Un

அத்தியாயம் 5    

அந்தத் தீவின் கடற்கரை கிராமம் வண்ண விளக்குகளாலும், காகிதத் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த நாட்டின் பாரம்பரியத்திற்கு உரிய அந்தத் துடிப்பான இசை காற்றில் மிதந்து வந்தது. உள்ளூர் மீனவர்கள் தங்கள் குடும்பங்களுடன் திரண்டு வந்திருந்தனர்

. காயத்ரி அன்று ஒரு உள்ளூர் மெக்சிகன் பெண்ணைப் போல ‘புயேப்லா’ பாணி எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட வெள்ளை நிற உடையணிந்து வந்திருந்தாள். அவளது நீண்ட கூந்தலில் ஒரு சிவப்பு நிற ரோஜா சூடப்பட்டிருந்தது.டேவிட் அவளைப் பார்த்தபோது ஒரு கணம் மூச்சடைத்துப் போனான். இதுவரை எத்தனையோ அழகிகளைப் பார்த்த அவனது கண்களுக்கு, காயத்ரியின் அந்த எளிமையான அழகு ஏதோ ஒரு மந்திரத்தைச் செய்வது போலிருந்தது. அவனும் ஒரு சாதாரண உள்ளூர் வாசி போல காட்டன் சட்டையும், ஜீன்ஸும் அணிந்து ஒரு சுற்றுலாப் பயணியைப் போலவே காட்சியளித்தான்.”இப்போ சொல்லுங்க ராபர்ட்… நாம ரெண்டு பேரும் இந்த கூட்டத்துல யாராவது கண்டுபிடிச்சிட மாட்டாங்கல்ல?” என்று காயத்ரி மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

காயத்ரி இப்படி கேட்டவுடன் டேவிட் தன் சொன்னதற்காக தனக்கு மிகவும் பிடித்த பெயரை சொல்லி தன்னை அழைத்ததற்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான் ஆனால் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை.”கவலைப்படாதே காயத்ரி… இங்க இருக்கிற மக்களுக்கு என்னைத் தெரியும், ஆனா ராபர்ட்டா மட்டும் தான் தெரியும். அவங்களுக்கு நான் ஒரு உதவி செய்ற தொழிலதிபர் அவ்வளவுதான். இன்னைக்கு நாம ரெண்டு பேரும் வெறும் அந்நியர்கள்,” என்றான் டேவிட்.

திருவிழாவில் ‘மரியாச்சி’ இசைக்குழுவினர் தங்கள் பெரிய தொப்பிகளுடன் கிட்டார் வாசித்துக் கொண்டிருந்தனர். அங்கிருந்த ஒரு முதியவர் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து, “இளம் ஜோடிகளே! இந்த நடனப் போட்டியில் கலந்துக்கலாமே?” என்று ஸ்பானிஷ் மொழியில் கேட்டார்.காயத்ரிக்கு ஸ்பானிஷ் புரியவில்லை என்றாலும், அவரது சைகை புரிந்தது. அவள் டேவிட்டைப் பார்த்து, “என்ன சொல்றாரு?” என்று கேட்டாள்.”நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து டான்ஸ் ஆடணும்னு சொல்றாரு. முடியாதுன்னு சொல்லிடுவோமா?” என்றான் டேவிட் ஒருவித குறும்பான பார்வையுடன்.

“ஏன்? உங்களுக்கு டான்ஸ் ஆடத் தெரியாதா?” என்று சவால் விட்டாள் காயத்ரி.டேவிட் அவளது கையைப் பற்றி நடன மேடையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றான். இசை வேகமெடுத்தது. மெக்சிகோவின் பாரம்பரிய நடனமான ‘ஜாராப் தபாடியோ’ போன்ற ஒரு துடிப்பான இசைக்கு இருவரும் ஆடத் தொடங்கினர். காயத்ரி ஆரம்பத்தில் தயங்கினாலும், டேவிட்டின் லாவகமான அசைவுகள் அவளை உற்சாகப்படுத்தின. இருவரது கண்களும் சந்தித்துக் கொண்டபோது, அந்த இடமே மறைந்து போனது போலிருந்தது. அவள் ஒரு டிடெக்டிவ் என்பதையும், அவன் ஒரு மாஃபியா என்பதையும் அந்தத் தருணத்தில் இருவரும் மறந்து போனார்கள்.நடனம் முடிந்து மூச்சிரைக்க இருவரும் கடற்கரை ஓரம் ஒதுங்கி நின்றனர்.

“ராபர்ட்… உங்களை இப்படிப் பார்ப்பேன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை. நீங்க நிஜமாவே ஒரு நல்ல மனுஷனா இருக்க முடியும்னு இப்பதான் நம்புறேன்,” என்றாள் காயத்ரி உணர்ச்சிவசப்பட்டு.டேவிட் அவளை ஏதோ சொல்ல முற்படும்போது, அவனது காதில் இருந்த சிறிய ரகசிய கருவி அதிர்ந்தது. ராபர்ட்டின் குரல் அதில் கேட்டது, “சார்… ஆபத்து! ஆண்டனியின் படகுகள் தீவை நெருங்கிடுச்சு. அவங்க ஆயுதங்களோட வர்றாங்க. மக்கள் கூட்டத்துல அவங்க கலந்துட வாய்ப்பிருக்கு!”டேவிட்டின் முகம் நொடியில் மாறியது.

அந்த மென்மையான ராபர்ட் மறைந்து, ஆக்ரோஷமான டேவிட் மில்லர் வெளிப்பட்டான். அவனது கண்கள் சுற்றும் முற்றும் ஸ்கேன் செய்வது போலப் பார்த்தன.”காயத்ரி, இப்போ நான் சொல்றத மட்டும் செய். எந்தக் கேள்வியும் கேட்காதே. நேரா அந்தப் பின்னாடி இருக்கிற தேவாலயத்துக்குப் போயிடு. அங்க என் ஆளுங்க இருப்பாங்க,” என்று அவளைத் தள்ளாத குறையாக அனுப்பினான்.”என்ன ஆச்சு? ஏன் இப்போ பதற்றப்படுறீங்க?”

“ஆண்டனி வந்துட்டான் காயத்ரி! அவனோட வேட்டை ஆரம்பிச்சிடுச்சு. போ!” என்று கத்தினான்.காயத்ரி ஓடத் தொடங்கிய அதே சமயம், கூட்டத்திற்குள் இருந்து துப்பாக்கிச் சூடு சத்தம் கேட்டது. திருவிழாவின் மகிழ்ச்சி ஒரே நொடியில் மரண ஓலமாக மாறியது. டேவிட் தனது இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து, மின்னல் வேகத்தில் மறைவிடங்களுக்குத் தாவினான்.ஆண்டனியின் ஆட்கள் சரமாரியாகச் சுட்டுக் கொண்டே முன்னேறினர்.

அதே சமயம் வயதானவர்கள் பெண்கள் குழந்தைகளை பத்திரமாக வேறு இடத்திற்கு அனுப்பி கொண்டிருந்தனர். டேவிட் அவர்களைத் தனி ஆளாக எதிர்கொண்டான். அவனது குறி தப்பவில்லை. ஆனால், எதிரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்தது. காயத்ரி ஓடும் வழியில், ஒரு குண்டடிப்பட்டு விழுந்த குழந்தையைப் பார்த்ததும் அவளால் அப்படியே கடந்து செல்ல முடியவில்லை.அவள் அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு தற்காப்புக்காக ஒரு மணல் மூட்டையின் பின்னால் அமர்ந்தாள்.

அப்போது அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு நிழல் தெரிந்தது. திரும்பிப் பார்த்தால், ஆண்டனியின் முக்கிய அடியாட்கள் இருவர் அவளை நோக்கித் துப்பாக்கியை நீட்டியபடி நின்றிருந்தனர்.”காயத்ரி மல்ஹோத்ரா… உன்னால தான் எங்க முதலாளிக்கு இவ்வளவு நஷ்டம். உன்னை இன்னைக்கு உயிரோட விடமாட்டோம்,” என்றான் ஒருவன் வஞ்சத்துடன்.காயத்ரி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஒரு மரண அமைதி நிலவியது. அடுத்த நொடி, ஒரு புல்லட் பாயும் சத்தம்…ஆனால் அது காயத்ரியைத் தாக்கவில்லை.

