“வ்வஆஆவ்”… காலை வேளையில் வாந்தி எடுக்கும் சத்தம் கேட்டு குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஓடி வந்தனர். சிவகாமி பாட்டியோ, “அதானே! என் சின்னப் பேரன் என்ன சும்மாவா? பாரு, பொண்டாட்டியை எப்படிச் சத்தத்தோடு வாந்தி எடுக்க வைத்திருக்கிறான் என் பேராண்டி!” என்று ஓடி வந்தவர், சட்டென்று வேகத்தடை (Speed breaker) போட்டது போல் நின்றுவிட்டார்.
அவர் மட்டுமல்ல, அங்கிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் நின்றனர். அதில் இனியன் மற்றும் இசை இருவருமே அடக்கம். காரணம், அங்கே வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தது ராதா!”இப்போது எதற்காக அம்மாவை எல்லாரும் ஒரு மாதிரி பார்க்கிறீர்கள்? அவர்கள் பயணம் செய்துவிட்டு வந்தார்கள் இல்லையா, அதனால் அம்மாவுக்கு ஏதோ ஒத்துக்கொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் சரியாகிவிடும்,” என்று விமல் தன் அறிவுக்கு எட்டியதைச் சொல்ல, சிவகாமி பாட்டியோ ராதாவைத் தனியாக அழைத்து சில கேள்விகளைக் கேட்டார். ராதா வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே “ஆமாம்” என்று சொல்ல…”பையனுக்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று வருடத்தில் கல்யாணம் பண்ணும் நிலைமையில் இருக்கிறோம்.
மகளுக்குக் குழந்தையே பிறக்கப்போகிறது. இந்த நேரத்தில் மூன்றாவது குழந்தையைப் பெற்றுக்கொள்ளப் போகிறான் என் சிங்க மகன்!” என்று சொல்லிச் சிரிக்க, ராம், இனியன், செழியன் மூவரும் அருண்குமாரைத் தூக்கிச் சுற்ற ஆரம்பித்தனர்.”என்ன பாட்டி சொல்கிறீர்கள்? அம்மாவுக்குக் குழந்தை பிறக்கப் போகிறதா? இந்த வயதில் யாருக்காவது குழந்தை பிறக்குமா?” என்று விமல் கேட்டுவிட, “டேய், அப்படி என்னடா உன் அம்மாவுக்கு வயதாகிவிட்டது? வெறும் 40 தான் ஆகிறது என் மருமகளுக்கு.
இந்த வயதிலும் குழந்தை பிறக்கும். எப்படியோ இரண்டு பேரும் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்கள், அதுவே போதும்,” என்று பூஜை அறையிலிருந்து விபூதியை எடுத்து ராதாவுக்கு வைத்தார் பாட்டி. அனைவரும் அவர்களைப் பாராட்டி கலாய்த்துத் தள்ளினர். விஷயம் கேள்விப்பட்டு ஜமுனா, மார்த்தாண்டம், விஸ்வநாதன் மூவரும் வந்து வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்க, அன்று வீடு கலகலவென்று இருந்தது.”பார், எல்லாரும் கர்ப்பமாகிவிட்டார்கள். நீ சோம்பேறி கணவனாக இருக்கிறாய். நான் எப்போது இந்த மாதிரி வாந்தி எடுப்பது? எல்லாரும் என்னை எப்போது பாராட்டுவார்கள்?”
