யோகிதா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட, பெரியவர்கள் அனைவரும் வெளியே பதட்டத்துடன் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். அம்பை தானும் கர்ப்பமாக இருந்ததால் வரவில்லை, அவளுக்குத் துணையாக இசையும் வினுஷாவும் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தனர்.
வினுஷாவின் உடல்நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு சிவகாமி பாட்டியும் அங்கேயே இருந்தார்.மற்ற அனைவரும் மருத்துவமனையில் குழுமியிருக்க, கணவர் மட்டுமே பிரசவ அறைக்குள் அனுமதிக்கப்படுவார் என்பதால் ராம் மட்டும் உள்ளே சென்றான்.
யோகிதாவிற்குப் பிரசவ வலி முற்றியிருந்தது. கருப்பை வாய் நன்றாகத் திறந்திருந்ததால் சுகப்பிரசவம் (Normal Delivery) நடக்கும் என்று மருத்துவர்கள் கூறினர். ஆனால், அந்த வலியில் யோகிதா துடிப்பதைப் பார்க்க ராமுக்கு நெஞ்சம் விம்மியது.”என்னால் முடியலை ராம்… கடவுளே, எனக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டத்தைக் கொடுக்கிறாய்?” என்று பிரசவ வலியில் சராசரிப் பெண்ணைப் போலவே அவளும் கதறினாள். ராம் ஒரு கணம் பேய் அறைந்தது போல நின்றான்.
மருத்துவ உலகில் உயிரைக் காப்பதே முதன்மை நோக்கம். அங்கே இருக்கும் ஆண் மருத்துவர்களுக்குப் பெண்ணின் உடல் என்பது கவர்ச்சிப் பொருள் அல்ல; ஒரு புதிய உயிரைக் கொண்டு வரும் புனிதமான வழி மட்டுமே. அந்தப் புரிதலோடு அவர்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்து கொண்டிருந்தனர்.
“யோகிதா, பதட்டப்படாமல் மூச்சை இழுத்துப் பிடித்து முக்குங்கள் (Push). இதோ பாப்பா வந்துவிடுவாள். உங்கள் கணவர் பக்கத்தில்தான் இருக்கிறார், பயப்படாதீர்கள். குழந்தை வெளியே வருவதற்கு ஏதுவாக இங்கே சிறியதாக ஒரு ‘கட்’ (Episiotomy) செய்ய வேண்டியிருக்கும், பயப்பட வேண்டாம்” என்று ஒரு பெண் மருத்துவர் அவளைச் சமாதானப்படுத்தினார்.
சட்டென்று ஒரு மருத்துவர் அவளது வயிற்றின் மேல் மென்மையாக அழுத்தம் கொடுக்க, மறுபுறம் குழந்தையின் தலை வெளியே வந்தது. மருத்துவர் குழந்தையை லாவகமாக ஏந்திச் சோதிக்க, சில நொடிகளில் அந்தப் பிரசவ அறையே அதிரும் வகையில் ராமின் பெண் குழந்தை வீறிட்டு அழுதது.அந்த நிமிடம் ராமுக்குத் தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. ஒரு உயிரைப் பூமிக்குக் கொண்டு வர ஒரு தாய் எவ்வளவு ரத்தமும் சதையுமாகப் போராட வேண்டியிருக்கிறது என்பதை அவன் நேரில் கண்டான்.
நார்மல் டெலிவரி தானே, சுலபமாக முடிந்துவிடும் என்று அலட்சியமாகப் பேசும் ஆண்களுக்கு, ஒரு பெண் பிரசவ அறையில் அனுபவிக்கும் மரண வலி தெரிவதில்லை.ராம் ஒரு காலத்தில் பெண்களிடம் சிற்றின்பம் கண்டு, மோகத்தில் மூழ்கித் திரிந்தவன் தான். ஆனால், இன்று அந்தப் பெண்ணின் உடல் ஒரு உயிரைத் தரும் தெய்வீகக் கருவியாக அவனுக்குத் தெரிந்தது.”வாழ்த்துகள்! உங்களுக்கு அழகான பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது,”
என்று மருத்துவர் சொன்ன பிறகுதான் ராம் சுயநினைவுக்கு வந்தான். பிரசவக் களைப்பில் இருந்த யோகிதாவின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டான். “யோகி… நீ எனக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு என் குழந்தையைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறாய். நான் உனக்கு ஒரு நல்ல கணவனாக இருந்திருக்கிறேனா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் இந்த நிமிடம் உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்.
