன்றார், ஆனால் அவரது வாய் மூடப்பட்டது.
சரியாக அந்த நேரம், அக்னியின் கழுகு மூக்கு அந்த நெடியை உணர்ந்தது. அவன் சட்டென்று கண்களைத் திறந்தான். ஜன்னல் திரைகளுக்கு அடியில் மெல்லிய புகை உள்ளே நுழைவதைக் கண்டான். அவன் ஒரு நொடி கூட தாமதிக்கவில்லை. “மித்ரா! மித்ரா! எழுந்திரு!” என்று அவளை உலுக்கினான்.
மித்ரா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். “என்ன சார்… என்னாச்சு? ஏன் இவ்வளவு பதற்றமா இருக்கீங்க?”
“வீட்டுக்கு யாரோ தீ வச்சிருக்காங்க மித்ரா! புகை மூட்டமா இருக்கு… சீக்கிரம் வெளியே போகணும்!” என்று அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்தான். வெளியே ஹாலில் தீப்பிழம்புகள் மெல்ல மெல்ல மரச்சாமான்களை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
“ஐயோ… அம்மா! பசங்க!” என்று மித்ரா அலறினாள்.
அக்னி புகையையும் மீறி ஓடிச் சென்று பக்கத்து அறைக் கதவை உதைத்துத் திறந்தான். அங்கே சாவித்திரி அம்மாளும் குழந்தைகளும் புகையினால் மூச்சுத்திணறிக் கொண்டிருந்தனர். அக்னி தன் சட்டையைக் கழற்றி தண்ணீரில் நனைத்து குழந்தைகளின் மூக்கில் கட்டினான்.
“அப்பா… பயமா இருக்குப்பா!” என்று மித்ரன் அழத் தொடங்கினான்.
“பயப்படாதேடா… உங்க அப்பா இருக்கேன்!” என்று கர்ஜித்தவன், குழந்தைகளைத் தன் இரு தோள்களிலும் சுமந்து கொண்டு, மித்ராவையும் அம்மாவையும் ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தான். அங்கே சுந்தரமூர்த்தி ஐயா காயங்களுடன் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டு அக்னியின் இரத்தம் கொதித்தது.
“அப்பா!” என்று அக்னி அவரைத் தூக்கித் தன் தோளில் சாய்த்துக் கொண்டான்.
வீட்டின் பிரதான கதவு வெளிப்பக்கமாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடிகள் வழியாகத் தீப்பிழம்புகள் உள்ளே நுழைய ஆரம்பித்தன. அக்னி ஒரு இரும்புத் தடியை எடுத்து ஜன்னல் கம்பிகளை வளைத்தான். “மித்ரா… முதல்ல பசங்களை வெளியே இறக்கு! அம்மா, நீங்களும் போங்க!” என்று கத்தினான்.
அக்னி குழந்தைகளையும் மித்ராவையும் பாதுகாப்பாக வெளியே இறக்கிவிட்டு, தன் தந்தையையும் தாயையும் அணைத்தபடி தீயினூடே வெளியே பாய்ந்தான். அவனது முதுகில் தீக்காயங்கள் பட்டன, ஆனால் அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.
தோட்டத்திற்கு வந்தபோது, இருட்டில் மறைந்திருந்த ரேகா துப்பாக்கியுடன் வெளிப்பட்டாள். “தப்பிச்சிட்டதா நினைக்காதே அக்னி! என் குடும்பத்தை அழிச்ச உனக்கு இன்னைக்குச் சுடுகாடு தான் மிச்சம்!” என்று அவள் மித்ராவை நோக்கிக் குறி வைத்தாள்.
“ரேகா… நிறுத்து!” என்று சுந்தரமூர்த்தி ஐயா முன்னால் வந்து நின்றார். “உன் அப்பாவுக்காகவாவது இந்தத் தப்பைச் செய்யாதே!”
“என் அப்பா இப்போ ஜெயில்ல இருக்காரு மாமா! அதுக்குக் காரணமான இவன் பொண்டாட்டி சாகணும்!” என்று அவள் சுடப் போனாள்.
அக்னி ஒரு வேங்கையைப் போல ரேகாவின் மேல் பாய்ந்து அவளது துப்பாக்கியைப் பிடுங்கி எறிந்தான். அவளது கழுத்தைப் பிடித்து ஒரு மரத்தோடு சேர்த்து முட்டினான். “எங்க அப்பாவையும், என் பொண்டாட்டியையும் கொல்லப் பார்த்தியே… இன்னைக்கு உன்னை உயிரோட விடமாட்டேன்!” என்று அவளைத் தூக்கித் தரையில் அடித்தான்.
அக்னியின் பாதுகாப்புப் படை வீரர்கள் அங்கே வந்து ரேகாவையும் அவளது ஆட்களையும் வளைத்துப் பிடித்தனர். அக்னி மூச்சிரைக்கத் தன் குடும்பத்தைப் பார்த்தான். சுந்தரமூர்த்தி ஐயா தன் பேரக் குழந்தைகளை அணைத்துக்கொண்டார். சாவித்திரி அம்மாள் அழுதுகொண்டே அக்னியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார்.
அக்னி மித்ராவைத் தன் கைகளில் அள்ளித் தூக்கிக் கொண்டு தனது காரை நோக்கி நடந்தான். அவன் பின்னணியில் அந்தத் தோட்டத்து வீடு எரிந்து சாம்பலாகிக் கொண்டிருந்தது. அக்னியின் முகத்தில் ஒரு பயங்கரமான கோபம் இருந்தது.
“அப்பா… இவளைப் போலீஸ் கிட்ட ஒப்படைக்காதீங்க. இவளுக்கு நான் கொடுக்கப் போற தண்டனை வேற!” என்று அக்னி கத்தினான்.