என்று இசை பரிதாபமாகக் கேட்க, “என் மானத்தை வாங்காதே இசை! அதெல்லாம் நடக்கும் போது நடக்கும். இப்போதுதான் நாம் அதற்கான முயற்சியைத் தொடங்கியிருக்கிறோம். இன்னும் சில நாட்களில் நீயும் இதைவிடச் சத்தமாக வாந்தி எடுப்பாய், அதுவரை வாயை மூடு,”
என்று இனியன் சமாதானம் செய்தான்.விமல் மட்டும் தன் தந்தையை முறைத்துக் கொண்டே இருந்தான். அருண்குமார் ராதாவின் கரங்களைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு, “நீ எவ்வளவு முறைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் செல்லுபடி ஆகாது. உன்னுடன் விளையாட இன்னொரு தங்கச்சிப் பாப்பா வரப்போகிறாள். அவளுடன் எப்படி வேண்டுமானாலும் முறைத்து முறைத்து விளையாடிக்கொள்,”
என்று மகனை வெறுப்பேற்றினார்.”அச்சோ அருண், சும்மா இருங்கள். விமல், உனக்கு இதில் சந்தோஷம் தானே?” என்று ராதா மகனிடம் பாவமாகக் கேட்டார். இத்தனை வருடங்கள் கழித்து அம்மாவின் முகத்தில் பூரண திருப்தியைக் கண்ட மகன் எப்படி மகிழ்ச்சி இல்லை என்று சொல்வான்? தாய் தந்தை இருவரையும் ஒருசேரக் கட்டிக்கொண்டவன்,
“நீங்கள் ரொம்பச் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்கள் அம்மா. அது எனக்குப் பிடிக்காமல் போகுமா? எனக்கு ரொம்ப ரொம்பச் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. தங்கச்சிப் பாப்பா என்னுடன் தான் இருக்க வேண்டும். அவளை நான்தான் வளர்ப்பேன். அவள்தான் எனக்கு முதல் குழந்தையாக இருப்பாள்,” என்று மகிழ்ச்சியாகத் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தினான்.அதே சமயம் அவனுக்கு ஒரு போன் கால் வர, தனியாகச் சென்று பார்த்தான்.
அவனது காதலி வினுஷா தான். போனை எடுத்தவனைப் பேச விடாமல், “டேய் ஃப்ராடு, எருமை, பன்னி! நீயெல்லாம் என்னடா காதலன்? நீ செய்த காரியத்திற்கு இப்போது உடனடியாக நான் சொல்லும் இடத்திற்கு வா,” என்று ஒரு மருத்துவமனையைக் குறிப்பிட்டு லொகேஷன் அனுப்பினாள். பதறியடித்துக்கொண்டு விமல் அங்கு சென்றான்.”வாருங்கள் சார் வாருங்கள்! என்ன காரியம் பண்ணி வைத்திருக்கிறீர்கள்? இப்படி ஒரு விஷயத்தைச் சர்வசாதாரணமாகச் செய்துவிட்டு எப்படி உங்களால் அமைதியாக இருக்க முடிகிறது?”
என்று வினுஷா அவனிடம் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்க, ஒன்றும் புரியாதவன் திருதிருவென முழித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கரங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு அல்ட்ரா சவுண்ட் ஸ்கேன் (Ultrasound Scan) அறைக்குள் அவளை அழைத்துச் சென்றனர். விமலுக்குப் பல எண்ணங்கள் தோன்றின.”வினு, எதற்காக இங்கு அழைத்து வந்தாய்? என்ன விஷயம்? எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, தெளிவாகச் சொல்,” என்று குழப்பத்தில் கேட்டான்.
“அதை நாங்கள் சொல்கிறோம் மிஸ்டர். வினுஷா, நீங்கள் அங்கே படுங்கள், கொஞ்ச நேரத்தில் அவருக்கே தெரிந்துவிடும்,” என்று அங்கிருந்த மருத்துவர் சொன்னார்.வினுஷா படுத்த பிறகு, ஸ்கேன் மெஷினில் ஒரு சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தத்தில் விமலுக்குச் சப்த நாடியும் ஒடுங்கிப்போனது. “என்ன மிஸ்டர், இப்போதாவது புரிந்ததா? நீங்கள் அப்பா ஆகிவிட்டீர்கள். உங்கள் குழந்தையின் இதயத் துடிப்புதான் நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது. உங்கள் குழந்தை உருவாகி 45 நாட்கள் ஆகிறது,” என்று மருத்துவர் சொன்னவுடன், இன்ப அதிர்ச்சியில் வினுவைப் பார்த்தான் விமல். அவளோ வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிய, அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அன்றைய நாளை நினைத்துப் பார்த்தான்.
மாலை இருவரும் திரைப்படத்திற்குச் சென்றுவிட்டு, வினு தங்கியிருக்கும் அப்பார்ட்மெண்டிற்குச் சென்றனர். வினுவின் தாய் தந்தையர் விட்டுப்போன சொத்துகளால் அவளால் வசதியாக வாழ முடிந்தது. அவளுக்கென்று ஒரு தனி அப்பார்ட்மெண்ட் மற்றும் ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் இருந்தது. அதன் வாடகை மாதம் தவறாமல் வந்துவிடும். அவளுக்குப் பக்கத்து வீட்டு அங்கிள் கார்டியனாக உதவியாக இருந்தார்.”வினு, உன்னுடைய வீட்டிற்கு என்னை அழைத்து வந்திருக்கிறாயே, பக்கத்து வீட்டு அங்கிள் பார்த்தால் பிரச்சனையாகாதா?” என்று விமல் கேட்டான்.
