அத்தியாயம் 7
அன்று காலை அக்னி மாளிகையில் நிலவிய அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்கு முந்தைய நிசப்தத்தைப் போலவே இருந்தது. அக்னி அலுவலகம் செல்லவில்லை. அவன் தனது அறையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான். கீழே ஹாலில் சுந்தரமூர்த்தி ஒரு போர்வீரனைப் போல அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். சாவித்திரி அம்மா ஒரு மூலையில் அமர்ந்து தவிப்புடன் தன் கணவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
சங்கமித்ரா குழந்தைகளுக்கு காலை உணவைத் தயார் செய்துவிட்டு, அவர்களை விளையாட வைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் நேற்று இரவு அக்னி கொடுத்த அந்த நெற்றி முத்தத்தின் ஈரம் இன்னும் காய்ந்திருக்கவில்லை. அவனது அணைப்பு தந்த அந்தத் தகிப்பு, அவளது ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது.
“மித்ரா!” சுந்தரமூர்த்தியின் குரல் அந்த மாளிகையே அதிரும்படி ஒலித்தது.
மித்ரா திடுக்கிட்டு குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு அவர் முன்னால் வந்து நின்றாள். “சொல்லுங்க ஐயா,” என்று அவள் சொல்லும்போதே அவளது குரல் லேசாகக் நடுங்கியது.
“நேத்து நைட் நீயும் அக்னியும் இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருந்தீங்கன்னு நான் பார்த்தேன். ஒரு வேலைக்காரப் பொண்ணா இங்க வந்து, என் மகனையே உன் வலையில விழ வைப்பியா? உனக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா, அவன் ரூமுக்குள்ளயே தங்குவ?” என்று அவர் ஆத்திரத்துடன் கேட்டார்.
மித்ரா தலை நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் இப்போது பயம் இல்லை, ஒரு நிதானம் இருந்தது. “ஐயா… நான் யாரையும் வலையில விழ வைக்கல. அக்னி சார் ஒரு மனுஷன், அவருக்கு ஒரு துணையும் ஆறுதலும் தேவைப்பட்டது. அதை நான் குடுத்தேன். இதுல என்ன தப்புன்னு எனக்குப் புரியல,” என்று அவள் கண்ணியமாகச் சொன்னாள்.
“தப்பு இருக்கு! என் குடும்ப கௌரவத்தை ஒரு அனாதை இல்லத்துப் பொண்ணு அழிக்க நான் விடமாட்டேன். இதோ பார், இப்போவே இந்த வீட்டை விட்டு நீ வெளிய போகணும்,” என்று அவர் அவளது கையைப் பிடித்து இழுக்க முயன்றார்.
“கையை விடுங்கப்பா!” அக்னியின் குரல் மாடியிலிருந்து இடியாக இறங்கியது.
அக்னி படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்த விதம், ஒரு வேட்டைக்குச் செல்லும் சிங்கத்தைப் போல இருந்தது. அவன் வெறும் வெள்ளை நிறப் பனியனும், டிராக் பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தான். அவனது கட்டுமஸ்தான தோள்களும், அந்தத் தழும்பும் இப்போது அனலாகத் தெரிந்தன. அவன் நேராக வந்து சுந்தரமூர்த்தியின் கையை மித்ராவிடமிருந்து விடுவித்தான்.
அக்னி மித்ராவைத் தன் பின்னால் இழுத்து மறைத்துக்கொண்டான். “இவளைத் தொட உங்களுக்குத் தகுதி இல்லப்பா. இவ இந்த வீட்டு வேலைக்காரி இல்ல… இவ என்னோட உயிர். ஸ்வேதா போனதுக்கப்புறம் இந்த அக்னி செத்துட்டான்ன்னு நினைச்சீங்களா? இல்ல… இவ தான் எனக்கு மறுபடியும் உயிர் கொடுத்திருக்கா,” என்று அவன் கர்ஜித்தான்.
“அக்னி! நீ என்ன பேசுறன்னு உனக்கே தெரியுதா? இவ யாரு, நாம யாரு?” என்று சுந்தரமூர்த்தி கத்தினார்.
அக்னி ஒரு குரூரமான புன்னகையைச் சிந்தினான். அவன் மித்ராவின் இடுப்போடு சேர்த்து அவளைத் தூக்கித் தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டார். அந்தத் திடீர் நெருக்கத்தில் மித்ரா மூச்சுத் திணறினாள். அவனது உடல் வெப்பம் அவளது மென்மையான மேனியில் ஊடுருவியது. “பொருத்தம் பார்க்க இது ஒன்றும் வியாபாரம் இல்லப்பா… இது காதல். இவளோட அந்த அமைதியும், கண்ணியமும்தான் என்னை இப்போ கட்டிப் போட்டுருக்கு. இனி இவளைப் பத்தி ஒரு வார்த்தை தப்பா பேசினாலும், நான் இந்த வீட்டை விட்டே கிளம்பிடுவேன்,” என்றான் அழுத்தமாக.