துப்பாக்கி ரவை காயத்ரியைக் கடந்து சென்று எதிரியின் மார்பைத் துளைத்தது. காயத்ரி அதிர்ச்சியில் கண்களைத் திறந்தபோது, அங்கே டேவிட் நின்றிருந்தான். அவன் கைகளில் இருந்த துப்பாக்கி இன்னும் புகைந்து கொண்டிருந்தது. அவனது கண்கள் சிவந்து, முகம் முழுவதும் ஆக்ரோஷமான வேர்வையில் நனைந்திருந்தது.”காயத்ரி!” என்று கத்திக்கொண்டே அவளருகே பாய்ந்தான்.

அதே சமயம் டேவிட் ஆட்களில் ஒருவன் அடிபட்ட குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான்.இங்கே டேவிட் காயத்ரியை அப்படியே தரையோடு சேர்த்து அணைத்து உருண்டு, அருகில் இருந்த மரப் பெட்டிகளின் பின்னால் மறைந்தான்.குண்டுகள் அவர்கள் தலைக்கு மேலே சீறிச் சென்றன. அந்த மரண பயத்திற்கு நடுவே, காயத்ரி டேவிட்டின் மார்போடு ஒட்டியிருந்தாள்.

அவனது இதயத்துடிப்பு ஒரு போர்முரசின் வேகத்தில் அவளது காதுகளில் ஒலித்தது.”பயப்படாதே… நான் இருக்கேன்,” என்று அவன் முணுமுணுத்தபோது, அவனது இதழ்கள் அவளது காதோரம் உரசிச் சென்றன. அந்த இக்கட்டான சூழலிலும், அந்தத் தழுவல் காயத்ரியின் அடிவயிற்றில் ஒரு மின்சாரத்தை ஏற்றியது. அவனது உடலின் வலுவும், அந்தப் பாதுகாப்பான அணைப்பும் அவளைச் சிலிர்க்க வைத்தன.டேவிட் தனது துப்பாக்கியை ரீலோட் செய்தபடி, காயத்ரியின் முகத்தைத் தனது கைகளால் ஏந்தினான்.

“காயு… என் கண்ணைப் பாரு. இப்போ நான் சொல்றது உனக்கு விசித்திரமா இருக்கலாம். ஆனா, ஒருவேளை நாம இங்க இருந்து உயிர் பிழைக்கலைன்னா… இந்த ஒரு விஷயத்தை நீ தெரிஞ்சுக்கணும். நான் இதுவரைக்கும் எந்த ஒரு பொண்ணுக்காகவும் என் உயிரைப் பணையம் வச்சது இல்லை. ஆனா உனக்காக… இந்த உலகத்தையே நான் எரிப்பேன்,” என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்.

அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தீவிரம், அந்தத் தவிப்பு காயத்ரியின் மனதை மொத்தமாகக் கரைத்தது. ஒரு மாஃபியா தலைவனின் முகமூடி முற்றிலுமாகக் கலைந்து, ஒரு காதலனின் ஏக்கமான முகம் அங்கே தெரிந்தது. மரணத்தின் நிழல் அவர்களைச் சுற்றி ஆடிக்கொண்டிருக்க, காயத்ரிக்கு எதைப் பற்றியும் கவலை வரவில்லை.அவள் மெல்லத் துணிச்சலைத் திரட்டி, அவனது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டாள். அவளது இதழ்கள் அவனது இதழ்களை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்தன. டேவிட் ஒரு கணம் திகைத்தான், ஆனால் அடுத்த நொடி அவன் அவளை வெறித்தனமாக முத்தமிட்டான்.அந்த முத்தம்… அது வெறும் முத்தமல்ல.

அதில் பல ஆண்டுகாலத் தனிமை இருந்தது, ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு இருந்தது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு அடங்காத காதல் இருந்தது. குண்டுகள் வெடிக்கும் சத்தமும், மக்களின் அலறலும் அவர்களுக்குப் பின்னால் தேய்ந்து மறைந்தன. காலமும் இடமும் உறைந்து போன அந்த நொடியில், ஒரு மாஃபியா எனப்படும் டேவிட்டும் ஒரு டிடெக்டிவ் எனப்படும் காயத்ரியும் தங்கள் ஆன்மாக்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அவனது இதழ்களின் சூடு காயத்ரியின் உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியது.

அவளது கை விரல்கள் அவனது கலைந்த கூந்தலுக்குள் புதைந்தன.சரியாக அந்தத் தருணத்தில், “சார்! ஆண்டனி ஆளுங்க பின்னாடி வராங்க!” என்று ஆல்பர்ட் குரல் கேட்டது.டேவிட் மெல்லப் பிரிந்தான். அவனது கண்கள் இப்போது இன்னும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தன. “உனக்காக நான் வாழ்வேன் காயத்ரி. இப்போ இங்கேயே இரு,” என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு சிறுத்தையைப் போலத் துள்ளிக் குதித்து எதிரிகளை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.அவன் காட்டிய அந்த ஆக்ரோஷம் வேறொரு ரகம். முன்னால் வந்த இரண்டு ரவுடிகளின் கழுத்தைப் பிடித்துத் தூக்கி எறிந்தான். அவனது கைகள் வெறும் கைகளாக இல்லை, அவை ஆயுதங்களாக மாறின. ரத்தம் தெறிக்க அவன் சண்டையிட்ட விதம், காயத்ரிக்கு ஒரு பயத்தைக் கொடுத்தாலும், அவனது வீரம் அவளை இன்னும் அதிகமாக்க காதலிக்க வைத்தது.டேவிட் செய்த அந்த அதிரடித் தாக்குதலில் ஆண்டனியின் ஆட்கள் நிலைதடுமாறினர்.

ஆல்பர்ட் மற்ற ஆட்களும் வந்து சேர, அந்தத் தீவு மெல்ல மெல்ல டேவிட்டின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. காயத்ரி ஒரு தூணின் மறைவில் அமர்ந்து, தன் இதழ்களில் இன்னும் ஒட்டியிருந்த அந்த முத்தத்தின் ஈரத்தையும், டேவிட்டின் வாசனையையும் உணர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.யார் இந்த மனிதன்? ஒரு நிமிடம் கொடூரமான கொலைகாரனாக மாறுகிறான், அடுத்த நிமிடம் ஒரு காதலனாக உருகுகிறான்.

“யட்சன் போலே நீயும் வந்தாய்… என் மனசை அப்படியே திருடிட்டுப் போயிட்டயே,” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தாள்.

—

இதயத்தின் ரகசிய முத்திரைகடல் அலைகள் கரையைத் தீண்டும் ஓசை – அந்தத்தனிமைத் தீவின் மௌனத்தில் ஒரு கவிதை!ஆயுதம் ஏந்திய கைகள் தளர்ந்து போக,அவன் இதழ்களின் வெப்பம் என் நெற்றியில் படர…

காலம் அங்கே உறைந்து நின்றது,காதல் மட்டும் காற்றோடு கலந்தது!மரணத்தின் நிழலில் வாழ்ந்த எனக்கு,மறுபிறப்பு தந்தது உன் சுவாசத்தின் தீண்டல்!கண்கள் மூடிய அந்த நொடியில் – நான்கண்டு கொண்டேன் என் உலகத்தின் எல்லையை!

அதிரடி வேட்டைகள் ஓய்ந்து போனது,உன் அணைப்பின் கதகதப்பில் என் உயிர் கசிந்தது!மறக்க நினைக்கிறேன்… ஆனால்,ஒவ்வொரு துடிப்பும் உன் பெயரையே சொல்லுது!அந்த ஒற்றை முத்தம் – என்இதயத்தில் நீ இட்ட அழியாத ரகசிய முத்திரை!

———

அத்தியாயம் 3

ஒரு வாரம் கடந்து சென்ற நிலையில், இன்னிசை சென்னைக்குப் புறப்படத் தயாராக இருந்தாள். குடும்பத்தார்களும் அவளுடன் வந்து அங்கே ஒரு வார காலம் இருந்துவிட்டுப் போகலாம் என்று காத்திருந்தனர். இதோ, கார் வந்துவிடவே குடும்பம் மொத்தமும் பயணப்பட்டது.

இரண்டு மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அம்பை இருக்கும் அப்பார்ட்மென்ட் சென்று அழைப்பு மணியை அழுத்த, கதவைத் திறந்த அம்பை, தாய் தந்தையைப் பார்த்து இருவரையும் ஒரே சேரக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு,”எவ்வளவு நாளாச்சு உங்களைப் பார்த்து! அடிக்கடி வாங்கன்னு சொன்னா கேட்கிறீங்களா? தாத்தா எப்படி இருக்கீங்க?”

