5) மோகங்கள் ❣️

அத்தியாயம் 5

சென்னையின் மிகப்பிரபலமான அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலின் ‘கிராண்ட் பால்ரூம்’ அரங்கம் விழாக்காலக் கோலம் பூண்டிருந்தது. வர்மன் மற்றும் சக்ரவர்த்தி குழுமத்தின் புதிய கூட்டு முயற்சிக்குக் கிடைத்த முதல் வெற்றியைத் திருவிழாவாகக் கொண்டாடினர். ஊடக வெளிச்சம், முக்கிய தொழிலதிபர்களின் வருகை என அரங்கம் களைகட்டியிருந்தது.

ஆதித்யா மற்றும் செழியன் கறுப்பு நிற இத்தாலியன் சூட்டில் தேவதூதர்களைப் போலக் கம்பீரமாக வலம் வந்தனர். ஆதித்யா பல முக்கிய பிரமுகர்களிடம் கைகுலுக்கிப் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், அவனது கண்கள் மட்டும் அடிக்கடி அந்த பிரம்மாண்ட நுழைவாயிலையே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தன. அவனது ஆழ்மனம் யாருக்காகவோ ஏங்கிக் கொண்டிருப்பதை அவனது கர்வமான முகம் வெளியே காட்டாமல் மறைக்கப் பார்த்தது.

சிறிது நேரத்தில் சக்ரவர்த்தியின் வாரிசுகளான ஆரியன், மைவிழி மற்றும் யாழ்மொழி உள்ளே நுழைந்தனர். மைவிழி அணிந்திருந்த அடர் நீல நிறப் பட்டுப் புடவை அவளது மேனிக்குத் தனி அழகைத் தந்தது. கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய வைர நெக்லஸ் மட்டும் அணிந்து, மிதமான ஒப்பனையுடன் அவள் நுழையும் போது, அந்த அரங்கமே ஒரு நிமிடம் அவளைப் பார்த்துத் திகைத்தது. யாழ்மொழி அதே நீல நிறத்தில் நேர்த்தியான சுடிதாரில் சுட்டித்தனம் குறையாமல் வந்தாள்.

அவர்களை வரவேற்க நிலா ஓடி வந்தாள். வர்மன் குடும்பத்தின் செல்லப் பெண்ணான நிலா, மென்மையான பிங்க் நிற ‘காக்டெய்ல்’ உடையில் மலர்ந்த ரோஜாவாக இருந்தாள். “வாங்க ஆரியன்… வாங்க மைவிழி அக்கா, யாழ்மொழி! நீங்க வருவீங்களா மாட்டீங்களான்னு நான் ரொம்பப் பதற்றமா இருந்தேன்,” என்று நிலா உற்சாகமாக வரவேற்றாள். ஆரியனைப் பார்த்ததும் நிலாவின் முகம் தானாகவே சிவந்தது. அவளது கண்கள் அவனது புன்னகையில் நிலைத்து நின்றன. “நீங்க கூப்பிட்டு நாங்க வராம இருப்போமா நிலா?” என்று ஆரியன் மென்மையாகச் சொல்ல, அங்கேயே ஒரு மெல்லிய காதல் இசை ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

ஆதித்யா மைவிழியைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் தன் கையில் இருந்த கிளாஸை மேஜையில் வைத்தான். அவனது இதயம் வழக்கத்திற்கு மாறாக வேகமாகத் துடித்தது. அவன் மெதுவாக அவளை நோக்கி நடந்து வந்தான். “வெல்கம் மைவிழி… இன்னைக்கு இந்த பார்ட்டிக்கு நீங்க வந்ததுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். இந்த ப்ராஜெக்ட் ஜெயிக்க உங்க ‘சாய்ல் டெஸ்ட்’ ரிப்போர்ட் தான் பெரிய காரணமா இருந்துச்சு,” என்று அவன் தன் ஈகோவைக் கடந்து பாராட்டினான். மைவிழி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். “நன்றி ஆதித்யா. ஆனா ஒரு நல்ல டீம் இருந்தா தான் எந்த பிசினஸும் ஜெயிக்க முடியும்,” என்று அவள் சொல்ல, அந்தப் புன்னகையில் ஆதித்யா தன்னைத் தொலைக்கத் தொடங்கினான்.

