அத்தியாயம் 2
வி.ஏ. பாரடைஸ் என்ற மிகப்பெரிய ஏழு நட்சத்திர ஹோட்டலின் போர்டிகோவில், தனது பிஎம்டபிள்யூ காரை நிறுத்திவிட்டு கம்பீரமாக இறங்கினான் விஜய்.விமல், விமல் குட்டி, விமல் பையா என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட அதே பழைய விமலா இது என்று அந்த ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் பழைய ஊழியர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். இனி தன்னை ‘விமல்’ என்று யாரும் அழைக்கக் கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்.
அனைத்து இடங்களிலும் தன்னை ‘விஜய்’ என்றே அழைக்கும்படி மாற்றிவிட்டான். அந்தப் பெயர் அவனுக்கு ஒருவிதமான அதிகாரத்தைக் கொடுப்பதாகத் தோன்றியது.தன் தாயார் அந்த ஹோட்டலை கைவிட விரும்பாததால், தான் உருவாக்கிய புதிய ஹோட்டல் நிறுவனத்துடன் அதை இணைத்து நடத்தி வந்தான். தன் தாயார் மீதான அன்பினால், ஒரு பிளாக்கிற்கு ‘ராதா பிளாக்’ என்று பெயரிட்டிருந்தான்.
ஹோட்டல் பெயரில் இருக்கும் அந்த ‘ஏ’ (A) என்ற எழுத்து யாரைக் குறிக்கிறது என்பது பலருக்கும் மர்மமாகவே இருந்தது. யாரிடமும் கேட்கத் துணிவின்றி அனைவரும் கடந்து சென்றனர்.அவனுக்காகவே காத்திருந்தான் அவனது பள்ளித் தோழனும், தற்போதைய மேனேஜருமான ரித்திக்.”என்னடா மேனேஜர், வேலை எல்லாம் எப்படிப் போகுது? நான் பெங்களூர் போயிட்டு வர்றதுக்குள்ள உனக்கான வேலையைச் சரியா செய்திருப்பியே?” என்று நக்கலாகக் கேட்டான் விஜய்.நண்பனின் கிண்டலைப் பொருட்படுத்தாமல் ரித்திக் பேசினான்.
“எனக்கு வேற வேலை இல்லை பாரு! என் கேர்ள் பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் டேட்டிங் எப்போன்னு கேட்டுட்டு இருக்காங்க. ஆனா நீ போனதுக்கப்புறம் வேலை மலை போல குவிஞ்சிருச்சு. ஒரு பெரிய ஃபாரின் கம்பெனி மீட்டிங் நம்ம ஹோட்டல்ல தான் நடக்கணும்னு ஆர்டர் வந்திருக்கு. அதை மெயின்டெய்ன் பண்ண இன்னும் பத்து பேர் தேவைப்பட்டாங்க. அதான் அனுபவம் உள்ள ஆட்களை வரச் சொல்லியிருக்கேன்.
இதோ லிஸ்ட், இதுல நீ எதிர்பார்க்காத ஒரு ட்விஸ்ட் இருக்கு பாரு” என்று ஒரு பட்டியலை நீட்டினான்.அந்தப் பட்டியலில் ஏழாவது இடத்தில் இருந்த பெண்ணின் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் விஜய்யின் முகம் சிவந்தது. சிரித்த முகமாக இருந்தாலும், உயிரற்ற வெண்பனிச் சிற்பம் போல இருந்தாள் அந்தப் பெண் – அஞ்சலி.”இது எப்படி நடந்தது? தெரிஞ்சு தான் அப்ளை பண்ணியிருப்பாங்கன்னு நினைக்கிறியா?” என்று கறுவினான் விஜய்.”நானும் முதல்ல அப்படித்தான் நினைச்சேன். ஆனா நீ உன்னைப் பத்தி முழு விவரத்தை வெளியே சொன்னதே இல்லையே. இந்த ஹோட்டல் இப்போ புதுசா வேற பெயர்கள்ல மெயின்டெய்ன் ஆகுது. அவங்க ஊட்டியில் வேற ஒரு பிரான்ச்ல வேலை பார்த்திருக்காங்க. இது உன்னோட ஹோட்டல்னு தெரியாமலேயே அப்ளை பண்ணியிருக்காங்க. அதுவும் சென்னை டிரான்ஸ்பர், நல்ல சேலரிங்கவும் உடனே ஓகே சொல்லிட்டாங்க. நான் வேணா கேன்சல் பண்ணிடவா?” என்று ரித்திக் கேட்க, அவன் கையை முறுக்கினான் விஜய்.
“வேண்டாம்! இந்த பத்து பேரையும் செலக்ட் பண்ணு. அப்பாயிண்ட்மெண்ட் ஆர்டர் அனுப்பு. ஒரு வாரத்துல எல்லாரும் சென்னை வரணும். அவங்களுக்கான ஏற்பாடுகளை கவனி” என்று கட்டளையிட்டுச் சென்றான்.விஜய் சென்ற பிறகு ரித்திக் நிம்மதியடைந்தான். அதே சமயம், அஞ்சலிக்கு மேலே இருந்த மற்றொரு அப்ளிகேஷனைப் பார்த்தான். குண்டு கன்னங்களுடன் சப்பியாக இருந்த சுவாதியின் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும், “ஆத்தாடி! குஷ்பு கணக்கா இருக்காளே இந்தப்புள்ள. நம்ம வேலையை ஆரம்பிக்க வேண்டியதுதான்” என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.அப்போது அவனது பெண் தோழிகளிடமிருந்து அழைப்புகள் வரத் தொடங்கின.