என்று அனைவரையும் நலம் விசாரித்து வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்தாள். அனைவருக்கும் குளிர்பானத்தைக் கொடுக்க, செல்லம்மா பாட்டியும் அனைவரிடமும் நலம் விசாரித்து, சமையல் அறைக்குச் சென்று மதிய சமையலை ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தார்.”அப்புறம், கண்டிப்பா நீங்க பத்து நாளைக்கு இருந்தே ஆகணும்!”என்று **அம்பை** கண்டிஷன் போட்டவுடன், அனைவரும் அதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறோம் என்று சொல்ல, அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி.

கதை பேசிக்கொண்டே நேரத்தைக் கழிக்க, மதிய உணவை உண்டு அனைவரும் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.மாலை, இன்னிசையும் **அம்பையும்** சேர்ந்து ஷாப்பிங் மால் சென்று தங்களுக்குத் தேவையானவற்றை பர்சேஸ் செய்து கொண்டிருந்தனர்.அப்பொழுது, **அம்பை** அழகுசாதனப் பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, அவளைப் பின்பக்கமாக நின்று வைத்த கண் வாங்காமல் ஒருவன் ஏற இறங்கப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அதைப் பார்த்த இன்னிசைக்குக் கோபம் வந்தது.

“எப்போதுதான் இது போன்ற ஆண்கள் திருந்துவார்களோ?” என்று ஆத்திரம் பொத்திக்கொண்டு வந்து, திடீரென்று அவன் சட்டையைப் பிடித்து,”உங்களைப் மாதிரி ஆம்பளைங்க இதுக்காகவே வருவாங்களா? ஒரு பொண்ணு நிம்மதியா ஒரு இடத்துல நடமாட முடியாதா? இப்படிப் பார்க்கிற பார்வையைப் பார்த்தா இப்படி இருக்கும்போது, தனியா மாட்டினா நீ என்னவெல்லாம் பண்ணுவ? உன்னைப் மாதிரி ஆளுங்களைப் போலீஸில் பிடித்துக் கொடுக்கணும்!”

என்று அவர்கள் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்க, ‘தங்கை சண்டை போடுகிறாளே’ என்று **அம்பைக்கு** அதிர்ச்சி.”ஐயோ, இவ எதுக்குப் இப்படிப் பண்றா? கடவுளே!”என்று தங்கையை அவனிடமிருந்து விடுவித்து,”ஏய்! எதுக்குடி பப்ளிக்ல இப்படி பிஹேவ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்க? அதுவும் அவருடைய சட்டையைப் பிடிச்சு இழுக்குற. சாரி சிவா, அவளுக்கு நீங்க யாருன்னு தெரியல.

நீங்க வந்து நேரடியா என்கிட்டப் பேசி இருக்கலாம் இல்ல?”என்று அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க,”அக்கா, என்ன சொல்ற? அவர் பேர் சொல்லி எல்லாம் கூப்பிடுற. அப்போ, ஏற்கனவே தெரிஞ்ச ஆள் தானே? அப்ப எதுக்கு அவர் தூரத்திலிருந்து உன்னைப் பார்க்கணும்? அதுவும் அவர் பார்வை வேற மாதிரி இருக்கு!”

என்று இசை பார்வை உருட்டி எச்சரிக்கை செய்ய, **அம்பைக்குச்** சிரிப்பு வந்தது. ஆனால், செழியனுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.”அடியே! ஒரு சின்னப் பொண்ணு என்னைப் இன்சல்ட் பண்ணிட்டு இருக்க. நீ என்ன சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்க? இப்ப நீ சொல்லப் போறியா இல்ல நானே சொல்லவா?”என்று அவளை மிரட்டும் தொனியில் கேட்க,”அக்கா, என்ன இது? இவர் பாட்டுக்கு பேசிக்கிட்டு இருக்காரு. எனக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியுது.

ஆல்ரெடி உங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள ஏதோ கனெக்‌ஷன் இருக்கு. யார் இவர்?”என்று இன்னிசை கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்க, இருவரும் அவளைத் தனியே அழைத்துக் கொண்டு ஃபுட் கோர்ட் சென்று,”இன்னிசை, இதைப் பத்தி வீட்ல கொஞ்ச நாள் கழிச்சு சொல்லலாம்னு இருக்கேன். இவர் தான் செழியன், என்னுடைய பாஸ். எனக்கு லாஸ்ட் இயர் ப்ரொபோஸ் பண்ணாரு. நான் கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடிதான் சம்மதம் சொன்னேன். இரண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் விரும்புறோம்.

பொறுமையா வீட்ல சொல்லி கல்யாணம் பண்ணலாம்னு இருக்கோம். அதுவரைக்கும் நீ உளறி வைக்காம இருந்தா சரி.”என்று தங்கையிடம் இறைஞ்சும் பார்வையில் கேட்க,”எனக்கு இதெல்லாம் இன்ட்ரஸ்ட் கிடையாது. லவ் வெறும் ஒரு மாயை. முக்கியமா, இந்தப் பணக்காரப் பசங்களை நம்பவே கூடாது அப்படின்னு நீதானே கங்கணம் கட்டிக்கிட்டு இருந்த! நம்ம ராதா சித்தி லைஃப்ல நடந்த விஷயத்துக்குப் பயந்து, நம்ம ரெண்டு பேரும் பணக்காரப் பசங்க பக்கம் தல வெச்சு கூடப் படுக்கக் கூடாது, அதுவும் முக்கியமா லவ் பண்ணவே கூடாதுன்னு சபதம் எடுத்தோம். ஆனா, உன்னோட சபதத்தையே உடைச்சு ஒருத்தர் மனசுக்குள்ள புகுந்திருக்காருன்னா, பெரிய விஷயம்!”என்று இன்னிசை உச்சி கொட்டிச் சொல்ல,”அக்னி, யார் இந்த ராதா சித்தி??”என்று செழியன் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்க,”அவங்க எங்க தாத்தாவோட தம்பி பொண்ணு.

எங்களுக்குச் சித்தி முறை வரும். அவங்க ஒருத்தர லவ் பண்ணாங்க. அவரும் அவங்களை ரொம்பவே லவ் பண்ணாரு. கொஞ்சம் வசதியானவரு, அதாவது வளர்ந்து வரும் தொழிலாளி. நல்லா போயிட்டு இருக்கும்போது, திடீர்னு ‘எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கலை, என்னை மறந்திடு. நமக்குள்ள பிரேக் அப். நான் டைம் பாஸுக்காகத்தான் உன்ன லவ் பண்ணேன். உன்னைப் மாதிரி சாதாரண வீட்டுப் பொண்ணு எல்லாம் என்னால கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது’ன்னு அந்த ஆள் எங்க சித்தியை விட்டுட்டுப் போயிட்டாரு. அதுக்கு அப்புறம் எங்க சித்திக்கு கல்யாணமே நடக்கல.

அவங்களும் சென்னையிலதான் இருக்காங்க. அவங்க மகன் கூட.”என்று சொன்னவுடன் செழியனுக்குப் புரையேறிவிட்டது.”என்னடி சொல்ற? கல்யாணமே பண்ணல, எப்படி அவங்களுக்கு மகன்??”என்று சந்தேகமாகக் கேட்க,”அதிகபட்சக் காதல், அதிகபட்ச நம்பிக்கை—அந்தச் சபலத்துல எங்க சித்தி ஏமாந்து போனதால வந்த குழந்தைதான் விமல். என்னை விட ஒரு வயசு சின்னப் பையன்.

எம்.பி.ஏ. படிக்கிறான். ‘அப்பா இல்லாதவன்னு’ ஒரு முத்திரையோட இந்தச் சமூகத்தில் வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கான். கல்யாணம் பண்ணாம ஒரு குழந்தை, ஊரே அசிங்கப்படுத்துற அளவுக்குக் கொண்டு வந்தது. அதனாலதான் இந்தக் காதலே எங்களுக்குள்ள இருக்கக் கூடாதுன்னு நாங்க முடிவு பண்ணோம்.

