(இறுதிப் பகுதி)
இசை மயக்கம் அடைந்து கீழே விழுந்ததைப் பார்த்த அம்பை பதறியபடி அனைவரையும் அழைக்க, ஓடி வந்து அவளைப் பரிசோதித்துப் பார்த்த சிவகாமி பாட்டி, “இனியன், இவள் கடைசியாக எப்போது தலைக்குக் குளித்தாள் (தீட்டானாள்)?” என்று கேட்டார்.இனியன் சிறிது யோசித்துவிட்டு,
“பாட்டி, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னால் தான். அவளுக்குத்தான் பிசிஓடி (PCOD) பிரச்சினை இருக்கிறதே, ஒரு மாதம் வரும், மறுமாதம் வராது. அதனால் நாங்கள் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை,” என்றான்.அதைக் கேட்ட பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே,
“அதான் அலட்சியமாக இருந்திருக்கிறீர்கள்! அவளுக்கு இப்போது இரட்டை நாடி துடிக்கிறது. பார்த்தால் கருவுற்றிருப்பது போலத்தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. இருந்தாலும் மாலையில் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று ஒருமுறை பரிசோதித்துப் பாருங்கள்,” என்று சொல்ல, முழுமையாக இந்தச் சந்தோஷத்தை அனுபவிக்க முடியாமல் ஒருவிதக் குழப்பத்திலேயே இருவரும் இருந்தனர்.
அனைவரும் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, இனியன் இசை அருகில் அமர்ந்து, “இசை, பயப்படாதே. மாலையில் மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் எல்லாம் தெரிந்துவிடும். ஆனால் ஒன்று மட்டும் உறுதி, நீ எதற்கும் மனதைத் தளரவிடக் கூடாது. எனக்கு என் இசைதான் முக்கியம்,” என்று சொல்ல, அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டவள்,
“நானும் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை இனியன். எது நடந்தாலும் சந்தோஷம்தான்,” என்று கூறி அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.மாலையில் இனியன் இசையை அழைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்றான். அம்பை, செழியன் மற்றும் அவர்களது மகள் மூவரும் வெளியே சென்றுவரத் திட்டமிட்டுப் புறப்பட்டனர்.
ஜமுனா, விஸ்வநாதன் மற்றும் மார்த்தாண்டம் மூவரும் செங்கல்பட்டுக்குச் சென்றனர். அருண்குமார் – ராதா ஹோட்டல் வேலை விஷயமாக வெளியே செல்ல, மதன் – தென்றல் இருவரும் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தனர்.வீட்டில் விமல், வினுஷா, சிவகாமி பாட்டி, யோகிதா மற்றும் அவளது கைக்குழந்தை மட்டுமே இருந்தனர். பாட்டி தன் அறையில் அமர்ந்து ராமாயணம் படித்துக்கொண்டிருந்தார்.
ராமும் யோகிதாவும் குழந்தையுடன் மற்றொரு அறையில் இருந்தனர். விமலும் வினுஷாவும் தங்கள் அறையில் தனியாக இருந்தனர்.இருவரும் சரியாகப் பேசிக்கொள்வதில்லை. அவன் எதாவது கேட்டால் அவள் சுருக்கமாகப் பதில் சொல்வாள். அவளுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் ராதாவும் மற்ற பெண்மணிகளுமே செய்து கொடுத்தனர். இன்றுதான் கணவன் – மனைவி இருவரும் அந்த அறையில் நீண்ட நேரம் இருக்க நேர்ந்தது.”வினு, உனக்கு ஏதாவது வேண்டுமா? ஜூஸ் அல்லது ஸ்நாக்ஸ்?” என்று விமல் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.
“இல்லை விமல், எதுவும் வேண்டாம். சற்று நேரத்திற்கு முன்னர்தான் சூப் குடித்தேன். அப்புறம் ஒரு விஷயம்… நான் இன்னும் எத்தனை நாட்கள் இங்கே இருக்க வேண்டும்? நான் என் வீட்டிற்குப் போக வேண்டும். வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்னை அங்கே கொண்டு போய் விட்டுவிடுங்கள்,” என்று ஒரு மூன்றாம் மனிதரிடம் பேசுவது போலக் கூறினாள் வினுஷா.”என்ன வினு இப்படிப் பேசுகிறாய்? இதுதான் நம் வீடு.
