sreejanovels

மீனாட்சி தன் ஊருக்குச் செல்லும் ரயிலில் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஒருமுறை வைஷ்ணவியைப் பார்த்திருக்கலாம், காத்திருந்து சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றினாலும், அங்கேயே இருந்தால் ஒரு நொடி கூட அதிரவன் பக்கம் தன் மனம் சாய்ந்துவிடும் என்பதால், உடனே ஊருக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தாள்.

மறுபக்கம் வைஷ்ணவி, மதிய இடைவேளையில் திடீரென்று மீனாட்சி ஊருக்குப் புறப்படுகிறாளே, ஏதாவது பிரச்சனையாக இருக்குமோ என நினைத்துக்கொண்டே அன்றைய பொழுதைக் கழித்தாள். அன்று மாலை எப்பொழுதும் போலத் தென்னரசு அவளுக்குத் தென்பட்டான்.

அவன் ஜீப்பில் ஏறிக்கொண்டவள், “இன்னைக்கு எனக்கு என்ன வாங்கி வந்திருக்கீங்க பிரண்ட்?” என்று கேட்டவுடன், அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த காஜு கட்லி வாங்கி வந்து கொடுத்தான்.”என்ன இன்னைக்கு எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச ஸ்வீட் வாங்கி வந்திருக்கீங்க? என்ன விசேஷம்?” என்று கேட்க, “எனக்கு யாரும் இல்லைன்னு சொன்னேன், ஆனா எங்க அம்மா அப்பா எப்பவோ சேர்த்து வச்ச ஒரு பரம்பரைச் சொத்து எங்க கிராமத்துல இருக்கு. அதை ஒருத்தர் வாங்கலாம்னு இருக்காராம்.

லீகல் வாரிசு நான் என்பதால் என்னோட தூரத்து உறவினர்கள் எப்படியோ என்னைத் தொடர்புகொண்டு ஊருக்கு வரச் சொல்லியிருக்காங்க. எப்படியோ எனக்குன்னு ஒரு சொத்து இருக்கு. ஆனா அதை விற்றால்தான் என் நிலைமையை மாற்ற முடியும் இல்லையா? அதனால என்னோட சொத்தை விற்கலாம் அப்படின்னு இருக்கேன்,” என்றான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்ட வைஷ்ணவி மிகவும் சந்தோஷமாக, “பரவாயில்லையே, வாழ்த்துக்கள்! எப்படியோ உங்க அம்மா அப்பா சேர்த்து வைத்தது உங்களுக்குக் கிடைக்கப்போகுது. அதை வைத்து நீங்கள் வேற பிசினஸ் கூட பார்க்கலாம், அல்லது ஏதாவது இடம், வீடு பார்த்துக்கொள்ளலாம்,” என்று கூறினாள்.”

அதைத்தான் டீச்சர் நானும் முடிவு பண்ணியிருக்கேன். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி என் சார்பா நீங்களும் அந்த ஊருக்கு வந்து, என் நிலத்தை விற்கும் பணத்தை உங்க கையால வாங்கி என் கையில கொடுக்கணும். எனக்கு இருக்கிற ஒரே சினேகிதி நீங்கதான். ஆரம்பத்துல உங்ககிட்ட முரட்டுத்தனமா நடந்துக்கிட்டாலும், உங்களோட கனிவான பேச்சு என்னைப் மொத்தமா மாற்றிவிட்டது. எனக்குன்னு யாரும் இல்லைன்னு நினைக்கும்போது நீங்க ஒருத்தர் எனக்காக இருக்கிறதைப் புரிஞ்சுக்கிறேன்.

எனக்காக வருவீங்களா டீச்சர்? நாளைக்குப் போயிட்டு மறுநாள் வந்துவிடலாம்,” என்று மிகவும் பணிவாகக் கெஞ்சித் கேட்டான்.ஒருவரை இப்படி நம்பி அவர் அழைத்துச் செல்லும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டுமா என யோசித்தாலும், தென்னரசு அப்படிப்பட்டவன் இல்லை என்ற அவன் மீதான ஒரு சிறு ஈர்ப்பு, அவளது புத்தியை மங்கச் செய்து அவன் சொல்படித் தலையசைக்க வைத்தது.

தன் அம்மாவுக்குத் தொலைபேசி வழியாகத் தகவல் சொன்னாள்: “தோழியின் சகோதரிக்குத் திருமணம் என்பதால் நான் நாளை அவள் ஊருக்குச் சென்று நாளை மறுநாள் வந்துவிடுவேன்.” ரத்தினவள்ளியும் சரி என்று ஒப்புக்கொண்டார். அதே சமயம் மீனாட்சியின் எண்ணிற்குத் தொடர்புகொண்டாள்.”ஹலோ வைஷ்ணவி, என்ன பண்றீங்க? மத்தியானம்தான் உங்ககிட்டப் பேசினேன், நீங்களே போன் பண்ணிட்டீங்க.

நான் இப்பதான் எங்க ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தேன். அப்பா கூட வீட்டுக்குப் போயிட்டு இருக்கேன். கவலைப்படாதீங்க, எங்க ஊர்ல டவர் நல்லாவே வரும். நான் வீட்டுக்குப் போன பிறகு உங்களுக்குப் போன் பண்றேன்,” என்று மீனாட்சி சொன்னாள்.”அப்பா உன்னைப் பிக்கப் பண்ணிக்கிட்டாரா? ஓகே, நல்லது. அது இல்ல… நான் என் பிரண்டோட சிஸ்டர் கல்யாணத்துக்குப் போகப்போறேன். உன்கிட்டச் சொல்லணும்னு தோணுச்சு. என்னன்னு தெரியல, ஏதோ உன்கிட்ட வர்ற மாதிரியே எனக்கு ஒரு ஃபீல்.

உன் ஞாபகம் வந்துடுச்சு, அதான் போன் பண்ணேன். ஓகே மீனாட்சி, நான் வைக்கிறேன், பாய்,” என்று சொல்லி இணைப்பைத் துண்டித்தாள் வைஷ்ணவி.மீனாட்சி போனை வைத்த பிறகு, மலை மீது வண்டி சென்று கொண்டிருக்கத் தன் மலைக் கிராமத்தின் அழகைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “நீ வந்து கொஞ்ச நாள்ல திரும்பி வந்துரு, இல்லேன்னா நம்ம ஊர்க்காரங்க கேலி பண்ணுவாங்க.

படிப்பதற்குப் பயந்து பொண்ணு ஓடி வந்துருச்சு அப்படின்னு பேசுவாங்க, அதையெல்லாம் காதுல கேட்டுக்காத. கல்யாணத்துக்கு ரெடியாகிக்கோ. எப்படியும் நீ டவுன்லதான் வாழப்போற, அதனால உனக்கு எல்லாச் சௌகரியமும் இருக்கும். உன்னைக் கேட்காமல் இந்த ஏற்பாட்டைப் பண்ணிட்டாங்கன்னு கோவிச்சுக்க வேண்டாம்,” என்று அவள் அப்பா சொல்லிக்கொண்டே வர, அவள் அனைத்திற்கும் சரி என்று தலையசைத்துக்கொண்டு அமைதியாக இருந்தாள்.

ஊருக்குள் வந்தவுடன் அவரவர் வீட்டு வாசலில் இருந்து மீனாட்சி வருவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். “அதானே, படிக்கப் போறதா சொல்லிச் சுந்தரம் பெண்பிள்ளையை அனுப்பினாரேன்னு நினைச்சேன். இவரும் பொண்ணுக்குக் கல்யாண ஏற்பாடுதான் பண்ணியிருக்காரு. நம்ம ஊர்ல இப்போ ரெண்டு கல்யாண ஏற்பாடு நடக்குது பாருங்களேன்,” என்று ஊர்ப் பெண்மணிகள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மீனாட்சி அதைக் கேட்டுக்கொண்டு தன் வீடு வந்து சேர, அவளது அம்மா ஆரத்தித் தட்டோடு தயாராக இருந்தார்.”வாடி வா, ரெண்டு வருஷம் நீ இல்லாம எப்படி இருக்கப்போறேன்னு நினைச்சேன். நீ இப்படி ரெண்டு மாசத்துல திரும்பி வருவேன்னு நினைச்சுக்கூடப் பாக்கல. எல்லாம் நல்லதுக்குத்தான். உனக்கும் கல்யாண ஏற்பாடு நடக்குது. அதே சமயம் ராக்காயி மகன் தென்னரசு இருக்கான்ல, அவனுக்கும் திடீர்னு கல்யாண ஏற்பாடு நடக்குது.

அவங்க அம்மா, என் புள்ள கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்கன்னு சொல்லிட்டா. நானும் கையும் ஓடல காலும் ஓடல, என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. அந்தப் பொண்ணு எந்த ஊருன்னு கூட எனக்குத் தெரியலன்னு சொல்லிப் புலம்பிக்கிட்டு இருக்கா. இந்த காலத்துப் பசங்க வெளியூருக்குப் போய் பொண்ணு கூட்டிட்டு வர்றாங்க. ஆனா நம்ம கிராமத்துப் பொண்ணுங்கதான் இந்த ஊர்ப் பசங்களைக் கட்டிக்க பயப்படுறாங்க,” என்று அவளது அம்மா சொல்லிக்கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்றார்.