அதுவும் வசதியான வீட்டுப் பசங்களை லவ் பண்ணவே கூடாதுன்னு ஒரு கொள்கையோடு இருக்கோம். ஆனா, எனக்கு உங்க பேச்சுல, உங்க பார்வையில ஒரு நம்பிக்கை தெரிந்தது. அதனாலதான் நான் உங்க காதலை ஏத்துக்கிட்டேன். நீங்களும் அவங்களைப் மாதிரி ஏதாவது ஒரு சின்ன விஷயம் பண்ணா கூட, நீங்க என்னை மறக்க வேண்டிய நிலைமை வரும்.”என்று உள்ளதை உள்ளபடி **அம்பை** கூறிவிட, அவள் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டவன்,”எனக்கு பக்கம் பக்கமா வசனம் பேசி ஆளை மயக்குவது தெரியாது.

என்னோட செயல்ல என்னோட காதலை நீ பார்ப்பாய்னு எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.”என்று நம்பிக்கை தர, இரு காதலர்களும் பார்வையால் ஒருவரை ஒருவர் வருடி இருக்க, அப்பாவியான இன்னிசை கன்னத்தில் கைவைத்தபடி அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.”இந்த ‘லவ் பண்ண மாட்டேன், லவ்வே எனக்குப் பிடிக்காது’ அப்படின்னு சொல்றவங்க தான் ஓவரா லவ் பண்ணுவாங்களாம். அதுதான் இங்க நடக்குது. அக்கா, போதும் உங்க ரொமான்ஸ்.

நேரம் ஆச்சு, வீட்டுக்குப் போகணும்.”என்று சொன்னவுடன் தான் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிய காதலர்கள், ஒருவருக்கு ஒருவர் விடை பெற்றுக்கொண்டு அவரவர் வீட்டிற்குச் சென்றனர்.வீட்டிற்கு வந்த பெண்கள், தங்களுக்கான பொருட்களை ஷெல்ஃபில் அடுக்கி வைத்துவிட்டு, பெரியோர்களுடன் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசி அன்றையப் பொழுதைக் கழித்தனர்.—இங்கே… அருண்குமார்”என்னடா மாப்பிள்ளை? எப்படியோ அந்தப் பொண்ணை கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம் வாங்க வெச்சிட போல இருக்கு. ஒரு பொண்ணை லவ் பண்ண வைக்கிறதுக்கு இவ்ளோ கஷ்டப்படுற உன்னை நினைச்சா எனக்குச் சிரிப்புதான் வருது.”என்று அருண்குமார் தன் மருமகனைக் கலாய்க்க,”அட போங்க மாமா. அவ எவ்வளவு பயந்து இருக்கான்னு இப்பதான் தெரியுது. அவ சித்தியை யாரோ ஒருத்தர் லவ் பண்ணி ஏமாத்தி இருக்காரு.

அதுவும் அவர் வசதியானவராம். திடீர்னு வந்து பிரேக் அப் பண்ணிட்டுப் போயிருக்காரு. அதுக்கு அப்புறம்தான் தெரிஞ்சிருக்கு, அவர் சும்மா போகல, ஒரு குழந்தையைக் கொடுத்துட்டுப் போயிருக்காரு. எவ்வளவு பெரிய துரோகம்! தன்னோட சித்திக்கு இப்படி ஒரு கஷ்டம் வந்திருக்கு. அப்படிப்பட்ட காதல் இனி நம்ம வாழ்க்கைக்கு வேண்டாம் என்று அக்னி ஒரு முடிவு எடுத்து இருக்கா. அதனால்தான் என்னை விட்டு விலகி விலகிப் போயிருக்கா.

அப்புறம் எப்படியோ என்னோட காதலைப் புரிந்து கொண்டா. எனக்கு இது போதும்.ஆனா, சில பேர் சுயநலத்துக்காக இப்படி இருக்காங்க. லவ் பண்ணும்போது அப்பா, அம்மா, குடும்பம் எதுவும் தெரியாது. வீட்டில் எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணா போதும், நம்பினவர்களைக் கைவிட்டுப் போகிறது. இந்த மாதிரி இருந்தால் காதல் வளர்க்க நம்பிக்கை சுத்தமா போயிடும். சரி மாமா, டைம் ஆயிடுச்சு, நீங்க போய்த் தூங்குங்க.”என்று சொல்லிவிட்டுச் செழியன் தன் அறைக்குள் சென்று அடைந்துவிட, இங்கே அருண்குமார் தனிமையில் அனலில் அடிபட்டுப் புழுவைப் போலத் துடித்துப் போய்விட்டார்.

எப்படிச் சொல்லுவார், தானும் இப்படித்தானே ஒரு பெண்ணைக் காதல் என்ற பெயரால் ஏமாற்றியதை!”நானும் இதே மாதிரி துரோகத்தை உனக்குப் பண்ணிட்டேன் இல்ல புஜ்ஜி? நான் எவ்வளவு சுயநலக்காரன் பார்த்தியா? நீ என்னை விட்டு விலகிப் போனாய். நான் தான் உன்னை விரட்டிக் காதலிச்சேன். நீயும் என்னை நம்பி மொத்தமா உன்னை எனக்குக் கொடுத்தாய்.

ஆனா, எங்க வீட்ல சொல்லிட்டாங்கன்னு உன் மனசு கஷ்டப்படும்னு தெரிஞ்சு தகாத வார்த்தை பேசி உன்னை விட்டுப் போயிட்டேன். அப்பத்திலிருந்து இப்ப வரைக்கும் எனக்கு மன நிம்மதியே இல்லை. கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட கௌதமி, ஒரு மனைவியாக எனக்கு எந்த ஒரு கடமையும் பண்ணதில்லை. எனக்குப் பிறந்த மகளும் அப்பானு ஒரு பாசத்தோட பினைப்பில்லாம இருக்கா.

வாழ்க்கையை வெறுத்துப் போச்சு. இதுவே நான் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணி இருந்தால், மனசு முழுக்க நிம்மதியா, நீயும் நமக்கு எத்தனை குழந்தைகள் பிறக்குதோ அந்தக் குழந்தைகளோட மகிழ்ச்சியான ஒரு வாழ்க்கையைப் பூரணமாக வாழ்ந்திருப்போம் இல்ல? நான் ரொம்ப ஏமாந்து போயிட்டேன். எனக்கு இந்த ஜென்மத்துல மன்னிப்பு கிடையாது.”என்று கண்கலங்கி அப்படியே சாய்ந்து அமர்ந்தார்.

அவர் நிலைமையைத் தன் அறையில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் சிவகாமி. எத்தனை வருடம் குற்ற உணர்ச்சியில் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்! மகனின் காதலை அறியாமல் போய், மகளுக்காக மகளின் நாத்தனாரைத் திருமணம் செய்து வைத்து எவ்வளவு பெரிய துரோகத்தைத் தன் மகனுக்குச் செய்து வைத்தோம் என்று குற்ற உணர்வு இன்னும் இன்னும் அவரைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது.”என்னோட மாப்பிள்ளை திடீர்னு வந்து சம்பந்தம் பேசினதால, என் பொண்ணு வாழ்க்கை நினைச்சு பயந்து, என் பிள்ளைக்குப் பொருத்தமில்லாத ஒரு பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டேன்.

22 வருஷமா அவன் கஷ்டத்தை மட்டும்தான் அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருக்கான். இதுவே அவன் விரும்பின பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணி இருந்தா நல்லா இருந்திருப்பான். என் பிள்ளைக்கு ஒரு வழிகாட்டு பா.”என்று இறைவனிடம் அவரால் வேண்ட மட்டுமே முடிந்தது.—இங்கே, ஒருவனுக்கு உறக்கம் என்பதே கிடையாது. நாளை அவளைச் சந்திக்கப் போகிறான்! இத்தனை நாட்கள் கனவில் அவளைச் சந்தித்து, அவளோடு உறவாடி, கொஞ்சிக் குலாவி மகிழ்ந்து வந்தவன், நாளை அவளைக் கண்ணெதிரே பார்க்கப் போகிறான்.

எப்படி நடந்துகொள்ளணும்? எப்படிப் பேச வேண்டும்? என்று பல பயிற்சி வேறு!”தூக்கமே போச்சு. எல்லாம் உன்னாலதான்! நாளைக்கு உன்னைப் பார்த்து நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணப் போறேன்னு தெரியல. ரொம்ப பயமா இருக்கு.”என்று முதல் பரீட்சை எழுதும் மாணவன் போல் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தான்.