நாம் இருவரும் கணவன் மனைவி. ஏன் உன்னுடைய வீடு, என்னுடைய வீடு என்று பிரித்துப் பேசுகிறாய்?” என்று விமல் வேதனையுடன் கேட்டான்.”ஓ… இது என் வீடா? நீ என் கணவனா? நான் இரண்டு மாதமாகக் கோமா நிலையில் இருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன் விமல். அதனால் எனக்கு எதுவும் நினைவில் இல்லை.
பரவாயில்லை, நான் உன் மனைவி என்பது உனக்கு இப்போது ஞாபகம் வந்ததே அதுவே பெரிய விஷயம் தான். இரண்டு மாதமாக நான் தவித்தபோது எங்கே போனது உன் பாசம்? அப்போதே என்னை உன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்திருக்க வேண்டியதுதானே? ஒரு வார்த்தை சொன்னதற்காக என்னை அனாதையாகத் தவிக்கவிட்டாயே!” என்று குமுறினாள்.
“இப்போது சொல்கிறேன் கேள்… என் பிள்ளை போனதற்கு நீதான் காரணம் விமல்! என் மனது முழுதும் கஷ்டமும், வெறுப்பும், கண்ணீரும் நிறைந்திருந்தது. அந்த மன உளைச்சலால்தான் நான் கீழே விழுந்தபோது என் பிள்ளை கலைந்துபோகும் நிலை ஏற்பட்டது. கணவன் ஒழுங்காகப் பார்த்துக்கொண்டால் ஒரு பெண் எப்படி வேண்டுமானாலும் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்வாள்.
ஆனால் அதே கணவன் மனைவியை மனவேதனைப் படுத்தினால் கருவில் இருக்கும் உயிர் எப்படித் தங்கும்? நல்லவேளை, பிறந்து நானும் என் பிள்ளையும் அனாதையாக வாழ்வதற்குப் பதில், அது இந்த உலகத்தைப் பார்க்காமலேயே போனது ஒரு வகையில் நல்லதுதான். எனக்கு விவாகரத்து வேண்டும்!” என்று கோபத்தில் பேசிய வினுஷா, இறுதியில் விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்ட விமல்,
“வினு, இப்படிப் பேசி என்னைக் கொல்லாதே. விவாகரத்து என்றெல்லாம் சொல்லாதே. நாம் இன்னும் நம் வாழ்க்கையைச் சரியாகத் தொடங்கவே இல்லை. தப்பு என்மேல் தான். நான் உன்னை உதாசீனப்படுத்தி இருக்கக் கூடாது. ஆனால் நீ என் பெற்றோரைக் குறித்துப் பேசியதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அதனால்தான் விலகி நின்றேன். இனி இதுகுறித்து நாம் பேச வேண்டாம்,” என்று சமாதானம் செய்தான்.அப்போது திடீரென்று வீட்டிற்குள் துப்பாக்கி சுடும் சத்தம் கேட்டது. பதறிப்போன அனைவரும் அறையை விட்டு வெளியே வந்தனர்.
ராம் ஓடி வந்து யோகிதாவிடம், “யோகி, பயப்படாமல் குழந்தையுடன் அறைக்குள்ளேயே இரு,” என்று கூறி கதவை லாக் செய்துவிட்டு வெளியே வந்தான். சிவகாமி பாட்டியை விமல் வினுஷா இருக்கும் அறையில் விட்டுப் பூட்டிவிட்டு வெளியே வந்தான்.வீட்டு வரவேற்பறையில் கமல், விக்னேஷ் மற்றும் கௌதமி நின்றிருந்தனர். கௌதமி, சீனிவாசனின் ஒரே மகளான அந்தச் சிறுமியின் கழுத்தில் கத்தியை வைத்திருந்தார்.
“டேய் சீனிவாசா! நாங்கள் உன்னை எங்கெங்கோ தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம், நீ உன் பொண்டாட்டி பிள்ளையோடு இதே வீட்டில் ஒளிந்து வாழ்கிறாயா? இப்போது நீ வெளியே வரவில்லை என்றால், உன் ஆசை மகள் பிணமாகத்தான் உனக்குக் கிடைப்பாள்!” என்று கௌதமி கத்தினார். துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டு, வீட்டின் பின்புறம் பாதுகாப்பாகத் தங்கியிருந்த சீனிவாசனும் அவன் மனைவியும் பதறிக்கொண்டு வெளியே வந்தனர்.மதன்குமார் இவர்களை அங்கே பாதுகாத்து வைத்திருந்த விஷயம் யாருக்கும் தெரியாது.