“அவர் திருப்பதிக்குச் சென்றிருக்கிறார், வருவதற்கு இரண்டு நாட்கள் ஆகும். தனியாக இருக்கப் பயமாக இருந்தது, அதான் நீ இரண்டு நாட்கள் இங்கேயே இருக்க வேண்டும்,” என்று சொல்லிவிட்டாள். விமலும் தன் அம்மாவுக்குப் போன் செய்து, நண்பனுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, அவனைப் பார்த்துக் கொள்ளப்போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அங்கேயே தங்கினான்.மறுநாள் விடியலில், முந்தைய இரவு மழையில் நனைந்ததால் வினுவுக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிட்டது.
“இதுக்குத்தான் மழையில் ஆட்டம் வேண்டாம், ஐஸ்கிரீம் வேண்டாம் என்று சொன்னேன். பார் காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. இரு, நான் உனக்குக் கசாயம் போட்டு வருகிறேன்,” என்று செல்லப் போனவனைப் பிடித்து இழுத்து அணைத்துக்கொண்டாள் வினு. “அதெல்லாம் எதுவும் வேண்டாம். இப்படியே கொஞ்ச நேரம் இரு, காய்ச்சல் தானாகச் சரியாகிவிடும்,”
என்று அவனை நெருக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டு உறங்கினாள்.அவனுக்குத்தான் அவஸ்தையாகப் போனது. உணர்ச்சிகளை அடக்க முடியாமல் தவித்தவன், அவளை வன்மையாகச் சிறைபிடித்தான். அதிர்ச்சியில் விழி விரித்தவளின் கண்களில் முத்தமிட்டு, “வினு, இப்போது நீ எனக்கு வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. உன்னை எடுத்துக் கொள்ளலாமா?” என்று அனுமதி கேட்டான். அவள் சம்மதம் தெரிவித்தவுடன் அவளுள் மொத்தமாக மூழ்கிப்போனான் விமல். இருவர் மனமும் உடலும் ஒன்றாகச் சங்கமித்தன.”
வினு… நீ ஒரு புரியாத புதிர் தான். உனக்குள் இன்னும் போய்க்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது,” என்று மோகத்தில் பேசினான். “விமல், ரொம்ப வலிக்கிறது… மெதுவாகச் செய்யுங்கள்,” என்று அவள் பாவமாகக் கேட்டாலும், ருசி கண்ட பூனையாக அவளைத் தன் வசப்படுத்தினான்.சற்று நேரத்திற்குப் பிறகு,
“போச்சு! ஏற்கனவே நீ என்னை மதிக்க மாட்டாய், போன் செய்தாலும் எடுக்க மாட்டாய். இப்போது எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டாய். இனி நான் ஏமாந்தவள், நீ தப்பித்துவிடுவாய்,” என்று வினு அழுதாள். அவளைச் சமாதானம் செய்ய, அவள் அன்னை பாதுகாத்து வைத்திருந்த தாலிச் சரடை எடுத்து அவளுக்கு அணிவித்தான்.
“கல்யாணமானவர்களுக்கு இதெல்லாம் நடந்தால் தப்பே இல்லை. இனி நீ என் பொண்டாட்டி. சீக்கிரமாகப் பதிவு (Register) செய்துகொள்ளலாம். ஆனால் சொன்னது போல் இரண்டு வருடங்கள் கழித்துத்தான் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்க முடியும். அதுவரை இது ரகசியம் தான்,” என்று அவளுக்கு வாக்குறுதி அளித்தான்.வினுஷா ஒரு பெரிய கம்பெனி வேலையில் சேர்ந்து மூன்று மாதங்கள் ஆன நிலையில், உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் பரிசோதித்துப் பார்த்தபோதுதான் கர்ப்பம் என்பது தெரிந்தது. உடனே அவனுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி தரவே ஸ்கேன் அறைக்கு அழைத்து வந்தாள்.”குழந்தை ரொம்ப ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது. இனி ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும்.