அக்னி மித்ராவைத் தன் அறைக்குத் தூக்கிச் செல்வது போலவே அழைத்துச் சென்றான். அறைக்குள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்டான். மித்ரா பயத்தில் பின்வாங்கினாள். “சார்… இது ரொம்ப ஓவர்… ஐயா முன்னாடி இப்படிப் பண்ணியிருக்க வேண்டாம்,” என்று அவள் விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
அக்னி அவளை அப்படியே சுவரோடு சாய்த்தான். அவனது கைகள் அவளது கன்னங்களை வருடின. அவனது கண்கள் அவளது சிவந்த இதழ்களில் தாகத்துடன் நிலைத்தன. “அழாதே மித்ரா… உன்னோட இந்த அழுகை என்னை இன்னும் பலவீனமாக்குது. உனக்குத் தெரியுமா? நேத்து நைட் நீ எனக்காக அந்த நடராஜன்கிட்ட பேசினப்போதான், எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பழைய அக்னி செத்துப்போயிட்டான். இப்போ இருக்கிறது உனக்காக மட்டும் வாழ நினைக்கிற அக்னி,” என்று அவன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து சொன்னான்.
மித்ரா அவனது சட்டையைப் பற்றிக்கொண்டாள். “சார்… எனக்கு பயமா இருக்கு. நாம சேர முடியாதுன்னு தோணுது,” என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.
அக்னி அவளது இதழ்களுக்கு மிக அருகில் தன் இதழ்களைக் கொண்டு வந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அனலாக அவளது முகத்தில் பட்டது. “யாராலயும் நம்மளைப் பிரிக்க முடியாது மித்ரா. உன்னோட இந்த மௌனமான காதலை நான் எப்பவோ உணர்ந்துட்டேன். இப்போ நீ எனக்கு வேணும்… உன்னோட இந்த முழுமையான அர்ப்பணிப்பு எனக்கு வேணும்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளது இதழ்களை ஆழமாகச் சிறைப்படுத்தினான்.
அந்த முத்தம் வெறும் அன்பின் வெளிப்பாடல்ல… அது அக்னியின் பல வருடத் தாகமும், மித்ராவின் அடக்கப்பட்ட உணர்வுகளும் இணைந்த ஒரு சங்கமம். மித்ரா முதலில் தடுமாறினாலும், பின் அவனது அந்தத் தகிக்கும் காதலுக்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்தாள்.
மாளிகைக்கு வெளியே மழை பெய்யத் தொடங்கியது. ஆனால் அறைக்குள் அக்னியும் மித்ராவும் ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அக்னியின் அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்பில் மித்ரா ஒரு மெழுகுச் சிலையாய் உருகினாள். அவர்களது காதலுக்கு அந்த இருள் மட்டுமே சாட்சியாக இருந்தது.
—
—
அக்னி அவளை மெத்தையில் சாய்த்த அந்த நொடி, மித்ராவின் அத்தனைத் தடுப்புச் சுவர்களும் சரிந்தன. அவனது உடல் பாரம் அவள் மேல் விழுந்தபோது, அவனது சட்டையின் பொத்தான்கள் அவள் கைகளின் வேகத்தில் சிதறின. அக்னியின் பரந்த மார்பு அவளது மென்மையான மேனியில் அழுத்தியபோது உண்டான அந்தத் தகிப்பு, மித்ராவை ஒருவித மயக்கத்திற்குள் தள்ளியது.
அவனது இதழ்கள் அவளது இதழ்களோடு போரிட்டன. அது வெறும் முத்தமல்ல, அவனது பல வருடத் தனிமையைத் தீர்க்கும் ஒரு வேட்டை. மித்ரா அவனது கழுத்தைச் சுற்றித் தன் கைகளை இறுக்கிக் கொண்டாள்; அவனது முரட்டுத்தனமான அந்த அணைப்பு அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான கிளுகிளுப்பை ஏற்படுத்தியது. அக்னியின் கைகள் அவளது ஆடையின் தடையை நீக்கி, அவளது இடையின் வளைவுகளில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
அவனது முத்தங்கள் கழுத்திலிருந்து இறங்கி, அவளது தோள்களிலும் மார்பின் சரிவுகளிலும் தடம் பதித்தன. அக்னியின் சூடான மூச்சு பட்ட இடமெல்லாம் அனல் வீசியது. மித்ரா தன் உடலை வளைத்து அவனது நெருக்கத்திற்கு வழி கொடுத்தாள். அவனது கை அவளது தொடைகளின் மென்மையை வருடியபோது, அவள் ஒரு மெல்லிய முனகலுடன் அவனது முதுகைத் தன் நகங்களால் கீறினாள்.