வீட்டில் பெரியவர்கள் யாரும் இல்லாத சமயத்தில் அவர்கள் உள்ளே நுழைந்திருந்தது விமலுக்கும் ராமுக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. மதன் அவர்களுக்குப் பின்னால் ரகசியமாக வந்து கமல் கையில் இருந்த துப்பாக்கியைத் தட்டிவிட, அது தூரமாக விழுந்தது. சுதாரித்துக்கொண்ட விமலும் ராமும் அவர்களைத் தாக்கத் தொடங்கினர்.தென்றல் பத்ரகாளியாக ஓடிவந்து கௌதமியின் கன்னத்தில் பளார் பளார் என்று அறைந்தாள்.
“நீயெல்லாம் ஒரு பெண்ணாயிருந்து ஒரு சிறுமியின் கழுத்தில் கத்தி வைக்கிறாயே! உன்னை என் தம்பி விரும்பினான் என்பதற்காகத்தான் நான் கெஞ்சிக் கேட்டு உன்னை அவனுக்குத் திருமணம் செய்துவைத்தேன். ஆனால் நீ அவன் வாழ்க்கையைப் பாழாக்கிவிட்டு, தகாத உறவில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையைக் கெடுத்து, இப்போது நம் வீட்டுப் பெண்களையே விற்கத் துணிந்துவிட்டாயா? நீ ஜெயிலில் இருந்து தப்பித்து வந்தாய் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயா? உங்களைத் தப்பிக்க வைத்ததே நான்தான்.
அடிபட்ட பாம்பு பழிவாங்க வரும் என்று எனக்குத் தெரியும். இப்போது உங்களை என்ன செய்கிறேன் பார்!” என்று தென்றல் ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.அதே சமயம் கீழே விழுந்த துப்பாக்கியைக் கமல் எடுக்க முயன்றபோது, சீனிவாசனின் மகள் அவனைக் காலால் எட்டி உதைத்தாள். ஆத்திரமடைந்த கமல் அவளை ஓங்கி மிதிக்க, அந்தச் சிறுமி அங்கே மயங்கி விழுந்தாள்.
“புஜ்ஜிமா!” என்று கதறியபடி சீனிவாசனும் அவர் மனைவியும் தன் மகளை வாரியணைத்து அழுதனர்.அறையில் விமல் சரியாகப் பூட்டாததால் கதவைத் திறந்து கொண்டு வினுஷா வெளியே வந்தாள். அப்போது விக்னேஷ் ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்து விமலைக் குறிவைத்தான். அதைக் கவனித்துவிட்ட வினுஷா, “விமல்!” என்று கத்தியபடி ஓடிவந்து அவன் முன்னே நின்றாள். துப்பாக்கிக் குண்டு விமலுக்குப் பதில் வினுஷாவின் வயிற்றில் பாய்ந்தது.”வினுஷா…!”
என்று அலறியபடி அவளைக் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டான் விமல். அவள் அவன் கன்னத்தைத் தடவி, “பார்த்தாயா விமல்… என் காதல் எப்படிப்பட்டது என்று நிரூபிக்க என் உயிரையே பணயம் வைக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. என் குழந்தை இல்லாத உலகில் நான் வாழக் கூடாது என்று நினைத்தேன். விதி உன்னைக் காப்பாற்றிவிட்டது. உன்னுடன் வாழ ஆசைதான், ஆனால் அது எனக்குக் கிடைக்காது போல… இவர்களைச் சும்மா விடாதே.