மறுபுறம், செழியன் யாழ்மொழியைத் தேடிச் சென்றான். “என்ன மொழிவரி… இன்னைக்கு ரொம்ப அமைதியா இருக்க? என் நேத்து சண்டையப் பத்தி இன்னும் ஒரு மீம் கூட ரெடி பண்ணலையா? இல்ல, என்னைப் பார்த்து பயந்துட்டியா?” என்று அவன் தன் பாணியில் கிண்டல் செய்ய, யாழ்மொழி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். “பயமெல்லாம் இல்ல செழியா… நேத்து நீங்க காப்பாத்துனதுக்கு இன்னைக்கு நான் உங்களுக்கு ஒரு பெரிய தேங்க்ஸ் சொல்லலாம்னு வந்தேன்,” என்றாள். செழியன் அவளது அந்த மென்மையான பேச்சில் ஒரு நொடி ஆடித்தான் போனான்.

ஆனால், இந்த மகிழ்ச்சியான சூழலைக் கௌசல்யா மற்றும் அவரது மகள்களான ஸ்வேதா, ஸ்ருதி ஆகியோரால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு மூலையில் நின்று அவர்கள் வன்மத்துடன் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். “பாருங்கம்மா… அந்த மைவிழியும் யாழ்மொழியும் எப்படி நம்ம ஆதித்யா அத்தானையும் செழியனையும் சுத்தி வளைச்சு வச்சிருக்காங்கன்னு! தாத்தா அவங்களை இவ்வளவு பாராட்டுறது எனக்குப் பிடிக்கல,” என்று ஸ்வேதா பொறாமையில் வெடித்தாள்.

கௌசல்யா தன் கைப்பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பாட்டிலை எடுத்து ஸ்வேதாவிடம் கொடுத்தார். “இப்போ பாரு என்ன நடக்குதுன்னு. அந்த மைவிழி, யாழ்மொழி ரெண்டு பேரோட ஜூஸ் கிளாஸ்ல இந்த மருந்தை யாரும் பார்க்காம கலந்துடு. இதை குடிச்சா அவங்க நிதானம் இல்லாம உளறுவாங்க. எல்லாரும் முன்னாடியும் அவங்க கேரக்டரை அசிங்கப்படுத்தினா தான், உங்க அத்தனுக்கும் செழியனுக்கும் அவங்க மேல வெறுப்பு வரும்,” என்று விஷத்தைக் கக்கினார்.

ஸ்வேதாவும் ஸ்ருதியும் மிக லாவகமாக வெயிட்டரிடம் இருந்த ஜூஸ் கிளாஸ்களில் அந்தப் பொடியைக் கலந்து, அதை மைவிழி மற்றும் யாழ்மொழியை நோக்கி அனுப்பி வைத்தனர். எதையும் அறியாத மைவிழியும் யாழ்மொழியும் அந்தப் பானத்தை அருந்தினர். சில நிமிடங்களிலேயே அவர்களுக்குத் தலைசுற்ற ஆரம்பித்து, கண்கள் சொருகின. மைவிழி தடுமாறி விழப்போக, ஆதித்யா மின்னல் வேகத்தில் வந்து அவளைத் தாங்கிப் பிடித்தான். அவனது கைகள் அவளைத் தாங்கிய போது, ஒருவிதமான பாதுகாப்பு உணர்வு அவளுக்குள் ஏற்பட்டது.

யாழ் மொழிக்கு அந்த அளவுக்கு பாதிப்பு இல்லாவிட்டாலும் அருகில் இருக்கும் சுவற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு தடை நிலைப்படுத்தி இருக்க அவளை பின்னால் இருந்து கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டான் செழியன்.

சரியாக அந்த நேரத்தில் ஸ்வேதா அரங்கத்தின் நடுவே வந்து கத்தினாள். “பாருங்க தாத்தா! இந்த மைவிழியும் அவ தங்கச்சியும் பார்ட்டிக்கு வந்துட்டு குடிச்சுட்டு ரகளை பண்றாங்க. வர்மன் வீட்டு கௌரவத்தையே காத்துல பறக்க விடுறாங்க! என்ன அத்தான், இன்னும் இவங்களை ஏன் தாங்கிப் பிடிச்சிருக்கீங்க? இவங்களால நம்ம குடும்பத்துக்கே அசிங்கம். அத்தான்… இவங்களை உடனே வெளியே அனுப்புங்க!” என்று ஸ்வேதா ஆதித்யாவின் கையைப் பிடித்துக் கத்தினாள்.

அரங்கில் இருந்த அனைவரும் மைவிழியையும் யாழ்மொழியையும் ஏளனமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினர். விஸ்வநாத வர்மன் அதிர்ச்சியில் உறைந்தார். ஆனால் ஆதித்யா விடவில்லை. மைவிழியின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தடுமாற்றம் ‘குடி’யால் வந்தது அல்ல, ஏதோ ஒரு சதியால் வந்தது என்பதை அவனது கூர்மையான மூளை கணித்தது. அவன் மைவிழியை இன்னும் இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.