இதையெல்லாம் மீனாட்சி கேட்டுக்கொள்ளும் மனநிலையில் இல்லை. தன் அறைக்குள் சென்று முடங்கிக்கொண்டவள், தனது மொபைலில் இருக்கும் தனிப்பட்ட புகைப்படங்கள் உள்ள கோப்புக்குச் (Folder) சென்று அதிரவன் புகைப்படத்தைப் பார்த்து அழுது கொண்டிருந்தாள்.

“எல்லாரும் நான் படிக்கப் பயந்து ஊரை விட்டு வந்துட்டேன்னு சொல்லிட்டு இருக்காங்க சார். ஆனா, உங்க பார்வைக்குக் கட்டுப்பட்டு, நீங்க சொல்ற மாதிரி கல்யாணம் இல்லாத ஒரு உறவுக்கு என்னை அழைச்சிட்டுப் போயிடுவீங்களோங்கிற பயத்துலதான் நான் இங்கிருந்து ஓடி வந்தேன்னு யார்கிட்ட சொல்றது? மனசுல உங்களை மட்டும் நினைச்சுட்டு இருக்கேன். உங்களைப் பார்த்ததுல இருந்து என் மனசுல இருக்கிற அதிர்வு இன்னும் என்னை விட்டுப் போகல.

உங்களை விட்டு என்னால விலகி இருக்க முடியல. உங்களை விட்டுத் தூர விலகி வர வர, என் மனசுக்குள்ள நீங்க மட்டும்தான் இருக்கீங்கன்னு இன்னும் அதிகமா உறைக்குது. ஆனால் நீங்க கொடுத்த கால அவகாசத்திற்கு முன்னாடியே, உங்களோட கட்டளையை நிராகரித்து வேற ஒருத்தருக்கு மனைவியாகப் போறேன்,”

என்று கண்களை மூடி அழுது கொண்டிருந்தாள்.அதே சமயம் அதிரவன் ஒரு முக்கியத் தொழில் கூட்டத்திற்காக (Client Meeting) பெங்களூருக்குச் சென்று திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். மறுநாள் காலைதான் மீனாட்சியைப் பார்க்க முடியும். அவளுக்குக் கொடுத்த அவகாசம் இன்னும் சில நாட்கள் இருந்தாலும், மனதில் ஏதோ அவள் தன்னை விட்டுத் தூரமாகச் சென்றுவிடுவாளோ என்ற பயம் அவனைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.

“ஏன், இன்று காலைதானே தன் முன்னால் கதறிக்கொண்டிருந்தாள்? கோபித்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டாளா? அதன் பிறகு அவளைத் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை.”

இது வரை அலுவலகத்தில் அவளைக் கண்காணிக்கும்படி யாரையும் நியமிக்காததால், இனி மீனாட்சி தன் கண்காணிப்பில் இருக்க வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டு ஆவலாக மறுநாளுக்காகக் காத்திருந்தான். ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாது, மீனாட்சி எப்பொழுதோ தன் ஊரை நோக்கிச் சென்று, இனி இந்த பக்கமே வரக்கூடாது என்று முடிவெடுத்துவிட்டாள் என்று.

இங்கே மீனாட்சிக்கும் இரவு உறக்கம் வராமல் தனது வீட்டுப் பால்கனி வழியாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அங்குள்ளவர்கள் அனைவரும் நவீனமாகத் தெரிந்தாலும், மனதிற்குள் அந்தப் பழைய பஞ்சாங்கம் அங்கே ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. திருமணம் செய்துகொண்டால் இதெல்லாம் செய்துதான் ஆகவேண்டும் என்ற கணவனின் கட்டளைகளை நினைத்துப் பார்க்கும்போது மீனாட்சிக்கு ஒருவித பயம் வந்தது.

“ஒருவேளை அதிரவன் சார் சொல்ற மாதிரி கல்யாணம் பண்ணி கஷ்டப்படுறதுக்கு பதிலா, அவர் கூட அந்த மாதிரி வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்கலாமோ?” என்று யோசிக்கும்போது அவள் தன் தலையிலேயே அடித்துக்கொண்டாள். “எக்காரணம் கொண்டும் தாலி இல்லாம ஒரு உறவை நாம ஏத்துக்கவே கூடாது,” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டாள்.மறுநாள் பொழுது ஆர்ப்பாட்டமாக விடிந்தது.

விடியற்காலை 2:00 மணிக்கு வைஷ்ணவியை அழைத்துக்கொண்டு தென்னரசு தன் கிராமத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தான்.”அரசு, எதுக்கு இவ்வளவு சீக்கிரமா என்னை அழைச்சிட்டுப் போறீங்க? பொறுமையா காலையில கிளம்பினா நல்லாத்தானே இருக்கும்?”

“அதெல்லாம் இல்ல டீச்சர், எனக்கு என்னமோ அங்க இருக்கிறதைக் பிடிக்கல. சீக்கிரமாப் போய் வேலையை முடிச்சிட்டு வரலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். சீக்கிரம் அந்த ஊருக்குப் போயிட்டு நிலவரம் என்னன்னு கேட்டு வேலையை முடிச்சிட்டு வந்தா நல்லா இருக்கும். அங்க ஆல்ரெடி தெரிஞ்ச ஒருத்தர் எனக்காக ஏற்பாடு எல்லாம் பண்ணி வச்சிருக்காரு. அதனால நீங்க எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாதீங்க,”

என்று பேசிக்கொண்டே சென்றான்.காலை நேரப் பனிக்காற்று உடலில் மோத, இருவரும் வேலூர் வந்து அங்கிருந்து ஒரு மணி நேரப் பயணமாக மலைக் கிராமத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அந்த கிராமத்தின் பெயர் பலகையைப் பார்த்தவுடன் வைஷ்ணவி மனதில் ஒரு புத்துணர்ச்சி. ஏனென்றால் மீனாட்சியின் ஊர் இதுதானே!”அரசு உங்களுக்கு ஒன்னு தெரியுமா?””என்ன டீச்சர்?””இந்த கிராமத்தைப் பத்தி எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும். நீங்க எங்க ஹாஸ்டல்ல அப்பப்ப பால்கனியில எட்டிப் பார்ப்பீங்களே, அப்போ ஒரு பொண்ணு கூட என் கூட இருப்பாளே…”

“ஆமா, அவளுக்கு என்ன?”

“ஐயோ, அந்தப் பொண்ணு இந்த ஊருதாங்க. இந்த ஊரைப் பத்தி அவ சொல்லியிருக்கா, கேட்கவே பயமா இருக்கும். இந்த கிராமத்துல போய் யாராவது வாழ்வார்களா? அதுவும் வெளியூர்ல இருக்கிற பொண்ணுங்க சத்தியமா இந்த ஊர்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வாழவே முடியாது. நல்ல வேலை, நீங்க எப்படியும் உங்க சொத்துக்கள் எல்லாத்தையும் வித்துட்டு டவுன்லதான் வாழப் போறீங்க.

அதனால உங்க ஃபியூச்சர் வைஃப் தப்பிச்சா!” என்று சொல்லி வைஷ்ணவி கிண்டலடித்துச் சிரிக்க, தென்னரசுவின் மனதில், “அந்த வருங்கால மனைவியே நீதான் கண்ணு, இனி உனக்கு இருக்கிறது” என்பது போன்ற ஒரு மர்மப் புன்னகை நிலவியது.—

நாட்கள் சென்றன.வைஷ்ணவியின் மனதுக்குள் அந்த மழைப்பொழுது ஏற்படுத்திய தாக்கம் குறையவில்லை. பள்ளியில் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும்போது கூட, தென்னரசுவின் அந்தப் பணிவான முகம் அவள் நினைவில் வந்து போனது.

ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதன், இவ்வளவு சீக்கிரம் தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்டது அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.அன்று பள்ளி முடிந்து அவள் வெளியே வந்தபோது, தென்னரசு அதேபோல் ஜீப் எடுத்து வருவானா என்று பார்க்க, “அய்யய்யோ என்ன நான் இப்படி அவர் வருகைக்காக எக்ஸ்பெக்ட் பண்றேன்”

என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டாள் தன் மடத்தனத்தை எண்ணி.ஆனால், அவள் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடக்கும்போது, தற்செயலாக வந்துகொண்டிருந்த தென்னரசு அவளைப் பார்த்து நின்றான்.”என்ன டீச்சர்… கிளம்பியாச்சா?” என்று அவன் கேட்டபோது, அவனது நெற்றியில் வழிந்த வியர்வைத் துளிகள் அவன் எவ்வளவு கடுமையாக உழைக்கிறான் என்பதைச் சொல்லின.”ஆமா தென்னரசு…

நீங்க இப்பதான் ஷிப்ட் முடிச்சுட்டு வரீங்களா?” என்று வைஷ்ணவி கனிவுடன் கேட்டாள்.”ஆமாங்க… இன்னைக்கு மெஷின்ல கொஞ்சம் வேலை அதிகம். நாங்க மெஷின் ஆபரேட்டர் தானே… கை கால் ஓயாம ஓடுனாத்தான் சோறு. எனக்கு வேற யாரு இருக்கா? ஒரு வாய் சோறு போட்டு ஆத்திக்கக் கூட ஆள் இல்லாத அனாதை நான்,”

என்று அவன் சொல்லும்போது, வைஷ்ணவியின் இதயம் அவனுக்காகப் பரிதாபப்பட்டது.தென்னரசுவின் மனதுக்குள் ரத்தம் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. ‘இந்தக் கருணைதான் எனக்கு வேணும் வைஷ்ணவி. உங்க அம்மா ரத்தினவள்ளி எங்க அப்பாவைக் கேவலப்படுத்தினதுக்கு, உன்னை வச்சு அவங்க நெஞ்சுல நான் ஈட்டி பாய்ச்சப் போறேன். நான் தெரியாம, ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளினு நினைச்சு நீ காட்டுற இந்த அன்புதான் என் வெற்றிக்கான முதல் படி’ என்று வஞ்சகமாக எண்ணிக் கொண்டான்.