ஐ லவ் யூ சோ மச் விமல்,” என்று கூறி அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டு அவன் மடியிலேயே சரிந்தாள்.சிறிது நேரத்தில் போலீஸ் வாகனமும் ஆம்புலன்ஸும் வந்தன. வினுஷாவையும் சிறுமி புஜ்ஜியையும் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றிச் சென்றனர். போலீஸ் அதிகாரிகள் அந்த மூன்று குற்றவாளிகளையும் அவர்கள் தப்பிக்க முயன்றபோது அங்கேயே என்கவுண்டர் செய்து முடித்தனர்.எல்லாம் நல்லபடியாக முடியும் என்று நினைத்த வேளையில், வினுஷாவின் உயிரிழப்பு அக்குடும்பத்தையே மீளாத் துயரத்தில் ஆழ்த்தியது.
காதல் ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாகத் தெரிந்தாலும், சிலருக்கு அது இறுதியில் சுலபமாகிவிடுகிறது. சிலருக்குத் தொடக்கத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் போகப் போகக் கசந்துவிடுகிறது. உண்மையான காதலை அடைய உயிரைத்தான் விலையாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்றால், இக்காலத்தில் காதலே இல்லாமல் இருக்கலாம் போல! விமலின் கண்ணீரில் வினுஷாவின் தியாகம் நிலைத்து நின்றது.
____________________________
எபிலாக்
எட்டு வருடங்கள் கழித்து… பல்வேறு விதமான துயரங்களையும் மகிழ்ச்சிகரமான விஷயங்களையும் சந்தித்த குடும்பம், இனி மொத்தமாக ஒன்றாகவே இருக்கலாம் என்று முடிவு செய்து, அந்த வீட்டிற்கு மூத்தவரான சிவகாமி அம்மையாரின் பெயரையே வைத்தனர். வயது மூப்பு காரணமாகச் சிவகாமி பாட்டி இறைவனடி சேர்ந்துவிட்டார். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாகத்தான் மார்த்தாண்டம் தாத்தாவும் உடல்நலம் சரியில்லாமல் இயற்கை எய்தினார். மதன் – தென்றல் எப்போதும் போல் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தாலும், அந்த மகிழ்ச்சி முழுமையாகவில்லை.
கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது என்னவென்றால், ராதா – அருண்குமாருக்கு ஒரு அழகிய பெண் குழந்தை பிறந்தது; அதற்கு “வினுஷா” என்றே பெயர் வைத்தனர். அவள் உயிரோடு இல்லாவிட்டால் என்ன, அவள் ஆசையாக வருடிப் பார்த்த அந்தச் சிசுவிற்கு அவளது பெயரையே சூட்டி மகிழ்ந்தனர்.ஸ்ரீனிவாசன் மீது அனைவரும் உக்கிரமாக இருந்தனர், ஆனால் அவர் மீது பெரிய தவறு இல்லை; தொழில்முறை எதிரி என்பதால் கௌதமி அவரைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தினாள். ஆனால் எல்லை மீறிய பணத்தாசை அவரைச் சிறைக்கு அனுப்பியது.
இப்போது சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு, எஞ்சிய காலத்தைச் சாதாரண ஒரு நடுத்தரக் குடும்பமாக வாழ வேண்டும் என்று நினைத்து, தனது சொந்த ஊரான விஜயவாடாவுக்கு மனைவியையும் மகளையும் அழைத்துச் சென்றுவிட்டார். இனியன் – இசை இருவருக்கும் அழகிய இரட்டை ஆண் பிள்ளைகள் பிறந்தனர்; அவர்களுக்கு மிதுன் மற்றும் ரித்திக் என்று பெயரிட்டனர்.
பள்ளி நிர்வாகத்தை முழுவதும் இவர்கள்தான் பார்த்துக் கொள்கின்றனர். இனியன் கரஸ்பாண்டன் பதவியை ஏற்றுக் கொண்ட பிறகு, இசை முனைவர் பட்டம் பெற்றுத் தலைமை ஆசிரியர் பதவிக்கு வந்து சேர்ந்தாள்.அம்பைக்கு ஒரு ஆண் பிள்ளையும், மீண்டும் ஒரு பெண் பிள்ளையும் பிறந்தனர். அவர்களுக்கு ஆகாஷ் மற்றும் அஸ்வினி என்று பெயரிட்டனர். அவர்களின் மூத்த மகளான அம்மு என்கிற அதிதி இப்போதும் அவர்களுக்குச் செல்லப் பிள்ளைதான். மூன்று பிள்ளைகளுடன் இவர்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தனர்.