“வாய் மூடு ஸ்வேதா! யாரைப் பார்த்து குடிக்கிறாங்கன்னு சொல்ற? மைவிழியும் யாழ்மொழியும் எவ்வளவு தெளிவானவங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அவங்க இப்படி ஒரு தப்பைச் செய்ய மாட்டாங்க. எனக்கு ஒரு சந்தேகம்… நீயும் உன் தங்கச்சியும் ரொம்ப துள்ளிக்கிட்டு இருக்கீங்க சரி இவங்க புடிச்ச அதே ஜூஸ் கிளாஸ் அங்க இருக்கு. நீங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ இதைக் குடிங்க, அப்போ தெரியும் உண்மை என்னன்னு!” என்று ஆதித்யா ஆக்ரோஷமாகத் கத்தினான்.

அவன் கண்கள் சிவக்க ஸ்வேதாவைப் பார்த்த போது, அவள் நடுங்கிப் போனாள். செழியன் செக்யூரிட்டியை அழைத்து, “இப்போவே சிசிடிவி ஃபுட்டேஜை செக் பண்ணுங்க!” என்று கர்ஜித்தான். கௌசல்யாவின் முகம் வெளுத்துப் போனது. அந்த பிரம்மாண்டமான பார்ட்டியில் ஒரு பெரும் புயல் வீசத் தொடங்கியது.

அந்த நட்சத்திர ஹோட்டல் அரங்கமே மயான அமைதியில் உறைந்திருந்தது. மயக்க நிலையில் நிலைதடுமாறி நின்ற மைவிழியை ஆதித்யாவும், யாழ்மொழியை செழியனும் இறுகத் தாங்கிப் பிடித்திருந்தனர்.

சரியாக அந்த நேரத்தில், கௌசல்யாவின் மகள் ஸ்வேதா கூட்டத்தின் நடுவே வந்து கத்தினாள். “பாருங்க தாத்தா! இந்த மைவிழியும் அவ தங்கச்சியும் பார்ட்டிக்கு வந்துட்டு குடிச்சுட்டு ரகளை பண்றாங்க. வர்மன் வீட்டு கௌரவத்தையே காத்துல பறக்க விடுறாங்க! என்ன அத்தான்… இன்னும் இவங்களை ஏன் தாங்கிப் பிடிச்சிருக்கீங்க? இவங்களால நம்ம குடும்பத்துக்கே அசிங்கம். அத்தான்… இவங்களை உடனே வெளியே அனுப்புங்க!” என்று ஆதித்யாவின் கையைப் பிடித்து உரிமையோடு கத்தினாள்.

இவ்வளவு நேரம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றிருந்த சக்ரவர்த்தியின் மகன் ஆரியன், தன் தங்கைகள் அவமானப்படுவதைக் கண்டு எரிமலையாய் வெடித்தான். ஆதித்யாவின் கையைப் பிடித்திருந்த ஸ்வேதாவின் கையை ஆவேசமாகத் தட்டிவிட்டான் ஆரியன்.

“நிறுத்து!” என்று ஆரியன் கத்திய சத்தம் அந்த அரங்கம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. அவன் தன் தந்தை சக்ரவர்த்திக்கும் தாய் வெண்ணிலாவிற்கும் முன்னால் சிங்கமாக வந்து நின்றான். “என் தங்கச்சிகளைப் பத்திப் பேச உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? அவங்க யாரு, அவங்க வளர்ப்பு என்னன்னு எனக்குத் தெரியும். வர்மன் வீட்டு கௌரவத்தைப் பத்திப் பேசுற நீ, முதல்ல உன் வம்சத்துல இருக்குறவங்க லெவல் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கோ!” என்று ஆரியன் ஸ்வேதாவைப் பார்த்து எச்சரித்தான்.

சக்ரவர்த்தியும் வெண்ணிலாவும் பதற்றத்துடன் மேடைக்கு வந்தனர். வெண்ணிலா தன் மகள்கள் மைவிழி மற்றும் யாழ்மொழியின் முகத்தைத் துடைத்து, “மைவிழி… யாழ்மொழி… என்னாச்சு கண்ணா?” என்று அழுதுகொண்டே கேட்டார். சக்ரவர்த்தி ஆத்திரத்துடன் விஸ்வநாத வர்மனைப் பார்த்தார். “விஸ்வநாதா! பகை மறந்து பிசினஸ் பண்ண வந்த இடத்துல, என் பொண்ணுங்களுக்கு இதுதான் நீங்க கொடுக்கிற மரியாதையா?” என்று கர்ஜித்தார்.