“ஹலோ பேபி, இனி ஒரு மாசத்துக்கு என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாதீங்க, நான் ஃபுல் பிஸி” என்று போனை அணைத்து வைத்தான். ரித்திக் லண்டனில் வளர்ந்தவன் என்பதால் அவனது பழக்கவழக்கங்கள் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவை. பெண்கள் என்றால் அவனுக்குப் பிடிக்கும், ஆனால் யாரிடமும் எல்லை மீற மாட்டான். மனம் விட்டுப் பேசுவான், அவர்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்வான். ஆனால் இன்று சுவாதியின் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததிலிருந்து அவன் மனம் ஏதோ ஒரு புதிய திட்டத்தைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தது.
ஊட்டியில், பத்து அப்ளிகேஷன்களும் தேர்வாகிவிட்டதாகத் தகவல் வந்ததும் அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதித்தனர். சுவாதி அந்த அப்பாயிண்ட்மெண்ட் ஆர்டரை பிரிண்ட் அவுட் எடுத்துக் கொண்டு அஞ்சலியின் வீட்டிற்கு ஓடினாள். அங்கே அஞ்சலி தன் மகன் சோட்டுவை உறங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.அஞ்சலி கர்ப்பமாக இருந்ததிலிருந்து அரை நாள் வேலை மட்டுமே செய்து வந்தாள். சோட்டு சிறியவன் என்பதால், அவனைப் பார்த்துக் கொள்ள பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணிடம் விட்டுவிட்டு காலை நேர ஷிப்ட் மட்டும் முடித்துவிட்டுத் திரும்பிவிடுவாள்.சுவாதி உற்சாகமாக வந்ததைப் பார்த்த அஞ்சலி, “என்னாச்சு சுவாதி, இவ்வளவு ஹேப்பியா இருக்க?” என்று கேட்டாள்.
“நமக்குச் சென்னையில வி.ஏ. பாரடைஸ்ல வேலை கிடைச்சிருக்குடி! மாசம் 70,000 சம்பளம். அங்க வேலை பார்க்கிறவங்க குழந்தைகளுக்கு ‘டே கேர்’ வசதி கூட இருக்கு. சோட்டுவை உன்கூடவே கூட்டிட்டுப் போயிடலாம். இது நம்ம கம்பெனியோட மெயின் பிரான்ச் தான்” என்று சுவாதி சொல்ல, அஞ்சலி மிரண்டு போனாள்.தன்னால் வர முடியாது என்று அவள் சாடை காட்ட, சுவாதி கோபப்பட்டாள்.
“உனக்கு என்னடி குறைச்சல்? அக்குமடேஷனோட இவ்வளவு பெரிய ஆஃபர் கிடைக்குது. உன்னை இங்க கடும் குளிர்ல தனியா விட்டுட்டு என்னால போக முடியாது. நான் பேசித்தான் டிரான்ஸ்பர் வாங்கியிருக்கேன். நீயும் வர்ற, அவ்வளவுதான்!” என்று மிரட்டிவிட்டுச் சென்றாள்.அஞ்சலி பயந்தாள். “அங்க போனா என் தலைமறைவு வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்துடுமோ? கடவுளே நீதான் காப்பாத்தணும்” என்று வேண்டிக் கொண்டாள்.அப்போது அஞ்சலிக்கு இனியனிடமிருந்து (அவளது அண்ணன் முறை) அழைப்பு வந்தது.
“ஹலோ அண்ணா, எப்படி இருக்கீங்க? விஜய் நல்லா இருக்காருல்ல?” என்று பதற்றமாகக் கேட்டாள்.”உனக்கு எப்பவும் உன் புருஷன் நினைப்புதான்! அவன் அவார்டு மேல அவார்டு வாங்குறான், ஆனா யாரையும் மதிக்க மாட்டேங்குறான். வினுஷாகிட்ட கூட இப்போ பேசுறது இல்ல” என்று இனியன் சொன்னான்.”சரி அண்ணா, அதை விடுங்க. நான் சென்னை வர்றேன். வி.ஏ. பாரடைஸ்னு ஒரு ஹோட்டல்ல வேலை கிடைச்சிருக்கு. அங்கேயும் நீங்கதான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்.
நான் அங்க இருக்கிறது விஜய்க்குத் தெரிய வேண்டாம்” என்று அஞ்சலி தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்.வி.ஏ. பாரடைஸ் என்ற பெயரைப் பார்த்ததும் இனியன் குழம்பினான். ஆனால், அந்த ஹோட்டலும் விஜய்க்குச் சொந்தமானது என்பது அவனுக்கும் முழுமையாகத் தெரியாது. அது தற்செயலாக நடந்திருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
“கவலைப்படாதடா, நான் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் பார்க்கிறேன். நீ தைரியமா சென்னை வா” என்று ஆறுதல் சொன்னான்.அஞ்சலி தன் தோழியுடன் சென்னை செல்லத் தயாரானாள்.
தன் மகனின் எதிர்காலத்திற்காகவும், சூழலின் கட்டாயத்திற்காகவும் அவள் எடுத்த அந்த முடிவு, அவளது வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றத்தைக் கொண்டு வரப்போகிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை. சுவாதியோ மனதிற்குள், “இனி உனக்கு வாழ்வில் வசந்தம் தான்” என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.