அக்னி அவளது மேனியில் ஒரு வெறியனைப் போலத் தன் முகத்தைப் புதைத்தான். அவனது ஒவ்வொரு தீண்டலும் அவளுக்குள் அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த வேட்கையைத் தட்டி எழுப்பியது. “மித்ரா… நீ எனக்கு மட்டும் தான்…” என்று அவன் கம்மிய குரலில் முணுமுணுத்தபடி, அவளது உடலோடு இன்னும் ஆழமாகத் தன்னைப் பிணைத்துக் கொண்டான்.
அவனது வேகம் ஒரு கட்டுக்கடங்காத காட்டாற்றைப் போல இருந்தது. மித்ரா அவனது அந்தத் தகிக்கும் ஆளுமைக்குள் முழுமையாகச் சரணடைந்தாள். அந்த அறையின் இருட்டில், மழையின் சத்தத்தையும் மீறி அவர்களது வேகமான மூச்சுக்காற்றுகளும், உடல்கள் உரசிக்கொண்ட ஓசையும் மட்டுமே நிறைந்திருந்தன. அக்னியின் அந்தத் தகிக்கும் அணைப்பில் மித்ரா ஒரு மெழுகுச் சிலையாய் உருகி, அவனது காதலில் தன்னை முழுமையாகக் கரைத்துக் கொண்டாள்.
அந்த இரவு, அக்னி என்கிற எரிமலைக்கும், மித்ரா என்கிற மெல்லிய நதிக்கும் இடையிலான ஒரு தீராத சங்கமமாக மாறியது.
அத்தியாயம் 14: மௌனமான அதிகாலையும்… மழலையின் மடியில் மலர்ந்த காதலும்
அந்த உணர்ச்சிகரமான இரவிற்குப் பிறகு விடிந்த காலை, ஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தாங்கி வந்தது. ஜன்னல் திரைகளின் இடுக்கு வழியாக ஊடுருவிய மெல்லிய சூரிய ஒளி அக்னியின் அறையை நிறைத்திருந்தது. மித்ரா கண் விழித்தபோது, அக்னியின் வலுவான ஒரு கை அவளது இடையைச் சுற்றிப் படர்ந்து அவளை அவனோடு அணைத்திருந்தது. அவனது சீரான மூச்சுக்காற்று அவளது பிடரியில் பட்டு ஒருவித சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.
மெல்ல அவனது பிடியிலிருந்து விலகி எழுந்தாள் மித்ரா. அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு புதிய உணர்வு. இரவு நடந்த அந்த உச்சகட்ட நெருக்கத்தின் நினைவுகள் அவளது கன்னங்களைச் சிவக்க வைத்தன. கண்ணாடி முன் நின்று தன் தோற்றத்தைச் சரி செய்தவள், அவசரமாய் உடை மாற்றிக்கொண்டு தன் அறைக்கு விரைந்தாள்.
அறையினுள் நுழைந்தவளுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஆரியனும் மித்ரனும் விழித்துக்கொண்டு, மித்ராவைக் காணாமல் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டு அழுது கொண்டிருந்தனர்.
“ஆரி குட்டி… மித்ரன்… என்னாச்சுடா? ஏன் அழறீங்க?” என்று பதறியபடி ஓடிச் சென்று இருவரையும் வாரி அணைத்துக் கொண்டாள்.
“டீச்சர்… எங்க போனீங்க? பயமா இருந்தது… நீங்களும் எங்களை விட்டுட்டுப் போயிட்டீங்களோன்னு நினைச்சோம்,” என்று மூன்று வயது ஆரியன் அவளது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு தேம்பினான். ஒன்றரை வயது மித்ரன் அவளது மடியில் முகம் புதைத்து அவளது சுடிதார் துப்பட்டாவை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான்.
அவர்கள் இருவரையும் முத்தங்களால் நனைத்தாள் மித்ரா. “சாரிடா தங்கம்… இனிமே உங்களை விட்டுப் போகமாட்டேன். டீச்சர் இங்கேயே தான் இருப்பேன்,” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே, அக்னி அந்த அறைக்குள்ளே நுழைந்தான்.