“என்ன நீங்க அப்பப்போ அனாதை அனாதைனு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கீங்க? நீங்க ரொம்ப உங்களை நீங்களே தாழ்த்தி பேசக்கூடாது. இங்க பாருங்க, இப்போ உங்களுக்குன்னு யாரும் இல்லாம இருக்கலாம் ஆனா வருங்காலம்னு ஒன்னு இருக்கு இல்லையா? அதுக்காக நீங்க உழைச்சுதான் ஆகணும். சந்தோஷமா இருங்க.

சும்மா சும்மா அனாதைங்கிற வார்த்தையை யூஸ் பண்ண வேண்டாம். இப்ப நான் உங்களுக்கு நல்ல பிரண்டா இருக்கேன், இப்போ உங்களுக்கு ஓகே தானே?” என்று வைஷ்ணவி கேட்ட பிறகு தென்னரசு சிரித்தான்.”சரிங்க டீச்சர், உங்ககிட்ட பேசினாலே கொஞ்சம் மனசு ஆறுதலா இருக்கு. ஆரம்பத்துல உங்களை மகமாயி அப்படின்னு கூப்பிட்டு கிண்டல் பண்ணதுக்கு என்னை மன்னிக்கணும். சரி எப்படி நீங்க ஹாஸ்டல் பக்கம்தான் போகப்போறீங்க, நானே உங்களை டிராப் பண்றேன் வாங்க”

என்று சொன்னவுடன் வைஷ்ணவியும் சரி என்று சொல்லி அவன் வண்டியில் ஏறிக்கொண்டாள்.அடுத்த சில நாட்கள், தென்னரசு மிகவும் திட்டமிட்டு அவளுடன் நட்பாகப் பழகினான். அவளுக்குப் பிடித்தமான ஒரு சிறிய புத்தகத்தையோ அல்லது ஒரு இனிப்பையோ, “நான் வர்ற வழியில தற்செயலா பார்த்தேன், உங்களுக்குப் பிடிக்குமேன்னு வாங்கிட்டு வந்தேன்” என்று கொடுப்பான். வைஷ்ணவிக்கு அவன் ஒரு மிகச்சிறந்த நண்பனாகத் தெரிந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான பின்னணி தெரியாமல், அவனிடம் தன் மனதைத் திறக்கத் தொடங்கினாள்.—

மறுபுறம், அதிரவனின் அலுவலகத்தில் சூழல் மிக மோசமாக இருந்தது.இப்போது அதிரவனின் நடவடிக்கை வேறு விதமாக இருந்தது. சுத்தமாக அவளைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. “காதல் தானே வேண்டும் என்று கேட்டேன், அதற்கு இப்படி ஒரு தண்டனையா? அதான் ஒரு பெண் அவளாகவே முன்வந்து காதல் பற்றிப் பேசினால் இந்த ஆண்களுக்கு இப்படித்தான் கேவலமாகத் தெரியும் போல”

என்று மீனாட்சி மிகவும் மன வேதனை கொண்டாள்.நாட்கள் கடந்தன. அவளைத் தனியாக அழைத்து ஏதாவது குறை சொல்லி திட்டி அனுப்பி விடுவான். இறுதியில் “நான் சொன்னதுக்கு என்ன பதில்?” என்று கேட்பான். இப்படித்தான் நாட்கள் சென்றன.இதற்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று அவன் கேட்ட காபியை எடுத்துக்கொண்டு மீனாட்சி அவன் அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்” என்று அனுமதி கேட்க, அவனும் “எஸ், கம்மிங்” என்று பதில் சொன்ன பிறகு மிகவும் பணிவாக அவன் காபியை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டாள். அவன் குடித்துப்பார்த்தபோது அது அவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும்,”கவனம் எங்க இருக்குன்னு தெரியல. நான் கேக்குறது ஒரு காபி, அது கூட ஒழுங்கா வச்சுத் தர்றது கிடையாது. மனசுல கண்ட கண்ட எண்ணங்கள் இருக்கு. நான் சொல்றபடி கேட்டா இந்த நிலைமை உனக்குத் தேவையா என்கிட்ட திட்டு வாங்கிக்கிட்டு?” என்று மீண்டும் அவன் புராணத்தை ஆரம்பிக்க,

“சார்… ஏன் இப்படி இருக்கீங்க? குகையில நீங்க காட்டின அந்த அன்பு பொய்யா? நான் உங்களை உயிரா நேசிக்கிறேன். எனக்கு ஒரு மனைவியா உங்க வாழ்க்கையில இடம் கொடுங்க,” என்று அவள் மண்டியிட்டுக் கெஞ்சினாள்.பாவம், அவன் மரியாதையாக நடந்து கொள்வதும், ஆணவத்தோடு முகபாவத்தோடு நடந்து கொள்வதும் அழகிய மேனரிசம் என்று நினைத்துக்கொண்டு, அவன் தன்னிடம் நெருங்குவதை வைத்து நிச்சயம் தன் பேச்சு கேட்பான் என நினைத்து, மீனாட்சி வெட்கத்தை விட்டுத் தன் காதலைப் பலமுறை சொல்லுவது போல் இன்று மிகவும் உடைந்து அழுது சொன்னாள்.

அதிரவன் தன் கையில் இருந்த காஃபி கோப்பையை மேஜை மீது ஓங்கி வைத்தான். அவனது பார்வை கழுகைப் போல அவளைத் துளைத்தது. “மீனாட்சி… நான் அன்னைக்கே சொன்னேன். எனக்குத் திருமணத்துல விருப்பமில்லை. உன்னோட இந்த ‘கெஞ்சல்’ எனக்குப் பிடிக்கல. உனக்கு வசதிகள் வேணும்னா என்னோட ‘லிவிங்’ (Living) வாழ்க்கை வாழு. என்னோட படுக்கையைப் பகிர்ந்துக்கோ, ஆனா என் பேரைப் பகிர்ந்துக்க நினைக்காதே. தாலிங்கிற ஒரு கயிறு உன் கழுத்துல ஏறாது. ஏன்னா, இந்த அதிரவன் யாருக்கும் கட்டுப்பட்டவன் கிடையாது,”

என்று அதட்டினான்.”அப்போ நான் உங்களுக்கு வெறும் ஒரு பொம்மைதானா சார்? உங்க இச்சைக்காக மட்டும்தான் நான் இங்க இருக்கணுமா?” என்று மீனாட்சி கேவிக் கேட்டாள்.”பொருளா நினைக்கல… ஆனா உனக்கு மனைவிங்கிற அந்தஸ்தைத் தரமாட்டேன். உன்னோட அந்தத் திமிர் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு, ஆனா அது எனக்குக் கீழ இருக்கணும்,” என்று அவன் அவளை அவமானப்படுத்தினான்.அதிரவனின் இந்த விடாப்பிடியான சுபாவம் மீனாட்சியை உடைத்துப் போட்டது.

“போதும் சார்… உங்களை மாத்த முடியும்னு நான் நினைச்சது என் தப்புதான். இனியும் நான் இங்க இருந்து உங்களை வந்து கெஞ்ச மாட்டேன். உங்களோட இந்த அதிகாரமும், ஆணாதிக்கமும் உங்ககூடவே இருக்கட்டும். நான் என் வழியைப் பார்த்துட்டுப் போறேன்,” என்று ஆவேசமாகச் சொன்னாள் மீனாட்சி.அதிரவன் இதைக் கேட்டுச் சிரித்தான்.

“எங்க போவ? நீ எங்க போனாலும் என் நிழல் உன்னைத் துரத்தும். உனக்கு பத்து நாள் டைம் கொடுக்கிறேன், அதுக்குள்ள மனசு மாத்தி சீக்கிரம் என்கிட்ட வந்துரு. உன்னால என்னை விட்டு எங்கடி போக முடியும்?” என்றான் கர்வமாக.மீனாட்சி அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவளுக்குத் தெரியும், இன்று வழக்கம் போல்தான் தன்னை அவமானப்படுத்துவான் என்று.

ஆனால் எவ்வளவுதான் கெஞ்ச முடியும்? தனக்கு அனைத்தும் இருக்கிறது என்கிற அகம்பாவம் அவனுக்கு. இவரிடம் இனி கெஞ்சுவது வீண். இங்கு அலுவலகத்தில் இருந்தால் நிச்சயம் இவனால் மன உளைச்சலுக்குத்தான் ஆளாக வேண்டும். இன்னும் கான்ட்ராக்டில் செயல்படவில்லை, பணியை நிறுத்திவிட்டு கல்லூரிக்கு வெறும் எக்ஸாம் நாட்களில் மட்டும் சென்னை வந்து எழுதிவிட்டுச் செல்ல வேண்டும்.