கணவன் – மனைவி இருவரும் பிசினஸில் ஜொலித்ததால், “மதன்குமார் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்” மிகப் பிரபலமான நிறுவனங்களில் ஒன்றாக மாறிவிட்டது. ராம் எப்போதும் போலத் தன் வாழ்நாளைப் பிரெஞ்சு ஆசிரியராகவே கழித்துக் கொண்டிருந்தான். யோகிதா, ராம் அமைத்துக் கொடுத்த நர்சரி கார்டனை மிகப்பெரிய அளவில் கொண்டு சென்றாள். வெளிநாட்டு மலர்களைக் கூட இங்கே பயிரிட்டு வளர்ப்பதால், அனைவரும் அவள் நர்சரி கார்டனில் தான் செடிகளை வாங்கிச் செல்வர். இவர்களுக்கு மூத்த மகள் மஞ்சரிக்கு பிறகு பிரவீன் என்ற ஆண் பிள்ளை பிறந்தான்.
ராம் ஆடம்பரம் இல்லாமல் தனியாக ஒரு அப்பார்ட்மெண்ட் வாங்கித் தன் குடும்பத்தோடு செட்டில் ஆகிவிட்டான்.ஜமுனா, விஸ்வநாதன் என அனைவரும் ஒரே இடத்தில்தான் இருந்தனர். இழப்புகளை நினைத்து வருத்தப்பட்டாலும், வினுஷா இன்னும் தங்களுக்குள் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறாள் என்று அவர்கள் சமாதானம் அடைந்தனர்.
அதற்குக் காரணம், இதய நோயாளியான சீனிவாசனின் மகள் புஜ்ஜிக்கு நெஞ்சில் ஏற்பட்ட பாதிப்பால் உயிரிழக்கும் தருவாய் ஏற்பட்டபோது, இறந்துபோன வினுஷாவின் இதயம் விமலின் சம்மதத்துடன் அவளுக்குப் பொருத்தப்பட்டது. இப்போது புஜ்ஜி என்கிற கீதாஞ்சலி வினுஷாவின் இதயத்தோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள். விமல், வினுஷா இறந்த பிறகு இறுதிச் சடங்குகளை முடித்துவிட்டு, டெல்லிக்குச் செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்.
மனைவி மற்றும் பிள்ளையை இழந்த அவனது வலியில் யாரும் குறுக்கிடவில்லை. அவ்வப்போது குடும்பத்தினர் அனைவரும் அவனைச் சென்று பார்த்துவிட்டு வருவர். டெல்லியில் தன் நண்பன் உதவியுடன் ஆரம்பித்த ஒரு சிறு உணவகம், இப்போது “வினுஷா பாரடைஸ்” என்ற பெயரில் ஏழு நட்சத்திர உணவகமாகப் பிரசித்தி பெற்று விளங்குகிறது.இன்னும் இரண்டு நாட்களில்
ராதா – அருண்குமாரின் மகளுக்கு எட்டாவது பிறந்தநாள். அதற்காக அனைவரும் ஒன்று கூடியிருந்தனர். விமல் இல்லாத குறையைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. “எட்டு வருடம் ஆச்சு, அவன் இன்னும் வரவில்லை. நாம் சென்றாலும் நம்மைத் தவிர்க்கிறான். அவன் மட்டும் இருந்தால் நம் குடும்பம் முழுமையாகிவிடும்” என்று ராதா கவலையாகச் சொல்ல, அருண்குமார் அவரைச் சமாதானம் செய்தார்.
ஹாலில் குழந்தைகள் அனைவரும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். வினுஷா பிறந்தநாளுக்காகத் தாங்களே பொம்மைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது வீட்டின் டெலிபோன் ஒலிக்க, இனியனின் மகன் ரித்திக் ஓடிச் சென்று எடுத்தான். மறுமுனையில் பேசிய தகவலைக் கேட்டு உற்சாகமானவன், “விமல் மாமா வினுஷா பர்த்டே பார்ட்டிக்கு வரப்போறாராம்! இனி மாமா சென்னையிலேயேதான் இருக்கப் போறாராம்!” என்று கத்தினான்.அனைவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடியது.