கொடுக்கப்பட்ட மருந்துகளைச் சாப்பிடுங்கள். உங்கள் மனைவியைச் சந்தோஷமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் மிஸ்டர்,” என்று மருத்துவர் அறிவுரை கூறி அனுப்பி வைத்தார்.இருவரும் காரில் அமைதியாகப் பயணித்தனர். வீட்டிற்கு வந்ததும் அவளைச் சோபாவில் அமர வைத்து, விமல் அவள் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தையை வருடி முத்தமிட்டான்.
“ஊஊஊ.. விமல் கூசுகிறது,” என்று அவள் சிணுங்கினாள்.”இப்போது யோகிதாவுக்கு பிரசவ நேரம். அம்பை அக்காவும் கர்ப்பமாக இருக்கிறார்கள். கொஞ்ச நாள் பொறுத்திரு, உன்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். உண்மையைச் சொன்னால் யாரும் எதுவும் சொல்ல மாட்டார்கள். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மாமா, ஒரு குழந்தைக்கு அப்பா, ஒரு குழந்தைக்கு அண்ணனாகப் போகிறேன்! இந்த உலகத்தில் என்னைவிட அதிர்ஷ்டசாலி யார் இருக்கிறார்கள்?” என்று மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னான்.
“என்ன சொல்கிறாய், அண்ணனாகப் போகிறாயா? ஒன்றும் புரியவில்லையே விமல்,” என்று வினு கேட்டாள். “ஆமாம், எங்க அம்மாவும் கர்ப்பமாக இருக்கிறார்கள். எனக்குத் தம்பி அல்லது தங்கை பிறக்கப்போகிறார்கள்,” என்றான்.ஆனால் வினுவின் முகம் மாறியது. “உன் அம்மா அப்பாவுக்கு இங்கிதம் இருக்கிறதா இல்லையா? ஏற்கனவே நீ இருக்கிறாய், உன் அப்பாவுக்கு இன்னொரு கல்யாணமாகி ஒரு மகள் இருக்கிறாள், அவளுக்குக் குழந்தை பிறக்கப்போகிறது. இந்த நேரத்தில் இன்னொரு குழந்தையைப் பற்றி அவர்கள் யோசிக்கலாமா? இந்த வயதில் எதற்கு இந்த வேலை? சில பேர் வயதானாலும் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியாமல் இருக்கிறார்கள், உன் அம்மாவும் அப்பாவும் அந்த மாதிரிதான். இதை நீ பெருமையாகச் சொல்கிறாய், என்ன கொடுமை இது!”
என்று கசப்புடன் சொன்னாள்.கோபம் வந்த விமல், “சரி, மாத்திரை சாப்பிட்டுப் பத்திரமாக இரு, நான் வருகிறேன்,” என்று வெளியே செல்லப் பார்த்தான். அவன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்ட வினு, “சாரி விமல், எனக்குத் தோன்றியதைச் சொன்னேன். யாராவது இந்த வயதில் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வார்களா? அதான் அப்படி கேட்டுவிட்டேன்,” என்று மன்னிப்புக் கேட்டாள்.விமல் அவள் கைகளை விலக்கிவிட்டு,
“என் பிள்ளையைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் உன்னை எதுவும் சொல்ல முடியாத நிலையில் இருக்கிறேன். பயப்படாதே, எந்த ஜென்மத்திலும் உன்னை விட்டு நான் போகமாட்டேன். சின்ன மனஸ்தாபம் வந்தால் சரியாகிவிடும், நீ ஜாக்கிரதை,” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்.
பாவம் அவள், அவசரப்பட்டு வார்த்தையை விட்டுவிட்டோமே என்று கவலையில் இருந்தாள்.இந்தச் சிறு விரிசல், பிற்காலத்தில் நிரந்தரமான ஒன்றாக மாறும் என்பதை அவள் அப்போது அறியவில்லை.—__________________________________________
அன்று மருத்துவப் பரிசோதனைக்காகச் செழியன், அம்பையை அழைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்கு வந்தான். ஆனால், கர்ப்பமான செய்தி தெரிந்ததிலிருந்து அம்பையின் முகத்தில் துளியும் மகிழ்ச்சியில்லை. அவள் ஏன் இப்படி இருக்கிறாள் என்பதைக் கவனிக்கச் செழியனும் மறந்துவிட்டான்.ஸ்கேன் அறையில் குழந்தையின் வளர்ச்சி மற்றும் இதயத் துடிப்பு அனைத்தையும் பார்த்துச் செழியன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தன் மனைவியின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு தன் சந்தோஷத்தைத் தெரிவிக்க, அவளோ சாதாரணமாகவே இருந்தாள்.