அதிரவனிடம் இருந்து விடுதலை பெற அதுதான் ஒரே வழி என்று அவள் முடிவு செய்தாள். ஆனால், அவளுக்குத் தெரியாது, அதிரவன் அவளைத் தன் உடமையாக மட்டுமல்லாமல் உரிமையாக்கவும் எந்த எல்லைக்கு வேண்டுமானாலும் செல்வான் என்று.மீனாட்சி தன் தந்தை சுந்தரத்திற்கு போன் செய்ய,”என்ன கண்ணு எப்படி இருக்க நேத்து போன் பண்ணவே இல்ல, உங்க அம்மா ஒரே அழுகை, என் பொண்ணு போன் பண்ணல அப்படின்னு.

உனக்கு எல்லாமே சரியா தானே இருக்கு? நீ நல்லா தானே இருக்க? உனக்கு ஏதாவது வேணுமா தாயி?” என்று பணிவாக அவள் தந்தை பேசினார்.தன் தந்தையை ஏமாற்றிப் படிக்க வருகிறேன் என்று சொல்லி வேலைக்குச் சேர்ந்து, சேர்ந்த சில நாட்களில் ஒருவரிடம் மனதைக் கொடுத்து, அவனும் தன்னிடம் நெருக்கமாகப் பழகி, இறுதியில்”படுக்கைக்கு மட்டும்தான் நம் உறவு” என்று சொல்வான் என்று அவள் கனவா கண்டாள்? அனைத்தும் தவிப்பாகப் போய்விட்டது. நன்றாக வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், மாஸ்டர் டிகிரி முடித்துவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டவளுக்கு மன உளைச்சல்தான் கிடைத்தது.

தன் தந்தை சற்றுப் பணிவாகப் பேசியவுடன் வந்த அழுகையைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு,”அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லப்பா. எனக்கு தினமும் காலேஜ் போறதுக்குப் பிடிக்கவே இல்லை. ஏற்கனவே மூணு வருஷம் காலேஜ் போனதால எனக்கு இது வெறுப்பு தருது. அதுவும் இந்தச் சென்னையில சுத்தமா என்னால இருக்க முடியல. அதனால நானும் கரஸ்பாண்டன்ஸ் மூலியமா படிக்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். அது கூட அவங்ககிட்ட பேசிட்டு எக்ஸாம் மட்டும் வந்து எழுதினா போதும்.

முக்கியமான நாள் மட்டும் அவங்க கூப்பிடும்போது வந்துட்டுப் போனா மட்டும் போதும். இனிமே நம்ம ஊர்ல தான் இருக்கப் போறேன். என்னால உங்களை விட்டுப் பிரிந்து இருக்க முடியலப்பா,” என்று மீனாட்சி தன் தந்தையிடம் சொன்னாள்.”அட சின்ன புள்ள, இதுதான் பிரச்சனையா? இதை மட்டும் உங்க அம்மாகிட்ட சொன்னா அவ்வளவு சந்தோஷப்படுவா.

நல்லவேளை நாங்களே சொல்லிக்கிட்டு இருந்தோம், இப்ப நீயே வரேன்னு சொல்லிட்ட. கல்யாண வேலைக்கு பிரச்சனை இருக்காது,” என்று சுந்தரம் சொல்ல,”என்னப்பா சொல்றீங்க கல்யாணமா?””ஆமா தாயி, அதான் ஏற்கனவே உங்க மாமா பையனோட பரிசம் போட்டாச்சு. சின்ன வயசுல முடிவு பண்ணதுதானே. உங்க அம்மா அவ அண்ணன் பையனுக்கு எப்படியாவது கட்டிக் கொடுத்து உன்னை பெரிய மகாராணி மாதிரி வச்சுப் பார்த்துக்கணும்னு ஆசைப்படுறா. என் மகள் கிராமத்தில் கஷ்டப்பட்ட மாதிரி நீ கஷ்டப்படக்கூடாது, அதான் டவுன்ல கட்டிக் கொடுக்க உங்க அம்மா முடிவு பண்ணிட்டா.

எல்லா ஏற்பாடும் நடந்துகிட்டுதான் இருக்குது. முகூர்த்த நாள் நெருங்கிட்டுதான் இருக்கு. இன்னும் 15 நாள் கழித்து கல்யாணம். இதைப்பற்றி உன்கிட்ட கேட்க நினைச்சேன், ஆனா உங்க அம்மா எதையும் சொல்ல வேணாம்னு சொல்லிட்டா. அதான்,” என்று சுந்தரம் அவளுக்குத் திருமணம் என்று சொல்லிவிட,”அப்பா… அது வந்து சரிங்கப்பா, எதுவா இருந்தாலும் நான் ஊருக்கு வரேன் அப்ப பேசிக்கலாம். இப்போ ட்ரெயின் ஏறினால்தான் நம்ம ஊருக்கு வர முடியும். ராத்திரி கூட நம்ம வீட்டுக்கு வர முடியும். ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல யாராவது ஆளை அனுப்புவீங்கதானே?”

என்று மீனாட்சி கேட்க,”யாரை அனுப்புறது? நானே வந்து உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போறேன். நான் செங்கல்பட்டு ஸ்டேஷனுக்கு வர்றேன்,” என்றார்.என்று சுந்தரமும் உரையாடலை முடித்துவிட்டார். மீனாட்சிக்கு மனம் வெறுப்படைந்தது. இப்போதுதான் ஒருவனிடம் காதல் பிச்சை கேட்டுத் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று வர, அவன் தன்னை கேவலப்படுத்தி அனுப்பிவிட்டான். இப்போது தன் தந்தை திருமணம் செய்து கொள் என்று சொல்கிறார்.

தன்னிடம் ஒரு அனுமதிகூடக் கேட்காமல் மறைமுகமாகத் தன் தாயின் பெயரைச் சொல்லித் திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்து வைத்திருக்கிறார். இல்லை என்று சொன்னால் விட்டுவிடுவார்களா என்ன? அனைத்துப் பெண்களைப் போல நானும் மனதில் ஒருவன் மீது காதலை வைத்து இன்னொருவர் மனைவியாகச் சமூகத்தில் வாழ வேண்டிய கேவலமான கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டேனே என்று தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டு மீனாட்சி தனது ஊருக்குப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

இங்கே வைஷ்ணவி, மீனாட்சியிடமும் தன் தாயிடமும் தோழி வீட்டுத் திருமணம் என்று சொல்லித் தென்னரசுவை நம்பி அவன் ஊருக்கு வந்துவிட, அங்கே வைஷ்ணவிக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி. அங்கே தென்னரசு அவளுக்குக் கட்டாயத் தாலி கட்டிக் கொண்டிருந்தான். மறுபக்கம் வைஷ்ணவியின் தாய் இதைப் பார்த்து ரத்தக்கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தார்.—

பாரம்பரிய உணவு விழா வெற்றிகரமாக முடிந்திருந்தது.மீனாட்சி நடந்தவற்றை அப்படியே மறந்திருக்க, ஆனால் அதிரவன் மட்டும் எதையும் மறக்கவில்லை. மீனாட்சி தான் தவறு செய்யவில்லை என்று இளமாறன் குற்றச்சாட்டுக்கு எதிராகத் தன்னைத் தவிப்போடு பார்த்த பார்வை அவன் மனதை உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.அந்த உணர்வுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் முடிவு செய்தான்.மறுநாள் அலுவலகமே பரபரப்பாக இருந்தது.இளமாறனின் கம்பெனியோடு இருந்த அனைத்து ஒப்பந்தங்களையும் அதிரவன் ரத்து செய்த செய்தி, காட்டுத்தீ போல ரெஸ்டாரன்ட் முழுவதும் பரவியிருந்தது.

சமையல் கூடத்தில் இதுதான் அன்றைய விவாதப் பொருள்.”பார்த்தீங்களா மீனாட்சி, அந்த இளமாறன் கம்பெனிக்கு அதிரவன் சார் வச்ச செக். அந்த ஆள் செஞ்ச தப்புக்குச் சரியான தண்டனை கொடுத்துட்டாரு. நேத்து அந்த ஆளு நம்ம ரெஸ்டாரன்ட்ல தப்பான விஷயம் பண்ண வந்தாரு போல இருக்கு, அதனாலதான் நம்ம சார் நல்ல பதிலடி கொடுத்திருக்காரு. நம்ம சார் யாருக்காகவும் அவர் கொள்கையை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டாருன்னு இன்னைக்கு நிரூபிச்சுட்டாரு,”

என்று சக ஊழியர்கள் பேசிக்கொள்ள, மீனாட்சியின் மனதில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது.அதிரவன் தான் சொன்ன வார்த்தையை நம்பி, இளமாறன் போன்ற ஒரு செல்வாக்கு மிக்க மனிதனைப் பகைத்துக் கொண்டது அவளுக்கு வியப்பாக இருந்தது.

‘அவர் ஒரு முரடன்தான், ஆனால் நியாயத்தின் பக்கம் நிற்கத் தயங்குவதில்லை’ என்று எண்ணும்போது, அவனது அந்த கம்பீரமான நேர்மை மீனாட்சியை மெல்ல அவன் பக்கம் ஈர்த்தது.இதற்கிடையில், மீனாட்சிக்கு ஓர் இன்ப செய்தி காத்திருந்தது. அதிரவன் அங்கே வந்திருந்தான்.

அனைவரும் இந்த நேரத்தில் சார் எதற்காக வந்தார் என்று புரியாமல் பார்க்க, அவன் நேராக வந்தது மீனாட்சியிடம்.சீஃப் செஃப் அதிரவன் அருகில் நின்று பணிவாக என்ன வேண்டும் என்று கேட்க,”இன்னையோட மீனாட்சியோட ஒர்க்கிங் டே முடிகிறது. அவங்களோட பெர்மிஷன் பார்த்துதான் நான் பேச வந்திருக்கேன்.