இங்கே, **அம்பையும்** இன்னிசையும் ஒரே அறையில் உறக்கம் வராமல் கதை அளந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது,”அக்கா, ஏதோ ஒரு தைரியத்துல அவரை லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்ட. இதுக்கப்புறம் என்ன பண்ணலாம்னு இருக்க? உனக்கு வீட்ல மாப்பிள்ளை பார்க்கறது பத்தி பேசிட்டு இருக்காங்க. நீ வார்த்தை சொன்னால் போதும், எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணிடுவாங்க.”

என்று இன்னிசை கேட்ட உடன், **அம்பை** சிரித்துக் கொண்டே,”லவ் பண்ண உடனே நம்ம கல்யாணம் பண்ணனும்னு அவசியம் இல்ல. அவங்க எப்படி? என்ன மாதிரி? நம்ம தெரிஞ்சுக்க வேண்டாமா? கொஞ்ச நாள் பழகலாம். கல்யாணம் பண்ண வேண்டிய கட்டாயம் வந்தா கண்டிப்பா பண்ணலாம். சரியா?”என்று ஏதேதோ சொல்லிச் சமாளித்து விட, அவளும்,

“எனக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லப்பா. இதெல்லாம் அடி வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக்கிட்டு இருக்கிற ஃபீலிங். இதெல்லாம் எனக்கு வரவே கூடாது. கடவுளே! நோகாம வீட்ல பார்க்கிற மாப்பிள்ளையைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டு, ஜாலியா மாமியார் நாத்தனார் கூடச் சண்டை போடணும். இதுதான் என்னோட ஆம்பிஷன்!”என்று இன்னிசை பூரித்துப் போய் சொல்ல,”அது சரி, பார்க்கலாம், பார்க்கலாம்!”என்று அக்கா தங்கை இருவரும் சிரித்துப் பேசிச் நித்ரா தேவிடம் சரணடைந்தனர்.—

அத்தியாயம் 2

மறுநாள் காலைமதன்குமார் இல்லத்தில்காலை பூஜை முடிந்தவுடன் தென்றல் மற்ற வேலைகளை கடகடவென்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வேலைக்காரப் பெண்மணி அவருக்கு உதவி செய்துகொண்டு இருந்தார்.அதே சமயம், மதன்குமார் தொழில் வட்டார நண்பர்களைச் சந்திப்பதற்காக விரைவில் செல்ல வேண்டும் என்று தயாராகி வெளியே வர,”வீட்ல உட்கார்ந்து ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொன்னா ஃபிரண்ட்ஸைப் பார்க்கிறேன் அப்படின்னு சொல்லி அடிக்கடி ஊரைச் சுத்த வேண்டியது.

கொஞ்சம் கூட மனைவி மேல அக்கறையே இல்லை மிஸ்டர் மதன்குமாருக்கு.”என்று சமையலறை வாசலில் இருந்து தென்றல் குற்றம் சாட்ட, வேலைக்காரப் பெண்மணி சமையல் கட்டின் பின்பக்கமாக ஒரு வேலையாகச் சென்ற சமயம், யாரும் இல்லாததை அறிந்து மனைவியை இடையோடு இறுக்கப் பிடித்தவர்,

“என்ன பண்றது வாடி… பார்க், பீச்சு, சினிமா அப்படின்னு போகலாம்னு சொன்னா, ஏதோ தன்னைத்தானே கிழவி மாதிரி நினைச்சுகிட்டு என் பொண்டாட்டி என் கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண மாட்டேங்குறா. வீட்டிலேயே உட்கார்ந்து இருக்க எனக்குப் பிடிக்காது.

அதான் அட்லீஸ்ட் என்னோட ஃபிரண்ட்ஸையாவது பார்த்துட்டு வரேனே.”என்று மனைவியின் நெற்றியில் முட்டிச் சொல்ல, அவரோ அவன் கொமட்டையை இடித்து,”ஆமா, வெளியில மட்டும்தான் கூட்டிட்டுப் போகல. ஆனா டெய்லி என்ன…”

என்று முழுமையாகச் சொல்வதற்குள் மதன்குமாரின் குறுகுறுப் பார்வை பார்த்து வெட்கப்பட்டு கண்களை மூடிக்கொள்ள,”டெய்லி நான் உன்னை என்னடி பண்ற??”என்று வேண்டுமென்றே மனைவி காதருகே சென்று சிலிமிஷம் செய்ய, “

எப்படிச் சொல்வார்? வயதான பின்பு கூட கணவன் மனைவிக்கான தாம்பத்திய உறவில் இன்னும் இவர்கள் பலமாக இருக்கிறார்கள்” என்று இருவரின் சம்பாஷணையைப் பார்த்தவாறு அங்கே கௌதமி படி இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தார்.

“என்னங்க இது அக்கிரமம்! கல்யாண வயசுல ரெண்டு பசங்க இருக்காங்க. வீட்ல ஒரு வயசுப் பொண்ணு இருக்கா. ஆனா இவங்க கொஞ்சம் கூட கூச்சமே இல்லாம இருக்காங்க.”என்று தனக்கு இப்படி வாழ்க்கை அமையவில்லையே என்று பொறாமையில் கொந்தளிக்க, அருண்குமார் கௌதமியை முறைத்துக்கொண்டு,”நீயும் புருஷனுக்கு உறுதுணையா நல்ல மனைவியா நடந்திருந்தால், நான் இதைவிடப் பயங்கரமா என்னோட காதலைக் காட்டி இருப்பேன். ஆனா நீ நேர் வழியில என்னோட காதலை அடையல.

நீ பண்ண தப்பு எல்லாம் உனக்கே தெரியும். நான் அமைதியா இருக்கிறதே, என்னை நம்பி நீ ஒரு குழந்தையைப் பெற்றிருக்கிறாய்… அதுக்காக மட்டும்தான் பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். மத்தவங்களைப் பார்த்து பொறாமைப்படாதே. இது அவங்க வீடு. புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள ஆயிரம் இருக்கும். அது அவங்க சுதந்திரம்.

அதில் மூக்கை நுழைக்காத. அமைதியா சாப்பாடு சாப்பிட்டு, லேடீஸ் கிளப், கிட்டி பார்ட்டி அப்படின்னு ஊர் சுத்துற வேலைய மட்டும் பாரு.”என்று மனைவியை எச்சரிக்கை செய்து டைனிங் டேபிளில் வந்து அருண்குமார் அமர்ந்துவிட, கௌதமி நொடித்துக் கொண்டார்.

அதே சமயம், யோகிதா இன்றும் அளவில்லா மேக்கப் போட்டுக்கொண்டு, இன்றாவது யாராவது ஒரு மாமனை மடக்கலாமா என்று திட்டத்தோடு டைனிங் டேபிளுக்கு வந்து அமர, அனைவரின் அரவம் கேட்டு தென்றல் டைனிங் டேபிளுக்கு ஆஜராகி அனைவருக்கும் உணவு பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்.

சிவகாமி அம்மா அப்பொழுதுதான் பொறுமையாகத் தோட்டத்தில் இருந்து வந்து அனைவரையும் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே டைனிங் டேபிளில் வந்து அமர்ந்தார்.”தென்றல், காலையிலிருந்து எல்லா வேலையும் நீயே பண்ணிக்கிட்டு இருக்க. வேலைக்காரப் பொண்ணு கூட, ‘ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு சொல்றா, எல்லா வேலையும் அம்மா தான் இழுத்து போட்டு செய்றாங்கன்னு’.

பேருக்கு தான் இந்த வீட்டில் மூன்று பெண்கள் இருக்காங்க. அதுல ஒருத்தர் மட்டும் கஷ்டப்பட்டால் போதுமா? மத்தவங்க வெறும் சாப்பிட்டு அவங்க அவங்க வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டா குடும்பம் எப்படி விளங்கும்?”என்று தன் மருமகளையும் பேத்தியையும் குற்றம் சாட்ட,”நாங்க எங்க வேலை செய்ய மாட்டோம் அப்படின்னு சொன்னோம்? இது அவங்க வீடு, அவங்க ராஜ்ஜியம் மட்டும்தான் இருக்கணும்னு, அவங்க மட்டும்தான் நல்ல பெயர் வாங்கணும் அப்படின்னு மொத்த வேலையும் இழுத்து போட்டு செய்றாங்க.