குழந்தையோ “பாப்பா பாப்பா” என்று குதித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது.பரிசோதனைகள் முடிந்த பிறகு, மூவரும் ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்றனர். பிடித்த உணவுகளை ஆர்டர் செய்த பிறகும் அம்பை அமைதியாகவே இருந்தாள். அவள் கவனம் முழுவதும் அம்முவின் (மூத்த குழந்தை) மீதே இருந்தது.
“அம்பை, நீ ஏன் இவ்வளவு சோர்வாக இருக்கிறாய்? கர்ப்பம் என்பது எல்லாப் பெண்களுக்கும் மகிழ்ச்சியான விஷயம் தானே? நாம் இந்தக் குழந்தைக்காக எவ்வளவு ஆசைப்பட்டோம்?” என்று செழியன் மென்மையாகக் கேட்டான்.அம்பை தவிப்போடு சொன்னாள்,
“இல்லை சிவா… நமக்குத் திருமணமாகி மூன்று மாதங்கள் கூட முழுமையாக முடியவில்லை. அதற்குள் அடுத்த குழந்தை… அம்முவுக்கு இப்போதுதான் இரண்டு வயதாகிறது. இன்னும் ஒரு வருடம் போகட்டும் என்று நினைத்தேன். நமக்குள்ளேயே இன்னும் நிறையப் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன.
இப்போது என் கவனம் முழுதும் இந்தப் பாப்பா பக்கம் போய்விட்டால் அம்மு கஷ்டப்படுவாளோ என்று பயமாக இருக்கிறது. அவ்வளவுதான்.”
“நிறையக் குழந்தைகள் பெற்ற அனுபவம் உள்ளவள் போல ரொம்ப யோசிக்காதே அம்பை! நம் வீட்டில் ஆட்கள் இல்லையா என்ன? எல்லாவற்றையும் எளிதாக மேனேஜ் செய்துவிடலாம். எனக்கு அம்முவும் சரி, இப்போது பிறக்கப் போகும் குழந்தையும் சரி, இரண்டுமே சமம்தான். நான் உனக்குத் துணையாக இருக்கும்போது நீ கவலைப்பட வேண்டாம். இப்போது மகிழ்ச்சியாகச் சாப்பிடு, அப்போதான் வயிற்றில் இருக்கும் குட்டிக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கும்,”
என்று கூறி அவளுக்குப் பிடித்த உணவை ஊட்டிவிட்டான் செழியன். அம்முவும் தன் பங்கிற்கு அம்மாவுக்கு ஊட்டிவிட, கணவன் மற்றும் பிள்ளையின் பாசத்தில் அம்பை தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.-
மறுபுறம், வினுஷா தன் காதலன் விமலின் வருகைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அன்று கோபித்துக்கொண்டு சென்றவன், அதன்பிறகு அவளிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவளுக்குத் தேவையான மருந்துகள் மற்றும் உணவுகளைத் தயார் செய்து வைத்துவிடுவான், கடமைக்கு வந்து குழந்தையின் அசைவுகளை மட்டும் கவனித்துவிட்டுச் சென்றுவிடுவான். அருகில் இருந்தும் நெருக்கமில்லாத இந்த உறவு அவளை வாட்டியது.அன்று விமல் வந்தபோது, அவள் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல், “நாளைக்குச் செக்கப் போகணும், காலையில் நான் வருவேன். இந்தா உனக்குச் சாப்பாடு” என்று கொடுத்துவிட்டுச் செல்லப் பார்த்தான். பக்கத்து வீட்டுக்காரர் மூர்த்திதான் இவர்களுக்கு உதவியாக இருந்தார்.செல்லப் போனவனைப் பின்னால் இருந்து கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டாள் வினுஷா. “ப்ளீஸ் விமல், நான் அன்று பேசியது தப்புதான். அதுக்காக இரண்டு மாதமாக என்னிடம் பேசாமல் இருக்கிறாயே? இப்போது எனக்கு ஐந்தாவது மாதம் நடக்கிறது. ஹார்மோன் மாற்றங்களால் நான் தவிக்கும்போது நீ இப்படி விலகி இருந்தால், நானும் என் குழந்தையும் எவ்வளவு கஷ்டப்படுவோம் தெரியுமா?” என்று அழுதாள்.விமல் அவளை முறைத்துப் பார்த்தான். “என் குழந்தை உன்னைப் போல அறிவற்றவள் கிடையாது. தேவையில்லாத வார்த்தைகளை விட அவளுக்குத் தெரியாது. நீ வாயை மூடிக்கொண்டு இருந்தாலே போதும்,” என்று கூறிவிட்டு, மண்டியிட்டு அவள் வயிற்றைத் தடவி முத்தமிட்டான்.