அதாவது மீனாட்சி இனிமே இங்கே செஃப் வேலையை கண்டினியூ பண்ணலாம்,” என்று சொன்னவுடன் அனைவருக்கும் ஆச்சரியம். இதைப் பற்றி அதிரவனே நேரடியாக வந்திருக்கிறார் என்றால், அன்று விழாவில் மீனாட்சி செய்த சாதனைதான் காரணம். அவள் கொடுத்த ஐடியாவால்தானே அன்று உணவுப் பாரம்பரிய விழா மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது. அங்கிருப்பவர்கள் மீனாட்சியைப் பாராட்டித் தள்ளினர். சில வன்மக் குரோதங்கள் அங்கே இருந்தன.

ஆனால் ஸ்ருதி ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகப் பணி நீக்கம் செய்யப்பட்ட செய்தி தெரிந்துகொண்டு, ‘நாம் இனி எந்த வம்பிலும் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது’ என்று அந்த வன்மக் கும்பல் அமைதியாகக் கைதட்டிக் கொண்டிருந்தது. அனைவரும் மீனாட்சிக்குப் பாராட்டு தெரிவித்தனர்.

“ஓகே ஓகே, இதெல்லாம் அப்புறம் இருக்கட்டும். இன்னொரு குட் நியூஸ் என்னன்னா, மலைச்சாரல் ரிசார்ட் இருக்கு இல்லையா? அங்கயும் இதே மாதிரி ட்ரெடிஷனல் ஃபுட் ஃபெஸ்டிவல் நம்ம ரெஸ்டாரன்ட் ரெப்ரசென்ட் பண்ணி மீனாட்சி அப்புறம் சில நியூ செஃப் எல்லாரும் அங்க போகப் போறோம். எப்பவும் போல உங்களோட சீஃப் செஃப் உங்களை கைட் பண்ணுவாரு. அங்கேயும் உங்களுடைய பெஸ்ட்டை காட்டணும். இது நமக்காக வந்த ஒரு முதல் அவுட்சைடு ஃபுட் ஃபெஸ்டிவல் பிரசன்டேஷன்.

அங்க நான் கெஸ்ட், அதனாலதான் நம்ம டீம் எல்லாரும் ஒண்ணா போகலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கோம். நாளைக்கு நாம அங்க இருக்கணும், அதனால சீக்கிரம் எல்லாரும் பிரிபரேஷன் பண்ணிக்கோங்க,” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.அங்கிருப்பவர்களுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

செலக்ட் ஆன நபர்கள் எல்லாரும் சீக்கிரமாக உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டனர். இன்று மாலை புறப்பட்டால்தான் நாளை காலை அங்கு சேர முடியும். பிறகு சமையல் வேலையெல்லாம் முடித்து மாலை நேரத்தில் பிரசன்டேஷன் செய்ய முடியும் என்று தலைமை நிபுணர் சொன்னவுடன் அனைவரும் பரபரப்பாகச் செயல்பட்டனர்.

மீனாட்சிக்குக் கையும் ஓடவில்லை, காலும் ஓடவில்லை.விரைவாகத் தன்னுடைய ஹாஸ்டலுக்குச் சென்று வைஷ்ணவிக்கு போன் செய்து விஷயத்தைச் சொல்ல,

“ஆல் தி பெஸ்ட் மீனாட்சி! நேத்துதான் அதிரவன் சார் பத்திப் புகழ்ந்துட்டு இருந்தே, இப்போ திடீர்னு அதிரவன் சார் இவ்வளவு பெரிய ஆப்பர்சூனிட்டி கொடுக்கிறாரு. எனிவே, அதிரவன் சார் உன் வாழ்க்கையில் அதிர்ஷ்டத்தைக் கொடுக்கிறவராக இருக்கட்டும்,”

என்று வைஷ்ணவி சிரிக்க, மீனாட்சி ஒரு வெட்கத்தோடு ‘சரி’ என்று சொல்லி மொபைலை கட் செய்துவிட்டுப் புதிய பயணத்திற்குப் புறப்பட்டாள். ஆனால் அங்கே நடக்கப் போவதைப் பற்றி அவள் அறியவில்லை பாவம்.

இவர்களுக்காகப் பிரத்தியேக வாகனம் தயார் செய்யப்பட்டு இருந்தது. அதில்தான் அனைவரும் பிரயாணம் செய்தார்கள். ஐந்து மணி நேரப் பிரயாணத்திற்குப் பிறகு அந்த மலை ரிசார்ட்டிற்கு வந்தார்கள்..

.மலைச்சாரல் ரிசார்ட்..

அந்த ரிசார்ட், மேகங்கள் முத்தமிடும் மலை உச்சியில் இருந்தது.குக்கிங் டீம் சிறிது நேரம் ரிசார்ட் முழுக்கச் சுற்றிப் பார்த்து முடித்து, குறிப்பிட்ட நேரம் வந்தவுடன் தங்கள் வேலையில் ஈடுபட்டனர். மிகவும் கவனமாகச் சிரத்தையாகத் தங்கள் சமையலை இன்னும் புதுவித வகையாகப் பல திட்டங்கள் போட்டு ஒற்றுமையாக அனைவரும் செய்து முடித்தனர்.

மாலையில் விழா தொடங்கிப் பரபரப்பாகப் போய்க்கொண்டிருக்க,அதிரவன் சிறப்பு விருந்தினராக அங்கு வந்திருந்தான். அங்கு இருக்கும் பார்ட்டி அனைத்தையும் கண்காணித்துக் கொண்டே தன்னுடைய ரெஸ்டாரன்ட் குக்கிங் டீம் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று ஒரு பார்வை இட்டான்.

மீண்டும் அதேபோல் குழு நிபுணர்கள் அனைவரும் சிறப்பாகப் பிரசன்டேஷன் செய்து வைத்திருந்தனர். ஒருமுறை அவர்களைப் பாராட்டிவிட்டு பார்ட்டியை மீண்டும் என்ஜாய் செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது,திடீரென அந்தப் பகுதியில் கலவரம் தொடங்கியது. காரணம் அந்த ரிசார்ட் ஓனர் மலைக்குக் கீழே இருக்கும் ஒரு தொழிற்சாலையில் முதலீடு செய்து ஏமாற்றியதால், அங்கிருக்கும் தொழிற்சங்க நபர்களால் கலவரம் வெடித்தது.

கற்களும் பாட்டில்களும் வீசப்பட, அனைவரும் தப்பித்துச் செல்ல முற்பட்டனர். விருந்தினர்கள் பத்திரமாக அங்கிருக்கும் பாடிகார்ட் மூலம் தனிமைப்படுத்தப்பட, ஒவ்வொரு ரெஸ்டாரண்டில் இருந்து வந்த குழு நபர்கள் அவரவர் குழுக்களோடு தனியாகத் தாங்கள் வந்த வண்டியில் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டனர்.

அதிரவன் ரெஸ்டாரண்டில் வந்த அனைத்து சமையல் நிபுணர்களும் தங்கள் வண்டியில் ஏறிவிட, அப்போதுதான் மீனாட்சி இந்த வண்டியில் ஏறவில்லை என்ற விஷயமே அவர்களுக்குத் தெரிந்தது.இப்போது மீண்டும் அங்கு சென்றால் கலவரத்தில் மாட்டிக்கொள்வோம் என்று வேறு ஒரு ரகசிய இடத்தில் பத்திரமாக இருந்தனர்.

இங்கே ஒரு பக்கம் மீனாட்சி எங்கே தப்பிப்பது என்று தெரியாமல் ரிசார்ட் பின்பக்கம் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அப்போது ஒரு வலுவான கரம் அவளைப் பிடித்து இழுத்தது. அது அதிரவன்தான். அவள் எங்கே ஓடுகிறாள் என்று அவளையே பின்தொடர்ந்து, தன் பாதுகாப்பை மறந்து அவள் பின்னால் ஓடி வந்துவிட்டான்.

“நீங்க…” என்று சொல்ல வருவதற்குள் அங்கு சில நபர்கள் இவர்களைத் தாக்க வர, இருவரும் ரிசார்ட்டின் பின்புறம் இருந்த காட்டுப் பாதை வழியாகத் தப்பிக்க முயன்றனர்.இருள் சூழ்ந்த காடு. மழை மேகங்கள் திரண்டு வந்து இருட்டை இன்னும் அதிகமாக்கின.அதிரவன் மீனாட்சியை எப்படியாவது மீட்க வேண்டும் என்ற பயத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். எதிரே இருந்த சரிவுப் பகுதியை அவன் கவனிக்கவில்லை.

ஆனால் மீனாட்சி தன் கூர்மையான கண்களால் அதைக் கவனித்து,”சார், இந்த வழி வேண்டாம்… இது சரிவான பகுதி!” என்று மீனாட்சி எச்சரித்தும், பின்னால் வரும் கும்பலுக்குப் பயந்து அதிரவன் வேகமாக ஓடினான். காலடி வழுக்க, அதிரவன் கீழே சரிய, அவனைக் காப்பாற்ற மீனாட்சி கையைப் பிடிக்க, இருவருமே உருண்டு சென்று ஒரு பாறை இடுக்கிற்குள் விழுந்தனர்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தழுவியபடி உருண்டு கீழே விழுந்தனர்.மழை சடசடவெனக் கொட்டத் தொடங்கியது. அதிரவனின் கறுப்பு நிறக் கோட் நனைந்து அவனது உடலோடு ஒட்டியிருந்தது. நெற்றியில் பட்ட காயத்திலிருந்து ரத்தம் கசிந்தது.