சட்டை அணியாமல், வெறும் டிராக் பேன்ட் மட்டும் அணிந்து வந்த அவனது தோற்றம் ஒரு முழுமையான குடும்பத் தலைவனைப் போல இருந்தது. அவனது அகலமான மார்பில் நேற்று இரவு மித்ரா ஏற்படுத்திய நகக் கீறல்கள் லேசாகத் தெரிந்தன. அதைத் தற்செயலாகப் பார்த்த மித்ரா, வெட்கத்தில் தலைகுனிந்து குழந்தைகளுக்குப் பால் புகட்டத் தொடங்கினாள்.
அக்னி புன்னகையுடன் இருவரையும் தூக்கித் தன் தோள்களில் அமர வைத்துக் கொண்டான். “குட் மார்னிங் சாம்பியன்ஸ்! இன்னைக்கு உங்க ரெண்டு பேருக்கும் லீவ். நாம நாலு பேரும் இன்னைக்கு ஃபுல் டே ஒண்ணா இருக்கப்போறோம்,” என்றான். அவனது கண்கள் மித்ராவை ஊடுருவின. அந்தப் பார்வையில் ஒருவித உரிமையும், ரகசியமான காதலும் தகித்தன.
அன்று மதியம் அந்த மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான தோட்டத்தில் ஒரு அழகான காட்சி அரங்கேறியது. அக்னி புல்வெளியில் கால் நீட்டி அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்க, மித்ரா குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். ஆரியன் அவளது சேலையைப் பிடித்து இழுத்து விளையாட, மித்ரன் அவளது மடியில் அமர்ந்து கொண்டு அவளது முகத்தைத் தடவிக் கொண்டிருந்தான்.
அக்னி எழுந்து வந்து அவர்கள் அருகில் அமர்ந்தான். “மித்ரா… இந்தக் குழந்தைகள் உன்கிட்ட இவ்வளவு சீக்கிரம் ஒட்டுவாங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை. அவங்க அம்மாவை விடவும் உன்கிட்ட தான் இவங்க அதிகமா அன்பு காட்டுறாங்க,” என்றான் ஒரு ஏக்கத்துடன்.
மித்ரா மித்ரனின் தலையை வருடிக்கொடுத்தாள். “குழந்தைகளுக்குத் தேவை அழகான பொம்மைகளோ, பெரிய வசதிகளோ இல்லை சார்… அவங்களுக்குத் தேவை ஒரு அம்மாவோட அரவணைப்பு. அது கிடைச்சா அவங்க உலகத்தையே மறந்துடுவாங்க,” என்றாள் நிதானமாக.
அக்னி அவளது கையைப் பற்றித் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டான். “குழந்தைகளுக்கு மட்டும் இல்ல மித்ரா… இந்த அக்னிக்கும் அந்த அரவணைப்பு தேவைப்படுது. நீ இவங்களுக்கு அம்மாவா மட்டும் இல்ல… எனக்கும் ஒரு துணையா எப்பவும் கூட இருப்பல்ல?” என்று அவன் கேட்டபோது, குழந்தைகள் இருவரும் மித்ராவின் இருபுறமும் வந்து ஒட்டிக்கொண்டனர்.
இருவரையும் அணைத்துக் கொண்ட மித்ராவின் கண்களில் நீர் திரண்டது. அக்னிக்குத் தெரியாது, அவன் தேடும் அதே காதலோடு தான் அவள் பல வருடங்களாகக் காத்திருக்கிறாள் என்பது.
அதே நேரம், மாளிகையின் மாடியில் உள்ள ஜன்னல் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து சுந்தரமூர்த்தி இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் இருந்த கோபம் இப்போது வன்மமாக மாறியிருந்தது. “இந்த அனாதை பொண்ணு என் குடும்பத்தையே மாத்திட்டு இருக்காளே… இவளை இப்படியே விட்டா சரிப்பட்டு வராது,” என்று முணுமுணுத்தபடி யாருக்கோ போன் செய்தார்.
அதே நேரம், சென்னை விமான நிலையத்தில் ஒரு விமானம் தரை இறங்கியது. அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருந்த அந்தப் பெண், தனது கூலிங் கிளாஸைக் கழற்றிவிட்டு அந்த விமான நிலையத்தையே ஒருமுறை ஏளனமாகப் பார்த்தாள். அவள் கையில் இருந்த அக்னியின் புகைப்படத்தை இறுகப் பற்றினாள்.
“ஹலோ இந்தியா! உன்னோட அக்னிக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி காத்திட்டு இருக்கு,” என்று சொல்லிவிட்டு குரூரமாகச் சிரித்தாள் ஸ்வேதாவின் தங்கை ரேகா.
அக்னியின் வாழ்க்கையில் வீசப்போகும் அந்தப் புயல் மிக அருகில் வந்துவிட்டது. ஆனால் இப்போது அக்னியும் மித்ராவும் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு நடுவே ஒரு குட்டி சொர்க்கத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