“குட்டிப் பாப்பா, நீ உன் அப்பாவைப் போல ஸ்ட்ராங்காக இருக்கணும். உங்க அம்மா தேவையில்லாத விஷயத்துக்கெல்லாம் ஃபீல் பண்ணி உடம்பை கெடுத்துப்பாள், நீ பலமாக இருக்கணும்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.-
–மறுபுறம், கௌதமி ஒரு ரகசிய இடத்தில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தாள். தன் முன்னே நின்றிருந்த இரு காமக் கொடூரர்களைப் பார்த்து, “யார் நீங்கள்? சீனிவாசன் எங்கே?” என்று கதறினாள்.”42 வயது என்று சொன்னார்கள், ஆனால் பார்க்க 25 வயதுப் பெண் போல இருக்கிறாயே! உனக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாள் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை. இன்றைக்கு உன்னை நாங்கள் அனுபவிக்கப் போகிறோம்”
என்று அவர்கள் கூற, கௌதமிக்கு உடல் கூசியது.நடப்பதை உணர்ந்துகொண்ட கௌதமி, பயந்து சாவதை விடப் புத்திசாலித்தனமாக ஒரு டீலிங் பேசலாம் என்று முடிவு செய்தாள். “சரி, சீனிவாசன் என்னை விற்றுவிட்டான் என்பது தெரிந்துவிட்டது. நான் உங்களுக்கு ஒத்துழைக்கிறேன். என்னிடம் நிறையப் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். என்னை விடுவித்தால், நீங்கள் தேடும் பெண்களை நானே எளிதாக அழைத்து வருவேன்,” என்றாள்.
அந்தக் கடத்தல்காரர்களுக்குத் தேவையானது பெண்கள் மற்றும் பணம். அதனால் கௌதமியின் திட்டத்திற்குச் சம்மதித்தனர். இப்போது அவர்களின் இலக்கு அம்பை, இசை மற்றும் யோகிதா ஆகிய மூவரையும் கடத்துவதுதான்.–
-அம்பைக்குச் சீமந்த விழா (வளைகாப்பு) நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க, இசை மட்டும் முகவாட்டத்துடன் இருந்தாள்.”இசை, ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? கல்யாணம் ஆன உடனே குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்று சட்டம் இல்லை. நமக்கு இப்போது அந்த வாய்ப்பு அமையவில்லை, அவ்வளவுதான். தயவுசெய்து முகத்தைச் சந்தோஷமாக வைத்துக்கொள்” என்று இனியன் அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான்.
ஆனால், விழாவுக்கு வந்த உறவினர்கள் சிலர், “அடுத்த விசேஷம் உங்களுக்குத் தானே? ஏன் இவ்வளவு தள்ளிப் போகிறது? ஏதாவது பரிகாரம் செய்யுங்கள்” என்று வத்தி வைக்க, இசை மனமுடைந்து போனாள்.
சிவகாமி பாட்டி அவர்களைத் திட்டித் தீர்த்தார். வருத்தமடைந்த இசை, அமைதி தேடித் தோட்டத்திற்குச் சென்றாள்.அங்கே தனியாக இருந்தவளைச் சொந்தக்காரர்கள் போலப் பேசி நெருங்கிய சில நபர்கள், சட்டென்று குளோரோஃபார்ம் கொடுத்து மயக்கமடையச் செய்து கடத்திச் சென்றனர். தோட்டத்தில் இசை இல்லாததைக் கண்ட யோகிதா பதறிப்போய் வீட்டிற்குள் தகவல் சொன்னாள்.
அனைவரும் தேட ஆரம்பித்தனர்.அதே சமயம், விசேஷத்திற்காக அங்கே வந்துகொண்டிருந்த வினுஷா, ஒரு காரில் இசை கடத்தப்படுவதைப் பார்த்துவிட்டாள். தன் ஸ்கூட்டியைத் திருப்பி அந்த காரைத் துரத்திக்கொண்டு சென்றாள் வினுஷா.-
–__________________________________