“சார்… எழுந்திருங்க, இங்கே ஒரு குகை மாதிரி இடம் இருக்கு,” என்று மீனாட்சி அவனைத் தாங்கிப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றாள்.குளிர் உடலைத் துளைத்தது. அதிரவன் தன் பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து சிகரெட் லைட்டரை எடுத்தான். மீனாட்சி அருகில் இருந்த காய்ந்த இலைகளையும் சருகுகளையும் சேகரித்து வர, அவன் நெருப்பு மூட்டினான்.

அந்தச் சிறு நெருப்பின் வெளிச்சத்தில் குகையின் இருள் விலகியது.மழைச்சாரலின் குளிர்ச்சியும், எரியும் நெருப்பின் சூடும் அவர்களுக்குள் ஒரு விசித்திரமான நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அதிரவன் தன் காயத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் மீனாட்சியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

நனைந்த புடவையில், குளிரில் நடுங்கும் உதடுகளுடன் அவள் ஒரு காட்டுத் தேவதை போலத் தெரிந்தாள்.”ஏன் மீனாட்சி… என்னைச் சாக விட்டுட்டு நீ மட்டும் தப்பிச்சுப் போயிருக்கலாமே? எதுக்காக என் கூட வந்து மாட்டிக்கிட்ட?” அதிரவனின் குரலில் எப்போதும் இருக்கும் அதிகாரம் குறைந்து, ஒரு மென்மை இழையோடியது.

மீனாட்சி அவனது காயத்தைத் தன் புடவை முந்தானையால் துடைத்தாள்.

“சாகுறது ரொம்ப சுலபம் சார். ஆனா சாகுற நிலைமையில இருக்கிறவனைச் சாகவிடாம காப்பாத்துறதுதான் மனுஷத்தன்மை. நீங்க ஒரு முரடனா இருக்கலாம், ஆனா ஒரு நல்ல மனுஷன்னு எனக்குத் தெரியும். அப்புறம் நீங்க உயிரோடு இல்லன்னா எனக்கு யார் சம்பளம் தருவா?” என்று மென்மையாகப் பேசி இறுதியில் குறும்பு கலந்து சொன்னாள்.

அதிரவன் அவளது கையைப் பற்றினான். அவனது கைகளின் சூடு மீனாட்சியின் ரத்த ஓட்டத்தைச் சீண்டிப் பார்த்தது. “நீ வித்தியாசமானவ மீனாட்சி. இதுவரைக்கும் நான் பார்த்த பொண்ணுங்க எல்லாம் என் பணத்துக்கும் அந்தஸ்துக்கும் காத்துக் கிடப்பாங்க. ஆனா நீ, ஒரு நடுக்காட்டுல என் உயிரைக் காப்பாத்திட்டு, என்னை மிரட்டுற மாதிரி பேசுற… உன்னைப் பார்க்கும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மிதமான ஃபீலிங்ஸ் வருது, அதுக்கு என்ன அர்த்தம்னு தெரியல,” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்தான்.

அவளது சுவாசக் காற்று அவனது முகத்தில் பட, அந்தச் சூழலின் ஈர்ப்பு இருவரையும் ஆட்கொண்டது.ஏற்கனவே அதிரவனை முதன்முதலில் பார்க்கும் பொழுது மனதில் ஏற்பட்ட அந்தச் சிலிர்ப்பு, அவனது தவறான குணம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் அவனது அதிகாரமிக்க செயல்கள் அனைத்தும் நேர்மையானது என்று புரிந்துகொண்ட பிறகு, மேலும் மேலும் அவன் பக்கம் சாய்ந்த மனதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத மீனாட்சியும், சற்று அவன் நெருக்கத்திற்கு அடிபணிந்து கண்களை மயக்கமாகச் சுருக்கி அவனைப் பார்த்தாள்.

இருவரின் தேகமும் உரச, இருவருக்கும் என்ன தேவைப்பட்டதோ… இதழ்கள் இரண்டும் ஒட்டிக்கொண்டன. நீண்ட நேரம் இது நீடித்தது.மழை வந்து கொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று மின்னல் வெட்ட, மின்னல் வெளிச்சத்தில்தான் இருவரும் சுயநினைவுக்கு வந்து ஒருவரை ஒருவர் விடுவித்து இடைவெளி விட்டு அமர்ந்தனர்.

அதிரவன் ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள்,”சார்… நீங்க நல்ல மனுஷன். ஆனா, இந்த ஆணாதிக்கத்தையும் அதிகாரத்தையும் மட்டும் கொஞ்சம் குறைச்சுக்கிட்டா இன்னும் நல்லா இருக்கும். பெண்களை உங்களுக்குக் கீழே இருக்கிறவங்களா நினைக்காதீங்க. நாங்களும் மனுஷங்கதான். அதே சமயம் உங்கள் தொடுதலுக்கு ஒரு பொண்ணு அடிபணியிறா அப்படின்னா அவளைக் கேவலமாக எடை போடாதீங்க,” என்று அவள் உரிமையோடு சொல்ல,அதிரவனின் முகம் சட்டெனக் கடுகடுப்பானது.

அவன் அவளது தோளை வலுவாகப் பற்றினான்.”ஹேய்! நான் எப்படி இருக்கணும்னு ஒரு பொண்ணு எனக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கக் கூடாது. நீ என்ன வேணாலும் சொல்லிக்கோ, ஆனா உன்னோட அதிகாரம், உன்னோட திமிர், உன்னோட அகம்பாவம் எப்பவுமே எனக்குக் கீழேதான் இருக்கணும். என் விருப்பத்துக்கு அடங்கி நடக்கக் கத்துக்கோ.

இந்த அதிரவன் யாருக்கும் வளைஞ்சு கொடுக்க மாட்டான். ஆனா உனக்கு ஒரு ஆஃபர் கொடுக்கிறேன். இனி எவ கூடயும் நான் போக மாட்டேன், மொத்தமா உன் கூடவே வாழ்க்கை முழுக்க… இந்த ஆஃபர் எனக்குத் திடீர்னுதான் தோணுச்சு. உனக்கு இதுல ஓகேவா? என்ன ஓகே… நீ இருந்துதான் ஆகணும். நீ எனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம் மீனாட்சி!” என்று கர்ஜித்தான்.மீனாட்சியின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

“காதல்ல கூட அதிகாரம் பார்க்குற உங்களை நினைச்சா பாவமா இருக்கு சார்,” என்று சொல்லிவிட்டு விலகி அமர்ந்தாள்.அதிரவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.”காதல் என்ற வார்த்தை நம்ம இரண்டு பேருக்கும் நடக்குற விஷயத்துக்கு எதுக்குத் தலைப்பா போடுற? உனக்குக் காதல் இருந்தா வச்சுக்கோ, ஆனா எனக்கு அதுல இன்ட்ரஸ்ட் இல்ல. ஐ வாண்ட் ஒன்லி பிசிகல் நீட். நீ என் கூடவே இருக்கணும், எனக்குக் கீழே… நான் சொல்றதச் செய்யணும், அவ்வளவுதான்,”

என்று மீனாட்சியின் மீது தனக்கு ஏற்பட்ட ஈர்ப்பைக் காதல் என்று ஒப்புக்கொள்ளாமல், ஆணவத்தோடு அதிரவன் இவ்வாறு பேச, மீனாட்சி முகம் சோகத்தில் ஆழ்ந்தது. இவ்வளவு விரைவாக மனதில் இருக்கும் விஷயத்தைச் சொல்லியும் இவர் இப்படி இருக்கிறாரே என்று.—

மறுபுறம் சென்னையில்…

நேற்றைய மதிய நேரம் மீனாட்சி தன் உடைமையோடு இங்கிருந்து சென்றதைப் பார்த்துத் தென்னரசனுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. இன்னும் ஹாஸ்டல் பக்கம் வரவில்லை. அவள் வருவதற்காக இன்று அலுவலகம் கூடச் செல்லாமல் காத்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் மீனாட்சி ஹாஸ்டல் பக்கம் வரவே இல்லையே? ஒருவேளை ஊருக்குச் சென்றிருப்பாளோ என்ற சந்தேகத்தில் அங்கிருக்கும் நபர்களிடம் சாதாரணமாக விசாரிப்பது போல் பேசினான். ஆனால் மீனாட்சி அங்கு வரவில்லை என்று செய்தி கிடைத்தது.

இப்படி இருக்கும் பொழுது,மீனாட்சி இருக்கும் ஹாஸ்டல் அறையில் இருந்து வெளியே வந்த வைஷ்ணவி, மொபைலில் யாரிடமோ பேசி பால்கனி வழியாக யாருக்கோ கை அசைக்க, அவனும் என்னவென்று ஹாஸ்டல் கேட் பக்கம் பார்த்தான். உடைமையோடு ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி ஹாஸ்டலுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தார்.