ஐ லவ் யூ சோ மச் யோகி!” என்று நெகிழ்ந்து கூறினான்.அருகிலிருந்த மருத்துவர் சிரித்துக்கொண்டே, “இந்த வார்டில் கணவர்கள் இப்படி மன்னிப்புக் கேட்பது சகஜம் தான். பாப்பாவையும் அம்மாவையும் கிளீன் செய்துவிட்டு வார்டுக்கு மாற்றுகிறோம், அப்போது அனைவரும் பார்க்கலாம்,”
என்றார். வெளியே வந்து ராம் செய்தியைச் சொல்ல, குடும்பமே மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது.—மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு யோகிதா குழந்தையுடன் வீட்டிற்கு அழைத்து வரப்பட்டாள். பிரசவத்தின் போது போடப்பட்ட தையல்களின் (Stitches) வலியால் அவளால் சரியாக அமரக் கூட முடியவில்லை.
ஒரு மாதம் அல்லது இரண்டு மாதங்களாவது இந்த அவஸ்தை இருக்கும் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.”நார்மல் டெலிவரி என்றால் சுலபம் என்று நினைத்தேன், ஆனால் இதுவும் இவ்வளவு கஷ்டமா?” என்று இசை அச்சத்துடன் கேட்டாள்.அம்பை உடனே, “இசை, வாயை மூடு! குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் வலி இருக்கத்தான் செய்யும். அது சி-செக்ஷனாக இருந்தாலும் சரி, நார்மல் டெலிவரியாக இருந்தாலும் சரி.
உனக்கு எப்படித் தெரியும்? நீ ஒருமுறை பிள்ளை பெற்றுப் பார், அப்போதுதான் அதன் அருமை புரியும். நான் இப்போது கர்ப்பமாக இருக்கிறேன், என்னைப் பயமுறுத்தாதே. இன்னும் நான்கு மாதத்தில் எனக்கும் பிரசவம் இருக்கிறது,” என்று சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் இசையின் இதயத்தைச் சுட்டன.”உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
என்ற அந்த ஒற்றை வார்த்தை, இன்னும் தாயாகாத இசையைத் தனிமைப்படுத்தியது. சபையில் இருந்ததால் அதற்கு மேல் பேச விரும்பாமல் இசை சிரித்துக் கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.அவள் வருத்தத்துடன் செல்வதைக் கண்ட செழியன், அம்பை அருகே வந்தான்.
“உனக்கு அறிவு இருக்கிறதா அம்பை? அவள் உன் தங்கை தானே? ஏற்கனவே குழந்தை இல்லை என்ற கவலையில் இருக்கும் அவளிடம் போய், ‘பிள்ளை பெற்றுப் பார், அப்போது தெரியும்’ என்று முதிர்ச்சியில்லாமல் பேசுகிறாயே? உன் வார்த்தை அவள் மனதை எவ்வளவு புண்படுத்தும் என்று யோசித்தாயா?” என்று கடிந்துகொண்டான். பின்பு ஜமுனாவைப் பார்த்து, “அத்தை, நீங்களும் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்? எப்போதும் அம்பை சொல்வது தான் உங்களுக்குச் சரியா? இசை உங்கள் மகள் இல்லையா?” என்று முறைத்தான். ஜமுனா எதுவும் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார்.
அம்பை வருத்தத்துடன் இசையின் அறைக்குள் சென்றாள். அங்கே இசை கட்டிலின் ஓரத்தில் முகம் புதைத்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்.”இசை…” என்று அம்பை அவளைத் தொட வர, இசை சட்டென்று கையைத் தட்டிவிட்டாள். “நீ சொன்னது சரிதான் அக்கா! எனக்கு எங்கே அதன் அருமை தெரியப்போகிறது? எனக்குத்தான் பிசிஓடி (PCOD) பிரச்சினை இருக்கிறதே…
எனக்குக் குழந்தை பிறப்பதே கஷ்டம் தான். நீ ஏன் என் முன்னால் வந்து உன் கர்ப்பத்தைப் பற்றிப் பேசி என்னைப் பயப்படுத்துகிறாய்? தயவுசெய்து இங்கிருந்து போ!” என்று ஆவேசமாகக் கத்திவிட்டு எழுந்து நின்றாள்.அடுத்த நொடி, மன அழுத்தமும் உடல் சோர்வும் சேர, இசை அப்படியே மயங்கிச் சரிந்தாள்.
____________________________________