நான் ஏதாவது செய்ய வந்தா, ‘வேண்டாம், உனக்கு எதுக்கு சிரமம்’ அப்படின்னு ஒதுக்கி வெச்சிட்டாங்க. என் பொண்ணு ஏதாவது செய்ய வந்தா கூட, ‘சின்னப் பொண்ணு’ அப்படின்னு சொல்லி ஒதுக்கி வைக்கிறாங்க. இப்படியே ஒதுக்கி வச்சதாலதான் நாங்க எதையும் கண்டுக்காம அமைதியா இருக்கோம்.எங்களை மட்டும் குற்றம் சொல்லாதீங்க.

வீட்டுக்குத் தலைமைப் பொறுப்பா எல்லாமே தனக்கு மட்டுமே இருக்கணும்னு கங்கணம் கட்டிக்கிட்டு அண்ணிதான் இந்த மாதிரி பண்றாங்க.”என்று தென்றல் மீது வக்கிரம் வைத்துப் புலம்பித் தள்ள,”கௌதமி, கூடப் பிறந்த தங்கச்சின்னு கூடப் பார்க்க மாட்டேன், அறைஞ்சிடுவேன். என்னோட பொண்டாட்டியப் பத்தி பேசுறதுக்கு உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு?’நீ எனக்கு அருண் இல்லனா எனக்கு வாழ்க்கையே இல்ல’ அப்படின்னு என்னோட மாமியார் காலிலும் என்னோட பொண்டாட்டி காலிலும் விழுந்து அழுது போராட்டம் பண்ணதாலதான், நான் சொன்ன ஒரு வார்த்தைக்காக அருண் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, நீ பண்ற அமர்க்களத்தையும் பார்த்து அமைதியா இருக்கான்.

அப்பவே சொன்னாங்க, அத்தையும் மச்சானும், ‘நாங்க ஊர்ல இருக்கோம்’ அப்படின்னு. நான் தான் உன்னோட லட்சணம் தெரிஞ்சு வீட்டோட வச்சிக்கிட்டேன். உன்னால இவங்க ரெண்டு பேரும் படாத அவமானம் இல்லை.அடிக்கடி நீ என் பொண்டாட்டி லைனை க்ராஸ் பண்ற. எல்லா விஷயத்தையும் பொறுமையா இருக்கேன்.

நான் என் பொண்டாட்டியை மட்டும் ஏதாவது சொன்னா சும்மா இருக்க மாட்டேன், ஞாபகம் வச்சுக்கோ.”

என்று கௌதமிக்கு எச்சரிக்கை செய்தவுடன் வாயை மூடிக்கொண்டார்.(மதன்குமாரின் செல்லத் தங்கைதான் கௌதமி. சிறுவயதிலிருந்தே பிடிவாதம், அகங்காரம் கொண்ட குணம் அவளுக்கு. தென்றலைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டு வீட்டிற்கு வரும்பொழுது, தென்றலின் அபார அழகைப் பார்த்துப் பொறாமை கொண்டவர், ஏதாவது ஒன்று குறை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்.

ஆனால், மற்ற வீட்டில் நடப்பது போல், தங்கை சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு மனைவியைக் கொடுமை செய்யும் ரகம் மதன்குமார் இல்லை என்பதால், தென்றலின் மீதான வக்கிரம் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது. எதற்கெடுத்தாலும் மனைவியை முன்நிறுத்திச் செய்வதால், அண்ணன் மீதும் ஆத்திரம் அதிகளவில் இருந்தது.

அப்படி இருக்கும்பொழுதுதான், தென்றலின் சகோதரன் அருண்குமார் மீது அவருக்கு ஒரு கண் இருந்தது. அப்பொழுது அருண்குமார் வளர்ந்து வரும் தொழிலதிபர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவர் ஒரு பெண்ணையும் காதலித்தார். ஆனால், இதைக் கேள்விப்பட்ட கௌதமி, தான் நினைத்தது நடந்தே ஆக வேண்டும் என்பதால், அண்ணனிடம் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து, தற்கொலை நாடகம் நடித்து எப்படியோ ஒரு வழியாக அருண்குமாரைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

பாவம், இன்று வரை அவர் காதல் விவகாரம் வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாது. அக்கா சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு இந்தத் திருமணத்தைச் செய்துகொண்டார்.ஆரம்பத்தில் ஒதுங்கி இருந்தவர், பிறகு பரிதாபப்பட்டு கௌதமியுடன் இல்லற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து ஒரு மகளையும் ஈன்றெடுத்தார். அதன் பிறகு ஆட்டம் அதிகமாக இருந்தது.

தன் அண்ணன் பிள்ளைகளில் ஒருவருக்குத் தன் மகளைத் திருமணம் செய்து வைத்து மொத்தச் சொத்தையும் தனக்கே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று.)”தம்பி விடுப்பா, இது தினமும் நடக்கிற கதைதானே. இன்னிக்கு நாள் நல்லா இருக்கு. ஒரு நல்ல விஷயத்தைப் பத்தி பேசலாம்னு நினைச்சிருந்தேன்.

நான் பேசலாமா??”என்று சிவகாமி மருமகனிடம் அனுமதி கேட்க,”அத்தை, இதுல என்ன அனுமதி கேட்க வேண்டி இருக்கு? இந்த வீட்டுக்கு மூத்தப் பெண்மணி நீங்க. எடுக்கிற முடிவுக்கு நாங்க எல்லாரும் கட்டுப்பட்டுதான் இருப்போம். ஒரு நிமிஷம் இருங்க, நீங்க ஒரு விஷயத்தைப் பத்தி பேசும்போது குடும்பத்தில் இருக்கிற எல்லாரும் வரணும். சிவா, விஷ்ணு!”என்று மதன் இரு புதல்வர்களையும் அழைக்க, மகாராஜா போல் கம்பீர நடையுடன் இரு சிங்கங்கள் ஆளுக்கு ஒரு திசைப் பக்கம் வந்துகொண்டிருந்தனர். இருவரின் அழகைப் பார்த்து யோகிதா வழக்கம்போல் வாயைப் பிளக்க, கௌதமி மனதில்,”எவனாவது ஒருத்தனை என் பொண்ணு வளைச்சுப் போட்டு கைக்குள்ள போட்டுக்கணும் ஆண்டவா!”என்று இறைவனை வேண்டிக்கொண்டார்.இருவரும் பெற்றோர்களுக்கும், பாட்டிக்கும், மாமாவுக்கும் காலை வணக்கம் தெரிவித்து அவரவர் இருக்கையில் வந்து அமர,”நம்ம வீட்டுப் பசங்களுக்கு வயசு 29 ஆகுது.

இப்ப வரன் பார்க்க ஆரம்பிச்சாதான் ஒரு வருஷத்துக்குள்ள நல்ல சம்பந்தம் கிடைக்கும். தனித்தனியா பார்க்காம ஒரே வீட்ல அக்கா தங்கையா இருக்கிற பொண்ணுங்களைப் பார்த்தா கூட நமக்கு சுலபமாக வேலை முடிஞ்சிடும். நம்ம பசங்க ஜாதகத்தை எடுத்து நம்ம குடும்ப ஜோசியர்கிட்ட கொடுக்கலாம்னு இருக்கேன். அவங்களுக்கு ஏத்த வரன் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்னு ஆசைப்படுறேன். நீங்க என்ன சொல்றீங்க??”

என்று மதன் மற்றும் தென்றல் இருவரிடமும் சிவகாமி தன் கருத்தைத் தெரிவிக்க,கௌதமிக்கு பொறையறிவிட்டது. யோகிதா முகத்தில் காற்று போன பலூன் போல் புஸ்ஸாகிவிட,”இதப் பத்தி நானும் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கலாம்னு நினைச்சேன். பாவம், என்னுடைய அக்கா இந்த வீட்டைத் தாங்கினது போதும்.

அதுதான் வீட்டுக்கு ரெண்டு ஆண் சிங்கங்கள் இருக்காங்களே. அவங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சா ரெண்டு இளவரசிக வீட்டுக்கு வந்து வீடு கலகலப்பா மாறும்.”என்று அருண்குமாரும் அவர் பக்கம் இருக்க,”அட, நம்ம வீட்ல ஒரு பொண்ணு இருக்கும்போது வெளியில எதுக்குத் தேடணும்? என் இரண்டு பசங்கள்ல யாராவது ஒருத்தருக்கு நம்ம யோகிதாவைக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு எனக்கு ஆசை இருக்கு. ஆனா யார் மனசுல என்ன இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாது இல்லையா? அதனால பசங்க விருப்பம்தான் என்னோட விருப்பம். அவங்க என்ன சொல்றாங்களோ அதுபடி நடந்துக்கலாம்.”