யாராக இருக்கும் என்று தன் அறையில் இருந்து கீழே வந்த தென்னரசு, இரு பெண்களும் ஹாஸ்டல் அறைக்குள் செல்வதற்குள் ஹாஸ்டல் சுவர் வழியாக ஏறி நின்று வைஷ்ணவி அருகில் இருக்கும் பெண்மணியை உற்றுப் பார்த்தான். அவரின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் தென்னரசுவின் ரத்தம் கொதித்தது.”இவளா? இவளால் தானே எங்க குடும்ப மானம் போச்சு? எங்க தாத்தா கிட்ட இருந்து தலைவர் பதவி போனதுக்கு முக்கிய காரணமே வேற ஜாதி ஆளோட கலப்புத் திருமணம் பண்ண இந்த ஒரு ஓடுகாலியால்தானே?” என்று கண்கள் சிவக்க ஆத்திரத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

மேலும் அந்தப் பெண்மணியை பார்த்து வைஷ்ணவி,”உனக்கு மகளாப் பிறந்த பாவத்துக்கு உன்னை மாதிரி நானும் வம்பான மனுஷியா இருக்கணும் போல இருக்கு. இந்த ராத்திரியில என்னைத் தேடி நீ வரணுமா?” என்று சிறு கோபத்தோடு தன் அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு ஹாஸ்டல் அறைக்குச் சென்றாள். வைஷ்ணவியையும் அந்தப் பெண்மணியையும் தென்னரசு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.”இந்த மகமாயி இவளோட பொண்ணுதானா? அதான் திமிர் பேச்சு அள்ளி வீசுது… ஓடுகாலி குடும்பம்,”

என்று அவர்களைப் பார்த்து வன்மம் நிறைந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். அவர் வேறு யாரும் அல்ல, 23 வருடங்களுக்கு முன்பாகத் தாத்தாவும் தந்தையும் பெண்கள் மீது மரியாதை இல்லாமல், பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வாழ்வதைப் பிடிக்காமல், அங்கே வியாபார விஷயமாக வந்த வேறு கிராமத்தைச் சேர்ந்த வேறு ஜாதி இளைஞனைக் காதல் திருமணம் செய்துகொண்டு அந்த ஊரை விட்டுச் சென்ற, தென்னரசுவுக்கு முன்பாகப் பிறந்த அவனது சகோதரி ரத்தினவள்ளிதான்.

உணவகத்தில் பாரம்பரிய விழா களைகட்டியிருந்தது. எங்கும் தோரணங்களும், மல்லிகைப் பூ வாசனையும் நிறைந்திருக்க, இசை மென்மையாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. விழா ஆரம்பமான சில நிமிடங்களில், அதிரவன் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்து உணவகத்தைப் பார்வையிட்டான்.

ஒவ்வொரு மேசையாகப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தவன், உணவுகள் அடுக்கி வைக்கப்படிருந்த இடத்திற்கு வந்தான். அங்கே மீனாட்சி பாரம்பரிய முறைப்படி சந்தன நிறப் பட்டுப் புடவை கட்டி, தலையில் மல்லிகைச் சரம் சூடி, கையில் ஒரு பித்தளைத் தட்டோடு நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது அந்தத் தோற்றம் அதிரவனை ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பிக்க வைத்தது.

‘மலையூர்க் காட்டுவாசி என்று நினைத்தேன், ஆனால் இவள் அசல் தேவலோகத்துச் சிலை போலத் தெரிகிறாளே’ என்று அவன் மனதிற்குள் ஒரு கணம் வியந்தான். அவளது விழிகளில் தெரிந்த அந்தத் துறுதுறுப்பும், புன்னகையும் அவனது இறுக்கமான மனதைச் சற்றே தளர்த்தியது.மீனாட்சியும் அதிரவனைப் பார்த்தாள். கறுப்பு நிறக் கோட் சூட்டில், ஆஜானுபாகுவான தோற்றத்தில் அவன் நடந்து வருவதைப் பார்த்த போது, மீனாட்சியின் மனதிற்குள் இதுவரை உணராத ஒரு புதுவிதமான கிளர்ச்சி உண்டானது.

அவன் அருகில் வர வர, அவளது இதயம் வேகமெடுத்தது. ‘என்ன இது, இவனைப் பார்க்கும்போது மட்டும் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத உணர்வு தோன்றுகிறதே’ என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டாள்.அதிரவன் அருகில் வந்து உணவுகளைப் பார்த்தான்.

“மீனாட்சி, நீங்களும் உங்க டீமும் சேர்ந்து பண்ண இந்த பிரசன்டேஷன் ரொம்ப நல்லா இருக்கு. பாரம்பரிய உணவுகளை இவ்வளவு அழகா அடுக்கி வச்சது சூப்பர். இதே எனர்ஜியை மெயின்டைன் பண்ணுங்க,” என்று முதன்முறையாக அவளைப் பாராட்டினான்.அந்தப் பாராட்டும், அவனது காந்தப் பார்வையும் மீனாட்சியை உச்சி குளிர வைத்தது.

அவனது பாராட்டைச் சொல்லிவிட்டு அவன் சென்ற பிறகும், அவனது வாசனையும் குரலும் அவளைச் சுற்றியே இருப்பது போல் உணர்ந்தாள்.ஆனால் இந்த அழகிய தருணத்தை அழிக்கும் விதமாக ஸ்ருதி தனது சதி வேலையை ஆரம்பித்தாள். மதுவின் பிடியில் இருந்த, பெண்கள் விஷயத்தில் மிகவும் பலவீனமான இளமாறன் என்பவனிடம் சென்று, “சார், அந்தப் பொண்ணு உங்களுக்காகத்தான் வெயிட் பண்றா.

அவளை 204-வது ரூமுக்கு வரச் சொல்லிடுறேன், நீங்க போங்க,” என்று அனுப்பி வைத்தாள்.இந்த ஹோட்டலில் ஸ்ருதி நிறைய பணக்காரர்களுக்கு இதுபோல வேலை செய்து நிறைய சம்பாதித்திருக்கிறாள். சில சமயம் தன்னையே விற்றும் சம்பாதித்திருக்கிறாள். இப்போது மீனாட்சியை மாட்டிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இளமாறனிடம் கோர்த்து விட, இளமாறன் புதிய பெண்ணை தனக்கு ஏற்பாடு செய்த ஸ்ருதிக்குக் கட்டுப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, போதையோடு 204 என்ற அறைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக 201 என்ற அறைக்குச் சென்று அங்கேயே மயங்கி விழுந்தான்.

இங்கே ஸ்ருதி மீனாட்சியிடம் வந்து, “மீனாட்சி, அதிரவன் சார் 201-வது ரூம்ல ஒரு முக்கியமான ஃபைல் வச்சிருக்காராம் (201 என்று மாற்றிச் சொன்னாள்). அதை உடனே எடுத்துட்டு வரச் சொன்னார். பாராட்டியிருக்காரேன்னு லேட் பண்ணாதே, சீக்கிரம் போ,” என்று பொய்யான கட்டளையை இட்டாள்.அதிரவன் பாராட்டிய மகிழ்ச்சியில் இருந்த மீனாட்சி, எதுவும் யோசிக்காமல் மாடிக்கு விரைந்தாள்.

அவள் 201-வது அறைக்குள் நுழைய, அங்கு ஏற்கனவே ஒரு முக்கியமான போன் காலில் அதிரவன் ஒரு ஃபைலைப் பார்த்துக் கொண்டு பேசிக் கொண்டிருந்தான்.’சார் ஃபைல் எடுத்துட்டு வரச் சொல்லித்தானே ஸ்ருதி என்னை அனுப்பினாள்? ஆனால் சார் ஏற்கனவே இங்கேதான் இருக்கிறாரே’ என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டு நிற்க, திடீரென்று அறைக்குள் யாரோ வருவதைப் பார்த்த அதிரவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

மீனாட்சியைப் பார்த்து கண்கள் சுருக்கி, “நீ என்ன இங்கே பண்ற?” என்று கேட்டான். சார், “நீங்க ஃபைல் கேட்டதா…” என்று அவள் சொல்ல வருவதற்குள்,”ரூம் மாறி வந்துட்டேனா? இதுதான் கரெக்டான ரூமா? அந்தப் பொண்ணு வந்தாளா இல்லையான்னு தெரியலையே!” என்று சொல்லிக்கொண்டே இளமாறன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.”இளமாறன், நீ என்ன இங்கே பண்ற?” என்று அதிரவன் கேட்க,”ஓ… நீ கூட இங்கேதான் இருக்கியா? இந்தப் பொண்ணு ஏற்கனவே இங்கே வந்துட்டாளா? நான் தான் லேட்.

இந்தப் பொண்ணு ரொம்ப நேரமா எனக்காகத்தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கா போல. இன்னைக்கு நைட்டு எனக்கு என்ஜாய்மென்ட் தான்! அதிரவன், நீ எதுக்கு இந்த ரூம்ல இருக்க? இந்தப் பொண்ணை நீயும் புக் பண்ணியிருக்கியா?” என்று ஒரு விலைமாதைப் போலச் சித்தரித்து மீனாட்சியைப் பார்த்து இளமாறன் கேட்க, மீனாட்சியின் முகம் அருவருப்பில் சுருங்கியது. அவளது முக மாற்றத்தைப் பார்த்த அதிரவன் கோபமானான்.”இளமாறன், என்ன பேசுகிறாய் நீ? யார் யாரைப் புக் பண்ணியிருக்கா? அதுமட்டுமில்லாம, இது என்னோட ஹோட்டல். இங்கே மத்தவங்களுக்கான பிரைவசி, என்ஜாய்மென்ட் எல்லாம் நடக்குதா என்ன?”