வினுஷா ஓடிச் சென்று தன் அம்மா ராதாவிடம், “அம்மா! அண்ணா வராரு!” என்று குதித்தாள். அடுத்த நாள் காலை 6 மணிக்கு விமல் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான். 22 வயது வாலிபனாகச் சென்றவன், இப்போது 30 வயது ஆண் மகனாக, அப்படியே அருண்குமார் போல உரித்து வைத்த உருவத்துடன் வந்து நின்றான். ராதா தன் மகனைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதார்.
அவனும் அன்னை மடியில் குழந்தையாய் அழுதான். பிறந்தநாள் விழா தொடங்கியது. “ஏன் இன்னும் கேக் வெட்டவில்லை? யாராவது வர வேண்டுமா?” என்று விமல் கேட்க, “அஞ்சலி அக்கா வரவில்லை மாமா” என்றாள் மஞ்சரி. “ஓ… என்னை விட முக்கியமானவளா? சரி வரட்டும்” என்று கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு விமல் நின்றான்.இசைக்கு மட்டும் ஏதோ சந்தேகம் வந்தது. “இனியன், கவனித்தீர்களா? விமல் அஞ்சலிக்காகத்தான் வந்திருப்பான் போலிருக்கிறது”
என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே, சிகப்பு நிற அனார்கலி உடையில் தேவதை போல் வந்து இறங்கினாள் கீதாஞ்சலி. அவளை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விமல். அவனது பார்வையின் மாற்றத்தை இசை கவனித்துவிட்டாள்.
அஞ்சலி விமலைப் பார்த்து வெட்கப்பட்டுத் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டாள். பிறந்தநாள் விழா முடிந்த பிறகு கீதாஞ்சலி விடைபெற்றாள், ஆனால் அவள் மனமும் விமலின் பார்வையும் ஒருவரை ஒருவர் பின்னிக் கிடந்தன.அன்று இரவு, ராதா – அருண்குமார் அறையில், “ராதா, அஞ்சலி வந்தபோது விமல் முகத்தைப் பார்த்தாயா? அவன் அவளைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை, அப்படின்னா அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரியும். அவளுக்குள் துடிப்பது நம் வினுஷாவின் இதயம். அவன் நேசிப்பது வினுஷாவின் அந்த இதயத்தைத்தான்” என்றார் அருண். அம்பை – செழியன் அறையில், நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு பிள்ளைகளின் தொந்தரவு இல்லாமல் இருவரும் ஒருவரையொருவர் தழுவித் தங்கள் காதலைப் புதுப்பித்துக் கொண்டனர்.
ராம் – யோகிதா அறையில், ஒரு காலத்தில் உடலுறவு மட்டும்தான் நிரந்தரம் என்று நினைத்த ராம், இப்போது யோகிதாவின் உண்மையான அன்பைப் புரிந்து கொண்டு அவளது காதலில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தான். இனியன் – இசை தங்களுக்குள் விமலின் மாற்றத்தைப் பற்றி விவாதித்துவிட்டு, தங்கள் காதலில் மூழ்கினர்.விமல் தன் அறையில் வினுஷாவின் புகைப்படத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“என்னை மன்னித்துவிடு வினு, உன்னைத் தவிக்கவிட்ட குற்ற உணர்வு என்னை இன்னும் வாட்டுகிறது” என்று அவன் மனம் கதறியது. ஆனால் அதே சமயம், அவன் மொபைலில் அஞ்சலி குட்டி வினுஷாவுக்குக் கேக் ஊட்டும் புகைப்படம் இருந்தது.
காலம் இவர்களைச் சேர்த்து வைக்குமா அல்லது மீண்டும் சோதனைகளைத் தருமா என்பதை அதன் போக்கிலேயே பார்க்க வேண்டும்.
காதல் ஒருவருக்குச்
சோதனையைத் தரும்,
வேதனையைத் தரும்,
தோல்வியையும் தரும்.
இறுதியாக வெற்றி தரும்
தராமல் போகும்.
விமல் இந்த மூன்றையும் பார்த்துவிட்டான். இனி அவனது வெற்றிக்கான பயணம் தொடரும் என்ற நம்பிக்கையில் விடைபெறுவோம்.
முற்றும்.–
-பதட்டம் அடைய வேண்டாம் இன்னும் மிக விரைவில் விமல் மற்றும் கீதாஞ்சலி உங்களை காண வருவார்கள். நன்றி