என்று தென்றல் தன் பக்க கருத்தைத் தெரிவிக்க, கௌதமி, யோகிதா இருவருக்கும் மனதில் பட்டாம்பூச்சி பறப்பது போல் இருந்தது. தனக்குச் சப்போர்ட்டாக ஒருவராவது இருக்கிறார்களே என்று.அதற்குள் இரு நாயகர்களும்,”சின்ன வயசுல இருந்து நாங்க அவளைத் தூக்கி வளர்த்தோம். கிட்டத்தட்ட தங்கச்சி ரேஞ்சில் நினைச்சிருந்தோம்.

அதுமட்டும் இல்ல, தூக்கி வளர்த்ததிலிருந்து எனக்கு யோகிதா மகளைப் போல்தான்.”என்று செழியன் சொல்லிவிட, இனியனும் ஆமாம் என்று சொல்லிவிட,”அப்புறம் என்ன? ரெண்டு பேரும் என்னோட மகளைச் சொந்தப் பொண்ணு போலப் பார்த்துக்கிறாங்க. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு எப்படி என்னோட பொண்ணு கொடுக்க முடியும்? அதுமட்டும் இல்லாம, அசலில் மாப்பிள்ளை பார்க்குறதுதான் நான் முடிவு பண்ணி இருக்கேன் இவளுக்கு. அதனால இதைத் தவிர்த்து வேறு ஏதாவது பெண்ணைப் பார்த்து நம்ம பசங்களுக்குக் கட்டி வைக்கலாம்.”

என்று அருண்குமார் அதோடு அந்த டாபிக்கை நிறுத்திவிட,”ஒரு நிமிஷம், உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும். எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைங்க, தாராளமா. எனக்கு இப்ப கல்யாண ஆசை வந்திடுச்சு. ஆனா அந்த ஆசை ஒரு பொண்ணு மேல வந்திருக்கு. அந்தப் பொண்ணுக்கும் என்னைப் பிடிக்கும். ஆனால் வெளியே சொல்லத் தயக்கம் படுறா.

இன்னைக்கு ஒரு முடிவு எடுத்து உங்க முன்னாடி வந்து நிற்கிறேன். அதுக்கப்புறம் அவளைப் பத்தி எல்லா விஷயமும் சொல்றேன்.”என்று செழியன் தன் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்க, அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி. எப்போதும் ரோபோ போல் நடப்பவன், அவனாக வந்து ஒரு பெண்ணைப் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்கிறானே, அதுவே பெரிய விஷயம் என்று.மறுபக்கம், இனியன்,”நான் சொல்றது உங்களுக்கு விளையாட்டா இருக்கலாம், தமாஷாக இருக்கலாம், கிறுக்குத்தனமா இருக்கலாம்.

ஆனா அதுதான் உண்மை. என் கனவுல ஒரு பொண்ணு வந்தா. நான் அவளைத் தத்ரூபமா வரைஞ்சு வச்சிருக்கேன். கண்டிப்பா கடவுள் எனக்கு அந்தப் பொண்ணைக் கண்ணுல காட்டுவார் என்று ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு. அந்தப் பொண்ணைச் சந்தித்த பிறகு கண்டிப்பா நான் அவளை அழைச்சிட்டு நம்ம வீட்டுக்கு வரேன். அதுவரைக்கும் கல்யாணத்தைப் பத்தி என்கிட்ட யாரும் டிஸ்கஸ் பண்ணக் கூடாது.”

என்று அவனும் தன் பக்க விருப்பத்தைச் சொல்லி முடித்து, இருவரும் தங்கள் வேலைகளுக்குப் புறப்பட்டுவிட, குடும்பத்தார்கள் அனைவரும்,”மூத்தவன் விரும்புற பொண்ணு எப்போ ‘ஓகே’ சொல்றது? சின்னவன் விரும்புற பொண்ணு எப்போ என் வாழ்க்கைக்குள்ள வருது? நான் எப்போ என் பிள்ளைகளுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சுப் பேரப் பிள்ளைகளைப் பார்க்கப் போறேனோ?”என்று தென்றல் கவலையாகச் சொல்ல, மதன் மனைவியின் அருகில் அமர வைத்து உணவைப் பரிமாறி,”காதல், கல்யாண விஷயத்துல என் பசங்க எனக்கு மேல இருக்காங்க. ஆசைப்பட்ட பொண்ணைத்தான் கட்டிக்குவாங்க போல.

அதுவரைக்கும் நம்மளும் வெயிட் பண்ணனும். அவனுங்க வயசு 29 தானே? இன்னும் டைம் இருக்கு. கூடிய சீக்கிரம் நீ மருமகள்கள் கூட சண்டை போடுவ, அதுக்கு நான் கேரண்டி.”என்று மனைவியிடம் செல்லம் கொஞ்சி உணவருந்திக் கொண்டிருக்க, அருண்குமார் மற்றும் சிவகாமி இருவரின் ஒற்றுமையைப் பார்த்து மனம் பூரித்துப் போயினர்.கௌதமி மற்றும் யோகிதா இருவரும் தங்கள் திட்டம் அனைத்தும் தவிடுபொடி ஆகிவிட்டது என்ற கவலையில் இருந்தனர்.—

செழியன் அலுவலகத்தில் அவன் நுழைந்தவுடன் அனைவரும் மரியாதை நிமித்தமாக எழுந்து நின்று காலை வணக்கம் தெரிவிக்க, அவன் கண்கள் தேடியது தன்னவளை.மைசூர் சில்க் புடவை அணிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ற மிதமான ஒப்பனையில், வானலோக தேவதை போல் மிரண்ட விழிகளுடன் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே நிற்க, அவன் கண்கள் குறும்பாக அவளைப் பார்த்துக் கண்ணடித்துவிட்டுத் தன் அறைக்குள் சென்றான்.”இவர் பார்வையைப் பார்த்தே நான் மயங்கிப் போறேன்.

இன்னைக்கி ஒரு முடிவைச் சொல்லியே ஆகணும். அதுக்கப்புறம் இவர் என் பக்கம் திரும்பி கூடப் பார்க்கக் கூடாது.”என்று முடிவு செய்து, மேனேஜர் வரவில்லை, இன்றைய நாளுக்கான தரவுகளை எடுத்துக்கொண்டு அனுமதி கேட்டு அவன் அறைக்குள் நுழைய,”அதிசயம்! எப்பவுமே நான்தான் உங்களைப் பத்து தடவை அழைச்சிட்டு உள்ள வர வைக்கணும்.

இன்னைக்கு நீங்களாவே வந்திருக்கீங்க. ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பத்தி பேச வந்திருக்க. சொல்லு பொண்டாட்டி.”என்று வழக்கம்போல் ஆட்டோமேட்டிக் மூலம் கதவை அடைத்துவிட்டு, அவளை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக்கொள்ள,”இங்க பாருங்க, ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லலாம்னு வந்திருக்கேன். எனக்கு இதுல விருப்பம் கிடையாது.

எனக்கு உங்க மேல எந்த ஒரு இன்ட்ரஸ்ட்டும் கிடையாது. எனக்கு எங்க வீட்டுல கல்யாண சம்பந்தம் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. இன்னும் ஒரு மாசத்துல பேப்பர் போட்டு நான் இங்க இருந்து ரிசைன் பண்ணப் போறேன்.”

என்று சொன்னவுடன், இவ்வளவு நேரம் சாக்லேட் பாயாக, சாந்த சுரூபமாக இருந்தவன் முகத்தில் அக்னிப் பிழம்பு கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அதனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. கோபத்தை வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல், அவள் இடையை நெருக்கி அணைக்க,”ஸ்ஸ்.. வலிக்குது சார் எனக்கு!”என்று விட்டால் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வரும், அந்த அளவிற்கு அம்பிகையின் இடையை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தான்.”எனக்கும் வலிக்குதுடி, நீ இப்படிச் சொல்றது. எனக்கு என்னடி குறை? அழகு இல்லையா? அந்தஸ்து, உன் பக்கத்துல இருக்க எல்லாத் தகுதியும் எனக்கு இருக்கு தானே? உன்னை விரட்டி விரட்டி வரேனே, என் காதல் உனக்குப் புரியலையா? ஏண்டி இப்படி டார்ச்சர் பண்ற?”என்று அவள் கழுத்தின் ஓரம் முகம் புதைத்துக் கடித்துவிட, வலியில் துடித்துப் போனாள். அவனிடமிருந்து விடுபட முயற்சி செய்தாலும் முடியவில்லை.