என்று கடுகடுப்பான குரலில் கேட்டான்.”அது… அது வந்து… இந்தப் பொண்ணுதான் ஃப்ரீயா இருந்தா வாங்கலேன் அப்படின்னு கூப்பிட்டா, அதான் நானும் வந்தேன். உனக்கும் பொண்ணுங்க ஒன்னும் புதுசு கிடையாது, இன்னைக்கு பார்ட்டி வேற அதான்…” என்று ஏதேதோ சொல்லி இளமாறன் தப்பிக்கப் பார்த்தான்.”சார், இவர் பொய் சொல்றாரு! ஆக்சுவலி என்ன நடந்துச்சு அப்படின்னா…”

என்று மீனாட்சி தன் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தைச் சொல்ல வருவதற்குள்,”போதும், ஸ்டாப் இட்! இது என்னோட ரெஸ்டாரன்ட். எனக்கான பிரைவசியான சில வசதிகள் இங்கே இருக்குமே தவிர, இந்த மாதிரி எல்லாருக்கும் தெரியுற மாதிரி நான் நடந்துக்க மாட்டேன். ஆனா எனக்கே தெரியாம என்னோட ஹோட்டல்ல இந்த மாதிரி புது பிசினஸ் ஆரம்பிச்சிருக்கீங்க. இதுவே கடைசி முறையா இருக்கணும்!”

என்று அதிரவன் சொன்னவுடன் மீனாட்சிக்கு உயிரே போய்விடுவது போலிருந்தது. இளமாறன் தப்பித்தோம் என்று அங்கிருந்து நழுவிவிட்டான். மீனாட்சி அங்கிருந்து நகராமல் இருப்பதைப் பார்த்து, அதிரவன் பார்வையாலேயே என்னவென்று கேட்டான்.”என் பக்கம் இருக்கிற நியாயத்தைச் சொல்லாமல் நான் இங்கிருந்து போகமாட்டேன்.

ஸ்ருதி தான் இந்த ரூம்ல முக்கியமான ஃபைல் இருக்கு எடுத்துட்டு வான்னு சொன்னாள். நீங்கதான் எடுத்துட்டு வரச் சொன்னீங்கன்னு சொன்னதால் நானும் வந்தேன். ஏற்கனவே நீங்க இங்கே இருக்கிறீங்கன்னு தெரிந்ததும் நான் யோசிச்சு நின்னுட்டு இருந்தேன்.

அப்பொழுது இந்த நபர் யாருன்னு தெரியல, திடீர்னு வந்து என்னென்னமோ சொல்றாரு. நீங்க பிசினஸ் அது இதுன்னு தப்பா பேசுறீங்க. நீங்க ஒரு தப்பு பண்ணா எல்லாரும் அதே தப்பு பண்ணுவாங்கன்னு நினைக்கக் கூடாது. இங்கே தப்பு நடந்ததா இல்லையான்னு செக் பண்றது ரொம்ப ஈஸி. சிசிடிவி ஃபுடேஜ் பார்த்தால் எல்லாமே தெரிஞ்சிடும். ஒரு விஷயத்தைத் தீர விசாரிக்கிறதுக்கு முன்னாடி ஒரு மனுஷன் மேல பழி போடக்கூடாது!”

என்று சொல்லிவிட்டு மீனாட்சி அங்கிருந்து வேகமாகச் சென்றுவிட்டாள்.அதிரவன் எதையும் சிந்திக்காமல் நேரடியாக சிசிடிவி கண்காணிப்பு அறைக்குச் சென்றான். அங்கு நடந்த மொத்த வீடியோவையும் பார்த்தான். ஸ்ருதி இளமாறனிடம் எதையோ சுட்டிக்காட்டிப் பேசிக் கொண்டிருப்பதும், பிறகு ஸ்ருதி மீனாட்சியிடம் ஏதோ சொல்லி அனுப்புவதும் வீடியோவில் தெரிந்தது. ஸ்ருதிதான் திட்டமிட்டு இதைச் செய்திருக்கிறாள் என்று அவனுக்கு உறுதியானது.

மீனாட்சி இதுபோன்ற பெண் அல்ல என்று அவனுக்கு முன்பே தெரியும். அவள் ஒரு நெருப்பு என்பதை அவள் அவ்வப்போது நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்கிறாள்.இளமாறன் அங்கிருந்து வெளியேறிவிட, மீனாட்சியை அவன் சீரழித்திருப்பான் என்று கனவு கண்டு கொண்டிருந்த ஸ்ருதிக்குத் திடீரென்று அதிரவன் கூப்பிடுவதாகத் தகவல் வந்தது. ‘ஒருவேளை சார் இன்றைய இரவை என்னோடு கழிக்க விரும்புகிறாரோ’ என்று நினைத்துக் கொண்டே அவன் அறைக்குள் நுழைந்தவளுக்கு, அங்கே டிஸ்மிஸ் லெட்டர் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

“வாங்க ஸ்ருதி. இத்தனை நாள் நம்ம ரெஸ்டாரன்ட்ல வேலை பார்த்தீங்க, இன்னைக்கு ரொம்ப ‘நல்ல’ வேலை பார்த்திருக்கீங்க. அதற்கான புரமோஷன் இது. இனிமேல் இங்கே மட்டும் இல்லை, உங்களுக்கு எந்த ஒரு ரெஸ்டாரன்ட்லயும் செஃப் வேலை கிடைக்காது,”

என்று அவள் மீது பிளாக் மார்க் போட்டு நீக்கினான்.”என்ன ஆச்சு? நான் என்ன பண்ணினேன்? எதுக்காகச் சொல்லாம வேலையை விட்டு அனுப்பணும்? காரணம் தெரிஞ்சே ஆகணும்!” என்று கோபத்தில் ஸ்ருதி கத்தினாள்.”நீங்க ஒண்ணுமே பண்ணலையா? இன்னைக்கு என்ன பண்ணியிருக்கீங்க? ஒரு பொண்ணை ஒரு போதை ஆசாமிக்கு விபச்சாரம் பண்ண அனுப்பியிருக்கீங்க. ஒரு பொண்ணோட விருப்பம் இல்லாம அவளைத் தொடறது எவ்வளவு மோசமான விஷயம்னு ஒரு பொண்ணா உங்களுக்குத் தெரியாதது ஒன்றும் இல்லை.

நான் யாருடைய பர்சனல் லைஃப்லயும் தலையிட மாட்டேன், ஆனா அத்துமீறி தவறான செயலைச் செய்தால் கண்டிப்பா இந்த அதிரவன் குரல் கொடுப்பான். இன்னைக்கு மீனாட்சியை அவள் அனுமதி இல்லாம ஒரு ஆளோட அனுப்பப் பார்த்திருக்க, அதற்கான தண்டனைதான் இந்த டிஸ்மிஸ் லெட்டர். இதுபோல எத்தனை முறை நடந்திருக்குன்னு தெரியல, இனி அது நடக்கக்கூடாது.

உடனே நீங்க மட்டும் சரியான்னு கேட்கலாம். இது என்னோட ஹோட்டல், என்னோட பர்சனல், நான் என்ன வேணாலும் பண்ணுவேன். அதனால் யாருக்கும் தொந்தரவு இருந்திருக்காது. ஆனா நீ பணம் சம்பாதிக்கப் பல பேருக்குத் தொந்தரவு கொடுத்திருக்க. இந்தத் தொழிலைத் தனியா ஒரு பங்களா வாங்கிப் பண்ணியிருக்கலாமே? என் ரெஸ்டாரன்ட் தான் கிடைச்சதா? இப்போ நான் வேற மனநிலையில் இருக்கிறதால உன்னைச் சும்மா விடுறேன். வேலை மட்டும் போச்சுன்னு இங்கிருந்து தப்பிச்சுடு. என்னைச் சீண்டிப் பார்க்கணும்னு நினைச்சால் நீ உயிரோடவே இருக்க மாட்டாய். இது என்னோட கடைசி எச்சரிக்கை!”

என்று கோபமாகச் சொன்னான்.நடுங்கிப் போனாள் ஸ்ருதி. கர்வத்தோடு சுற்றிக் கொண்டிருந்தவளின் கர்வம் தவிடுபொடியானது. இருந்தாலும் தன் பயத்தை மறைத்துக் கொண்டு, “அந்தக் காட்டுவாசி உங்களை மயக்கிட்டா போல, அதனால்தான் அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணி என்னை வேலையை விட்டுத் தூக்குறீங்க. பார்க்கலாம் அவ எத்தனை நாளைக்குன்னு…”

என்று வன்மத்தைக் கொட்டிவிட்டுச் சென்றாள்.அதிரவனுக்குக் கோபம் வந்தது. ‘அவளுக்காகவா பேசினோம்?’ என்று அவன் யோசிக்க, அவன் மனசாட்சியோ, ‘அவளுக்காகத்தானே இப்போது வருத்தப்பட்டாய்? அதனால்தானே ஸ்ருதியை நீக்கினாய்?’ என்று கிண்டல் செய்தது.

“இல்லை இல்லை, என் மனசுல எதுவுமே இல்லை!” என்று தனக்குள் கத்தினான் அதிரவன்.

ஆனால், அவனது இந்த உக்கிரத்திற்கு காரணமானவளோ, மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி அங்கு விழாவைச் சிறப்பாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தாள்.—