ஆதித்யா ஸ்வேதாவை ஒரு கூர்மையான பார்வை பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து அனல் தெறித்தன. ஸ்வேதாவின் கையை உதறித் தள்ளியவன், மேஜையில் இருந்த அதே இரண்டு ஜூஸ் கிளாஸ்களை கையில் எடுத்தான்.

“ஸ்வேதா! இவங்க குடிச்சதுனால தான் தடுமாறுறாங்கன்னு நீ சொல்ற… அப்படித்தானே? இதோ, இதே கிளாஸ்ல இன்னும் கொஞ்சம் ஜூஸ் இருக்கு. இதுல மது கலந்துருக்குன்னு நீ உறுதியா நம்புனா, இப்போ எல்லார் முன்னாடியும் நீயும் ஸ்ருதியும் இதை குடிங்க! அப்போ தெரியும் உண்மை என்னன்னு!” என்று ஆதித்யா ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினான்.

ஆதித்யாவின் இந்த அதிரடிச் சவாலில் ஸ்வேதாவின் முகம் வெளுத்துப் போனது. அவள் பயத்தில் பின்வாங்கினாள். “அது… அத்தான்… அது வந்து…” என்று அவள் திணறுவதைக் கண்ட செழியன், “ஏன் ஸ்வேதா தத்தளிக்கிற? அத்தான் குடிக்கச் சொன்னா குடிக்க வேண்டியதுதானே? இல்ல இதுல வேற ஏதோ கலந்துருக்கும்னு உனக்கு முன்னாடியே தெரியுமா?” என்று நக்கலாகக் கேட்டான்.

செழியன் உடனே செக்யூரிட்டியை அழைத்து, “சிசிடிவி ஃபுட்டேஜை இப்போவே மெயின் ஸ்கிரீன்ல போடுங்க!” என்று உத்தரவிட்டான். அரங்கத்தின் திரையில், ஸ்வேதாவும் ஸ்ருதியும் அத்தை கௌசல்யாவின் சிக்னலில் ஜூஸில் பொடியைக் கலக்கும் காட்சி ஓடியது.

ராஜசேகர வர்மன் ஆத்திரத்தில் தன் கைத்தடியால் தரையில் பலமாகத் தட்டினார். “கௌசல்யா! உன் அக்கா வீட்டு பெண்கள் மேலயே கை வைக்கிற அளவுக்கு நீ துணிஞ்சுட்டியா? விஸ்வநாதா… என்னோட மகள் இப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்வான்னு நீ எதிர்பார்க்கலபா!! இவங்களை இப்போவே வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போ!” என்று இடி முழக்கமிட்டார்.

மயக்க நிலையில் இருந்த மைவிழி, ஆதித்யாவின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்துக் கொண்டு, “ஏன் ஆதித்யா… என்னை இவ்வளவு தூரம் காப்பாத்துறீங்க?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்க, ஆதித்யா அவளை இன்னும் இறுக அணைத்துக்கொண்டான். “ஏன்னா… நீ யாராலயும் அசிங்கப்படக் கூடாதவள் மைவிழி. உனக்கு ஏதாவதுன்னா நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன்,” என்று ரகசியமாகக் கூறினான்.

ஆதித்யா கௌசல்யாவையும் ஸ்வேதாவையும் பார்த்து, “அத்தை… ஸ்வேதா… அத்தான்னு கூப்பிட்டு என்கிட்ட உரிமையை மட்டும் கொண்டாடாதீங்க, ஒழுக்கத்தையும் கத்துக்கோங்க. இனிமே மைவிழி பக்கமோ யாழ்மொழி பக்கமோ உங்க நிழல் கூடப் படக்கூடாது. அப்படி மீறி நடந்தா, நீங்க மூணு பேரும் இந்த வர்மன் பேலஸை விட்டு வெளியே போக வேண்டியிருக்கும்,” என்று அவன் அறுதியாகச் சொன்னதும், ஸ்வேதாவும் ஸ்ருதியும் பயத்தில் உறைந்தனர்.

வெண்ணிலா தன் மகள்களை அணைத்துக்கொள்ள, ஆரியன் ஆதித்யாவைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் நின்றான். இருவரின் கண்களும் ஒரு புரிதலோடு மோதிக்கொண்டன. தன் தங்கை நிலாவை ஆரியன் கவனித்துக்கொண்ட விதமும், மைவிழியை ஆதித்யா அரணாய் நின்று காப்பாற்றியதும் இரு குடும்பங்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

“”””””