வேறு வழி இல்லை என்று,”நீங்க என்னோட உடம்பு மேலதான் கண்ணா இருக்கீங்க. நான் வந்தா ஒன்னு கட்டிப் பிடிக்கிறீங்க, முத்தம் கொடுக்கிறீங்க. உங்க கை எல்லாம் மீறுது. வேற பொண்ணா இருந்தா போலீஸுக்குக் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணி இருப்பா. நான் அமைதியா இருக்கேன்.

அதுவே நீங்க பெரிய அட்வான்டேஜா எடுத்துக்கிறீங்க. உங்களைப் மாதிரி காமப் பிசாசை நான் எப்படி கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியும்? அதுவும் என்னைப் மாதிரி சாதாரண வீட்டுப் பொண்ணை விரும்புகிறேன் என்று சொன்னால், நாங்க கேனை மாதிரி உங்களை நம்பிடுவோமா? உங்களுக்கு ஒரு நாள் சுகம் கொடுத்தா, அடுத்த நாள் கண்டுக்காமப் போயிடுவீங்க. பேச வந்திட்டீங்க, ஒழுங்கா என்ன விடுங்க.”சொன்னதுதான் தாமதம், அவள் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்து அவளைத் தன் தோள் மீது போட்டுக்கொண்டு, தன் ஓய்வு அறைக்கு அவளை அழைத்துச் சென்றான்.

“ஐயோ சார்! என்ன பண்றீங்க? என்ன விடுங்க! இது ரொம்பத் தப்பு.”அவன் முதுகில் பலமாக அடி கொடுத்தாலும், அவன் முரட்டுத்தனமாக அவளைப் பிடித்துக்கொண்டு, அங்கிருக்கும் கட்டிலில் அவளைப் போட்டுவிட இடுப்பு உடைந்து போய்விட்டது. சற்று யோசிக்காமல் அவள் மீது படர்ந்து அவள் கழுத்தில் முத்தம் கொடுத்து, அவள் சேலை முந்தானையைப் பிடித்து எறிந்தான்.”உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? ஒரு பொண்ணு தனது விருப்பத்தைச் சொன்னால் இப்படித்தான் காட்டுமிராண்டித்தனமாக நடந்துகொள்வீர்களா? தயவுசெஞ்சு என்னை விடுங்க.

அப்புறம் ரொம்பப் பெரிய பிரச்சனை ஆயிடும்.”என்று அவள் எவ்வளவு எச்சரிக்கை செய்து தடுத்தாலும், அவன் வேலையில் மும்மரமாக இருந்தான். நெஞ்சுக்குழியில் வாசம் பிடித்து, வெறிகொண்ட வேங்கையாய் அவள் இதழை முற்றுகையிட்டான். முதல் இதழ் முத்தம் இப்படி இருக்கக் கூடாது, அது புதுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று பல திட்டங்கள் செய்தான்.

ஆனால், இவளின் பிடிவாதத்தைப் பார்த்து மனம் நொந்து போனவன், இதழ்களைப் பிடித்துக் கடித்துவிட, வலியில் துடித்துப் போனாள். பிறகு ரத்தச் சிவப்பாக இருக்கும் அவன் கண்களோடு அவள் கண்களைக் கலக்கச் செய்து,”உன்னோட மனசைத் தொட்டு, மனசாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல் சொல்லு. என் கண்ணப் பார்த்து, ‘எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கல. என்ன விட்டுடு. நான் வேற ஒருத்தரைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்’ அப்படின்னு.

அதுக்கப்புறம் நான் உன்னோட நிழலைக் கூடத் தொட மாட்டேன். சொல்லு, கமான்!”என்று கேட்டுவிட, இவ்வளவு நேரம் இருந்த தைரியம் சட்டென்று நின்றுவிட்டது அவளுக்கு. எப்படிச் சொல்வார், “எனக்கும் உன்னைப் பிடிக்கும். ஆனால் தகுதிகள் தடுக்கப்படுகிறது” என்று? அவள் எப்படிச் சொல்வார்? அவன் கண்களைப் பார்க்கத் திராணியில்லாமல் கீழே தாழ்த்த, அவள் தாடையைப் பிடித்து கண்களைப் பார்க்கச் செய்து பதிலுக்காகக் காத்திருந்தான் விடாக்கொண்டனாக.

“அது… அது… நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் தகுதிகள் ஒத்து வராது. உங்க குடும்பம் எதிர்பார்க்கிற பொண்ணு நான் கிடையாது. அதே மாதிரி திடீர்னு இவ்ளோ பெரிய வீட்டு ஆளுங்க சம்பந்தம் எங்க வீட்ல சந்தேகத்தைத்தான் ஏற்படுத்தும். ஒரு அமைதியான குடும்பத்தில்தான் பொண்ணு கொடுக்கணும்னு எங்க வீட்ல முடிவு பண்ணி இருக்காங்க. அதனால…”

அதற்கு மேல் அவளால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. கண்களில் இருந்து கண்ணீர்தான் பெருக்கெடுத்தது.”அதனால காதலைச் சொல்லாம, மனசுக்குள்ளேயே பூட்டி வச்சு, மனசுல என்ன வச்சிகிட்டு இன்னொருத்தன் கூடக் குடும்பம் நடத்தப் போற… அதானே சொல்லுடி?”

என்று கர்ஜிக்க, மொத்தமாக உடைந்து போனவள் முகத்தை மூடி அழ, அவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான். அவளுக்குத் தேவைப்பட்டது போல, அவளும் அவன் கழுத்தை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டு,”என்னால முடியல சிவா. உங்களை வெறுத்து ஒதுக்க முடியல. எனக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிக்கும். ஆனா பயமா இருக்கு.”

என்று தட்டுத் தடுமாறித் தன் மனதில் இருப்பதைச் சொல்ல, மீண்டும் அவள் இதழில் பல முத்தங்களைக் கொடுத்து,”என் மேல நம்பிக்கை இருக்கு, இல்ல? அது மட்டும் சொல்லு.”என்று பாவமாகக் கேட்க, அவன் நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்து,”எனக்கு உங்க மேல நிறைய நம்பிக்கை இருக்கு சிவா.”என்று சொல்ல, இது போதும் அவனுக்கு என்று மகிழ்ச்சியாக அவளைக் கட்டி அணைத்தான்.—

இங்கே இனியன், பள்ளிக்கூடத்தில் அடுத்த வாரம் புதியதாகச் சேரப்போகும் பத்து ஆசிரியர்களின் தகவல் தரத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொருவரும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறப்பான ஆசிரியர்கள். ட்ரெய்னிங் எடுக்கப்பட்டு அதில் சிறந்த ஆசிரியர்களாக ஐந்து பேரைத் தேர்ந்தெடுப்பான். இப்படியே ஒவ்வொருவராகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ஏழாவதாக வந்த இன்னிசை ஐஸ்வர்யா தேவி என்ற ப்ரொஃபைலைப் பார்த்து ஸ்தம்பித்து போய்விட்டான். இரண்டு ஆண்டுகாலத் தவம் அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீரை வரவழைத்தது என்பதுபோல், இத்தனை நாட்கள் தேடுதலுக்கான பலன், புகைப்படத்தில் அழகாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

எவ்வளவு காலம் தன்னை இம்சை செய்த ராட்சசி, இப்பொழுது தனக்காகக் கடவுள் இங்கே அனுப்பி வைக்கிறாரா என்று அவன் மனம் ஆனந்தக் கூத்தாடியது.அவள் முழுத் தகவலையும் பார்த்து முடித்து, இறுதியாக அவன் இதழிலிருந்து,”உன்னை இனி விடமாட்டேன் அம்முக்குட்டி. சீக்கிரம் என்னிடம் வந்துவிடு.”

என்று முணுமுணுத்தது. ஆனால், இப்படி ஒருவன் தனக்காகப் பைத்தியக்காரன் போல் இருப்பது தெரியாமல், பக்கத்து வீட்டுச் சிறுவர்களுடன் குத்தாட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்தாள் அவனின் அம்முக்குட்டி.